03-09-2019, 08:00 PM
சில வினாடிகள் மென்மையாக என்னை அணைத்தபடி என் இதழ்களை முத்தமிட்டு சப்பிய பாதர்... அவர் என் இதழ்களை விடுவித்தது கூட தெரியாமல்...
எழுந்த பெருமூச்சால் மார்புகள் விம்மி பாதரின் மார்பை உரசிக்கொண்டிருக்க... நான் அண்ணாந்து பார்த்தபடி மை மறந்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தேன்.....
முத்தமிட்ட என் உதடுகளை விரல்களால் மென்மையாக வருடியபடி... சொல்லுங்க புவனா.... உங்க மனசுல ஏதோ குழப்பம் தெரியுது... ஏதோ சொல்ல நினைக்கறீங்க.... ஆனா சொல்ல தயங்கறீங்க....
தயங்காம என் மேல முழு நம்பிக்கை வச்சு உங்க மனசுல படறத கேளுங்க... சொல்லுங்க.... என்னால முடிஞ்சா எல்ல உதவியும் உங்களுக்கு பண்றேன்....
..................
அவரிடம் என் மனம் பேச துடித்தாலும்..... ஏதோ ஒன்று வார்த்தைகளை வெளியிட முடியாமல் என்னை தடுத்துக்கொண்டிருந்தது.... நான் அதற்கும் அமைதியாக இருக்க....
என்னை மேலும் அவருடன் இறுக்கியபடி... என்ன புவனா.... என் மேல் உங்களுக்கு நம்பிக்கை இல்லைன்னு நினைக்கிறேன்.... பரவாயில்லை புவனா.... அப்பறம் உங்க இஷ்ட்டம்....
பாதரின் குரலில் மெல்லிய வருத்தம் தெரிந்தாலும் அவர் கைகளில் அது தெரியவில்லை.... அவர் கைகளோ என் அணைப்பை தளர்த்தாமல் உரசலை நிறுத்தாமல் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்க...
பாதரின் கூர்மையான கண்கள் என் விழிகளையே உற்று நோக்கி.... என் மனதில் உள்ளதை விழிகள் மூலம் பெற முயர்ச்சித்துக்கொண்டிருந்தன....
பாதர் வருத்தமான குரலில் சொன்னது எனக்க சங்கடத்தை ஏற்படுத்த.... அவரின் கண்களை.. அதன் வீச்சை தாங்க முடியாதவளாக... மெல்ல தலை குனிந்து....
நம்பிக்கை இல்லாம இல்ல பாதர்.... சொல்ல கூடாதது ஒன்னும் இல்ல... அதுவந்து.... நான்... நீங்க... எப்படி ஆரம்பிப்பது...சொல்வது-ன்னு மெல்ல தடுமாற....
எனது தடுமாற்றத்துக்கு பேருதவியாக... என் செல்போன் சிணுங்கியது....
என் செல் போனின் சிணுங்கள் எங்களின் இறுக்கமான சூழ்நிலையை கலைத்தது....
என்னுடைய செல் போன் சிணுங்கிய அடுத்த நொடி என் கண்கள் என்னை அறியாது ஹால் கடிகாரத்தை பார்க்க... மணி 3:50 ஆகி இருந்தது...
மூனரைக்கெல்லாம் வந்துடுவான்னு சொன்ன ஷங்கரும் வராத நிலையில் குழப்பமாக பாதரின் அணைப்பிலிருந்து மெல்ல என்னை விடுவித்து சோபாவில் இருந்த செல்போனை எடுக்க நான் நகர...
பாதரும் மெல்லிய பதட்டத்துடன்... நகர்ந்து வாசல் வழியே வெளியே எட்டி பார்க்க.. யாரும் வருவதற்கான அறிகுறிகள் அங்கே இல்லை..
செல்போனை எடுத்து நான் ஹலோ சொல்ல.... எதிர் முனையில் சர்மாதான் பேசினார்...
கார் வாஷ் பண்ற எடத்துல லேட் ஆனதால... ஷங்கர் வர இன்னும் 20/30 மினிட்ஸ் ஆகுமாம்... தென் கார்ல சின்ன சின்ன பிரச்சனைகள்.. ப்ரேக் எல்லாம் செக் பண்ணனுமாம்... அதெல்லாம் பண்ணா இன்னும் 20/30 மினிட்ஸ் கூட ஆகுமாம்...
என்ன பண்ணலாம்னு கேக்கறான்... அதனால் நீங்க ஸ்கூலுக்கு போன் பண்ணி பஸ் எப்போ வரும் எத்தனை மணிக்குள்ள வரணும்-னு கேளுங்க....
..................
ஒரு அஞ்சு மணிக்குள்ள வந்துடுவேன்னு சொல்லுங்க... அப்படி 10/15 மினிட்ஸ் லேட் ஆனாலும் பையன யார் கூடவும் அனுப்பாம பாத்துக்க சொல்லுங்க-ன்னு... ஸ்கூலுக்கு பேசிட்டு உடனே எனக்கு போன் பண்ணுங்க..
...............
