[LUKYYRUS]

రవళి: మరి... నాదగ్గరే వేషాలా!!! ఎనీ వే... క్యారీ ఆన్ గైస్... ఆల్ ది బెస్ట్ జ్యోతి...

జ్యోతి: థాంక్స్ మేడం!
రవళి ఆలా వెళ్ళగానే కుమార్ని మళ్ళీ గిల్లింది జ్యోతి ఇంకొంచెం గట్టిగా. కానీ వాడి అరుపు బయటకి రాకుండా తన నోటితో వాడి నోటిని మూసేసింది. కుమార్ కూడా నొప్పిని దిగమింగేసి ముద్దుని ఆస్వాదించాడు కాసేపు. కుమార్ చెయ్యి జ్యోతి సళ్ళమీద పడ్డాకగానీ జ్యోతికి లోకం గుర్తు రాలేదు. నెమ్మదిగా వాడి చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకుని వాడి చెవిలో గుసగుసగా ఇక్కడ కాదు అని చెప్పి కౌగిలినుంచి వేరుపడింది.
ఇద్దరు కలిసి ఆఫీసునుంచి బయటపడి జ్యోతి ఇంటివైపు బయలుదేరారు. ప్రయాణం చేస్తున్నారేగానీ మనుషుల్లో లేరు ఇద్దరు... ఇద్దరికీ విరహవేదన మొదలైపోయింది. ఏంతో కష్టపడి కంట్రోల్ చేసుకుంటున్నారు వారి వారి మోహావేశాన్ని. ఎప్పుడు నాచారం చేరారో కూడా తెలియలేదు ఇద్దరికీ. జ్యోతికి బస్టాప్ లోనే బాయ్ చెప్పేసి తిరుగుప్రయాణం మొదలుపెట్టాడు కుమార్.
అప్పటివరకు బాగా వేడెక్కిన శరీరం స్త్రీ సాంగత్యాన్ని కోరుకుంటుంటే మనసు రూప వైపు మళ్లింది. ఆలస్యం చెయ్యకుండా రూపకి ఫోన్ చేసేసాడు కుమార్.
రూప: ఏంటిరా కుమార్ ఈ టైంలో? నీ మోహిని లేదా పక్కన?
కుమార్: ఎందుకు లేదు... కానీ నువ్వు గుర్తొచ్చావు రూప... రేపు కలుస్తున్నాం అన్న ఊహే ఊపేస్తోంది నన్ను.
రూప: చాలా బాగుంది నీ పని. ఇక్కడ నా మనసు అసలు బాగోలేదు.
కుమార్: నాకు తెలుసు రూపా... అందుకే నీ మూడ్ మార్చాలనుకునేది. పోనీ ఆ పని మీ ఆయనకి వదిలేద్దాం. ఎంతలా చూసుకుంటాడో చూద్దాం.
రూపా: చాలా చులకన అయ్యాను కదా నీకు. నీ ఇష్టం వచ్చినట్టు మాట్లాడుతున్నావు కదరా...
కుమార్: అయ్యో రూపా... ఎదో సరదాకి అన్నాను అంతే. నువ్వు ఇలా హర్ట్ అవుతావు అనుకోలేదు.
రూపా: సరదా ఏంటి అసలు. నీతో సరదాలు ఆడటానికి నీ అత్త కూతురుని అనుకున్నావా? ఏదో చొరవ ఇచ్చాననుకో... ఇంత లోకువ చేస్తావా? ఇంకెప్పుడు నాకు ఫోన్ చెయ్యకు నువ్వు.
ఇలా గట్టిగా తిట్టేసి వెంటనే రూపా ఫోన్ కట్ చేసేసింది. ఏమి జరిగిందో అర్ధం కాక కొయ్యబారిపోవటం కుమార్ వంతు అయ్యింది. /27