[johnypowas]

மௌனிமூணு நாள் (மட்டும்.) புருஷன் - 2/5

“சரிம்மா இப்போதைக்கு உள்ளே முடியாது போலிருக்கு" என்றேன்.



“ஆமாண்டா குளிருது. நாம இங்கேயே இருந்தோம் செத்தோம். இப்ப என்ன பண்றது. இன்னும் நாலு மணி நேரம் ஓட்டணும்" என்றாள். அவள் குரலிலும் நடுக்கம்.



“இங்கே ஓட்டல் க்ளோப்னு இருக்கும்மா. பேசாம அங்க போய் தங்கிடலாம்"



“இந்த நேரத்திலா? ரூம் கிடைக்குமா" என்றாள்.



“கிடைக்கும் வாங்க. ”



என்று மீண்டும் காரில் ஆக்ஸிலேட்டரை அழுத்தினேன். சரியாக 15 நிமிடத்தில் அந்த ஹோட்டலை அடைந்தோம். காரை நிறுத்தி விட்டு உள்ளே லாபிக்கு நுழையும்போது நேரம் 1. 30. அந்த நேரத்திலும் புது மலர் போல ஒரு கிளி இருந்தது. பார்க்க ஜவுளிக்கடை பொம்மை போல காலேஜ் படித்த நவநாகரீக பெண் போல இருந்தாள். ஒல்லியான உடம்பு. ஆனால் வெண்மை தேகம். அகன்ற நெற்றி. கருவிழிகள். ரோஸ் கன்னம். செதுக்கி வைத்தாற் போல ஈர இதழ்கள். அம்மா மட்டும் இல்லையென்றால் இவளிடம் கொஞ்சம் கடலை போட்டு இருக்கலாம்.



“வாட் கேன் ஐ டூ?" என்று கொஞ்சினாள்.



“ஒரு ரூம் வேணும் மேடம்” என்றேன்.



“ஸாரி சார்?" என்றாள்.



“ஏங்க"



“நாங்க பேமிலிக்குதான் தருவோம்" என்றாள்.



“ஐயோ. நாங்க பேமிலிதாங்க. இது என் ஒய்ஃப்" என்றேன். அப்படி சொன்னவுடனே என் அம்மா என் காலை மெறித்தாள். ”என்னடா சொல்றே" என்று என் காதில் கிசுகிசுத்தாள்.



“என்ன சொல்றாங்க" என்று ரிசப்ஷனிஸ்ட் சிரித்தாள்.



“ஐயோ. இவ என் ஒய்ஃப். பாருங்க. தாலி கூட இருக்கு" என்று சொல்லி சிரித்தேன்.



“ஆச்சரியமா இருக்கு" என்று கிளி மீண்டும் கொஞ்சியது.



“ஏங்க" என்றேன்.



“நீங்க யூத்தா இருக்கீங்க,இவங்க ஆண்ட்டி போல இருக்காங்க” என்றதும் அம்மா



“ஏங்க கஸ்டமர் கிட்டே இப்படித்தான் பேசுவீங்களா" என்றாள்.


“ஸாரி மேடம். தப்பா நினைசுகாதீங்க. நீங்க இந்த புடவையில் ரொம்ப அழகாயிருக்கீங்க. அதுவும் எப்படித்தான் உங்களுக்கு இப்படி புடவை கிடைக்குதோ” என்று அவள் சொல்ல சொல்ல ஆஹா. இவள் என் அம்மாவை கவுத்து விடுவாள் போல இருக்கே என்று நினைத்தேன்.

“இட்ஸ் ஓகே. ஆனா ஸிங்கிள் பெட் ரூம்தான் இருக்கு. ஹேப்பி ஃபர்ஸ்ட் நைட்" என்று சொல்லி சாவியை கொடுத்தாள். நான் அவற்றை வாங்கிக் கொண்டு ரும் 112 நோக்கி நடந்தேன். நாங்கள் ரூமுக்கு உள்ளே நுழைந்தவுடன், அம்மா சிணுங்க ஆரம்பித்து விட்டாள்.



“என்னடா நீ பாட்டுக்கு என்ன என்னவோ சொல்றே" என்றாள்.



“ஐயோ அம்மா. நீங்களே மாட்டிகொடுத்துடுவீங்க போலிருக்கே. நாளை இப்படி ஏடாக்கூடமா சொல்லிட்டா, முதலில் நம்மை தூக்கி உள்ளே போடுவான்" என்றேன்.



