[Sivamurugan 85]

நந்தினி கம்பெனியில் சேர்ந்த முதல் சில நாட்கள் சாதாரணமாகத்தான் சென்றது.
புதிய வேலை.
புதிய மனிதர்கள்.
புதிய பொறுப்புகள்.
ஆனால் அந்த கம்பெனியில் அவளை அதிகமாக கவனித்துக் கொண்டிருந்த ஒரே மனிதன் — MD சந்தோஷ்.
அவள் கேபினுக்குள் சென்று வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது கதவு தட்டப்பட்டது.

நந்தினி:
“Come in.”
கதவு திறந்தது.
சந்தோஷ் உள்ளே வந்தான்.

நந்தினி:
“வாங்க சார்.”

சந்தோஷ்:
“எப்படி போகுது வேலை?”

நந்தினி:
“நல்லா போகுது சார். கொஞ்சம் புதுசா இருக்கு. எல்லாத்தையும் கத்துக்கிட்டு இருக்கேன்.”

சந்தோஷ்:
“நீங்க ரொம்ப சீக்கிரம் கத்துக்கிறீங்க.”

நந்தினி:
“தேங்க்ஸ் சார்.”

சந்தோஷ்:
“உங்க qualification பார்த்தப்பவே எனக்கு ஒரு விஷயம் புரிஞ்சது.”

நந்தினி:
“என்ன சார்?”

சந்தோஷ்:
“நீங்க வீட்டுல இருக்குற அளவுக்கு மட்டும் இல்ல. ஒரு பெரிய பொறுப்பை எடுத்துக்கிட்டு நடத்தக்கூடிய திறமை உங்களுக்கு இருக்கு.”

நந்தினி சிரித்தாள்.
நந்தினி:
“அவ்வளவு பெரிய திறமை எல்லாம் எனக்கு இருக்கும்னு தெரியல சார்.”

சந்தோஷ்:
“நீங்க உங்களைப் பற்றி குறைவா நினைக்கிறீங்க. அதுதான் பிரச்சனை.”

நந்தினி:
“அப்படியா?”

சந்தோஷ்:
“ஆமாம். உங்க பேசுற விதம், ஒரு விஷயத்தை புரிஞ்சுக்குற வேகம்… எல்லாமே நல்லா இருக்கு.”

நந்தினி:
“ரத்னமும் எப்பவும் நான் படிப்பை வீணாக்கக்கூடாதுன்னு சொல்வாரு.”

சந்தோஷின் முகத்தில் சிறிய மாற்றம்.

சந்தோஷ்:
“ரத்னம் உங்களைப் பற்றி நல்லா நினைக்கிறான்.”

நந்தினி:
“அவர் என்னை ரொம்ப நம்புவார்.”
சந்தோஷ்:
“அந்த நம்பிக்கையை எப்பவும் காப்பாத்துங்க.”

நந்தினி:
“கண்டிப்பா.”

சந்தோஷ் அவளை சில நொடிகள் பார்த்துவிட்டு வெளியே சென்றான்.

சில நாட்கள் கழித்து
நந்தினி ஒரு கோப்பில் சிக்கித் தவித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அப்போது சந்தோஷ் மீண்டும் வந்தான்.

சந்தோஷ்:
“இன்னும் இந்த file-லயே இருக்கீங்களா?”

நந்தினி:
“ஆமா சார். இந்த calculation புரியல.”

சந்தோஷ்:
“காட்டுங்க.”
அவன் அவளுக்கு அருகில் நின்று கோப்பைப் பார்த்தான்.அப்போ அவள் கிட்ட தோளில் உரசி நிக்குற மாதிரி நின்னான் "அவன் போட்டு இருந்த பாடி ஸ்ப்ரே. அவளை கிறங்கடித்தது "

சந்தோஷ்:
“இங்கதான் mistake. இதை இப்படிப் போடணும்.”

நந்தினி:
“ஓ… சரி சார்.”

சந்தோஷ்:
“பரவாயில்லை. புதுசா இருக்கும்போது எல்லாருக்கும் இப்படித்தான் இருக்கும்.”

நந்தினி:
“நான் சீக்கிரம் கத்துக்கணும்னு நினைக்கிறேன்.”

