[sagotharan]

அடுத்தநாள் ஞாயிற்றுக் கிழமை. காலையில் மட்டுமே டியூசன். அங்கு நடந்த சம்பவத்தை யாருக்குமே நான் சொல்லவில்லை. இருந்தாலும் அந்த நிகழ்ச்சி என் மனதிற்குள் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது. கிரீங் கிரீங். காலிங் பெல்தான் அடித்தது. மனதிற்குள் எனக்குத்தான் அந்த அழைப்பு என தோன்றியது. அதே போல கீழே சென்று வந்தவன் நேராக என்.சியிடம் சென்று ஏதோ கூறினான். "டேய் பெருசு" என்றார் வாத்தியார். நான் அவரைப் பார்த்தபடி எழுந்து நின்றேன். "டியூசன் முடிஞ்சதும் கீழ இராஜாம்பாளை பார்த்துட்டு போடா" என்றார். டியூசன் முடிந்து கீழே சென்ற போது தயங்கி தயங்கி  போர்டிக்கோவில் நின்று சார் என்றேன். அவள் வேகமாக நடந்து வந்தாள். நான் அவளுடைய பெயரை நினைவுகூர்ந்தேன். ராஜாம்பாள். அவள் நடை ராஜநடை. 


"என்னடா தம்பி.. நேத்து வேகமாக ஓடிட்ட.. நான் ஒன்னும் கடிச்சி திண்ணுட மாட்டேன். " என்றாள்.
நான் வெக்கம் கொண்டு தலையை தாழ்த்தி "அது வந்து.." என இழுத்தேன்.
"இழுக்காதடா.. வெங்கல குண்டானை மேல வைக்கனும்" என்றாள்.
"மேடம் டவுசர்" என இழுத்தேன். இன்னைக்கும் டவுசர் தான் போட்டிருந்தேன். 
"இதெல்லாம் பிரட்சனையாடா. வா லுங்கி தாரேன்" என கையை பிடித்து கூட்டிச் சென்றாள். 
கருப்பும், நீளமும் கலந்த பழைய லுங்கியை எடுத்து தந்தாள். நான் டவுசருக்கு மேலாக அதைக் கட்டிக் கொண்டேன். 
"தம்பி உன் பெயரென"
"பெருசு" என்றேன். 
"சரியாதான் வைச்சிருக்காங்க" என சிரித்தாள். எனக்கு முதன்முதலாக பெருசு என பெயரிடப்பட்ட காரணமானதை நினைத்தேன். 
"டவுசரை கழட்டிடுடா.. பிறகு இதுவும் கிழிந்திடும்" என்றாள். லுங்கிக்குள் கையை விட்டு டவுசரை கலட்டிவிட்டேன். சுண்ணி காற்றுவாங்க லுங்கியில் சமையல் அறைக்கு சென்றேன்.