[manigopal]

நான் இருக்கையின் மேலே வைத்திருந்த பயணப்பையை எடுக்கக் கையை உயர்த்தினேன். உறைந்திருந்த வெண்கஞ்சியால் சிக்குண்டு, அக்குள்சதையுடன் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த

அக்குள்முடி சுரீர் என்று கவ்வி இழுத்தது. “ஆ..ஆ..ஆ” என்று முனகினேன். என் தம்பி “என்னக்கா?” எனப் பதறினான். எப்படி சொல்வேன் காரணத்தை? “ஒன்றுமில்லை. நீண்ட

நேரம் அசையாது அமர்ந்திருந்ததால் கை மரத்துவிட்டது” என சமாளித்தேன்.


பேருந்திலிருந்து இறங்கத் துவங்கினேன். முக்கோண சதையில் முடி கவ்வி இழுத்து இன்ப வேதனை தந்தது. தொடையோடு தொடை உரசும்போதும் புது வேதனை. நடையே

மாறியிருப்பதை உணர முடிந்தது. என் தம்பி எதுவும் கேட்கவில்லை. அக்காவுக்கு காலும் மரத்துப் போயிருக்கவேண்டும் என்று நினைத்திருப்பான். முடிந்த அளவுக்கு

இயல்பாகத் தோன்ற போராடினேன்.



அதிகாலை நேரம் என்பதால் ஆள் நடமாட்டம் அதிகமில்லை. வெளிச்சமும் அதிகமில்லை. பேருந்து நிலையத்திலிருந்து வெளி வரும்போது, தம்பி “கன்னத்தில் என்னக்கா

வெள்ளைத் திட்டு?” எனக் கேட்டதும், பகீர் என்றது. மங்கிய வெளிச்சத்தில் அவன் கண்ணில் அப்போதுதான் பட்டிருக்க வேண்டும்.



தற்காப்பு உணர்வு பீறிடும்போது பொய்யும் புரட்டும் “உடுக்கை இழந்தவன் கை போல இடுக்கண் களைய” எங்கிருந்தோ ஓடி வருகின்றன. “வீட்டை விட்டு கிளம்பும் அவசரத்தில்

முகப்பவுடர் சீராகத் தடவவில்லை போல் இருக்கிறது. வியர்வையில் காய்ந்து திட்டாகியிருக்கும்” என சமாளித்தேன். “ஒரு நிமிடம் இரு” எனக் கூறி. சாலை ஓரத்திற்கு சென்று,

பயணப்பையில், பயண வழியில் பயன்படுத்தக் கொண்டு வந்திருந்த குடிநீர் புட்டியைத் திறந்து, நீர் எடுத்து முகத்தைக் கழுவினேன். முகம் துடைத்து கைப்பையிலிருந்து

பொட்டெடுத்து வைத்துக் கொண்டேன். பிறகுதான் மூச்சு வந்தது. ‘ இன்னும் எதிலெல்லாம் மாட்டிக் கொள்ளப் போகிறோமோ ‘ எனும் பயம் எழுந்தது. “நம் வீட்டிற்குத்தானே

செல்கிறோம்; எனக்குப் பார்க்கவிருக்கும் பெண் வீட்டிற்கு இப்போது செல்லவில்லையே; எதற்கு இந்த அவசர மேக் அப்?” என தம்பி கிண்டல் செய்தான். குற்றத்தால்

குறுகுறுக்கும் நெஞ்சை மறைத்து சிரித்தேன். கவனத்தைக் குவித்து, வீட்டார் நலம் விசாரிக்கத் தொடங்கினேன்.


ஆட்டோவில் வீட்டை அடைந்ததும், அனைவரும், “ ஏன் இப்படி விழிகள் சிவந்து, களைப்பாகத் தெரிகிறாய்? உடல் நலமில்லையா?” என்று கவலையுடன்

விசாரித்தனர். “ “பின்வரிசை இருக்கை பெருந்தொல்லை; பேருந்தின் ஓட்டுநர் வேறு சரியாக ஓட்டவில்லை; சரிவர தூங்கவில்லை; அதுதான் களைப்பு.” என்று கூறி

சமாளித்தேன்.



“பின்வரிசை இருக்கை பேரின்பம். ஒரு மன்மதன் என் அந்தரங்க அங்கங்களில் தன் கையையும் விரல்களையும் ஓட்டியதில் சொர்க்கம் வரை பயணித்துத் திரும்பி பின்

கும்பகோணம் வந்தேன். சொர்க்கம் சென்ற பயணம், நீண்டுகொண்டே சென்றதால் தூங்கவில்லை. அதுதான் களைப்பு” என்பதையா கூறமுடியும்?