[சிவா முருகன்]

Adultary
இல்லத்தரசியும் இன்ஸ்பெக்டர் பணி மாற்றமும்

வினிதா : 26 வயசு


இப்படி இருப்பாள். அழகு பேரழகு. குடும்ப பெண் 24 வயசு. ஹவுஸ் wife

ராம் : 28 வயசு. இப்போ வேலை விஷயம் வெளியூர் உள்ளான்.

ஹரிஹரன் : 36 வயசு
கம்பீரமான தோற்றம்

[sarit11]

My dear shiva

here is your new story

[சிவா முருகன்]

**முதல் பாகம்**

வினிதா – 26 வயது

அழகான இளம் குடும்பப் பெண். திருமணமாகி இரண்டு வருடங்கள் ஆகிறது. கணவன் மீது அளவற்ற பாசம் கொண்டவள். வீட்டைப் பராமரிப்பது, சமையல் செய்வது என்று தன்னுடைய நாட்களை மகிழ்ச்சியாகக் கழித்து வருபவள்.

அவளுடைய அழகு பார்ப்பவர்களின் கவனத்தை இயல்பாகவே ஈர்க்கக்கூடியது.

அடர்த்தியான நீண்ட கருங்கூந்தல். அழகாக வடிவமைந்த புருவங்கள். பெரிய கருவிழிகளைக் கொண்ட கண்கள். சிறிய கருப்பு பொட்டு. சிரிக்கும்போது கன்னத்தில் தெரியும் மெல்லிய குழி. எப்போதும் முகத்தில் ஒரு மென்மையான புன்னகை.

அன்று அவள் அணிந்திருந்தது அடர்ந்த மெரூன் நிற ஜாக்கெட். அதற்கு மேலாக கிரீம் நிறத்தில் மெரூன் மற்றும் சாம்பல் நிறப் பூ வேலைப்பாடுகள் கொண்ட புடவை அணிந்திருந்தாள்.

புடவையின் ஓரத்தில் இருந்த மெரூன் நிற பார்டர் அவளுடைய தோற்றத்துக்கு தனி அழகைக் கொடுத்தது. காதுகளில் சிறிய தங்க ஜிமிக்கி, கழுத்தில் மெல்லிய தங்கச் சங்கிலி, கையில் ஒரு தங்க வளையல்.

அதிகமான அலங்காரம் இல்லாமல், இயல்பான குடும்பப் பெண்ணின் அழகோடு இருந்தாள்.

### ராம் – 28 வயது

வினிதாவின் கணவன். வேலை விஷயமாக வெளியூருக்குச் சென்றிருக்கிறான். இன்னும் சில நாட்கள் அங்கேயே தங்க வேண்டிய சூழ்நிலை.

### ஹரிஹரன் – 36 வயது

போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர். உயரமான கம்பீரமான உடல் அமைப்பு. அகலமான தோள்கள், அடர்த்தியான மீசை, பார்த்தவுடன் அதிகாரத் தோரணையை வெளிப்படுத்தும் முகம். பேசும்போது நிதானமும், நடையில் ஒரு கம்பீரமும் இருக்கும்.

---

### காலை நேரம்...

வினிதா சமையலறையில் நின்று காலை உணவு தயாரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

ஹாலில் அமர்ந்திருந்த அவளுடைய அம்மா சுந்தரி தொலைக்காட்சியைப் பார்த்துக்கொண்டே பேச ஆரம்பித்தார்.

சுந்தரி: வினிதா... இன்னும் ராம் போன் பண்ணலையா?

வினிதா: இல்லம்மா. நேத்து ராத்திரி பேசினாரு. காலையில பேசுறேன்னு சொன்னாரு.

சுந்தரி: அவன் வெளியூருக்குப் போய் எவ்வளவு நாளாச்சு?

வினிதா: பத்து நாள் ஆகுது. இந்த வாரம் வேலை முடிஞ்சிடும்னு சொன்னாரு.

சுந்தரி: உன்னைத் தனியா விட்டுட்டு அவனும் எவ்வளவு நாள்தான் அங்கே இருக்கிறது?

வினிதா: வேலை முடிக்கணும்லம்மா. அதுக்குத்தான் போயிருக்காரு.

சுந்தரி: சரி. கீழே இருக்கிற நம்ம வீட்டைப் பத்தி என்ன முடிவு பண்ணியிருக்கீங்க?

வினிதா: நாம இங்கேயே இருக்கலாம். மேலே இருக்கிற வீட்டை மட்டும் வாடகைக்கு விடலாம்னு ராம் சொன்னாரு.

சுந்தரி: அது நல்ல யோசனைதான். மேலே வீடு தனியா இருக்கிறதால வாடகைக்கு விடலாம்.

வினிதா: ஆமாம்மா. தனி வாசல், இரண்டு பெட்ரூம், ஹால், கிச்சன் எல்லாம் இருக்கு. குடும்பமா இருக்கிறவங்க வந்தா நல்லா இருக்கும்.

சுந்தரி: குடும்பமா இருக்கிறவங்களுக்குத்தான் கொடுக்கணும். யாருன்னு தெரியாம கொடுத்துடாதே.

வினிதா: சரிம்மா. ராம் கூட அதைத்தான் சொன்னாரு.

சுந்தரி: வாடகை எவ்வளவு கேட்கப் போறீங்க?

வினிதா: பத்தாயிரம் ரூபாய். அட்வான்ஸ் ஐம்பதாயிரம்.

சுந்தரி: சரி. யாராவது வந்தா சொல்லு.

வினிதா: சரிம்மா.

சிறிது நேரத்தில் சுந்தரி அருகில் இருந்த கடைக்குச் செல்வதாகக் கிளம்பினார்.

வினிதா சமையல் முடித்துவிட்டு வீட்டைச் சுத்தம் செய்ய ஆரம்பித்தாள்.

கீழ் வீட்டில் ஹால், சமையலறை, இரண்டு அறைகள் என்று எல்லாமே ஒழுங்காக இருந்தன. மேலே செல்லும் படிக்கட்டு வீட்டின் பக்கவாட்டில் தனியாக இருந்தது. மேலே இருக்கும் வாடகை வீட்டுக்கும் தனி நுழைவுவாசல் இருந்தது.

