[Sivamurugan 85]

நந்தினி : 28 வயசு. அழகு பேரழகு தேவதை என்றே சொல்லலாம். அணைத்து ஆண்களையும் ஏங்க வைக்கும் உலக அழகி. 5 வருடம் காதல். திருமணம் முடிந்து 3 வருடம் ஆகிறது. ஆக மொத்தம் 8 வருடம் காதல். இரண்டு வயசுல ஒரு குழந்தை உள்ளது. செக்ஸ் வாழ்க்கை சலிப்பே இல்லாம போனது, 

ரத்னம் : 32 வயசு. ஒரு கம்பெனியில் மேனேஜர் வேலை பாக்குறான். ரொம்ப நல்லவன். காதல் மனைவி மீது அளவு கடந்த பாசம். குழந்தை என்றால் உயிர். கம்பெனி to வீடு என்று தான் இருப்பான். வாரம் ஒருநாள் குடும்பத்தோடு தியேட்டர். கோயில். பார்க், ஹோட்டல் என்று எங்கயாவது கூட்டிட்டு போவான். தினம் பல பொசிஷனில் ஓத்து விட்டு தான் தூங்குவான். நந்தினியும் சலித்தவள் இல்ல. இவனுக்கு ஈடு கொடுப்பாள்.  

சுதா  : 48 வயசு. ரத்னம் அம்மா.. மருமகளுக்கு போட்டியாக இருப்பாள் அழகில், கணவர் கிடையாது.  குடும்பம் சந்தோசமா போய் கொண்டு இருந்தது. 

ஒருநாள் 



CEO:
“ரத்னம், ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும். நீங்க ஒரு மாதம் திருநெல்வேலி கிளைக்கு போகணும். அங்க இப்போ மேனேஜர் இல்லை. அடுத்த மாதம்தான் இன்டர்வியூ வைத்து புதிய மேனேஜரை தேர்வு செய்யப் போறாங்க. அதுவரைக்கும் அந்த கிளையை நீங்க பார்த்துக்கணும்.”

ரத்னம்:
“சார்… ஒரு மாதமா?”

CEO:
“ஆமாம் ரத்னம். சரியாக ஒரு மாதம்.”

ரத்னம்:
“சார், வேற யாரையாவது அனுப்ப முடியாதா? நான் இங்க இருக்குற வேலைகளையும் பார்த்துட்டு இருக்கேன். வீட்டுலயும்…”

CEO:
“உங்க குடும்ப நிலைமை எனக்குப் புரியும் ரத்னம். ஆனா இது கம்பெனிக்கு இப்போ ரொம்ப முக்கியமான விஷயம். திருநெல்வேலி கிளை அடுத்த ஒரு மாதம் சரியாக இயங்கணும்.”

ரத்னம்:
“சார்… என்னால முடியாது என்று சொல்லல. ஆனா ஒரு மாதம் குடும்பத்தை விட்டுட்டு இருக்கணும்னு நினைக்கும்போது…”

CEO:
“நீங்க இந்த கம்பெனியில் பல வருடமா நம்பிக்கைக்குரிய ஆளா இருக்கீங்க. அதனாலதான் உங்களை கேட்கிறேன். இந்த ஒரு மாதத்தை மட்டும் உதவி பண்ணுங்க. அடுத்த மாதம் புதிய மேனேஜர் வந்ததும் நீங்க திரும்பி வந்துடலாம்.”

ரத்னம்:
“சார், கொஞ்சம் யோசிக்க நேரம் கொடுங்க.”

CEO:
“சரி. ஆனா நாளைக்குள் முடிவு சொல்லணும்.”

ரத்னம் அமைதியாக தலையசைத்தான்.

அத்தியாயம் – 2 : வீட்டு வாசலில்
மாலை நேரம். ரத்னம் வீட்டுக்குள் வந்ததும், நந்தினி வழக்கம்போல் சிரித்தபடி கதவைத் திறந்தாள்.

நந்தினி:
“என்னங்க, இன்னைக்கு கொஞ்சம் சோர்வா இருக்கீங்க போல?”

ரத்னம்:
“ஆமா… ஆபீஸ்ல ஒரு விஷயம் நடந்துச்சு.”

நந்தினி:
“என்ன விஷயம்?”

ரத்னம் உடனே பதில் சொல்லாமல் சோபாவில் உட்கார்ந்தான்.

நந்தினி:
“என்னங்க? ஏதாவது பிரச்சனையா?”

ரத்னம்:
“பிரச்சனைன்னு சொல்ல முடியாது. ஆனா நமக்கு கொஞ்சம் கஷ்டமான விஷயம்.”