சந்தோஷ்:
“நீங்க கத்துக்குவீங்க. உங்களுக்கு நான் help பண்றேன்.”

நந்தினி:
“ரொம்ப நன்றி சார்.”

சந்தோஷ்:
“ஒரு விஷயம் மட்டும்… ஏதாவது பிரச்சனை இருந்தா நேரடியாக என்னிடம் சொல்லுங்க. மற்றவர்களிடம் கேட்டு குழப்பிக்காதீங்க.”

நந்தினி:
“சரி சார்.”
அது ஒரு சாதாரண உதவி போலத்தான் நந்தினிக்குத் தோன்றியது.
ஆனால் சந்தோஷுக்கு அது வேறு அர்த்தம் கொண்டிருந்தது.
அவளுக்கு உதவுவது.
அவளுடைய நம்பிக்கையைப் பெறுவது.
அவளுடைய பழக்கங்களை தெரிந்து கொள்வது.
அவள் எந்த விஷயத்தில் மனம் திறந்து பேசுகிறாள் என்பதை கவனிப்பது.
இவை எல்லாம் அவனுடைய திட்டத்தின் அடுத்தடுத்த படிகள்.
வீட்டிலும் வர ஆரம்பித்தான்
ஒரு மாலை சந்தோஷ் ரத்னத்தின் வீட்டுக்கு வந்தான்.

சுதா கதவைத் திறந்தாள்.
சுதா:
“வாங்க சந்தோஷ். இவ்வளவு நேரத்துல?”

சந்தோஷ்:
“சும்மா வந்தேன் ஆண்ட்டி . ரத்னம் இங்க இல்லாததால வீட்டை ஒருமுறை பார்த்துட்டு போகலாம்னு.”

சுதா:
“அவன் இருந்திருந்தா இந்நேரம் உங்களோட உட்கார்ந்து பேசிக்கிட்டு இருப்பான்.”

சந்தோஷ்:
“ஆமாம் அத்தை. அவன் இல்லாதது கொஞ்சம் குறையாகத்தான் இருக்கு.”
அந்த நேரத்தில் நந்தினி சமையலறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள்.

நந்தினி:
“வாங்க சார்.”

சந்தோஷ்: "எப்போ பாத்தாலும் அழகு குறையவே இல்லயே 
 நந்தினி.”
அவன் அவளை பார்த்தபடி சிறிது நேரம் நின்றான்.
சந்தோஷ்:
“நீங்க வேலைக்கு போனதுக்கப்புறம் இன்னும் அழகா மாறிட்டீங்க போல.”
நந்தினி சற்றுத் தயங்கினாள்.

நந்தினி:
“அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை சார்.” ஆனால் உள்ளுக்குள்ள பெருமை பட்டால் 

சந்தோஷ்:
“இல்ல. உண்மையைத்தான் சொல்றேன். உங்க personality ரொம்ப நல்லா இருக்கு. Office dressலயும் ரொம்ப dignified-ஆ இருக்கீங்க.”

நந்தினி:
“நன்றி சார்.”

சுதா அவனை கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
சந்தோஷ் உடனே பேச்சை மாற்றினான்.

சந்தோஷ்:
“ஆண்ட்டி , நீங்களும் இன்னும் ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க.”

சுதா:
“அடடா… என்ன இப்படி புகழ ஆரம்பிச்சுட்டீங்க?”

சந்தோஷ்:
“உண்மையைத்தான் சொல்றேன். உங்களைப் பார்த்தா நந்தினி உங்களைப் போலத்தான் இருக்கிறாள்னு தோணுது.”

சுதா:
“என்னை விட அவள்தான் அழகு.”

சந்தோஷ்:
“இருவரும் அழகுதான்.”

நந்தினி சிரித்தாள்.
நந்தினி:
“சார், நீங்க யாரைப் பார்த்தாலும் புகழ்ந்து பேசுறீங்க.”

சந்தோஷ்:
“உண்மையா இருந்தா சொல்லணுமே.”

சுதா அவனை அமைதியாக கவனித்தாள்.
ரத்னத்தின் போன் அழைப்புகள் குறைந்தன
திருநெல்வேலியில் வேலை அதிகரித்துக் கொண்டே போனது.
ஒருநாள் இரவு நந்தினி போன் செய்தாள்.