அந்த வீட்டை முன்பு வாடகைக்கு விட்டிருந்தார்கள். சில மாதங்களுக்கு முன்புதான் பழைய குடித்தனக்காரர்கள் காலி செய்துவிட்டுச் சென்றிருந்தார்கள்.

அதற்குப் பிறகு யாரும் குடிவரவில்லை.

---

### காலை 11 மணி...

வீட்டின் வாசலில் ஒரு குரல் கேட்டது.

"யாராவது இருக்கீங்களா?"

சமையலறையில் இருந்த வினிதா வெளியே வந்தாள்.

வாசலில் உயரமான ஒருவர் நின்றிருந்தார்.

வெளிர் நிற முழுக்கை சட்டை, கருப்பு நிற பேன்ட். கையில் ஒரு சிறிய பை. முகத்தில் அடர்த்தியான மீசை. கம்பீரமான தோற்றம்.

வினிதா: யாரு சார்? என்ன வேணும்?

அவர் வினிதாவைப் பார்த்தார்.

எதிர்பாராத விதமாக அவருடைய பார்வை சில நொடிகள் அவளிடம் நின்றது.

அவள் அணிந்திருந்த அடர்ந்த மெரூன் நிற ஜாக்கெட்டும், கிரீம் நிறப் பூ வேலைப்பாடுகள் கொண்ட புடவையும் அவளுடைய தோற்றத்துக்கு அழகான பொருத்தமாக இருந்தன.

அவளுடைய முகத்தில் தெரிந்த அமைதியும், பேசும்போது வெளிப்பட்ட மரியாதையும் அவரைக் கவர்ந்தன.

அழகு என்றால் எப்போதும் ஆடம்பரமாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்பதில்லை. சிலருடைய தோற்றத்தில் இருக்கும் எளிமையே அவர்களை மற்றவர்களிடமிருந்து தனித்துக் காட்டும். வினிதாவைப் பார்த்தபோது அவருக்கு அப்படித்தான் தோன்றியது.

தன்னைச் சுதாரித்துக்கொண்ட அவர் பேச ஆரம்பித்தார்.

ஹரிஹரன்: இந்த வீட்டுக்கு மேலே ஒரு வீடு வாடகைக்கு இருக்குன்னு விசாரிச்சேன். அதான் வந்தேன்.

வினிதா: ஓ... ஆமாம் சார். மேலே வீடு வாடகைக்கு இருக்கு.

ஹரிஹரன்: வீட்டைப் பார்க்கலாமா?

வினிதா: தாராளமா சார். வாங்க.

அவள் வீட்டின் பக்கவாட்டில் இருந்த படிக்கட்டைக் காட்டினாள்.

வினிதா: இந்தப் படிக்கட்டு வழியாத்தான் மேலே போகணும். மேலே தனி வாசல் இருக்கு.

ஹரிஹரன்: சரி.

இருவரும் படிக்கட்டில் ஏறினார்கள்.

மேலே சென்றதும் வினிதா கதவைத் திறந்தாள்.

வீட்டுக்குள் நுழைந்த ஹரிஹரன் ஒவ்வொரு அறையாகப் பார்த்தார்.

விசாலமான ஹால். இரண்டு படுக்கையறைகள். தனியான சமையலறை. இரண்டு குளியலறைகள். காற்றும் வெளிச்சமும் நன்றாக வரக்கூடிய ஜன்னல்கள்.

ஹரிஹரன்: வீடு நல்லா இருக்கு.

வினிதா: ஆமாம் சார். கீழே நாங்க இருக்கோம். மேலேதான் வாடகைக்கு விடுறோம்.

ஹரிஹரன்: உங்களுக்கு இந்த வீடு சொந்தமா?

வினிதா: ஆமாம் சார். எங்க கணவர் பேர்ல இருக்கு.

ஹரிஹரன்: கீழே நீங்களும் உங்க குடும்பமும் இருக்கீங்களா?

வினிதா: ஆமாம். என் கணவர், நான், என் அம்மா.

ஹரிஹரன்: சரி. மேலே தனியா இருக்கலாம்ல?

வினிதா: தாராளமா சார். தனி நுழைவுவாசல். உங்களுக்கு எந்தத் தொந்தரவும் இருக்காது.

ஹரிஹரன்: வாடகை எவ்வளவு?

வினிதா: பத்தாயிரம் ரூபாய் சார்.

ஹரிஹரன்: அட்வான்ஸ்?

வினிதா: ஐம்பதாயிரம் ரூபாய்.

ஹரிஹரன்: சரி. எனக்கு வீடு பிடிச்சிருக்கு.

வினிதா: ரொம்ப சந்தோஷம் சார்.

ஹரிஹரன்: நீங்க குடும்பத்தோட இருக்கிறவங்களுக்குத்தான் வாடகைக்கு விடுவீங்களா?

வினிதா: ஆமாம் சார். எங்க அம்மாவும் அதைத்தான் சொன்னாங்க. ஆனா உங்களுக்கு எதுக்கு வீடு வேணும்?

ஹரிஹரன்: நான் போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர். இங்கே புதுசா டிரான்ஸ்ஃபர் ஆகி வந்திருக்கேன்.

வினிதா: ஓ... அப்படியா சார்?

ஹரிஹரன்: ஆமாம். இன்னும் சரியா தங்குவதற்கு இடம் கிடைக்கல.

வினிதா: உங்களுக்கு கோட்டர்ஸ் கொடுக்கலையா சார்?

ஹரிஹரன்: கொடுத்திருக்காங்க. ஆனா அந்தக் கோட்டர்ஸ் இப்போ பழுதுபார்க்கும் வேலையில இருக்கு. இன்னொரு இடத்துல தங்குவதற்கும் வசதி இல்லை. அதனால கொஞ்ச நாளைக்கு வாடகைக்கு வீடு தேடிட்டு இருக்கேன்.

வினிதா: ஓ... சரி சார்.