அந்த நேரத்தில் சுதாவும் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள்.

சுதா:
“என்ன ரத்னம்? ஏன் இப்படி பேசுற?”

ரத்னம்:
“அம்மா… CEO என்னை ஒரு மாதம் திருநெல்வேலி கிளைக்கு அனுப்புறாரு.”

நந்தினி:
“ஒரு மாதமா?”

ரத்னம்:
“ஆமா.”

சுதா:
“அதுக்கு என்ன அவசரம்? வேற யாரையாவது அனுப்பலாமே?”

ரத்னம்:
“நானும் அதைத்தான் சொன்னேன். ஆனா அங்க இப்போ மேனேஜர் இல்லை. அடுத்த மாதம்தான் புதிய ஆள் வருவாராம். அதுவரைக்கும் நான் பார்த்துக்கணுமாம்.”

நந்தினி:
“நீங்க போகணுமா?”

ரத்னம்:
“அதுதான் தெரியல. நான் முதல்ல வேண்டாம்னு சொல்லிட்டேன்.”

சுதா:
“சரியா சொன்ன. ஒரு மாதம் குடும்பத்தை விட்டுட்டு எதுக்கு போகணும்?”

ரத்னம்:
“அம்மா, எனக்கும் போக விருப்பம் இல்லை.”

நந்தினி:
“அப்படின்னா போகாதீங்க.”

ரத்னம் நந்தினியைப் பார்த்தான்.

ரத்னம்:
“நானும் அதைத்தான் நினைக்கிறேன். ஆனா வேலைன்னு வரும்போது எல்லா நேரமும் நமக்கு பிடிச்ச மாதிரி முடிவு எடுக்க முடியாது.”

நந்தினி:
“வேலை முக்கியம்தான். ஆனா நீங்க இல்லாம இந்த வீடு எப்படி இருக்கும்? காலையில எழுந்ததும் உங்களைப் பார்க்கணும். இரவு நீங்க வீட்டுக்கு வருவீங்கன்னு எதிர்பார்க்கணும். குழந்தை உங்களைத் தேடும்.”

சுதா:
“அதுதான். ஒரு மாதம் ரொம்ப நீண்ட காலம்.”

ரத்னம்:
“எனக்கும் தெரியும் அம்மா. ஆனா CEO நேரடியாக கேட்டிருக்கார். நான் மறுத்துட்டே இருந்தா அது என்னோட வேலையையும் பாதிக்கலாம்.”

நந்தினி:
“அவ்வளவு முக்கியமா?”

ரத்னம்:
“ஆமா. நம்பிக்கை வைத்து என்னை அனுப்புறாரு. நான் போகலன்னா, ‘கம்பெனி தேவையான நேரத்தில் ரத்னம் உதவல’ன்னு நினைக்கலாம்.”

சில நொடிகள் அமைதி.

சுதா:
“நீ போகணும்னு முடிவு பண்ணிட்டியா?”

ரத்னம்:
“இல்லம்மா. நீங்களும் நந்தினியும் என்ன சொல்றீங்கன்னு கேட்டுத்தான் முடிவு பண்ணணும்னு நினைக்கிறேன்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தபடி அமைதியாக இருந்தாள்.

நந்தினி:
“எனக்கு பிடிக்கல.”

ரத்னம்:
“எனக்கும் பிடிக்கல.”

நந்தினி:
“அப்படியிருக்கும்போது ஏன் போகணும்?”

ரத்னம்:
“நம்ம வாழ்க்கைக்காகத்தான்.”

நந்தினி:
“நம்ம வாழ்க்கைக்காகவே நீங்க வீட்டை விட்டு போகணுமா?”

ரத்னம்:
“சில நேரம் நம்ம வாழ்க்கை நல்லா இருக்கணும்னு நினைச்சுதான் சில கஷ்டமான விஷயங்களை ஏத்துக்கணும்.”

சுதா பெருமூச்சு விட்டாள்.

சுதா:
“சரி ரத்னம். உனக்கு இது வேலைக்காக ரொம்ப அவசியம்னு தோணுதுன்னா போ. ஆனா ஒரு விஷயம்… உன்னை நீ கவனிச்சுக்கணும்.”

ரத்னம்:
“சரி மா.”

நந்தினி இன்னும் அமைதியாக இருந்தாள்.

ரத்னம்:
“நந்தினி…”

நந்தினி:
“ம்…”

ரத்னம்:
“நீ என்ன சொல்ற?”

சிறிது நேரம் கழித்து அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்.