ரத்னம்:
“ஹலோ…”

நந்தினி:
“என்னங்க, இன்னும் வேலை முடியலையா?”

ரத்னம்:
“இல்ல. இன்னும் சில files இருக்கு. நீ சாப்பிட்டியா?”

நந்தினி:
“சாப்பிட்டேன்.”

ரத்னம்:
“குழந்தை?”

நந்தினி:
“தூங்கிட்டான்.”

ரத்னம்:
“சரி. நான் கொஞ்சம் வேலை முடிச்சுட்டு தூங்குறேன்.”

நந்தினி:
“சரி. போன் வைத்து விட்டு பாவம் ஹெவி ஒர்க் போல ”

ரத்னம்:
“நீயும் தூங்கு.”

நந்தினி:
“சரி.”

போன் துண்டிக்கப்பட்டது.
நந்தினி சில விநாடிகள் போனை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
முன்பு நீண்ட நேரம் பேசுவார்கள்.
இப்போது சில நிமிடங்களிலேயே முடிந்து விடுகிறது.
அவளுக்கும் வேலை அதிகமாக இருந்ததால், அதை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.
ஆனால் அந்த இடைவெளி சந்தோஷுக்கு சாதகமாக மாறியது.

ஒரு சிறிய மாற்றம்
ஒருநாள் மாலை நந்தினி அலுவலகத்தில் தாமதமாக இருந்தாள்.
சந்தோஷ் அவள் கேபினுக்குள் வந்தான்.

சந்தோஷ்:
“இன்னும் கிளம்பலையா?”

நந்தினி:
“இந்த report முடிக்கணும் சார்.”

சந்தோஷ்:
“நாளைக்கு முடிச்சுக்கலாம்.”

நந்தினி:
“இல்ல சார். இன்று முடிச்சுட்டா நாளைக்கு வேலை குறையும்.”

சந்தோஷ்:
“அதுதான் உங்க பிரச்சனை.”

நந்தினி:
“என்ன சார்?”

சந்தோஷ்:
“வேலைக்கு ரொம்ப serious.”

நந்தினி:
“அதுதான் நல்லதில்லையா?”

சந்தோஷ்:
“நல்லதுதான். ஆனா வாழ்க்கையையும் கொஞ்சம் enjoy பண்ணணும்.”

நந்தினி:
“வேலை முடிஞ்சதும் வீட்டுக்குப் போறது எனக்கு போதும்.”

சந்தோஷ்:
“உங்களுக்கு ரத்னம் நல்ல husband கிடைச்சிருக்கான்.”

நந்தினி:
“ஆமாம்.”

சந்தோஷ்:
“அவன் உங்களை ரொம்ப நேசிக்கிறான்.”

நந்தினி:
“ஆமாம்.”

சந்தோஷ்:
“அந்த அளவுக்கு உங்களை நேசிக்கிற ஒருத்தரை கிடைக்கிறது பெரிய விஷயம்.”

நந்தினி சிரித்தாள்.
நந்தினி:
“அதனாலதான் அவரை நான் ரொம்ப மதிக்கிறேன்.”

அந்த பதில் சந்தோஷுக்கு பிடிக்கவில்லை.
ஆனால் அவன் வெளியில் காட்டவில்லை.

சந்தோஷ்:
“சரி. நீங்க வேலை முடிச்சுட்டு போங்க.”

கம்பெனி பார்ட்டி
சில நாட்களில் கம்பெனியில் ஒரு அறிவிப்பு வந்தது.
“MD சந்தோஷ் அவர்களின் பிறந்தநாள் விழா – ஊழியர்கள் அனைவரும் கலந்து கொள்ள வேண்டும்.”

நந்தினி வீட்டில் சொன்னாள்.
நந்தினி:
“அத்தை, நாளைக்கு office party இருக்கு.”

சுதா:
“எதுக்காக?”

நந்தினி:
“MD birthday.”

சுதா:
“நீ போகணுமா?”

நந்தினி:
“Officeல எல்லாரும் போறாங்க. நானும் போகணும்னு சொன்னாங்க.”

சுதா:
“சரி. ஆனா நேரத்துக்கு வந்துடு.”

