[johnypowas]

மாணிக்கம் " சரி மதன் அப்பறம் முக்கியமான விஷயம் .. முத்து கிட்ட ஏதும் உளறிடாத "

மதன் " சரி சார் "

மாணிக்கம் சென்றபின் .நான் கல்லூரியின் வாசலில் அமர்ந்து அம்மாவின் வருகைக்காக காத்திருந்தேன் .

ஒரு 10 நிமிடத்தில் ஆட்டோவில் வந்து இறங்கினால் .சும்மா கும்மென்று சிவப்பு நிற சேலைகட்டி தலை நிறைய மல்லிகை பூவுடன் கையில் இருந்த சிறு பையை பிடிக்கும் பொழுது தன சேலை விலகி தன் இடுப்பு அனைவருக்கும் விருந்தாவதை கவனிக்காமல் ஆடோகாரனிடம் பணத்தை கொடுத்து விட்டு என்னை நோக்கி வந்தால் .

லக்ஷ்மி "என்ன மதன் இப்படி இளசிட்ட, ஒழுங்கா சாப்புடுரியா இல்லையா ?"

மதன் " அம்மா அதுலம் இல்லமா நீ வா "

லக்ஷ்மி " டேய் என்னடா ஏதும் பெரிய பிரச்சனையா ? பரிசை பபெர்லாம் திருத்திடான்களா ?"

மதன் " இல்ல மா நீ வா " என்று அவளை அழைத்துக்கொண்டு சென்று காலேஜ் காண்டீனில் காலை சிற்றுண்டியை முடித்தேன் . மணி 10 ஆனது . மாணிக்கம் சார் நியாபகம் வர அவரது காபின் நோக்கி அம்மாவை அழைத்துக்கொண்டு நடந்தேன் .

காபின் வெளியே உள்ள இருக்கையில் அம்மாவை அமரவைத்தேன் . காபின் முழுவதும் அடைக்கப்பட்ட குளிருட்டப்பட்ட அரை அதனால் மாணிக்கம் சிருக்கு வெளியே யார்வந்தாலும் தெரியாது .

கதவை மெல்லமாக தட்டினேன்


மாணிக்கம் " எஸ் கம் இன் "

நான் கதவை மெல்ல திறந்து என் தலையை மட்டும் உள்ளே நிட்டினேன்

மாணிக்கம் " ஒஹ்ஹ்ஹ்ஹ் மதன் வா உள்ள "

நான் வெளியே அம்மாவிடம் திரும்பி அவளை உள்ளே வருமாறு சைகையில் அழைத்தேன் .உள்ளே வந்ததும் மாணிக்கம் ஒரு நிமிடம் என் அம்மாவை பார்த்து சிறிது தடுமாறிவிட்டார் என்றுதான் கூறவேண்டும் .

என் என்றல் நான் கூறியதை விட நேரில் கும்மென்று சரியான கிராமத்து நாட்டு கட்டையாக வந்திருந்தாள் என் அம்மா .