அதுக்கு தகுந்த மாதிரி நான் ஷங்கருக்கு சொல்றேன்-ன்னு சொல்லிட்டு ஷர்மா போனை வைக்க....
எழுந்த பெருமூச்சால் மார்புகள் விம்மி பாதரின் மார்பை உரசிக்கொண்டிருக்க... நான் அண்ணாந்து பார்த்தபடி மை மறந்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தேன்.....
முத்தமிட்ட என் உதடுகளை விரல்களால் மென்மையாக வருடியபடி... சொல்லுங்க புவனா.... உங்க மனசுல ஏதோ குழப்பம் தெரியுது... ஏதோ சொல்ல நினைக்கறீங்க.... ஆனா சொல்ல தயங்கறீங்க....
தயங்காம என் மேல முழு நம்பிக்கை வச்சு உங்க மனசுல படறத கேளுங்க... சொல்லுங்க.... என்னால முடிஞ்சா எல்ல உதவியும் உங்களுக்கு பண்றேன்....
..................
அவரிடம் என் மனம் பேச துடித்தாலும்..... ஏதோ ஒன்று வார்த்தைகளை வெளியிட முடியாமல் என்னை தடுத்துக்கொண்டிருந்தது.... நான் அதற்கும் அமைதியாக இருக்க....
என்னை மேலும் அவருடன் இறுக்கியபடி... என்ன புவனா.... என் மேல் உங்களுக்கு நம்பிக்கை இல்லைன்னு நினைக்கிறேன்.... பரவாயில்லை புவனா.... அப்பறம் உங்க இஷ்ட்டம்....
பாதரின் குரலில் மெல்லிய வருத்தம் தெரிந்தாலும் அவர் கைகளில் அது தெரியவில்லை.... அவர் கைகளோ என் அணைப்பை தளர்த்தாமல் உரசலை நிறுத்தாமல் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்க...
பாதரின் கூர்மையான கண்கள் என் விழிகளையே உற்று நோக்கி.... என் மனதில் உள்ளதை விழிகள் மூலம் பெற முயர்ச்சித்துக்கொண்டிருந்தன....
பாதர் வருத்தமான குரலில் சொன்னது எனக்க சங்கடத்தை ஏற்படுத்த.... அவரின் கண்களை.. அதன் வீச்சை தாங்க முடியாதவளாக... மெல்ல தலை குனிந்து....
நம்பிக்கை இல்லாம இல்ல பாதர்.... சொல்ல கூடாதது ஒன்னும் இல்ல... அதுவந்து.... நான்... நீங்க... எப்படி ஆரம்பிப்பது...சொல்வது-ன்னு மெல்ல தடுமாற....
எனது தடுமாற்றத்துக்கு பேருதவியாக... என் செல்போன் சிணுங்கியது....
என் செல் போனின் சிணுங்கள் எங்களின் இறுக்கமான சூழ்நிலையை கலைத்தது....
என்னுடைய செல் போன் சிணுங்கிய அடுத்த நொடி என் கண்கள் என்னை அறியாது ஹால் கடிகாரத்தை பார்க்க... மணி 3:50 ஆகி இருந்தது...
மூனரைக்கெல்லாம் வந்துடுவான்னு சொன்ன ஷங்கரும் வராத நிலையில் குழப்பமாக பாதரின் அணைப்பிலிருந்து மெல்ல என்னை விடுவித்து சோபாவில் இருந்த செல்போனை எடுக்க நான் நகர...
பாதரும் மெல்லிய பதட்டத்துடன்... நகர்ந்து வாசல் வழியே வெளியே எட்டி பார்க்க.. யாரும் வருவதற்கான அறிகுறிகள் அங்கே இல்லை..
செல்போனை எடுத்து நான் ஹலோ சொல்ல.... எதிர் முனையில் சர்மாதான் பேசினார்...
கார் வாஷ் பண்ற எடத்துல லேட் ஆனதால... ஷங்கர் வர இன்னும் 20/30 மினிட்ஸ் ஆகுமாம்... தென் கார்ல சின்ன சின்ன பிரச்சனைகள்.. ப்ரேக் எல்லாம் செக் பண்ணனுமாம்... அதெல்லாம் பண்ணா இன்னும் 20/30 மினிட்ஸ் கூட ஆகுமாம்...
என்ன பண்ணலாம்னு கேக்கறான்... அதனால் நீங்க ஸ்கூலுக்கு போன் பண்ணி பஸ் எப்போ வரும் எத்தனை மணிக்குள்ள வரணும்-னு கேளுங்க....
..................
ஒரு அஞ்சு மணிக்குள்ள வந்துடுவேன்னு சொல்லுங்க... அப்படி 10/15 மினிட்ஸ் லேட் ஆனாலும் பையன யார் கூடவும் அனுப்பாம பாத்துக்க சொல்லுங்க-ன்னு... ஸ்கூலுக்கு பேசிட்டு உடனே எனக்கு போன் பண்ணுங்க..
...............
அதுக்கு தகுந்த மாதிரி நான் ஷங்கருக்கு சொல்றேன்-ன்னு சொல்லிட்டு ஷர்மா போனை வைக்க....
first 5 lakhs viewed thread tamil