நந்தினி:
“சரி.”
அடுத்த நாள் நந்தினி வழக்கத்தைவிட சற்று மாடர்னான உடையில் அலுவலகத்துக்கு வந்தாள்.

அவளை பார்த்த சில சக ஊழியர்கள் பாராட்டினார்கள்.
சந்தோஷும் அவளை பார்த்தான்.
சந்தோஷ்:
நந்தினி…”

நந்தினி:
“சார்?”

சந்தோஷ்:
“இன்னைக்கு ரொம்ப different-ஆ இருக்கீங்க.”

நந்தினி:
“Partyக்காகத்தான் சார்.”

சந்தோஷ்:
“நல்லா இருக்கு.இந்த டிரஸ்ல தேவதை மாதிரி இருக்கீங்க " ”

நந்தினி:
“Thank you.” சொல்லிட்டு இது சும்மா ட்ரைலர் தான் சார் ஈவ்னிங் பாருங்க என்று மனதில் நினைத்து கொண்டாள் 

கம்பெனி பார்ட்டி

மாலை நேரம்.

லதா:
“ஜெனிபர்… நந்தினி இன்னும் வரலையா?”

ஜெனிபர்:
“இல்ல. அவள் வர்றேன்னு சொன்னா.”

லதா:
“இன்னைக்கு அவள் என்ன dress போடப் போறாள்னு சொன்னாளா?”

ஜெனிபர்:
“எதுவும் சொல்லல. Surpriseன்னு சொன்னா. அப்போ தான் வானத்தில் இருந்து வந்த தேவதை மாதிரி வந்தாள் 

அவள் அணிந்திருந்தது அழகான கிராண்ட் ஒர்க் செய்யப்பட்ட லெஹங்கா.
அதிகப்படியான அலங்காரம் இல்லாமல், நேர்த்தியாக இருந்தாலும் பார்வையை ஈர்க்கும் வகையில் இருந்தது.
அவள் உள்ளே நடந்து வந்ததும், அருகில் இருந்த சிலர் தங்கள் பேச்சை நிறுத்தி அவளைப் பார்த்தார்கள்.

லதா நந்தினியை பார்த்ததும் வாயைத் திறந்தபடி நின்றாள்.

லதா:
“அடேய்… இது நம்ம நந்தினிதானா?”

ஜெனிபர் திரும்பிப் பார்த்தாள்.
ஜெனிபர்:
“வாவ்…”

லதா:
“நான் இவளை இப்படி பார்த்ததே இல்ல.”

நந்தினி அவர்களிடம் வந்தாள்.
நந்தினி:
“என்ன ரெண்டு பேரும் இப்படிப் பார்க்கிறீங்க?”

ஜெனிபர்:
“என்ன பார்க்கிறோமா? நீ இன்னைக்கு ரொம்ப அழகா இருக்கே!”

லதா:
“அழகா இருக்கேன்னு மட்டும் சொன்னா போதாது. இன்னைக்கு நீங்க பார்ட்டியோட highlight.”

நந்தினி:
“அதெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை.”

ஜெனிபர்:
“இல்ல நந்தினி. உண்மையா சொல்றேன். இந்த லெஹங்கா உனக்கு ரொம்ப perfect.”

லதா:
“உன்னைப் பார்த்தா ஏதாவது சினிமா heroine receptionக்கு வந்த மாதிரி இருக்கு.”

நந்தினி சிரித்தாள்.
நந்தினி:
“போதும். இப்படி புகழாதீங்க.”

ஜெனிபர்:
“ஏன்? உனக்கு சொல்லிக்கேட்க பிடிக்கலையா?”

நந்தினி:
“பிடிக்குது… ஆனா வெட்கமா இருக்கு.”


சந்தோஷ் அந்த உரையாடலைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.
அவன் நந்தினியைப் பார்த்தான்.
அவளுடைய உடை, அவளுடைய நடை, அவளுடைய புன்னகை—எல்லாமே அவனுடைய கவனத்தை ஈர்த்தது.
அவன் அவளிடம் நடந்துவந்தான்.

சந்தோஷ்:
“நந்தினி.”

நந்தினி திரும்பிப் பார்த்தாள்.
நந்தினி:
“சார்.”

சந்தோஷ் சில நொடிகள் பேசாமல் அவளைப் பார்த்தான்.