ஹரிஹரன்: எனக்கு ஸ்டேஷனுக்கு அருகில இருக்கிற மாதிரி வீடு வேணும். இந்த இடம் எனக்கு வசதியா இருக்கும்.

வினிதா: சரி சார். ஆனா ஒரு விஷயம்.

ஹரிஹரன்: சொல்லுங்க.

வினிதா: இந்த வீட்டைப் பத்தி என் கணவர் கிட்ட கேட்டுட்டு உங்களுக்கு சொல்றேன். அவர் இப்போ வேலை விஷயமா வெளியூர்ல இருக்காரு.

ஹரிஹரன்: பரவாயில்லை. நீங்க அவர்கிட்ட பேசிட்டு சொல்லுங்க.

வினிதா: உங்க போன் நம்பர் கொடுங்க சார். நான் அவர்கிட்ட பேசிட்டு உங்களுக்கு போன் பண்றேன்.

ஹரிஹரன் தன்னுடைய மொபைலை எடுத்தார்.

ஹரிஹரன்: சொல்லுங்க.

வினிதா தன்னுடைய மொபைலில் அவருடைய எண்ணைப் பதிவு செய்துகொண்டாள்.

வினிதா: உங்க பெயர் என்ன சார்?

ஹரிஹரன்: ஹரிஹரன்.

வினிதா: சரி சார். ஹரிஹரன் இன்ஸ்பெக்டர்.

ஹரிஹரன்: ஆமாம். நீங்க பேசிட்டு சொல்லுங்க. எனக்கு ஒரு வாரத்துக்குள்ள வீடு கிடைச்சா வசதியா இருக்கும்.

வினிதா: சரி சார். இன்னைக்கே பேசிட்டு சொல்றேன்.

ஹரிஹரன்: சரி. அப்போ நான் கிளம்புறேன்.

வினிதா: சரி சார். வாங்க.

அவர் படிக்கட்டில் இறங்கி வெளியே சென்றார்.

வினிதா மேலே இருந்த வீட்டின் கதவைப் பூட்டிவிட்டு கீழே வந்தாள்.

---

### மதியம்...

வினிதா சமையல் முடித்துவிட்டு ராமுக்கு போன் செய்தாள்.

ராம்: ஹலோ வினி... என்ன பண்ற?

வினிதா: சாப்பாடு முடிச்சிட்டேன். நீங்க சாப்பிட்டீங்களா?

ராம்: இன்னும் இல்ல. கொஞ்ச நேரத்துல சாப்பிடணும். என்ன விஷயம்?

வினிதா: நம்ம மேலே இருக்கிற வீட்டுக்கு ஒரு ஆள் வாடகை கேட்டு வந்தாரு.

ராம்: அப்படியா? யாரு?

வினிதா: போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டராம். பெயர் ஹரிஹரன். புதுசா இங்கே டிரான்ஸ்ஃபர் ஆகி வந்திருக்காராம்.

ராம்: குடும்பத்தோட இருக்காரா?

வினிதா: அதைப் பத்தி கேட்கல. இப்போதைக்கு அவருக்கு மட்டும் வீடு வேணுமாம்.

ராம்: எதுக்கு தனியா வீடு கேட்கிறாரு?

வினிதா: கோட்டர்ஸ் கொடுத்திருக்காங்களாம். ஆனா அது பழுதுபார்க்கிற வேலையில இருக்காம். அதனால வாடகைக்கு தேடுறாராம்.

ராம்: சரி. வீடு பார்த்தாரா?

வினிதா: ஆமாம். மேலே இருக்கிற வீட்டை முழுசா பார்த்தாரு. அவருக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு.

ராம்: வாடகை என்ன சொன்ன?

வினிதா: பத்தாயிரம். அட்வான்ஸ் ஐம்பதாயிரம்.

ராம்: சரி. நம்ம எதிர்பார்த்த வாடகைதான். கொடுத்துடலாம்.

வினிதா: அப்போ அவருக்கு சொல்லிடவா?

ராம்: சொல்லு. ஆனா அட்வான்ஸ் வாங்காம சாவி கொடுத்துடாதே.

வினிதா: சரிங்க. இன்னும் ஒரு வாரத்துக்குள்ள குடிவரணும்னு சொன்னாரு.

ராம்: பரவாயில்லை. நீயும் அம்மாவும் கீழேதானே இருக்கீங்க. மேலே தனி வீடு. எந்தப் பிரச்சினையும் இருக்காது.

வினிதா: சரிங்க. நீங்க எப்போ வருவீங்க?

ராம்: இந்த வாரம் வேலை முடிஞ்சிடும். அடுத்த வாரம் வந்துடுவேன்.

வினிதா: சரி. உங்களை ரொம்ப மிஸ் பண்றேன்.

ராம்: நானும் உன்னை மிஸ் பண்றேன் வினி. அம்மாவைப் பார்த்துக்கோ. நேரத்துக்கு சாப்பிடு.

வினிதா: சரிங்க.

இருவரும் சிறிது நேரம் பேசிவிட்டு அழைப்பை முடித்தார்கள்.

---

### மாலை நேரம்...

சுந்தரி வீட்டுக்கு வந்ததும் வினிதா நடந்த விஷயத்தைச் சொன்னாள்.

சுந்தரி: என்ன சொன்னான் ராம்?

வினிதா: வாடகைக்கு விடச் சொல்லிட்டாரும்மா.

சுந்தரி: சரி. அந்த இன்ஸ்பெக்டர் எப்போ வர்றேன்னு சொன்னாரு?

வினிதா: இன்னைக்கு போன் பண்ணிச் சொல்றேன்னு சொல்லியிருக்கேன்.

சுந்தரி: சரி. அட்வான்ஸ் வாங்கிட்டு கொடு.

வினிதா: சரிம்மா.

வினிதா தன்னுடைய மொபைலை எடுத்து ஹரிஹரனின் எண்ணுக்குப் போன் செய்தாள்.

ஹரிஹரன்: ஹலோ...

வினிதா: வணக்கம் சார். நான் வினிதா பேசுறேன்.

