28-06-2026, 11:54 PM
मंडळी लवकरच तुम्हाला अपडेट मिळेल
Adultery माझे सासरे
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)
29-06-2026, 06:42 PM
"नमस्कार बाबा." मी माझ्या सासऱ्यांना अभिवादन केले आणि वडीलधाऱ्या व्यक्तीप्रती आदर व्यक्त करण्याच्या प्रथेनुसार वाकून त्यांच्या पायांना स्पर्श केला. मी माझ्या सासरच्या मोठ्या घराच्या प्रवेशद्वाराशी उभी होते.
"आयुष्यमान भव!" त्यांनी माझ्या डोक्यावर हात ठेवत मला आशीर्वाद दिला.
मी उभी राहताच त्यांनी अलगद माझ्या खांद्यांवर हात ठेवला आणि मला मिठीत घेतले. मीही आनंदाने त्यांना मिठी मारली; पण काही क्षणांनी मला जाणवले की त्यांची मिठी थोडी अधिक घट्ट होत चालली होती. माझे उरोज त्यांच्या छातीवर आवश्यकतेपेक्षा थोडे अधिक दाबले जात होते. मला ते थोडे विचित्र वाटले, पण कदाचित मला पाहून त्यांना खूप आनंद झाला असेल, असा विचार करून मी काही बोलले नाही. ती मिठी आवश्यकतेपेक्षा काही क्षण जास्तच टिकली.
आम्ही एकमेकांपासून दूर झालो, एकमेकांकडे हसून पाहिले आणि मग त्यांनी घरातील एका नोकराला माझे सामान आत नेण्यास सांगितले.
विश्वनाथ देशमुख, म्हणजे आम्ही सर्व जण ज्यांना बाबा म्हणतो, ते माझे सासरे आहेत. ते आमच्या कुटुंबाचे प्रमुख आहेत. गावाभोवतीच्या विस्तीर्ण शेतीजमिनी देशमुख कुटुंबाच्या मालकीच्या आहेत. त्यांच्याकडे तीनशेहून अधिक गायी-म्हशी असलेला मोठा आणि यशस्वी दुग्धप्रक्रिया उद्योगही आहे. याशिवाय कुटुंबाच्या मालकीची एक शाळा आणि कनिष्ठ महाविद्यालय आहे, जिथे आसपासच्या गावांतील आणि शहरांतील विद्यार्थी शिक्षणासाठी येतात. या सर्वामुळे देशमुख कुटुंब अत्यंत श्रीमंत आणि प्रभावशाली मानले जाते.
मात्र, नेहमीच अशी परिस्थिती नव्हती. बाबांचे आई-वडील अल्पशेती करणारे शेतकरी होते. बाबांना हरी नावाचा एक मोठा भाऊ होता. हरी शेतीची जबाबदारी सांभाळण्यासाठी गावातच राहिला, तर बाबा सैन्यात भरती झाले. सैन्यातील जवळपास दहा वर्षांच्या सेवाकाळात बाबा उत्कृष्ट खेळाडू म्हणून ओळखले जात. त्यांनी ॲथलेटिक्स आणि बॉक्सिंगसारख्या स्पर्धांमध्ये सैन्याचे प्रतिनिधित्व केले. ईशान्य भारतातील दहशतवादविरोधी मोहिमांमध्येही त्यांनी काही काळ प्रत्यक्ष सहभाग घेतला होता.
हरीच्या अकाली निधनानंतर बाबांना सैन्याची नोकरी सोडून गावी परतावे लागले. गावी परतल्यानंतर त्यांनी सैन्यातून मिळालेली बचत आणि निवृत्तीवेतन वापरून त्यांच्या आधीच्या शेतीलगत आणखी जमीन विकत घेतली. आधुनिक शेतीपद्धती आणि यंत्रसामग्रीचा वापर करून त्यांनी उत्पादनात मोठी वाढ केली. शेतीतून मिळालेल्या उत्पन्नातून त्यांनी आणखी जमीन विकत घेतली आणि त्यातून पुन्हा अधिक उत्पन्न मिळवले. हा विस्ताराचा प्रवास आजही सुरूच आहे. त्यांनी गावात दुग्धजन्य पदार्थांचा कारखानाही सुरू केला आणि एक शाळाही उभारली. आज शेकडो लोक त्यांच्या उद्योगांमध्ये काम करतात, त्यामुळे जिल्ह्यात त्यांचा मोठा प्रभाव आहे.
आपली संपत्ती आणि सामाजिक प्रतिष्ठा यांच्या बळावर बाबांनी राजकारणातही पाऊल ठेवले. ते अनेक वर्षे गावाचे सरपंच राहिले आणि जिल्हा परिषदेचे सदस्य म्हणूनही अनेक कार्यकाळ त्यांनी पूर्ण केले.
