[amanpunjabanjatti]

ਜੱਸੇ ਨੇ ਸੁੱਖੀ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ ਕਿ ਰੋਜ਼ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਹਿਰ ਆਉਣ ਜਾਣ ਦੇ ਝੰਜਟ ਨਾਲੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਹੀ ਮਕਾਨ ਕਿਰਾਏ ਤੇ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਵੇਂ ਜਵਾਕ ਵੀ ਸ਼ਹਿਰ ਹੀ ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂਦੇ ਹਨ. ਸੁੱਖੀ ਨੂੰ ਜੱਸੇ ਦੀ ਸਕੀਮ ਵਧੀਆ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਝੱਟ ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ. ਜੱਸੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਯਾਰਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਕਿਰਾਏ ਦਾ ਮਕਾਨ ਲੱਭਣ ਵਾਸਤੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ. ਚਾਰ ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਕਾਨ ਮਿਲ ਗਿਆ. ਜੋ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਕੋਲ ਹੀ ਨਵੀਂ ਬਣੀ ਬਸਤੀ ਵਿੱਚ ਸੀ. ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਵੱਸੋਂ ਮਿਹਨਤ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਅਤੇ ਦਿਹਾੜੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੀ. ਨਵੇਂ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਆਕੇ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸੀ. ਜੱਸਾ ਕੰਮ ਤੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਭੇਜ ਕੇ ਸੁੱਖੀ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਗੁਆਂਢਣਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਮਾਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ. ਸੁੱਖੀ ਦੀਆਂ ਗੁਆਂਢਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ 2-3 ਜਣੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਚਾਲੂ ਸਨ. ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਤਾਂ ਸੁੱਖੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘਰ ਵਾਲੀ ਰਾਣੀ ਸੀ. ਰਾਣੀ 40-42 ਸਾਲ ਦੀ, ਉੱਚੇ ਕੱਦ ਕਾਠ ਵਾਲੀ ਅੌਰਤ ਸੀ. ਰਾਣੀ ਦੀ ਬੁੰਡ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੀ. ਕਿਸੇ ਟਾਇਮ ਰਾਣੀ ਸਿਰੇ ਦੀ ਗਸ਼ਤੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ. ਦਿਨੇ ਸੇਠਾਂ ਨਾਲ ਹੋਟਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਜੱਟਾਂ ਨਾਲ ਮੋਟਰਾਂ ਤੇ ਕੱਟਦੀ. ਪਰ ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਜਵਾਕ ਵੱਡੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ. ਇਸ ਲਈ ਰਾਣੀ ਖਾਸ ਖਾਸ ਬੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ. ਸੁੱਖੀ ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਦਾ ਪੱਕਾ ਸਹੇਲਪੁਣਾ ਪੈ ਗਿਆ.ਰਾਣੀ ਸੁੱਖੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਯਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦੀ. ਸੁੱਖੀ ਪੂਰਾ ਸਵਾਦ ਲੈ ਲੈ ਕੇ ਰਾਣੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੀ. ਜਿਵੇਂ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਖਰਬੂਜ਼ੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਖਰਬੂਜ਼ਾ ਰੰਗ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਰਾਣੀ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਸੁੱਖੀ ਉੱਪਰ ਵੀ ਰਾਣੀ ਵਾਲਾ ਰੰਗ ਚੜ੍ਹਨ ਲੱਗਾ.ਸੁੱਖੀ ਦਾ ਵੀ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਕਿ ਕੋਈ ਐਸਾ ਮਰਦ ਮਿਲੇ  ਜਿਹੜਾ ਉਹਦੀ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਿਚੋੜ ਦਵੇ.  ਇੱਕ ਦਿਨ ਰਾਣੀ ਸੁੱਖੀ ਘਰੇ ਬੈਠੀ ਚਾਹ ਪੀ ਰਹੀ ਸੀ. ਗੱਲਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਣੀ ਬੋਲੀ "ਅੱਛਾ ਮੈਡਮੇ, ਇੱਕ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰਨ ਵਾਲੀ ਤਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ....ਤੂੰ  ਦੱਸ ਕਿੰਨਿਆਂ ਤੋਂ ਲੱਤਾਂ ਚੁਕਾਈਆਂ ?? 
ਰਾਣੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁੱਖੀ ਸੰਗ ਗਈ ਤੇ ਕਹਿੰਦੀ "ਨਹੀਂ ਦੀਦੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਾਂ ਰਾਜੂ ਦੇ ਡੈਡੀ ਹੀ ਬਹੁਤ ਹਨ" 
ਰਾਣੀ- ਉਹੋਹੋਹੋ ਅੱਛਾ  .... ਕੋਈ ਨਾ ਜੇ ਕੋਈ ਹੈਗਾ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਦੇ... 