ஹரிஹரன்: சொல்லுங்க மேடம்.

வினிதா: என் கணவர்கிட்ட பேசிட்டேன் சார். மேலே இருக்கிற வீட்டை உங்களுக்கு வாடகைக்கு விடச் சொல்லிட்டாரு.

ஹரிஹரன்: ரொம்ப சந்தோஷம். நன்றி.

வினிதா: வாடகை பத்தாயிரம். அட்வான்ஸ் ஐம்பதாயிரம். அதேதான் சார்.

ஹரிஹரன்: சரி. எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை. அட்வான்ஸ் பணத்தை எப்போ கொண்டு வரட்டும்?

வினிதா: உங்களுக்கு எப்போ வசதியோ அப்போ வாங்க சார்.

ஹரிஹரன்: நாளை மறுநாள் வருகிறேன். அட்வான்ஸ் கொடுத்துட்டு வீட்டுச் சாவியும் வாங்கிக்கிறேன்.

வினிதா: சரி சார்.

ஹரிஹரன்: இன்னொரு விஷயம். நான் ஒரு வாரத்துக்குள்ள குடிவரணும். அதுக்குள்ள வீட்டைத் தயார் பண்ணி வைக்க முடியுமா?

வினிதா: கண்டிப்பா சார். வீட்டைச் சுத்தம் பண்ணி வச்சிடுறேன்.

ஹரிஹரன்: ரொம்ப நன்றி.

வினிதா: பரவாயில்லை சார்.

அழைப்பு முடிந்தது.

---

### இரண்டு நாட்கள் கழித்து...

மதியம் மூன்று மணி.

வினிதா கீழே ஹாலில் அமர்ந்து தொலைக்காட்சி பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அப்போது வீட்டின் வாசலில் ஒரு குரல் கேட்டது.

"மேடம்..."

வினிதா வெளியே வந்து பார்த்தாள்.

வாசலில் ஹரிஹரன் நின்றிருந்தார்.

வினிதா: வாங்க சார்.

ஹரிஹரன்: வணக்கம். உங்க கணவர் எல்லாம் சரின்னு சொல்லிட்டாரா?

வினிதா: ஆமாம் சார். எல்லாம் பேசிட்டோம்.

ஹரிஹரன்: சரி. இதோ அட்வான்ஸ்.

தன்னுடைய பையிலிருந்து ஐம்பதாயிரம் ரூபாய் பணத்தை எடுத்துக் கொடுத்தார்.

வினிதா பணத்தை வாங்கி எண்ணிப் பார்த்தாள்.

வினிதா: சரியா இருக்கு சார்.

ஹரிஹரன்: அப்போ வீட்டுச் சாவி கொடுக்க முடியுமா?

வினிதா: இதோ சார்.

வினிதா மேலே இருந்த வீட்டின் சாவியைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தாள்.

ஹரிஹரன்: நன்றி. நான் இன்னும் சில பொருட்கள் வாங்க வேண்டியிருக்கு. அதெல்லாம் எடுத்துட்டு ஒரு வாரம் கழிச்சு வரேன்.

வினிதா: சரி சார். நீங்க வர்றதுக்கு முன்னாடி வீட்டைச் சுத்தம் பண்ணி வச்சிடுறேன்.

ஹரிஹரன்: சரி. அப்போ நான் கிளம்புறேன்.

வினிதா: சரி சார்.

ஹரிஹரன்: உங்க கணவருக்கும் நன்றி சொல்லுங்க.

வினிதா: கண்டிப்பா சார்.

ஹரிஹரன் அங்கிருந்து கிளம்பினார்.

வினிதா கதவை மூடிவிட்டு உள்ளே வந்தாள்.

சுந்தரி: அட்வான்ஸ் கொடுத்துட்டாரா?

வினிதா: ஆமாம்மா. ஐம்பதாயிரம் ரூபாய்.

சுந்தரி: சரி. இனிமேல் மேலே வீட்டைச் சுத்தம் பண்ணி வைக்கணும்.

வினிதா: ஆமாம்மா. ஒரு வாரம் கழிச்சு வருவாராம்.

சுந்தரி: சரி. நீ போய் உன் வேலையைப் பாரு.

வினிதா தன்னுடைய வேலைகளைத் தொடர ஆரம்பித்தாள்.

அதே நேரத்தில் ஹரிஹரன் தன்னுடைய வண்டியில் ஏறி காவல் நிலையத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டார்.

இன்னும் ஒரு வாரத்தில் அந்த வீட்டின் மாடியில் அவர் குடியேறப் போகிறார்.

கீழே வினிதா, அவளுடைய அம்மா...

மேலே புதிதாகக் குடிவரப் போகும் இன்ஸ்பெக்டர் ஹரிஹரன்...

அந்த வீட்டில் அடுத்து என்னென்ன மாற்றங்கள் நிகழப் போகின்றன?

**தொடரும்...**

**முதல் பாகம் நிறைவு.**

[sureshoo7]

Super starting nice ins mela amma ponnu keela

[சிவா முருகன்]

சிவா முருகன்

இரண்டாம் பாகம்

புதிய வீடு... புதிய உறவுகள்...

ஹரிஹரன் வீடு – காலை நேரம்...

ஹரிஹரன் தன்னுடைய வீட்டின் ஹாலில் அமர்ந்திருந்தான். எதிரில் அவனுடைய அம்மா கமலா காபி குடித்துக்கொண்டிருந்தார்.

ஹரிஹரன்: அம்மா... ஒரு சந்தோஷமான விஷயம் சொல்லட்டுமா?

கமலா: என்னப்பா? ஏதாவது நல்ல விஷயமா?

ஹரிஹரன்: எனக்கு வீடு கிடைச்சிடுச்சும்மா.

கமலா: அப்படியா? எங்கே கிடைச்சிருக்கு?

ஹரிஹரன்: ஸ்டேஷனுக்கு பக்கத்துலதான். ரொம்ப நல்ல வீடு. கீழே ஒரு குடும்பம் இருக்காங்க. மேலே தனி வீடு வாடகைக்கு விட்டிருக்காங்க.