நந்தினி:
“என்ன சார்?”

சந்தோஷ்:
“நான் என்ன சொல்லணும்னே மறந்துட்டேன்.”

லதா சிரித்தாள்.
லதா:
“சார், இவங்களைப் பார்த்ததும் வார்த்தையே வரலையா?”

சந்தோஷ் சிரித்தான்.
சந்தோஷ்:
“உண்மையா சொன்னா… இன்று நந்தினி நம்ம கம்பெனி ஊழியர் மாதிரி தெரியவே இல்லை.”

ஜெனிபர்:
“அப்படின்னா?”

சந்தோஷ்:
“ஒரு பிரபல நடிகை ஒரு விருது விழாவுக்கு வந்த மாதிரி இருக்கு.”

லதா:
“அதுவும் சரிதான்.”

சந்தோஷ்:
“சில பேரை அழகு என்று சொல்லலாம். சில பேரை அழகானவங்கன்னு சொல்லலாம். ஆனா சில முகங்களைப் பார்த்ததும் ‘தேவதை’ன்னு சொல்லத்தான் தோணும்.”
நந்தினி சற்றுத் தயங்கினாள்.

நந்தினி:
“சார்… போதும்.”ரொம்ப வெட்கம் பட்டாள்.

சந்தோஷ்:
“ஏன்?”இப்போ கூட பாருங்க வெட்கம் பட்டா கூட இன்னும் அழகு தான் "

நந்தினி:
“எல்லாருக்கும் முன்னாடி இப்படி பேசுறீங்க.”
சந்தோஷ்:

“உண்மையைச் சொல்றதுக்கு வெட்கப்பட வேண்டியதில்லை.”

ஜெனிபர் சிரித்தாள்.
ஜெனிபர்:
“நந்தினி, இன்னைக்கு உனக்குத்தான் எல்லா பாராட்டும்.”

லதா:
“ஆமாம். நீ கொஞ்சம் proud ஆகிக்கலாம்.”

நந்தினி மனதுக்குள் சிரித்தாள்.
‘நான் இவ்வளவு அழகா இருக்கேனா " என்று அவளுக்கு உள்ள லேசா கர்வம் எட்டி பார்த்தது. ரத்னம் இந்த மாதிரி அடிக்கடி சொல்லவே இல்லையே. பார்ட்டி நடந்து கொண்டு இருக்கும் போது, இவள் அவளுடைய கேபின் உக்காந்து இருந்தாள் 

கேபினுக்குள்
பார்ட்டி கொஞ்சம் அமைதியான நேரத்தில், சந்தோஷ் நந்தினியிடம் வந்தான்.

சந்தோஷ்:
“நந்தினி, இரண்டு நிமிஷம் என் கேபினுக்கு வர முடியுமா?”

நந்தினி:
“சரி சார்.”

இருவரும் கேபினுக்குள் சென்றார்கள்.
சந்தோஷ் கதவை முழுமையாக மூடாமல் வைத்தான்.

சந்தோஷ்:
“உட்காருங்க.”

நந்தினி:
“சொல்லுங்க சார்.”

சந்தோஷ்:
“நான் கொஞ்சம் personal-ஆ கேட்கப் போறேன். தவறா நினைக்காதீங்க.”

நந்தினி:
“சரி.”

சந்தோஷ்:
“ரத்னம் உங்களிடம் முன்னாடி இருந்த மாதிரி இப்போ பேசுறாரா?”

நந்தினி சிறிது நேரம் யோசித்தாள்.
நந்தினி:
“இல்ல. கொஞ்சம் குறைஞ்சிருக்கு.”

சந்தோஷ்:
“அது உங்களுக்கு கஷ்டமா இருக்கா?”

நந்தினி:
“கொஞ்சம்.”

சந்தோஷ்:
“நீங்க சொல்லலையா அவரிடம்?”

நந்தினி:
“சொன்னா அவர் மனசுக்கு கஷ்டமா இருக்கும். வேலை பிஸியா இருக்கும்போது நான் தொந்தரவு செய்ய விரும்பல.”

சந்தோஷ்:
“நீங்க எப்பவும் இப்படித்தான் இருக்கீங்களா?”

