[Devayani rasigan]

சீதா அறையில் படுக்கையின் விளிம்பில் அமர்ந்திருந்தாள். கைகள் முகத்தை மூடியபடி. உடல் இன்னும் நடுங்கியது. வாயில் உப்பு கசப்பு ருசி மிஞ்சிக்கிடந்தது. சூர்யாவின் ருசி. அவள் தொண்டையை விழுங்கினாள். குற்ற உணர்வு உள்ளே கொதித்தது.

*என்னடா பண்ணிட்டேன்… என் மகளைக் கட்டிக்கொடுத்த மாப்பிளை… யோடது என் வாயில்…*

வெளியே மெல்லடியடிகள் கேட்டன. நின்றுவிட்டன. மீண்டும் ஒரு அடி. பிறகு அமைதி.

சீதாவின் மார்பு வேகமாக ஏறியிறங்கியது. கதவுக்கு அப்பால் யாரோ நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். அவள் கைகளை இறக்கி முகத்தைத் துடைத்தாள். கண்ணீர் வழிந்திருந்தது. உதடுகள் இன்னும் வீங்கியிருந்தன.

கதவு மெல்லத் தட்டப்பட்டது.

டக்… டக்…

சீதா உடல் முழுக்க இறுகினாள். குரல் வரவில்லை.

மீண்டும் தட்டுதல்.

டக்… டக்…
சீதா : யாருனு கேட்டால்

ஸ்ரீதிவ்யா : அத்தை… இங்க தான் இருக்கீங்களா?

சீதா கண்களை மூடினாள். மூச்சை அடக்கினாள்.

ஸ்ரீதிவ்யா : அத்தை… மாமா உங்களைக் கூப்பிடுறாங்க.

சீதா மெல்ல எழுந்தாள். பாவாடையை சரிசெய்தாள். ஜாக்கெட்டை இழுத்து முலைகளை மறைத்தாள். முகத்தை ஒருமுறை கையால் துடைத்துவிட்டு கதவைத் திறந்தாள்.

ஸ்ரீதிவ்யா வாசலில் நின்றிருந்தாள். கையில் தண்ணீர் டம்ளர்.

ஸ்ரீதிவ்யா : அத்தை… என்னாச்சு? முகம் சிவந்திருக்கு?

சீதா : ஒன்னும் இல்லடி… தலைவலி…

ஸ்ரீதிவ்யா : மாமா கீழ இருக்காங்க. உங்களைத் தேடுறாங்க. சீக்கிரம் வாங்க.

சீதா தலையசைத்தாள். ஸ்ரீதிவ்யாவைப் பின்தொடர்ந்து மாடி ஹாலுக்கு வந்தாள். கால்கள் இன்னும் நடுங்கின. ஒவ்வொரு அடியிலும் வாயில் மிஞ்சிய ருசி நினைவுக்கு வந்தது.

கீழே ஹாலில் பார்த்திபன் சோபாவில் அமர்ந்திருந்தார். கையில் தண்ணீர் டம்ளர். சுமன் அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தான்.

பார்த்திபன் : சீதா… எங்க போன? இவ்ளோ நேரம்?

சீதா : தலைவலினு மேல போயிருந்தேன்…

பார்த்திபன் : சூர்யா சொன்னான் நீ டவல் கொடுக்க வந்திருந்தான்னு.

சீதா தலையைத் தாழ்த்தினாள். பதில் வரவில்லை.

சுமன் அவள் முகத்தை உற்றுப் பார்த்தான். கண்களில் சந்தேகம்.

சுமன் : அம்மா… உதடு வீங்கிருக்கு?

சீதா : ஒன்னும் இல்ல… பல் வலி…

பார்த்திபன் : சரி உக்காரு. தண்ணி குடி.

சீதா சோபாவின் மூலையில் அமர்ந்தாள். கைகள் மடியில் இறுகப் பிடித்திருந்தன. சுமன் இன்னும் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான்.

***
கோவிலில்

கோவில் குளத்தில் தண்ணீர் இடுப்பு வரை இருந்தது. தேவயானியின் பட்டுப் புடவை நனைந்து உடலை ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. இடுப்பு சதைகள் தெளிவாகத் தெரிந்தன. வெள்ளை வயிறு லேசாக வெளியே தெரிந்தது.

சிம்பு அருகில் நின்றிருந்தான். கண்கள் தேவயானியின் இடுப்பை விட்டு நகரவில்லை.