கமலா: அட்வான்ஸ் கொடுத்துட்டியா?

ஹரிஹரன்: ஆமாம்மா. ஐம்பதாயிரம் கொடுத்துட்டேன். இன்னும் சில நாட்கள்ல பொருட்களை எடுத்துட்டுப் போயிடலாம்.

கமலா: சரி. உனக்கு வசதியா இருந்தா போதும்.

ஹரிஹரன்: எனக்கும் அந்த இடம் பிடிச்சிருக்கு. வீடும் நல்லா இருக்கு.

கமலா: அப்புறம் ஒரு விஷயம் கேட்கணும்.

ஹரிஹரன்: என்னம்மா?

கமலா: உனக்கு இப்போ முப்பத்தாறு வயசு ஆகுது. இன்னும் எத்தனை நாள்தான் இப்படியே தனியா இருக்கப் போற?

ஹரிஹரன்: அம்மா... மறுபடியும் ஆரம்பிச்சிட்டியா?

கமலா: நான் என்னப்பா பண்றது? உனக்குக் கல்யாணம் பண்ணிப் பார்க்கணும்னு எனக்கும் ஆசை இருக்காதா?

ஹரிஹரன்: அதுக்கென்னம்மா? நல்ல பொண்ணு கிடைச்சா கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன்.

கமலா: அதைத்தான் எத்தனை வருஷமா சொல்லிட்டு இருக்க? உனக்கு ஒரு பொண்ணு கூட அமைய மாட்டேங்குதே.

ஹரிஹரன்: அம்மா, நான் போலீஸ் வேலை பார்க்கிறேன். ஒரு ஊர்ல இருக்கும்போதே இன்னொரு ஊருக்கு டிரான்ஸ்ஃபர் ஆகிடுது. இந்த வேலைக்கு ஒரு பொண்ணு கொடுக்கிறவங்க கூட யோசிக்கிறாங்க.

கமலா: அதுக்காக கல்யாணமே வேண்டாம்னு இருக்க முடியுமா?

ஹரிஹரன்: அப்படியெல்லாம் இல்லம்மா. நீ கவலைப்படாதே. உனக்குப் பிடிச்ச மாதிரி ஒரு பொண்ணைப் பார்த்து சொல்லு. எனக்கும் பிடிச்சிருந்தா உடனே கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்.

கமலா: நிஜமாவா சொல்ற?

ஹரிஹரன்: ஆமாம்மா. உனக்காகத்தானே நான் இருக்கேன்.

கமலா: சரி. அப்போ இந்த முறை நான் விடப்போறதில்லை.

ஹரிஹரன்: ஹா... ஹா... சரிம்மா. முதல்ல இந்த வீட்டு வேலைகளை முடிக்க விடு.

கமலா: சரி. நீ பொருட்களை எல்லாம் எடுத்து வைக்க ஆரம்பி.

ஹரிஹரன்: சரிம்மா.

கமலா சமையலறைக்குச் சென்றார். ஹரிஹரன் தன்னுடைய அறைக்குள் சென்று பொருட்களை பேக் செய்ய ஆரம்பித்தான்.

புத்தகங்கள், துணிமணிகள், சில முக்கியமான கோப்புகள், சமையலுக்குத் தேவையான பாத்திரங்கள் என ஒவ்வொன்றாகப் பெட்டிகளில் வைத்தான்.

நண்பனின் போன்...

அப்போது அவனுடைய மொபைல் ஒலித்தது.

திரையில் அருண் என்று பெயர் வந்தது.

ஹரிஹரன்: சொல்லுடா அருண்.

அருண்: என்னடா இன்ஸ்பெக்டர் சார்... புதுசா கிடைச்ச ஊர்ல செட்டில் ஆயிட்டியா?

ஹரிஹரன்: அதுக்குத்தான் இப்போ பொருட்களை பேக் பண்ணிட்டு இருக்கேன்.

அருண்: ஓஹோ! வீடு கிடைச்சிடுச்சா?

ஹரிஹரன்: ஆமாண்டா. நல்ல வீடு கிடைச்சிருக்கு. மேலே தனி வீடு. கீழே ஒரு குடும்பம் இருக்காங்க.

அருண்: அப்படியா? எங்கடா இருக்கு?

ஹரிஹரன்: ஸ்டேஷனுக்கு ரொம்ப பக்கத்துலதான்.

அருண்: சரி. உனக்கு வீடு கிடைச்சிடுச்சு. எனக்கு ஒரு விஷயம் சொல்லணும்.

ஹரிஹரன்: என்னடா? ஏதாவது பிரச்சினையா?

அருண்: பிரச்சினை இல்லைடா. எனக்கும் டிரான்ஸ்ஃபர் போட்டிருக்காங்க.

ஹரிஹரன்: என்னடா சொல்ற? எங்கே?

அருண்: உன்னோட பழைய ஏரியாவுக்குத்தான்.

ஹரிஹரன்: அடப்பாவி! நான் அங்கிருந்து கிளம்பிட்டேன். நீ இப்போ அங்கே போறியா?

அருண்: ஆமாண்டா. அடுத்த வாரம் ஜாயின் பண்ணச் சொல்லியிருக்காங்க.

ஹரிஹரன்: சூப்பர். அப்போ நம்ம இடம் மாறிக்கிட்டோம் போல.

அருண்: அதுதான். உன்னோட வீடு எப்படி இருக்கு? வீட்டுக்காரங்க நல்லவங்களா?

ஹரிஹரன்: நல்ல குடும்பம்டா. ஒரு இளம் பெண் இருக்காங்க. அவங்க அம்மாவும் இருக்காங்க. ரொம்ப மரியாதையா பேசுறாங்க.

அருண்: சரி. அப்போ உனக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் இருக்காது.

ஹரிஹரன்: அதான் நானும் நினைக்கிறேன்.

அருண்: சரி மச்சான். அங்கே போய் செட்டில் ஆனதும் எனக்கு போன் பண்ணு.

ஹரிஹரன்: கண்டிப்பா.