நந்தினி:
“எப்படி?”

சந்தோஷ்:
“உங்களுடைய மனசுக்குள்ள இருக்குறதை மறைத்து, மற்றவர்களைப் பற்றி மட்டும் யோசிப்பீங்களா?”

நந்தினி அமைதியாக இருந்தாள்.
சந்தோஷ்:
“உங்களுக்கு புரிஞ்சுக்கிற ஒருத்தர் தேவை.”

நந்தினி:
“எனக்கு ரத்னம் இருக்கார் சார்.”

சந்தோஷ்:
“அவர் இருக்கிறார். ஆனா இப்போ உங்களோட பேச நேரமில்லை.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.
நந்தினி:
“அவர் திரும்பி வந்ததும் எல்லாம் சரியாகிடும்.”

சந்தோஷ் சிரித்தான்.
சந்தோஷ்:
“நீங்க இன்னும் அவர்மேல முழு நம்பிக்கை வச்சிருக்கீங்க.”

நந்தினி:
“ஆமாம்.”

சந்தோஷ்:
“அந்த நம்பிக்கை நல்லது.”பார்ட்டியில் நீங்க இப்படி வருவீங்கன்னு நா நினைச்சே பாக்கல "
அவன் பேசிக்கொண்டே அவளருகில் வந்தான்
“ஆனா சில நேரம் நம்மை புரிஞ்சுக்கிறவர்களோட பேசுவதும் அவசியம்.”

நந்தினி எழுந்து நிற்க முயன்றாள்.

அப்போது சந்தோஷ் மெதுவாக அவளுடைய கையில் கை வைத்தான்.

நந்தினி உடனே அவனைப் பார்த்தாள்.
ஒரு கணம் இருவருக்கும் இடையில் அமைதி.

சந்தோஷ்:
“Sorry… உங்களை uncomfortable பண்ணணும்னு நினைக்கல.”
நந்தினி சற்றுத் தயக்கத்துடன் சொன்னாள்.

நந்தினி:
“பரவாயில்லை சார்.”அப்பறம் தேங்க்ஸ் "

சந்தோஷ்:
“நான் உங்களை மதிக்கிறேன்.”எதுக்கு தேங்க்ஸ் ".?

நந்தினி:
“எல்லாத்துக்கும் தான் எனக்கும் உங்களைப் பற்றி நல்ல மதிப்பு இருக்கு சார்.”

சந்தோஷ்:
“அதுதான் நான் கேட்க விரும்பியது.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.
அவளுடைய மனதில் ஒரு சிறிய குழப்பம் ஏற்பட்டிருந்தது.
ஆனால் அடுத்த நொடியே ரத்னத்தின் முகம் அவளுடைய நினைவுக்கு வந்தது.
அவன் சொன்ன வார்த்தை நினைவுக்கு வந்தது.

‘நான் உன்னை நம்பாம யாரை நம்புவேன்?’ 

அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்.அவன் கையில் இருந்து இவள் கையை எடுத்தால்.

நந்தினி:
“சார்… நான் கிளம்பட்டுமா?”

சந்தோஷ் சிரித்தான்.
சந்தோஷ்:
“சரி. போங்க.”லேட்டா ஆச்சு நா வேணா ட்ராப் பண்ணட்டுமா..?

 நந்தினி  : " இல்ல சார், என் டூ வீலர் போய்டுவேன் " தேங்க்ஸ் 

நந்தினி கதவைத் திறந்து வெளியே சென்றாள்.
சந்தோஷ் அவள் சென்ற திசையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவனுடைய திட்டம் இன்னும் முழுமையாக வெற்றி பெறவில்லை.

ஆனால் அவன் மனதில் ஒரு விஷயம் மட்டும் தெளிவாக இருந்தது.

சந்தோஷ்:
“ரத்னம்… இன்னும் கொஞ்ச நாள்தான்.”
வெளியில் நந்தினி மீண்டும் பார்ட்டி நடந்த இடத்துக்கு சென்றாள்.

லதா அவளைப் பார்த்ததும் ஓடி வந்தாள்.
நந்தினி அவர்களுடன் சென்றாள்.
அவள் முகத்தில் வழக்கமான புன்னகை இருந்தது.
ஆனால் அவளுடைய மனதில் மட்டும் ஒரு சிறிய கேள்வி ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

‘சந்தோஷ் சார் ஏன் இப்படி பேச ஆரம்பிச்சிருக்கார்?’

