[LUKYYRUS]

"ప్లీజ్...శివా...కొద్దిరోజులు వెయిట్ చేద్దాం.ఆయన ఆఫీసుకు వెళ్ళడం మొదలుపెట్టిన తర్వాత,చూద్దాం.ఇది చాలా రిస్క్ అని నాకు అనిపిస్తూంది."

"ప్లీజ్...మాలతి,మన కోసం,ఎంత కష్టపడి వాడిని ఒప్పించానో తెలుసా...?నా కోసం రా."

"ఇది కూడా నీ కోసమేగా నేను ఒప్పుకున్నది.కానీ ఫ్రెండు ఇంట్లో వద్దు.వేరే ఏదైనా ఆలోచించు."(బ్రతిమాలింది)

"ఇంతకంటే బెటర్ చాయిస్ లేదు మాలతి.లాడ్జి అంటే,గౌరవంగా ఉండదు అనే కదా!!ఇలా చేశాను,ఇప్పుడు కాదంటే...ఎలా....?"

"అదికాదు శివా,నా మనస్సెందుకో కీడు శంకిస్తోంది."

(తెచ్చుకున్న కోపంతో)"మ్మ్....సరే ఇక నీ ఇష్టం...ఇక మీదట ఈ ప్రస్థావన ఇక ఆపేద్దాం."

(కొద్ది సేపు మౌనం తర్వాత)"శివా...."

"........."

"కోపమా....?"

"....."

"మాట్లాడురా....!!"

"లేదు మాలతి,సరే...ఇక ఫోన్ పెట్టెస్తున్నాను"

"ఏయ్...ఆగు.అలాగే నేను వస్తానులే."

"నిజంగానా..."

"మ్మ్........"

"థాంక్స్ మాలతి"

" బట్...అక్కడేంతో సమయం ఉండను."

"ఒకే..డియర్...ఐ ...లవ్...యూ"

"మ్మ్మ్మ్....దీనికేమి తక్కువ లేదు"

"అహ్హాహ్హాహ్హాహ్హా"

నేను ఫోన్ పెట్టేశాను.

అనుకున్న ప్రకారంగానే, రోజూ లాగే,పిల్లలను కాలేజీకు పంపి,భర్తకు మధ్యాహ్నం భోజనం రెడీ చేసి,తనూ కాలేజీకు బయలుదేరింది.ఆ రోజు సెలవు కారణంగా,నేను వీది చివరలో మాలతి కోసం బైక్ మీద కాచుకొని ఉన్నాను.నాకు నచ్చిన పసుపు రంగు చీరలో ,అపరంజి బొమ్మలా ఉంది మాలతి.నల్లరంగు జాకెట్టు ఆ చీరకు వన్నె తెస్తోంది.వడివడిగా నడచి వచ్చి,బైక్ వెనకాల ఎక్కి,తలను పైటతో కప్పుకుంది.నేను బైక్ మెల్లిగా నడుపుతున్నాను.దారిలొ తను ఏమీ మాట్లాడలేదు. చేరవలసిన వీధికి జేరుకున్నాము.వీధిలో జనసంచారం పలుచగా ఉంది.సమయం పది గంటలు. ఒక ఇంటిముందు బైక్ ఆపి,గేట్ తెరచి,జేబులోంచి తాళం చెవి తీసి,తలుపుతెరిచాను.మాలతి లజ్జతో నా మొహం చూడలేకపోతోంది.భయంగా వీధంతా కలయజూస్తోంది.నేను తనను ఇంట్లోకి రమ్మన్నదే తడవు,గబగబా లోపలికి వచ్చేసింది.నేనూ లోపలికి వెళ్ళి తలుపు గొళ్ళెం పెట్టి,తన వంక చూశాను.తన ముఖం చెమటతో తడిసిపోయింది.

"భయంగా ఉంది శివా,ఇక్కడకు ఎవరూ రారు కదా!!!"

"ఎవరూ రారు మాలతి,భయమక్కరలేదు.బయట తాళం వేసేస్తాను.ఒక వేళ ఏవరైనా వచ్చినా,ఎవరూ లేరనుకొని వెళ్ళిపోతారు.అలాగే బయట ఉన్న బైక్ ప్రక్కనే ఉన్న స్టాండ్ లో పెట్టి వస్తాను.కొంచం సేపు రిలాక్ష్ అవ్వు"

"తొందరగా వచ్చేయ్ శివా......నాకు చాలా భయంగా ఉంది"

"డోంట్...వర్రీ,మాలు...ఐదు నిమిషాల్లో నీ పక్కన ఉంటాను"