அருண்: அப்புறம் உன் கல்யாண விஷயத்தை மறந்துடாதேடா. உங்க அம்மா எவ்வளவு நாள் காத்திருப்பாங்க?

ஹரிஹரன்: அதையும் உங்கிட்ட சொல்லணுமா? இப்போதான் அம்மா அதைப் பத்தி பேசிட்டு இருக்காங்க.

அருண்: ஹா... ஹா... சரி. சீக்கிரம் ஒரு நல்ல செய்தி சொல்லு.

ஹரிஹரன்: பார்ப்போம்டா.

அழைப்பை முடித்துவிட்டு மீண்டும் பொருட்களை பேக் செய்ய ஆரம்பித்தான்.

வினிதா வீடு – மதியம்...

வினிதா சமையலறையில் மதிய உணவைத் தயாரித்துக் கொண்டிருந்தாள். சுந்தரி ஹாலில் அமர்ந்திருந்தார்.

சுந்தரி: வினிதா... அந்த இன்ஸ்பெக்டர் எப்போ வர்றார்னு சொன்னாரு?

வினிதா: இன்னைக்கு ராத்திரி வருவாரும்மா. பொருட்களோட வர்றேன்னு சொன்னாரு.

சுந்தரி: ஓ... அப்படியா?

வினிதா: ஆமாம்மா. இன்னைக்கு பொருட்கள் எல்லாம் மேலே கொண்டு போய் வைக்கப் போறாராம்.

சுந்தரி: ஒரு விஷயம் சொல்றேன். கொஞ்சம் கவனமா நடந்துக்கோ.

வினிதா: என்னம்மா? ஏன் இப்படிப் பேசுற?

சுந்தரி: அவர் போலீஸ்காரர். அதுவும் இன்ஸ்பெக்டர். நம்ம வீட்டுக்கு மேலே குடிவர்றார். அதனால தேவையில்லாம அதிகமா பழகாதே.

வினிதா: அம்மா... அவர் ஒரு வாடகைக்காரர். நாம அவருக்கு வீடு வாடகைக்கு விட்டிருக்கோம். அவ்வளவுதான்.

சுந்தரி: அதுதான் சொல்றேன். யாரையும் உடனே நம்பிடக் கூடாது.

வினிதா: அவர் நம்மகிட்ட மரியாதையாத்தானே பேசுறாரு?

சுந்தரி: இப்போ எல்லாரும் அப்படித்தான் பேசுவாங்க. நாளைக்கு என்ன நடக்கும்னு யாருக்குத் தெரியும்?

வினிதா: அம்மா, அவர் போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர் என்பதற்காக அவரைத் தவறா நினைக்கணுமா? நல்லவங்களும் இருப்பாங்க. கெட்டவங்களும் இருப்பாங்க. அது எந்த வேலையில இருந்தாலும் சரிதானே?

சுந்தரி: நான் உன் நல்லதுக்குத்தான் சொல்றேன்.

வினிதா: எனக்குத் தெரியும் அம்மா. ஆனா நாம ஒருத்தருக்கு வீடு வாடகைக்கு கொடுத்திருக்கோம். அவர் நம்ம வீட்டுல குடியிருக்கிறார்னு மரியாதையில்லாம நடந்துக்க முடியுமா? அதே மாதிரி நாமும் நம்ம எல்லையைத் தெரிஞ்சு நடந்துக்கலாம்.

சுந்தரி: சரி. நீ சொல்றதும் சரிதான்.

வினிதா: இன்னும் சொல்லப்போனா, நம்ம ராம் வெளியூர்ல இருக்காரு. நாம மட்டும் இங்கே இருக்கோம். ஏதாவது அவசர உதவி தேவைப்பட்டா பக்கத்துல ஒரு போலீஸ் அதிகாரி இருக்கிறது நல்லதுதானே?

சுந்தரி: அதுவும் சரிதான்.

வினிதா: அதனால நீ கவலைப்படாதே. நான் என்ன செய்யணும்னு எனக்குத் தெரியும்.

சுந்தரி: சரிம்மா. உன் விருப்பம்.

வினிதா சிரித்துக்கொண்டே சமையலைத் தொடர்ந்தாள்.

இரவு 8 மணி...

ஹரிஹரனின் பொருட்கள் ஏற்றப்பட்ட வண்டி வினிதாவின் வீட்டின் முன்பு வந்து நின்றது.

அதில் கட்டில்கள், மெத்தை, பீரோ, நாற்காலிகள், டேபிள், அட்டைப் பெட்டிகள் என நிறைய பொருட்கள் இருந்தன.

வண்டியிலிருந்து இறங்கிய ஹரிஹரன் வீட்டின் வாசலைப் பார்த்தான்.

அப்போது வினிதா வெளியே வந்தாள்.

அவள் வீட்டில் அணிந்திருந்த மெல்லிய நீல நிற நைட்டியில் இருந்தாள். நீண்ட கூந்தலை பின்னால் தளர்வாகக் கட்டியிருந்தாள். முகத்தில் வழக்கமான புன்னகை.

வினிதா: வாங்க சார். வந்துட்டீங்களா?

ஹரிஹரன்: ஆமாம் மேடம். பொருட்கள் எல்லாம் வந்துடுச்சு.

வினிதா: சரி சார். ஆட்கள் வந்திருக்காங்களா?

ஹரிஹரன்: ஆமாம். நாலு பேர் வந்திருக்காங்க.

வினிதா: சரி. மேலே கொண்டு போங்க.

ஹரிஹரன் ஒரு நொடி அவளைப் பார்த்தான். அவளுடைய எளிமையான தோற்றம் அவனுடைய கவனத்தை ஈர்த்தது.

ஆனால் உடனே தன்னுடைய பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டு ஆட்களிடம் பேச ஆரம்பித்தான்.

ஹரிஹரன்: டேய்... முதல்ல பீரோவை எடுத்துட்டுப் போங்க. அப்புறம் கட்டில்.

ஆட்கள் பொருட்களை இறக்க ஆரம்பித்தார்கள்.

வினிதாவும் உதவுவதற்காக ஒரு சிறிய பெட்டியை எடுக்கச் சென்றாள்.

