நான் சுந்தரேசன். சிலர் என்னை சுந்தர் என அழைப்பார்கள். எனக்கு அதிக நண்பர்கள் கூட்டமில்லை. நான், அழகர்சாமி, முனியன் என மூவர் மட்டுமே நண்பர்கள். எங்கு சென்றாலும் ஒன்றாகவே செல்வோம். ஐந்தாம் வகுப்பிலிருந்து இப்போது வரை நாங்கள் மட்டுமே நண்பர்கள். எனக்கு வேண்டாத பசங்க சிலர் என்னை சுந்து பொந்து என கிண்டல் செய்வார்கள். அவ்வாறு கிண்டல் செய்பவர்களை அடிக்க வேண்டும் என உடலை உறுதியாக வைத்துக் கொள்ள தினமும் உடற்பயிற்சி செய்ய ஆரமித்தேன். இந்த தினப்பயிற்சியால் என் உடல் ஒரு முரட்டு உடலாக மாறியது. எட்டாவது படிக்கையிலேயே நான் உயரமாகவும், திடமாகவும் இருந்தேன். வகுப்பாசிரியர்கள் ஏதேனும் வேலை என்றால் என்னை செய்ய சொல்வார்கள்.
முனியனும் நானும் ஒன்னுக்குப் போகையில் என்னுடைய நீளமான கருத்த சுண்ணியை பார்த்து விட்டான். இதென்னடா உன்னோடது மட்டும் இத்தாதண்டி கிடக்கு என வியந்தான். அவன் சொன்ன பிறகுதான் எனக்கு சராசரியாக மாணவர்களுக்கு இருக்கும் சுண்ணியை விட பெரிய சுண்ணி என தெரிந்தது. முனியன் சில நாட்கள் கழித்து என்னை பெருசு என்று கிண்டலுக்காக கூப்பிட்டான். "டேய் வேணாமுடா தாயோளி" என்றேன். ஆனால் அவன் அப்படி கூப்பிடுவது அழகருக்கு கேட்டுவிட்டது. "ஏண்டா அவனை பெருசுனு கூப்பிடர.." எனக்கேட்டேன். நான் முனியனிடம் கெஞ்சினேன். "நம்ம எல்லாத்தைவிட தடியா இருக்கானுல அதனால இவன் பெரிசு" என்று சமாளித்தான். இருவரும் பெருசு என கூப்பிடத் தொடங்க.. இரண்டொரு மாதத்தில் வகுப்பு முழுவதும் நான் பெருசு ஆனேன். சில வாத்தியார்களும் என்னை பெருசு என கூப்பிடத் தொடங்கினார்கள். ரகசியம் எனக்கும் முனியனுக்குமானதாக இருந்தது.
எங்கள் ஊரிலேயே பிரபலமான என்.சி வாத்தியாரிடம் கணக்கு பாடம் படிக்க முனியனும், அழகர்சாமியும் டியூசன் சேர்ந்தார்கள். நானும் பப்ளிக் வருகிறது என வீட்டில் ஓரியாண்டு அதே டியூசன் சேர்ந்தேன். என்.சி வாத்தியார் ரிட்டேயர்டு கிழம். கணக்கு பாடத்தில் எல்லா கணக்கையும் மனப்பாடமாக வைத்திருந்தது. மாணவர்கள் எல்லாம் கணக்கு விடையை மனப்பாடம் பண்ணிப் பார்ப்பார்கள். ஆனால் என்.சியோ கணக்கு கேள்வியையே மனப்பாடமாக சொல்லக்கூடிய அளவுக்கு இருந்தது. வயதானதால் கண்ணாடி போட்டால் மட்டுமே கண் தெரியும். இல்லாவிட்டால் தெளிவில்லாத உருவம்தான் தெரியும் என முன்னால் படித்துக் கொண்டிருந்த மாணவர்கள் சொல்லக் கேட்டோம். எங்கள் டியூசன் அவருடைய வீட்டின் இரண்டாவது மாடியில் இருந்தது. குளுமைக்காக தென்னங்கீத்தில் கூரை போட்டிருந்தார்கள்.
முனியனும் நானும் ஒன்னுக்குப் போகையில் என்னுடைய நீளமான கருத்த சுண்ணியை பார்த்து விட்டான். இதென்னடா உன்னோடது மட்டும் இத்தாதண்டி கிடக்கு என வியந்தான். அவன் சொன்ன பிறகுதான் எனக்கு சராசரியாக மாணவர்களுக்கு இருக்கும் சுண்ணியை விட பெரிய சுண்ணி என தெரிந்தது. முனியன் சில நாட்கள் கழித்து என்னை பெருசு என்று கிண்டலுக்காக கூப்பிட்டான். "டேய் வேணாமுடா தாயோளி" என்றேன். ஆனால் அவன் அப்படி கூப்பிடுவது அழகருக்கு கேட்டுவிட்டது. "ஏண்டா அவனை பெருசுனு கூப்பிடர.." எனக்கேட்டேன். நான் முனியனிடம் கெஞ்சினேன். "நம்ம எல்லாத்தைவிட தடியா இருக்கானுல அதனால இவன் பெரிசு" என்று சமாளித்தான். இருவரும் பெருசு என கூப்பிடத் தொடங்க.. இரண்டொரு மாதத்தில் வகுப்பு முழுவதும் நான் பெருசு ஆனேன். சில வாத்தியார்களும் என்னை பெருசு என கூப்பிடத் தொடங்கினார்கள். ரகசியம் எனக்கும் முனியனுக்குமானதாக இருந்தது.
எங்கள் ஊரிலேயே பிரபலமான என்.சி வாத்தியாரிடம் கணக்கு பாடம் படிக்க முனியனும், அழகர்சாமியும் டியூசன் சேர்ந்தார்கள். நானும் பப்ளிக் வருகிறது என வீட்டில் ஓரியாண்டு அதே டியூசன் சேர்ந்தேன். என்.சி வாத்தியார் ரிட்டேயர்டு கிழம். கணக்கு பாடத்தில் எல்லா கணக்கையும் மனப்பாடமாக வைத்திருந்தது. மாணவர்கள் எல்லாம் கணக்கு விடையை மனப்பாடம் பண்ணிப் பார்ப்பார்கள். ஆனால் என்.சியோ கணக்கு கேள்வியையே மனப்பாடமாக சொல்லக்கூடிய அளவுக்கு இருந்தது. வயதானதால் கண்ணாடி போட்டால் மட்டுமே கண் தெரியும். இல்லாவிட்டால் தெளிவில்லாத உருவம்தான் தெரியும் என முன்னால் படித்துக் கொண்டிருந்த மாணவர்கள் சொல்லக் கேட்டோம். எங்கள் டியூசன் அவருடைய வீட்டின் இரண்டாவது மாடியில் இருந்தது. குளுமைக்காக தென்னங்கீத்தில் கூரை போட்டிருந்தார்கள்.
sagotharan 