ਸੁੱਖੀ- ਦੀਦੀ ਸਹੁੰ ਖਾਓ ਕਿਸੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ
ਰਾਣੀ- ਲੈ ਦੱਸ ਮੈਂ ਕਿਤੇ ਕਮਲੀ ਆਂ ... ਬੇਫ਼ਿਕਰ ਹੋ ਕੇ ਦੱਸਦੇ
ਸੁੱਖੀ- ਦੀਦੀ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰਿਓ. ਹੁਣ ਤਾਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸਕੂਲ ਟਾਈਮ ਹੁੰਦੇ ਸੀ. 
ਰਾਣੀ -(ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ) ਹੁੰਦੇ ਸੀ ਮਤਲਬ ਇੱਕ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੀ 
ਸੁੱਖੀ -(ਨੀਵੀਂ ਪਾਕੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਉੰਦੀ ਹੈ) ਹੂੰਅ
ਰਾਣੀ - ਕਿੰਨੇ ??
ਸੁੱਖੀ - 3 ਜਣੇ ਸੀ
ਰਾਣੀ- ਉਹ ਅੱਛਾ .. ਤਿੰਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ?? 
ਸੁੱਖੀ ਨੇ ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ 
ਰਾਣੀ- ਫੇਰ ਤਾਂ ਬੜੇ ਨਜ਼ਾਰੇ ਲੁੱਟੇ ਆ ਮੈਡਮ ਨੇ 
ਸੁੱਖੀ - ਬੱਸ ਦੀਦੀ.. ਗੱਲ ਤਾਂ  ਇੱਕ ਨਾਲ ਸੀ ਦੂਜੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਉਹਨੇ ਐਵੇਂ ਚੜਾਤਾ... ਫੇਰ ਸੁਆਦ ਜਿਹਾ ਪੈ ਗਿਆ ਤਿੰਨਾਂ ਦਾ 
ਰਾਣੀ- ਹਾਏ ਨੀ  ਮੈਂ ਮਰਜਾਂ ...... ਹੁਣ ਫੇਰ ਕਿਵੇਂ ਸਰਦਾ ਇੱਕ ਨਾਲ 
ਸੁੱਖੀ - ਬੱਸ ਦੀਦੀ ਹੁਣ ਤਾਂ ਟਾਈਮ ਪਾਸ ਈ ਆ 
ਰਾਣੀ - (ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ) ਉਹ ਕਿਵੇਂ 
ਸੁੱਖੀ -ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੂਗਰ ਆ, ਉਹਦੇ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਹੋ ਗਈ. ਮਹੀਨਾ ਮਹੀਨਾ  ਮੈਨੂੰ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦੇ. ਵੈਸੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਰਹੀ.
ਰਾਣੀ- (ਗੰਭੀਰ ਹੋ ਕੇ ) ਤੇਰਾ ਜੀਅ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ 
ਸੁੱਖੀ- ਦੀਦੀ ਜੀ ਤਾਂ ਬਥੇਰਾ ਕਰਦਾ ਪਰ ਕੋਈ ਚੱਜ ਦਾ ਮਿਲੇ ਵੀ ..
ਰਾਣੀ - ਚੱਲ ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਮੈਂ ਕਰਾਊਂ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਰੀਝਾਂ ਪੂਰੀਆਂ 
ਸੁੱਖੀ- ਦੀਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਨਾ ਹੋ ਜੇ ਕਿਤੇ 
ਰਾਣੀ- ਯਾਰ ਬਦਨਾਮੀ ਬਦਨੂਮੀ ਤਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ. ਸ਼ਹਿਰ ਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਕੌਣ ਕੀ ਕਰਦਾ.
ਸੁੱਖੀ - ਫੇਰ ਵੀ ਦੀਦੀ 
ਰਾਣੀ- ਡਰ ਨਾ,  ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਫਿਕਰ ਆ ...ਬੱਸ ਤੂੰ ਮਨ ਬਣਾ... ਫੁੱਲ ਨਜ਼ਾਰੇ ਦਵਾਉੰਗੀ ਮੈਂ  ਆਵਦੀ ਨਿੱਕੀ ਭੈਣ ਨੂੰ.. ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਣੀ ਨੇ ਸੁੱਖੀ ਨੂੰ ਗਲ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ "ਹੁਣ ਮੈਂ ਚੱਲਦੀ ਆਂ ਤੈਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕਰੂੰ ..ਮੇਰੇ ਘਰੇ ਆਈਂ" ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਣੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ ਅਤੇ ਸੁੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੋਈ ਰਾਣੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਦੇਖਦੀ ਰਹੀ.