ஹரிஹரன்: மேடம்... நீங்க எதுவும் எடுக்க வேண்டாம். நாங்க பார்த்துக்கிறோம்.

வினிதா: பரவாயில்லை சார். சின்னப் பெட்டிதானே. இதை எடுத்துட்டுப் போறேன்.

ஹரிஹரன்: வேண்டாம் மேடம். உங்களுக்கு எதுக்கு சிரமம்?

வினிதா: சார், ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் உதவி செய்றதுல என்ன இருக்கு? நீங்க இங்கே குடிவர்றீங்க. நம்ம வீட்டுக்கு மேலேதானே இருக்கப் போறீங்க. சின்ன உதவி பண்றதுல தப்பில்லையே.

ஹரிஹரன்: அதுவும் சரிதான். ஆனா உங்களுக்கு சிரமம் கொடுக்க வேண்டாம்னுதான் சொன்னேன்.

வினிதா: அப்படியெல்லாம் இல்லை சார்.

அவள் அந்தப் பெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு படிக்கட்டில் ஏறினாள்.

ஹரிஹரன் அவளைப் பார்த்து மெதுவாகச் சிரித்தான்.

ஹரிஹரன்: ரொம்ப நன்றி மேடம்.

வினிதா: இதுக்கெல்லாம் எதுக்கு நன்றி சார்?

இருவரும் மேலே சென்றார்கள்.

மேல்மாடி வீடு...

ஆட்கள் பொருட்களை ஒவ்வொன்றாக உள்ளே கொண்டு போய் வைத்தார்கள்.

ஆனால் எல்லா பொருட்களையும் ஒரே இடத்தில் அடுக்கி வைத்ததால் வீடு முழுவதும் பெட்டிகளாகவும், பொருட்களாகவும் நிறைந்திருந்தது.

பீரோ ஒரு பக்கம், கட்டில் இன்னொரு பக்கம், மெத்தை பெட்டிகளுக்கு மேலே, பாத்திரப் பெட்டிகள் சமையலறை வாசலில் என வீடு முழுவதும் ஒரே குழப்பமாக இருந்தது.

ஹரிஹரன்: டேய்... கொஞ்சம் ஒழுங்கா வைக்கச் சொன்னேன்ல?

ஆட்களில் ஒருவன்: சார், எல்லா பொருட்களையும் உள்ளே கொண்டு வந்துட்டோம். இப்போ நேரமாயிடுச்சு சார்.

ஹரிஹரன்: சரி. நீங்க கிளம்புங்க.

ஆட்கள் பணத்தை வாங்கிக்கொண்டு கிளம்பினார்கள்.

வினிதாவும் அவர்களுக்குப் பிறகு உள்ளே வந்தாள்.

வினிதா: ஐயோஓஓ... என்ன சார் இப்படி வச்சிட்டுப் போயிருக்காங்க?

ஹரிஹரன்: அதைத்தான் நானும் பார்த்துட்டு இருக்கேன் மேடம்.

வினிதா: இந்தப் பெட்டிகளையெல்லாம் அடுக்கி வச்சாதான் நடக்கிறதுக்கே இடம் கிடைக்கும்.

ஹரிஹரன்: ஆமாம். நாளைக்கு ஒவ்வொண்ணா அடுக்க வேண்டியதுதான்.

வினிதா: இங்கே நிறைய செல்ஃப் இருக்கே. அந்தச் செல்ஃப்ல புத்தகங்கள், சின்னச் சின்ன பொருட்கள் எல்லாம் வச்சுக்கலாம். துணிமணிகளை பீரோல வச்சுக்கலாம்.

ஹரிஹரன்: ஆமாம் மேடம். நாளையிலிருந்து அந்த வேலையைப் பார்க்கணும்.

வினிதா: சரி. இப்போ ஒரு முக்கியமான விஷயம்.

ஹரிஹரன்: என்ன மேடம்?

வினிதா: நீங்க இப்போ எங்கே தூங்கப் போறீங்க?

ஹரிஹரன்: அதைத்தான் யோசிச்சிட்டு இருக்கேன்.

வினிதா: கட்டில் இருக்கே?

ஹரிஹரன்: கட்டில் இருக்கு. ஆனா மெத்தையை வைக்கிறதுக்கு முன்னாடி அந்தப் பெட்டிகளையெல்லாம் நகர்த்தணும். கட்டிலையும் சரியா போட முடியல.

வினிதா: அய்யய்யோ! இவ்வளவு தூரம் வந்துட்டு இப்போ தூங்க இடமில்லாம இருக்கீங்களே!

ஹரிஹரன்: பரவாயில்லை மேடம். ஏதாவது ஒரு வழி பார்த்துக்கிறேன்.

வினிதா: இப்போ என்ன பண்ணுவீங்க?

ஹரிஹரன்: மொட்டை மாடிக்குப் போய் தூங்கலாம்னு நினைக்கிறேன்.

வினிதா: என்ன சார் சொல்றீங்க? மொட்டை மாடியிலா?

ஹரிஹரன்: ஆமாம். நல்ல காத்து வரும். ஒரு பெட்ஷீட் விரிச்சு படுத்துக்கலாம்.

வினிதா: சார்... இப்போ இரவு நேரம். கொசு கடிக்கும். குளிரும் வேற அதிகமா இருக்கும்.

ஹரிஹரன்: பரவாயில்லை மேடம். ஒரு ராத்திரிதானே.

வினிதா: அப்படியெல்லாம் சொல்லாதீங்க. இங்கே இருக்கிற பொருட்களெல்லாம் நாளைக்கு அடுக்கினாலும் பரவாயில்லை. இப்போ தூங்க இடம் முக்கியம்.

ஹரிஹரன்: அதுக்குத்தான் வேற வழி தெரியலையே.

வினிதா: கீழே வாங்க சார்.

ஹரிஹரன்: எங்கே மேடம்?

வினிதா: கீழே எங்க வீட்டுக்கு வாங்க. எங்க வீட்டுக்காரர் ரூம் காலியா இருக்கு. அதுல நீங்க தூங்கிக்கலாம்.