அந்தக் கேள்விக்கு அவளிடம் இன்னும் பதில் 

சந்தோஷ் அவளை பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான்.
ஆனால் நந்தினியின் மனதில் வேறு யாரும் இல்லை.

அவள் போனை எடுத்துப் பார்த்தாள்.
ரத்னத்திடமிருந்து எந்த message-ம் இல்லை.
அவள் ஒரு message அனுப்பினாள்.

நந்தினி:
“இன்னைக்கு office party. கொஞ்சம் லேட்டா வரலாம்.”

சில நேரம் கழித்து பதில் வந்தது.

ரத்னம்:
“சரி. safe-ஆ வந்துடு.”

நந்தினி அந்த இரண்டு வார்த்தைகளையே மீண்டும் மீண்டும் பார்த்தாள்.

‘Safe-ஆ வந்துடு.’

அவள் முகத்தில் சிரிப்பு வந்தது.
ஆனால் சில விஷயங்கள் சொல்லப்படவில்லை
அன்று இரவு ரத்னம் மீண்டும் போன் செய்தான்.

ரத்னம்:
“Party எப்படி இருந்தது?”

நந்தினி:
“நல்லா இருந்தது.” " அங்க நடந்தது சொல்ல வில்லை "

ரத்னம்:
“என்ன நடந்தது?”

நந்தினி:
“சும்மா எல்லாரும் சேர்ந்து இருந்தோம்.” பார்ட்டியில் நடந்த விஷயங்கள் மறைத்தாள் 

‘சின்ன சின்ன விஷயம்தானே… சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை’ என்று அவள் மனம் சமாதானப்படுத்திக் கொண்டது.

ரத்னம்:
“சரி. நீ தூங்கு.”

நந்தினி:
“சரிங்க.”

போன் துண்டிக்கப்பட்டது.பார்ட்டி முடிந்தது. லேட்டா தான் வீட்டுக்கு வந்தாள். சுதா தூங்கி விட்டாள் 


ஒரு மாதம் முடியும் நேரம்
ரத்னம் திருநெல்வேலியில் இருந்த நாட்கள் முடிவை நெருங்கின.

அவன் ஒரு நாள் CEO-விடம் பேசினான்.

ரத்னம்:
“சார், இன்னும் இரண்டு நாள்ல என் ஒரு மாதம் முடிஞ்சிடும்.”

CEO:
“ஆமாம் ரத்னம்.”

ரத்னம்:
“அப்போ நான் திரும்பி வரலாமா?”

CEO சற்று அமைதியாக இருந்தார்.
CEO:
“ரத்னம், ஒரு விஷயம் சொல்லணும்.”

ரத்னம்:
“என்ன சார்?”

CEO:
“இங்க உங்க வேலை ரொம்ப நல்லா இருக்கு. ஆனா திரும்பிப் போறதுக்கு முன்னாடி சில formalities இருக்கு.”

ரத்னம்:
“சரி சார்.”

CEO:
“நம்ம கம்பெனியில் ஒரு புதிய பதவி உருவாக்கப் போறோம்.”

ரத்னம்:
“என்ன பதவி?”

CEO:
“உங்க மனைவி நந்தினிக்காக.”
ரத்னம் அதிர்ச்சியடைந்தான்.

ரத்னம்:
“நந்தினிக்கா?”

CEO:
“ஆமாம். அவளுடைய performance நல்லா இருக்கு. அவளுக்கு Manager பதவி கொடுக்க MD முடிவு செய்திருக்கார்.”

ரத்னம் முகம் மலர்ந்தது.இன்னொரு பக்கம் அப்படினா நான் எப்படி ஊருக்கு வர முடியும் ஒரு கவலை 

ரத்னம்:
“அவளுக்கு இந்த வாய்ப்பு கிடைச்சது ரொம்ப சந்தோஷம் சார்.”

CEO:
“நீங்க சந்தோஷப்படுவீங்கன்னு தெரியும்.”

ரத்னம்:
“அவள் திறமைக்கு கிடைக்க வேண்டிய இடம் இது.”