मी नेहमी बाबांना अत्यंत कडक स्वभावाचे आणि मितभाषी व्यक्तिमत्त्व म्हणूनच ओळखत आले होते. त्यांचा दरारा इतका होता की माझ्यासह घरातील प्रत्येकजण त्यांचा आदरयुक्त धाक बाळगत असे. त्यांना ओळखू लागल्यापासून माझे त्यांच्याशी फारसे बोलणे झाले नव्हते. पण गेल्या दोन वर्षांत मात्र त्यांच्यात एक वेगळाच बदल दिसू लागला. ते माझ्याशी अधिक बोलू लागले, कधीकधी हसत-खेळत विनोदही करू लागले. मला वाटले, वयाबरोबर त्यांचा स्वभाव काहीसा मवाळ झाला असावा.
"आयुष्यमान भव!" त्यांनी माझ्या डोक्यावर हात ठेवत मला आशीर्वाद दिला.
मी उभी राहताच त्यांनी अलगद माझ्या खांद्यांवर हात ठेवला आणि मला मिठीत घेतले. मीही आनंदाने त्यांना मिठी मारली; पण काही क्षणांनी मला जाणवले की त्यांची मिठी थोडी अधिक घट्ट होत चालली होती. माझे उरोज त्यांच्या छातीवर आवश्यकतेपेक्षा थोडे अधिक दाबले जात होते. मला ते थोडे विचित्र वाटले, पण कदाचित मला पाहून त्यांना खूप आनंद झाला असेल, असा विचार करून मी काही बोलले नाही. ती मिठी आवश्यकतेपेक्षा काही क्षण जास्तच टिकली.
आम्ही एकमेकांपासून दूर झालो, एकमेकांकडे हसून पाहिले आणि मग त्यांनी घरातील एका नोकराला माझे सामान आत नेण्यास सांगितले.
विश्वनाथ देशमुख, म्हणजे आम्ही सर्व जण ज्यांना बाबा म्हणतो, ते माझे सासरे आहेत. ते आमच्या कुटुंबाचे प्रमुख आहेत. गावाभोवतीच्या विस्तीर्ण शेतीजमिनी देशमुख कुटुंबाच्या मालकीच्या आहेत. त्यांच्याकडे तीनशेहून अधिक गायी-म्हशी असलेला मोठा आणि यशस्वी दुग्धप्रक्रिया उद्योगही आहे. याशिवाय कुटुंबाच्या मालकीची एक शाळा आणि कनिष्ठ महाविद्यालय आहे, जिथे आसपासच्या गावांतील आणि शहरांतील विद्यार्थी शिक्षणासाठी येतात. या सर्वामुळे देशमुख कुटुंब अत्यंत श्रीमंत आणि प्रभावशाली मानले जाते.
मात्र, नेहमीच अशी परिस्थिती नव्हती. बाबांचे आई-वडील अल्पशेती करणारे शेतकरी होते. बाबांना हरी नावाचा एक मोठा भाऊ होता. हरी शेतीची जबाबदारी सांभाळण्यासाठी गावातच राहिला, तर बाबा सैन्यात भरती झाले. सैन्यातील जवळपास दहा वर्षांच्या सेवाकाळात बाबा उत्कृष्ट खेळाडू म्हणून ओळखले जात. त्यांनी ॲथलेटिक्स आणि बॉक्सिंगसारख्या स्पर्धांमध्ये सैन्याचे प्रतिनिधित्व केले. ईशान्य भारतातील दहशतवादविरोधी मोहिमांमध्येही त्यांनी काही काळ प्रत्यक्ष सहभाग घेतला होता.
हरीच्या अकाली निधनानंतर बाबांना सैन्याची नोकरी सोडून गावी परतावे लागले. गावी परतल्यानंतर त्यांनी सैन्यातून मिळालेली बचत आणि निवृत्तीवेतन वापरून त्यांच्या आधीच्या शेतीलगत आणखी जमीन विकत घेतली. आधुनिक शेतीपद्धती आणि यंत्रसामग्रीचा वापर करून त्यांनी उत्पादनात मोठी वाढ केली. शेतीतून मिळालेल्या उत्पन्नातून त्यांनी आणखी जमीन विकत घेतली आणि त्यातून पुन्हा अधिक उत्पन्न मिळवले. हा विस्ताराचा प्रवास आजही सुरूच आहे. त्यांनी गावात दुग्धजन्य पदार्थांचा कारखानाही सुरू केला आणि एक शाळाही उभारली. आज शेकडो लोक त्यांच्या उद्योगांमध्ये काम करतात, त्यामुळे जिल्ह्यात त्यांचा मोठा प्रभाव आहे.
