[LUKYYRUS]

" సొల్లు ఆపు...ఏమైంది...? మంచిస్నేహితుల్లా ఉందామని చెప్పాను కదా...?నీకిష్టం లేదా.....?"

" అలా అనికాదు మిస్.....నా వల్ల ఇక మీదట మీ లైఫ్ లో ప్రాబ్లం రాకూడదని..."
" స్నేహితులుగా ఉంటే ఏం ప్రాబ్లం ....?సరే...ఇక నీ ఇష్టం....నేను ఫోర్స్ చెయ్యను....సమయం లేదు....ఇక నేను వెళతాను"
తను వడి వడిగా నడుచుకుంటూ, వెళుతోంది.చక్కగా అల్లిన పొడవాటి జడ,ఎత్తైన నితంభాల పై అటూ ,ఇటూ ఊగుతున్న దృశ్యం చూడకుండా ఉండలేకపోయాను..మొబైల్ తీసి తనకు మెసేజ్ పెట్టాను.
" సారీ...మై ఫ్రెండ్.."
మెట్లు ఎక్కుతున్న మాలతి నావైపు వెనక్కు తిరిగి చూసి,చిరునవ్వు నవ్వింది.
ఆ రోజు సాయంత్రం మాలతి దగ్గ నుండి ఫోన్ వచ్చింది.చాలకాలం తర్వాత మాలతి కోసం సెట్ చేసిన రింగ్ టోన్ మ్రోత,నా చెవులకు అమృతరాగంలా వినబడింది.ప్రతీ రోజూ నేను ఎదురుచూసే నా ఆనందభైరవి రాగం అది.
" హలో....."
" హాయ్ శివా...మ్మ్మ్మ్....ఎలాగోలా...ఆఖరికి నాతోనే ఫోన్ చేయించావు....ఎంతైనా నీకు చాలా బెట్టు..."
" ఛాఛా.....అలాంటిదేమి లేదు మేడం.....నేనే చేద్దామనుకున్నాను..... ఈలోగా...మీరు,మ్మ్మ్మ్...."
" సర్లే అది వదిలేయ్....ఇంటికి వెళ్ళేముందు,ఒకసారి రా.....నీతో కొంచం మాట్లాడాలి.."
" ఏం మాట్లాడాలి.....?"
" ఏమీలేదు..ఏదో మాట్లాడాలనిపించింది.వీలైతేరా.....పని ఉంటే పర్వాలేదు...అది చూసుకో"
అరగంట తర్వాత మాలతి ఇంటి కాలింగ్ బెల్ నొక్కాను.
హారతి తలుపు తీసింది.
" రండి అంకుల్....చాలా రోజులయ్యింది. ఏదైనా ఊరు వెళ్ళారా.....?"
" అవును హారతి.." బదులిస్తూ,లోపలికి వెళ్లాను.
" పొరుగూరు ఏమీ వెల్లలేదు హారతీ, మీ అంకుల్ తిరునాల్లో తప్పిపోయారట, ఇప్పుడే వెతికి పట్టుకొచ్చారట....." వెటకారిస్తూ,గదిలోంచి మాలతి బయటికి వచ్చింది.బ్రౌన్ రంగు నైటీలో,టవల్ ను పైటలా కప్పుకుని ఉంది.
ఆ వెటకరానికి,హారతి నవ్వుతూ, నా ప్రక్కన కూర్చుంది.పిల్లలిద్దరికి తెచ్చిన చాక్లెట్లు హారతికి ఇస్తూ,
" కౌసీ ఎక్కడా....?"
" అబ్బా పర్లేదు హారతీ,అయ్యగారికి మీ పేర్లు ఇంకా గుర్తున్నాయి...థాంక్ గాడ్.."
" తను ట్యూషన్ కు వెళ్ళింది అంకుల్.."
మాలతి మా ఇద్దరికి కాఫీ ఇచ్చింది.
కాసేపు పిచ్చాపాటి మాటల తర్వాత,
" హారతీ, ఇక టీ వి ఆఫ్ చేసి చదువుకో.....ఇక్కడ అంకుల్ ఉంటే నువ్వు చదవవు....నేను, అంకుల్ డాబా మీదకు వెళతాము..పద శివా మనం డాబా మీదకు వెళదాం" అంటూ మాలతి కదిలింది.
ఇద్దరం డాబా మీదకు చేరుకున్నాను.డాబా గోడకు ఆనుకుని నిశబ్ధంగా ఉన్న నన్ను చూసి,