ஹரிஹரன்: வேண்டாம் மேடம். உங்களுக்கு எதுக்கு சிரமம்?

வினிதா: என்ன சார் நீங்க? ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் உதவி செய்றதுதான் நல்லது என்று இப்போதான் சொன்னேன். இப்போ நீங்களே வேண்டாம்னு சொல்றீங்க.

ஹரிஹரன்: அது இல்ல மேடம். உங்க குடும்பத்துக்கு நான் தொந்தரவா இருக்கக்கூடாதே.

வினிதா: என்ன தொந்தரவு? என் கணவர் வெளியூர்ல இருக்காரு. அவருடைய ரூம் காலியாதான் இருக்கு. நீங்க அங்கே தூங்கிக்கோங்க. காலையில எழுந்து உங்க வீட்டுக்குப் போயிடலாம்.

ஹரிஹரன்: சரி மேடம். உங்களுக்கு சங்கடம் இல்லையென்றால் வருகிறேன்.

வினிதா: வாங்க சார்.

கீழே – இரவு 9 மணி...

வினிதா ஹரிஹரனை அழைத்துக்கொண்டு கீழே வந்தாள்.

சுந்தரி ஏற்கனவே சாப்பிட்டுவிட்டு தன்னுடைய அறையில் தூங்கச் சென்றிருந்தார்.

வினிதா: அம்மா தூங்கிட்டாங்க சார். அவங்களை எழுப்ப வேண்டாம்.

ஹரிஹரன்: சரி மேடம்.

வினிதா: இந்தப் பக்கம் வாங்க.

அவள் ராமின் அறையைத் திறந்தாள்.

அறைக்குள் பெரிய கட்டில், பீரோ, ஒரு மேஜை, நாற்காலி என எல்லாமே ஒழுங்காக இருந்தன.

வினிதா: இதுதான் எங்க வீட்டுக்காரர் ரூம்.

ஹரிஹரன்: ரொம்ப நல்லா இருக்கு மேடம்.

வினிதா: கட்டில்ல படுத்துத் தூங்கிக்கோங்க. தலையணை, போர்வை எல்லாம் இருக்கு.

ஹரிஹரன்: சரி. ரொம்ப நன்றி மேடம்.

வினிதா: இதுக்கெல்லாம் எதுக்கு நன்றி சார்? நீங்க நிம்மதியா தூங்குங்க.

ஹரிஹரன்: சரி.

வினிதா: ஏதாவது தேவைப்பட்டா கூப்பிடுங்க. நான் பக்கத்து ரூம்லதான் இருக்கேன்.

ஹரிஹரன்: சரி மேடம்.

வினிதா: அப்போ குட் நைட் சார்.

ஹரிஹரன்: குட் நைட் மேடம்.

வினிதா கதவை முழுவதுமாக மூடாமல் வெளியே சென்றாள்.

ஹரிஹரன் அறையைச் சுற்றிப் பார்த்தான். ராமின் புகைப்படம் மேஜை மீது இருந்தது. அதன் அருகில் வினிதாவும் ராமும் சேர்ந்து எடுத்துக்கொண்ட திருமணப் புகைப்படம் இருந்தது.

அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்தவன் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தான்.

ஹரிஹரன் மனதிற்குள்:

நல்ல குடும்பம் போல இருக்கு. இவ்வளவு சிரமத்திலும் எனக்கு உதவி பண்ணியிருக்காங்க. நானும் இவர்களுக்கு எந்தத் தொந்தரவும் இல்லாமல் இருக்கணும்.

என்று நினைத்துக்கொண்டு கட்டிலில் அமர்ந்தான்.

அதே நேரத்தில் வினிதா தன்னுடைய அறைக்குச் சென்று அம்மாவுடன் படுத்துக்கொண்டாள்.

சுந்தரி தூக்கத்தில் இருந்தார்.

வினிதா மெதுவாகப் போர்வையை எடுத்துப் போர்த்திக்கொண்டு படுத்தாள்.

மேலே இன்னும் அடுக்கப்படாத பொருட்கள்...

கீழே ராமின் அறையில் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் ஹரிஹரன்...

அடுத்த நாள் காலையில் அந்தப் புதிய வீட்டில் அவனுடைய வாழ்க்கை எப்படி ஆரம்பிக்கப் போகிறது?

தொடரும்...

இரண்டாம் பாகம் நிறைவு.

My telegram id Msivamuruganm
My insta id sivamurugan321985

[sureshoo7]

Super bro congratulations and continue

[sureshoo7]

Super bro congratulations and continue first ammava illa ponna viniya sundari ya

[karthikhse12]

நண்பா மிகவும் எதார்த்தமான பதிவு அதிலும் ஹரிஹரன் மற்றும் வினிதா உரையாடல் சொல்லியது மிகவும் அற்புதமாக இருந்தது

[Wifescuck]

நல்ல ஆரம்பம் நண்பா ஹரி கல்யாணம் ஆகாத வெறியலாம் வினிதா மேல காட்ட போறான் அப்புறம் ராமோட நிலைமை என்னாகுறது கையில புடிச்சிட்டு திரிய வேண்டியது தான்

[Kingofcbe007]

hot update plz continue

[Wifescuck]

நல்ல ஆரம்பம் நண்பா ஹரி கல்யாணம் ஆகாத வெறியலாம் வினிதா மேல காட்ட போறான் அப்புறம் ராமோட நிலைமை என்னாகுறது கையில புடிச்சிட்டு திரிய வேண்டியது தான்

[சிவ முருகன் 85]

தீபாவளி முடிந்த பிறகு தான். நான் ஜவுளிக்கடையில் வேலை பார்க்கிறேன். இப்போ உள்ள சூழ்நிலை உங்களுக்கு புரியும் நினைக்கிறேன். கூட்டம். இருந்தாலும் எனக்கு நேரம் கிடைக்கும் போது எழுதி கொண்டு இருக்கிறேன்.

[சிவ முருகன் 85]

[SHAM1881]

வினிதா இன்ஸ்பெக்டர் மூலம் கர்ப்பமாக வேண்டும்