சிம்பு : மேடம்… படிக்கட்டுல பாசி இருக்கு. கையைப் பிடிங்க.

தேவயானி : வேண்டாம். எனக்குத் தெரியும்.

சிம்பு கையை நீட்டினான். தேவயானி தடுமாறினாள். பாசி வழுக்கியது. அவள் கை தானாகவே சிம்புவின் தோளைப் பிடித்தது.

சிம்பு : பாருங்க… சொன்னேன்ல.

தேவயானியின் உடல் சிம்புவின் மார்பைத் தொட்டது. அவன் கை அவள் இடுப்பைச் சுற்றினான். விரல்கள் சதைப்பற்றுள்ள இடுப்பை அழுத்தின.

தேவயானி : விடு… கையை விடு.

சிம்பு : மேடம்… விழாதீங்க.

தேவயானி அவன் கையைத் தள்ளினாள். ஆனால் சிம்பு விடவில்லை. விரல்கள் இன்னும் ஆழமாக அழுத்தின. தேவயானியின் மூச்சு வேகமானது.

*இவன் என்ன நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கான்… கோவில்ல இப்படி…*

சிம்பு : மேடம்… உங்க இடுப்பு ரொம்ப மென்மையா இருக்கு.

தேவயானி : சிம்பு… நிறுத்து. இதெல்லாம் நிறுத்து. பரிகாரம் பண்ணத்தான் கூப்பிட்டேன். வேற ஒன்னும் இல்ல.

சிம்பு சிரித்தான். கை இன்னும் இடுப்பில் இருந்தது.

சிம்பு : மேடம்… நான் ஒன்னும் பண்ணல. நீங்கள்தான் தடுமாறினீங்க.

தேவயானி அவன் கையைப் பிடித்து விலக்கினாள். தண்ணீரில் படிகளில் ஏறினாள். புடவையை இழுத்து உடலை மறைத்தாள்.

தேவயானி : போ… காருக்குப் போ. நான் வரேன்.

சிம்பு தலையசைத்தான். ஆனால் கண்கள் இன்னும் அவள் நனைந்த பின்னழகைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தன.

***

வீட்டு ஹாலில் பார்த்திபன் சுமனிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

பார்த்திபன் : அந்தப் புதுக் குடும்பம் எப்படி இருக்காங்க?

சுமன் : நல்லா இருக்காங்கப்பா. அம்மா மீனா குமாரி கொஞ்சம்…

பார்த்திபன் : என்ன?

சுமன் : ஒன்னும் இல்லப்பா.

பார்த்திபன் : மொட்டை சொன்னான். நான்கு பொம்பளைங்களாம்.

சுமன் தலையைக் குனிந்தான். பதில் சொல்லவில்லை.

சீதா சோபாவில் அமர்ந்தபடி அவர்கள் பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். மனசு வேறு இடத்தில் இருந்தது. சூர்யாவின் பூல் வாயில் புகுந்த நினைவு. அந்தச் சூடு. அந்த உப்பு ருசி.

*நான் எப்படி விழுங்கினேன் …*

ஸ்ரீதிவ்யா சமையலறைக்குள் சென்றாள். சீதா எழுந்து தன் அறைக்குச் செல்ல முயன்றாள்.

பார்த்திபன் : எங்க போற?

சீதா : தலைவலி அதிகமா இருக்கு… கொஞ்சம் படுத்துக்கிறேன்.

பார்த்திபன் தலையசைத்தார். சீதா மாடி ஏறினாள். ஒவ்வொரு படியிலும் கால்கள் நடுங்கின.

***
சமையலறை

சமையலறையில் ஜோதிகா அடுப்பில் பால் வைத்திருந்தாள். பின்னால் நின்று சமையல் செய்தாள். சேலை இடுப்பில் இறுகக் கட்டப்பட்டிருந்தது. சூத்து வளைவு தெளிவாகத் தெரிந்தது.

சுமன் மெல்ல உள்ளே வந்தான். கதவை மூடவில்லை. ஜோதிகா திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.

சுமன் அவள் பின்னழகைப் பார்த்தான். சூத்து சதைகள் அசைந்தன. அவன் கையைப் பேண்ட்டுக்குள் விட்டுத் தன் பூலைத் தொட்டான். அது ஏற்கனவே கடினமாகிவிட்டிருந்தது.

