[krish86grama]

நான் அப்போது கல்லூரியின் இறுதி ஆண்டு படித்துக் கொண்டிருந்தேன். கிராமத்தின் அமைதியான சூழலில், எங்கள் வீடு ஒரு சிறிய தோட்டத்துக்கு நடுவில் அமைந்திருந்தது. வீட்டில் நான், அம்மா, இரண்டு அக்காக்கள், மற்றும் என் சின்ன தங்கை — இப்படி ஐந்து பேர். அப்பா என் சிறு வயதிலேயே, நான் பத்து வயது இருக்கும்போதே இறந்துவிட்டார். அவர் இருந்த காலத்தில் வீடு ஒரு நரகமாக இருந்தது. தினமும் மது அருந்திவிட்டு வந்து அம்மாவை அடிப்பது, சண்டை போடுவது, வீட்டில் இருந்த பொருட்களை உடைப்பது, சாப்பாட்டைத் தூக்கி அம்மா மீது கொட்டுவது என்று கொடுமைக்கு அளவே இல்லை. அம்மா அந்தக் கொடுமையைத் தாங்கிக் கொண்டு, எங்களைக் காப்பாற்ற முயன்றுக் கொண்டிருந்தாள்.
அப்பா இறந்த பிறகு எட்டு வருடங்கள் கடந்துவிட்டன. அந்த எட்டு வருடங்களும் அம்மா ஒரு போர்வீரனைப் போல உழைத்தாள். எங்களுக்கு இருந்த சிறிய நிலத்தில் விவசாயம் தொடங்கினாள். முதலில் கிராம நிர்வாகியும் விவசாய அதிகாரியும் கொடுத்த ஆலோசனையை கவனமாகக் கேட்டு, அதன்படி திட்டமிட்டாள். நெல் விளைவிப்பது, அதற்குப் பிறகு தானியங்கள், இடையில் காய்கறிகள் — இப்படி பல்வேறு பயிர்களை சுழற்சி முறையில் செய்தாள். கஷ்ட்டமான உழைப்பு, வெயிலில் நின்று வேலை, மழையில் ஊறி வேலை என்று அவள் உடல் முழுக்க அடையாளங்கள் பதிந்தன. ஆனால் மகசூல் நன்றாக இருந்தது. பணம் சிறிது சிறிதாக வந்தது. அதைச் சேமித்து இரண்டு அக்காக்களுக்கும் கல்யாணத்துக்கு பணம் தயார் செய்தாள்.
என் இரண்டு அக்காக்களும் படிப்பில் அவ்வளவு கவனம் செலுத்தவில்லை. அவர்கள் எங்கள் கிராமத்து மில்லில் வேலைக்குப் போனார்கள். காலையில் எழுந்து வேலைக்குப் போய், மாலையில் திரும்பி வந்து வீட்டு வேலைகளில் உதவுவார்கள். என் தங்கை அப்போது ஒன்பது வயது. அவள் ஸ்கூலுக்குப் போய், படித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் அம்மா சொல்வாள், “இவளை நல்லா படிக்க வைக்கணும். உன் அப்பா மாதிரி ஆகக் கூடாது.”
நானும் கல்லூரிக்குப் போகும் நேரம் தவிர, மற்ற நேரங்களில் வீட்டிலும் வயலிலும் அம்மாவுக்கு உதவி செய்தேன். பள்ளி, கல்லூரி நாட்களில் கூட விடுமுறை என்றால் உடனே வயலுக்கு ஓடுவேன். ஏரில் தண்ணீர் பாய்ச்சுவது, பயிர்களைப் பார்ப்பது, அறுவடைக்கு உதவுவது — இவை எல்லாம் எனக்கு பழகிப்போன வேலைகள். வீட்டுக்கு ஒரே ஆண் பிள்ளை என்ற காரணத்தால் அம்மா என் மீது அளவு கடந்த பாசம் வைத்திருந்தாள். “என் ராசா, நீதான் எங்க எல்லாம்” என்று என் தலையைத் தடவி விடுவாள். அவள் கண்களில் நான் ஒரு நம்பிக்கை நட்சத்திரமாகத் தெரிந்தேன்.
கல்லூரியின் முதல் இரண்டு வருடங்கள் நான் ஒழுங்காக இருந்தேன். படிப்பில் கவனம், வீட்டுக்கு உதவி, அம்மாவின் எதிர்பார்ப்பை நிறைவேற்றும் வகையில் நடந்து கொண்டேன். ஆனால் இறுதி வருடம் வந்தபோது எல்லாம் கொஞ்சம் மாறத் தொடங்கியது. கல்லூரி நண்பர்கள் சிலரோடு சேர்ந்து ஹாஸ்டலில் இரவுகளை கழிக்க ஆரம்பித்தேன். பியர் அடிப்பது, சிகரெட் பிடிப்பது, சில சமயங்களில் செக்ஸ் பற்றிய பேச்சுகளும் அந்தக் கூட்டத்தில் இடம் பெற்றன. அந்த வயதில் அந்த உற்சாகம் என்னை இழுத்தது. ஆனாலும் படிப்பை அலட்சியம் செய்யவில்லை. அம்மாவின் நம்பிக்கையை கெடுக்காமல், தேர்வுகளில் நல்ல மார்க் எடுத்தேன். வீட்டுக்கு வந்தால் அம்மா என்னைப் பார்த்து புன்னகைப்பாள். அவளுக்கு என் மாற்றம் தெரியாது. அல்லது தெரிந்தாலும், தன் மகன் எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்ற நம்பிக்கையில் அமைதியாக இருந்தாள்.
ஒரு நாள் மாலை... (தொடரும்)