“அப்படியா" என்றாள் அம்மா அப்பாவியாய்.



“ஆமாம்மா. நாம இப்பத்திலிருந்தே நடிக்க ஆரம்பித்தால்தான் நாளை அவங்க முன்னாடி நடிக்க வரும். சரியா" என்றேன்.



“ம்ம்ம் லாஜிக் நல்லாதான் இருக்கு" என்று சொல்லி அம்மா தன் பெட்டியில் இருந்து நைட்டியை எடுத்துக் கொண்டு பாத்ரூம் உள்ளே சென்றாள். சற்று நேரத்தில் உள்ளே தண்ணீர் சத்தம் கேட்க ஆரம்பித்தது. நான் பேண்ட்டை கழட்டி லுங்கிக்கு சென்றேன். அம்மா இன்னும் சில நேரத்துக்கு வெளியே வர மாட்டாள் போல.



“இதுவும் நல்லதுக்குதான்" என்று அருகே இருந்த வி. சி. ஆரை ஓட விட்டேன். வி. சி. ஆரில் படத்தில் ஒரு பெண் புடவையை அவிழ்த்துக் கொண்டு இருந்தாள். அவள் குத்தீட்டு முலைகள் நிற்க, பின்புற குண்டியும் அதற்கு ஏற்றாற்போல நிற்க அவள் ஜாக்கெட் பட்டன்களை கழற்றிக் கொண்டு இருக்க நான் அந்த காட்சியை ரசித்தேன். முதலில் அடுத்து ஜாக்கெட் அவிழ்க்கப்பட்டது. உள்ளே மார்பகங்கள் பெருத்து ப்ராவுக்குள் அடங்காமல் திமிறிக் கொண்டு இருந்தது. அடுத்து அவள் ப்ராவினை அவிழ்ப்பாளா இல்லை பாவாடையை அவிழ்ப்பாளா என்று மனம் பரபரத்தது. அடுத்து அவள் பிராவை அவிழ்த்தாள். ச்சே அவள் பாவாடையை அவிழ்த்து இருக்ககூடாதா? என்று என் மனம் ஏங்கியது. அவள் அழகிய ஆப்பத்தை காண மனம் பரபரத்தது. ப்ராவை அவள் அவிழ்த்தவுடன் தன் மார்பகத்தை கையில் தூக்கி ஆராய்ச்சி செய்துக் கொண்டு இருந்தாள்.



தன் கையாலே அந்த மார்பகத்தை பிடித்து தன் வாயில் திணிக்க முற்பட்டாள். ஆனால் மார்பகங்கள் மிகவும் பெரியதாக இருந்ததால் அவள் வாயுக்குள் உள்ளே போகவில்லை, எனவே மார்பகங்களை அப்படியே கசக்கினாள். அப்படியே தொப்புளுக்கு மேல் கட்டப்பட்டு இருந்த பாவாடையை அவிழ்த்தாள். அடாடா. சொர்க்கம் என்று சொல்வார்களே - அது இதுதானா? என்று தோன்றியது. முடிகள் அனைத்தும் அப்புறப்படுத்தப்பட்டு அவள் குழி பணியாரம் பள பளவென்று மின்னியது. அவள் நிர்வாண உடலை பலமுறை பார்த்தாள். தன் பணியாரத்தை கையால் தேய்த்தாள். அவள் அப்படி தேய்க்க என் தடி டக்கென்று எழுந்தது.



“என்னடா இது. இந்த படத்தை ரசிச்சிட்டு இருக்கே" என்று வி. ஸி. ஆரை கோபத்துடன் அம்மா அணைத்தாள்.



“நீ எப்பம்மா வந்தே" என்றேன்.



“ம்ம்ம் அவ பாவாடையை அவுக்கும்போதே வந்துட்டேன்" என்றாள்.



“ம்ம்ம்ம் இன்னிக்கு ரெண்டாவது தடவை" என்றேன்.



“ச்சீய். இன்னும் அதையே நினைச்சிட்டு இருக்கியா" என்று சிரித்தாள்.



“ஆமாம்மா" என்றேன்.


“ராகவா. அவ பயங்கர கைகாரியா இருப்பா போல. எப்படித்தான் மூணு நாளு ஓடப்போகுதோ” என்று சொல்லி கட்டிலில் சாய்ந்தாள். இன்னும் சில நிமிடங்களில் அவளிடமிருந்து லேசாக குறட்டை. சட். என்னை அறியாமல் என் மனம் மீண்டும் தடுமாறியது.