*அக்கா… இப்படி இருந்தா எப்படி கண்ட்ரோல் பண்றது…*

ஜோதிகா பால் பொங்கி வரும் சத்தம் கேட்டு திரும்பினாள்.

ஜோதிகா : டேய்… எப்ப வந்த?

சுமன் : இப்பதான் அக்கா…

ஜோதிகா : காபி வேணுமா?

சுமன் தலையசைத்தான். ஆனால் கண்கள் அவள் இடுப்பை விட்டு நகரவில்லை.

ஜோதிகா அவன் பார்வையைக் கவனித்தாள். புருவம் சுருங்கியது.

ஜோதிகா : என்ன பாக்குற?

சுமன் : ஒன்னும் இல்லக்கா…

ஜோதிகா சேலையை இழுத்துச் சரிசெய்தாள். ஆனால் சூத்து இன்னும் தெரிந்தது.

வெளியே இருந்து பார்த்திபனின் குரல் கேட்டது.

பார்த்திபன் : சுமன்… வா.

சுமன் வேகமாக வெளியே சென்றான். ஜோதிகா அவன் போனதைப் பார்த்து பெருமூச்சு விட்டாள்.

*இவன் பார்வை… நாளுக்கு நாள் அதிகமாகுது…*

***

சீதா தன் அறைக்குள் நுழைந்து கதவைச் சாத்தினாள். படுக்கையில் உட்கார்ந்து முகத்தை மீண்டும் கைகளால் மூடினாள்.

வாயில் இன்னும் அந்த ருசி.

வெளியே மாடி ஹாலில் மெல்லடியடிகள் கேட்டன. நின்றுவிட்டன. கதவுக்கு அப்பால் யாரோ நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்.

சீதாவின் மூச்சு நின்றது.

கதவு மெல்லத் தட்டப்பட்டது.

டக்…

சீதா எதுவும் சொல்லவில்லை.

மீண்டும் தட்டுதல்.

டக்… டக்…

சூர்யா : அத்தை… நான் தான்.

சீதாவின் உடல் முழுக்க இறுகியது. கைகள் நடுங்கின.

சூர்யா : கதவு திறங்க அத்தை. யாரும் இல்ல.

சீதா எழுந்தாள். கால்கள் தளர்ந்தன. கதவை நோக்கி நடந்தாள். கதவு சங்கிலியைப் பிடித்தாள். ஆனால் திறக்கவில்லை.

சூர்யா : அத்தை… இன்னும் கொஞ்சம் தான். இப்ப நீங்க விடலன்னா நைட்டு வரைக்கும் காத்திருக்க முடியாது.

சீதா கதவைச் சார்ந்து நின்றாள். நெற்றி கதவில் பட்டது.


சூர்யா : அத்தை… உங்க வாய் இன்னும் என் ருசியை நினைச்சுக்கோங்க. அது மட்டும் போதாது.

சீதா கண்களை மூடினாள். கண்ணீர் மீண்டும் வழிந்தது.

வெளியே சூர்யாவின் மூச்சு சத்தம் கேட்டது. கதவுக்கு அப்பால் அவன் நின்றுகொண்டிருந்தான். காத்திருந்தான்.

சீதாவின் கை சங்கிலியைத் தொட்டது. விரல்கள் நடுங்கின.

கீழே இருந்து பார்த்திபனின் குரல் மீண்டும் கேட்டது.

பார்த்திபன் : சூர்யா மாப்பிளை … எங்க இருக்கீங்க ?

சூர்யா மெல்லப் பெருமூச்சு விட்டான்.

சூர்யா : வரேன் மாமா…

அவன் அடிகள் தூரமாகச் சென்றன.

சீதா கதவைச் சார்ந்தபடி மெல்ல அழுதாள். உடல் சுவற்றில் சாய்ந்தது. வாயில் இன்னும் அந்த ருசி மிஞ்சிக்கிடந்தது.

அறைக்குள் மௌனம் பரவியது. வெளியே சுமனின் குரல் கீழிருந்து மங்கலாகக் கேட்டது. சமையலறையில் பாத்திரச் சத்தம். அடுப்பில் பால் பொங்கும் சத்தம்.

சீதா படுக்கையில் உட்கார்ந்து முழங்கால்களை இறுகப் பிடித்தாள். கண்கள் மூடியிருந்தன. மனசுக்குள் ஒரே காட்சி சுழன்றது. பாத்ரூம். சுவர். சூர்யாவின் பூல். அவள் வாய்.

****