நந்தினி:
“போக வேண்டியதுதான் என்றால் போங்க. ஆனா தினமும் எனக்கு போன் பண்ணணும்.”

ரத்னம்:
“தினமும் இரண்டு தடவை பேசுறேன்.”

நந்தினி:
“இரண்டு தடவை போதாது.”
ரத்னம்:
“அப்படின்னா மூன்று தடவை.”
நந்தினி:
“அது சரி.”

சுதா சிரித்தாள்.

சுதா:
“அடடா… இப்பவே கணக்கு ஆரம்பிச்சுடுச்சா?”

நந்தினி:
“அம்மா, ஒரு மாதம் இவர் இல்லாம இருக்கணும்னு சொல்றாங்க. குறைந்தது போன்லயாவது பேசட்டுமே.”

ரத்னம்:
“நான் உங்களை எல்லாரையும் தினமும் பேசாம இருக்க மாட்டேன்.”

அந்த இரவு
குழந்தை தூங்கிய பிறகு, நந்தினியும் ரத்னமும் அறையில் தனியாக இருந்தார்கள்.
நந்தினி அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தாள்.

ரத்னம்:
“என்ன யோசிச்சிட்டு இருக்க?”

நந்தினி:
“நீங்க போறதைப் பற்றித்தான்.”

ரத்னம்:
“இன்னும் கோபமா?”

நந்தினி:
“கோபம் இல்ல. மனசுக்கு கஷ்டமா இருக்கு.”

ரத்னம் அவளருகில் வந்து உட்கார்ந்தான்.

ரத்னம்:
“எனக்கும் கஷ்டம்தான்.”

நந்தினி:
“நீங்க இல்லாத வீடு எப்படி இருக்கும்னு எனக்கு தெரியல.”

ரத்னம்:
“ஒரு மாதம்தான்.”

நந்தினி:
“ஒரு மாதம் உங்களுக்கு சின்ன காலமா இருக்கலாம். எனக்கு ஒவ்வொரு நாளும் நீளமா இருக்கும்.”

ரத்னம்:
“நான் தினமும் உன்னோட பேசுவேன். குழந்தையோட பேசுவேன். வீடியோ கால் பண்ணுவோம்.”

நந்தினி:
“நீங்க சீக்கிரம் திரும்பி வரணும்.”

ரத்னம்:
“கண்டிப்பா.”

நந்தினி:
“ஒரு மாதம் முடிஞ்சதும் நேராக வீட்டுக்குத்தான் வரணும். நடுவுல எங்கயும் போகக்கூடாது.”

ரத்னம்:
“சரி மேடம்.”

நந்தினி:
“என்னை கிண்டல் பண்ணாதீங்க.”

ரத்னம்:
“கிண்டல் இல்ல. நீ இப்படி பேசுறதைப் பார்க்கும்போது எனக்கு இன்னும் உன்னை விட்டுப் போக மனசே வரல.”

நந்தினி மெதுவாக அவன் தோளில் சாய்ந்தாள்.

நந்தினி:
“எவ்வளவு வருடம் நம்ம காதல்?”

ரத்னம்:
“எட்டு வருடம்.”

நந்தினி:
“எட்டு வருடமா தினமும் உங்களைப் பார்த்து பழகிட்டேன். இப்போ திடீர்னு ஒரு மாதம்
 பிரிவு…”

ரத்னம்:
“இந்த எட்டு வருடத்துல நாம எவ்வளவோ விஷயம் கடந்து வந்திருக்கோம். இதையும் கடந்து போயிடலாம்.”

நந்தினி:
“நீங்க என்னை மறந்துட மாட்டீங்களே?”

ரத்னம்:
“உன்னை மறக்க முடியுமா?”

நந்தினி:
“சொல்லுங்க.”

ரத்னம்:
“என் வாழ்க்கையில் எனக்கு கிடைத்த பெரிய சந்தோஷம் நீ. அதுக்கப்புறம் நம்ம குழந்தை. உங்களை விட்டுட்டு நான் சந்தோஷமா இருக்க முடியுமா?”

நந்தினி சிரித்தாள்.

நந்தினி:
“சரி. இப்போ கொஞ்சம் சந்தோஷமா இருக்கு.”

ரத்னம்:
“அப்படின்னா நாளைக்கு நான் கிளம்பும்போது அழக்கூடாது.”

நந்தினி:
“முயற்சி பண்றேன்.”

ரத்னம்:
“அதுதான் என் பொண்ணு.”
அவன் அவளுடைய கையைப் பிடித்தான்.