அதே நேரத்தில் அருகில் இருந்த சந்தோஷ் சிரித்தான்.

சந்தோஷ்:
“ரத்னம், உங்க மனைவி திறமையானவங்க. அவங்களை இவ்வளவு சீக்கிரம் வளர்க்கணும்னு எனக்கும் ஆசை.”அதில் இரட்டை அர்த்தம் இருந்தது 

ரத்னம்:
“ரொம்ப நன்றி சார்.
ரத்னத்திற்கு ஒன்றும் சந்தேகம் வரவில்லை.
அவனுடைய மனதில் ஒரே எண்ணம்:
‘நந்தினி சந்தோஷப்படுவாள்.’
பதவி உயர்வு
அடுத்த நாள் நந்தினியை MD அலுவலகத்துக்கு அழைத்தார்கள்.

சந்தோஷ்:
“நந்தினி, உட்காருங்க.”

நந்தினி:
“சொல்லுங்க சார்.”

சந்தோஷ்:
“இந்த சில வாரங்கள்ல நீங்க ரொம்ப நல்லா வேலை செய்திருக்கீங்க.”

நந்தினி:
“நன்றி சார்.”

சந்தோஷ்:
“நீங்க வேலைக்கு சேர்ந்தபோது உங்களுக்கு இருந்த பதவி வேற. இப்போ உங்க பொறுப்பு அதிகரிக்கப் போகுது.”

நந்தினி:
“சார்?”

சந்தோஷ்:
“இனிமேல் நீங்க இந்த நிறுவனத்தின் ஒரு பிரிவுக்கு Manager.”

நந்தினி அதிர்ச்சியடைந்தாள்.
நந்தினி:
“நானா?”

சந்தோஷ்:
“ஆமாம். உங்களுக்கு அந்தத் தகுதி இருக்கு.”அதுக்கு ஒரு பார்ட்டி இருக்கு. அது ஒரு பெரிய பைவ் ஸ்டார் ஹோட்டல் நடக்கும் "

நந்தினி:
“மறுபடியும் பார்ட்டியா.?சார் அதுக்கு எல்லாம் வாய்ப்பு இல்ல " நான் சேர்ந்து கொஞ்ச நாள் தான் ஆகுது "

சந்தோஷ்:
“திறமைக்கு வருடம் கணக்குப் பார்க்க வேண்டியதில்லை. அப்பறம் ரத்னம் சந்தோசம் தான் படுவான் 

நந்தினி:
“சரி சார்.”பார்ட்டி அதான் யோசனை. ஓகே சார் பேசிட்டு சொல்றேன் 

அவள் வெளியே வந்தாள்.
அவளுடைய முகத்தில் சந்தோஷம்.
அவள் உடனே ரத்னத்துக்கு போன் செய்தாள்.

ரத்னம்:
“ஹலோ நந்தினி.”

நந்தினி:
“என்னங்க!”

ரத்னம்:
“என்ன இவ்வளவு சந்தோஷமா பேசுற?”

நந்தினி:
“எனக்கு promotion கிடைச்சிருக்கு!”

ரத்னம்:
“என்ன?” தெரியாத மாதிரி காட்டிக்கொண்டான் "

நந்தினி:
“Manager பதவி!”

ரத்னம் சில நொடிகள் பேசாமல் இருந்தான்.

பிறகு அவன் குரலில் பெருமை தெரிந்தது.

ரத்னம்:
“எனக்கு தெரியும் நீ ஒருநாள் இந்த இடத்துக்கு வருவேன்னு.”

நந்தினி:
“உங்க நம்பிக்கையாலதான்.”

ரத்னம்:
“நீ உன்னை நம்பி உழைச்சதால.”

நந்தினி:
“நீங்க எப்போ வீட்டுக்கு வர்றீங்க?”

ரத்னம்:
“இன்னும் இரண்டு நாள்ல கிளம்புறேன்.”

நந்தினி:
“நான் காத்திருக்கிறேன்.”

ரத்னம்:
“நானும்.”

போன் முடிந்தது.
நந்தினி மகிழ்ச்சியுடன் வீட்டை நோக்கி கிளம்பினாள்.வருகிற பார்ட்டி நந்தினிக்கு முதல் செக்