நந்தினி:
“நாளைக்கு நீங்க போறதுக்கு முன்னாடி என்னை எழுப்பணும்.”

ரத்னம்:
“கண்டிப்பா.”

நந்தினி:
“நீங்க கிளம்புறதை நான் பார்க்கணும்.”

ரத்னம்:
“சரி.”

மறுநாள் காலை
காலை. வீட்டில் பரபரப்பு.
சுதா குழந்தைக்கு காலை உணவு கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள். நந்தினி ரத்னத்தின் பயணப் பையைத் தயார் செய்துகொண்டிருந்தாள்.

சுதா:
“எல்லாம் எடுத்துட்டியா?”

ரத்னம்:
“ஆமாம்மா.”

நந்தினி:
“மருந்து?”

ரத்னம்:
“எடுத்துட்டேன்.”

நந்தினி:
“சார்ஜர்?”

ரத்னம்:
“அதுவும் இருக்கு.”

நந்தினி:
“ஆபீஸ் ஃபைல்?”

ரத்னம்:
“அதுவும் இருக்கு.”

சுதா:
“அவனை விடு நந்தினி. அவன் குழந்தையா? எல்லாத்தையும் பார்த்துக்குவான்.”

நந்தினி:
“அத்தை , ஒரு மாதம் வெளியூர்ல இருக்கப் போறாரு. எதுவும் குறையக்கூடாது.”

ரத்னம் சிரித்தான்.

ரத்னம்:
“நான் இல்லாத நேரத்துல நீங்க ரெண்டு பேரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் பார்த்துக்கணும்.”

சுதா:
“அதைப் பற்றி நீ கவலைப்படாதே.”

குழந்தை ஓடிவந்து ரத்னத்தின் காலை கட்டிப்பிடித்தது.

ரத்னம்:
“அப்பா போறேன்.” 

சுதா : "டேய்.. போறேன் சொல்லாத." போய்ட்டு வரேன் சொல்லு " 

ரத்னம் : " சரி மா "

குழந்தை உடனே அழத் தொடங்கியது.

ரத்னம்:
“அழக்கூடாது. அப்பா சீக்கிரம் வந்துடுவேன்.”

நந்தினியின் கண்களிலும் கண்ணீர்.

ரத்னம்:
“நந்தினி… நான் சொன்னது ஞாபகம் இருக்கா?”

நந்தினி:
“என்ன?”

ரத்னம்:
“அழக்கூடாதுன்னு.”

நந்தினி:
“நான் அழல.”

ரத்னம்:
“கண்ணுல தண்ணி இருக்கு.”

நந்தினி:
“அது… தானா வந்தது.”

ரத்னம் சிரித்தபடி அவளுடைய கண்ணீரைத் துடைத்தான்.

ரத்னம்:
“ஒரு மாதம் சீக்கிரம் போயிடும்.”

நந்தினி:
“தினமும் போன்.”

ரத்னம்:
“தினமும்.”

நந்தினி:
“வீடியோ கால்.”

ரத்னம்:
“வீடியோ கால்.”

நந்தினி:
“சாப்பாடு நேரத்துக்கு.”

ரத்னம்:
“சாப்பிடுறேன்.”

சுதா:
“போதும்மா. அவனை பஸ்ஸுக்கு அனுப்பணும்.”

ரத்னம் அம்மாவின் காலில் விழுந்து ஆசீர்வாதம் வாங்கினான்.

சுதா:
“பத்திரமா போயிட்டு வா. வேலை முடிச்சதும் உடனே வீட்டுக்கு வந்துடு.”

ரத்னம்:
“சரி மா.”
அவன் நந்தினியைப் பார்த்தான்.

ரத்னம்:
“நான் கிளம்புறேன்.”

நந்தினி:
“பத்திரமா போங்க.”

ரத்னம்:
“நான் போன் பண்றேன்.”

நந்தினி:
“காத்திருப்பேன்.”

ரத்னம் குழந்தையை ஒரு முறை அணைத்துக்கொண்டு வெளியே சென்றான்.
வாசலில் நின்ற நந்தினி அவன் செல்லும் வண்டியைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.
வண்டி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தூரமாகிப் போனது.
நந்தினியின் கண்களில் கண்ணீர்.
அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்:
நந்தினி:
“ஒரு மாதம்தானே… சீக்கிரம் திரும்பி வந்துடுங்க…”

அந்த வார்த்தைகளுடன் ரத்னத்தின் ஒரு மாதப் பயணம் தொடங்கியது. 

 இதற்கு பின்னாள் CEO சதி உள்ளது என்று தெரியாம ரத்னம் கிளம்பி சென்றான்.