आपली संपत्ती आणि सामाजिक प्रतिष्ठा यांच्या बळावर बाबांनी राजकारणातही पाऊल ठेवले. ते अनेक वर्षे गावाचे सरपंच राहिले आणि जिल्हा परिषदेचे सदस्य म्हणूनही अनेक कार्यकाळ त्यांनी पूर्ण केले.
मी नेहमी बाबांना अत्यंत कडक स्वभावाचे आणि मितभाषी व्यक्तिमत्त्व म्हणूनच ओळखत आले होते. त्यांचा दरारा इतका होता की माझ्यासह घरातील प्रत्येकजण त्यांचा आदरयुक्त धाक बाळगत असे. त्यांना ओळखू लागल्यापासून माझे त्यांच्याशी फारसे बोलणे झाले नव्हते. पण गेल्या दोन वर्षांत मात्र त्यांच्यात एक वेगळाच बदल दिसू लागला. ते माझ्याशी अधिक बोलू लागले, कधीकधी हसत-खेळत विनोदही करू लागले. मला वाटले, वयाबरोबर त्यांचा स्वभाव काहीसा मवाळ झाला असावा.
29-06-2026, 10:40 PM
“कशी आहेस, बाळा?” माझ्या शेजारी चालत घरात प्रवेश करताना बाबांनी विचारले.
“सगळं छान आहे, बाबा. निखिलच्या लग्नासाठी इथे येण्याचा मला खूप आनंद झाला आहे. मी या दिवसाची कित्येक दिवसांपासून आतुरतेने वाट पाहत होते.” मी उत्तर दिले. बोलता बोलता आम्ही घराच्या प्रशस्त अंगणाकडे चालत होतो.
हे एक मोठे घर होते—गावाकडच्या भागात आढळणाऱ्या पारंपरिक घरांसारखे. अनेक दशकांपूर्वी बाबांच्या वडिलांनी हे घर बांधले होते.
मोठ्या सागवानी लाकडाच्या दरवाज्याच्या वर दगडी कमान होती, जी थेट दिवाणखान्यात उघडत असे. घराच्या मध्यभागी प्रशस्त अंगण होते, त्यामुळे घरभर भरपूर सूर्यप्रकाश आणि मोकळी हवा खेळत असे. अंगणाच्या पूर्वेला मोठे जेवणाचे टेबल होते, जिथे एकावेळी बारा जण आरामात जेवू शकत. जेवणाच्या खोलीच्या उत्तरेला स्वयंपाकघर होते आणि त्याच्या मागे धान्य व इतर सामान ठेवण्यासाठी कोठार होते.
जेवणाच्या टेबलाच्या दक्षिणेला प्रशस्त देवघर होते. बाबा दररोज सकाळी आपल्या दिवसाची सुरुवात करण्यापूर्वी देवघरात पूजा करत असत.
अंगणाच्या पश्चिमेला पितळी साखळ्या आणि हुकांनी लटकवलेला मोठा लाकडी झोपाळा होता. त्याच्या आजूबाजूला सोफे आणि चहाचे टेबल असल्यामुळे तोच घराचा मुख्य दिवाणखाना बनला होता. अंगणाच्या वायव्येला पहिले शयनकक्ष होते, जे बाबांच्या आईच्या अखेरच्या दिवसांत त्यांच्या वापरात होते.
अंगणात सागवानी लाकडाचे चार जाड, सुंदर नक्षीकाम केलेले खांब होते. त्यांच्या वरच्या भागावर वेलींनी गुंफलेली नक्षी कोरलेली होती. घराचा बहुतांश भाग लाकडाचा होता, तर भिंती विटांच्या बांधकामाच्या होत्या.
त्या शयनकक्षाला लागूनच जिना होता, जो पहिल्या मजल्यावर जात असे. पहिल्या मजल्यावर आणखी चार शयनकक्ष होते आणि प्रत्येक खोलीला स्वतंत्र स्नानगृह तसेच बाल्कनी होती.
घर माणसांनी गजबजून गेले होते. अजून दोन दिवसांनी होणाऱ्या माझ्या दीर निखिलच्या लग्नासाठी संपूर्ण विस्तारित कुटुंब एकत्र जमले होते. लग्न वधूच्या मूळ गावी होणार होते. निखिल हा माझ्या नवऱ्याचा धाकटा भाऊ. आपल्या मोठ्या भावाप्रमाणेच त्यानेही देशातील एका नामांकित अभियांत्रिकी महाविद्यालयातून अभियांत्रिकीची पदवी घेतली होती. त्यानंतर तो बाबांना त्यांच्या उद्योग-व्यवसाय आणि इस्टेटची जबाबदारी सांभाळण्यासाठी कायमचा गावी परतला होता.
“शालिनी!” अंगणातून माझ्या सासूबाईंचा आवाज आला. त्या खुर्चीवर बसल्या होत्या आणि घरातील स्त्रिया त्यांच्याभोवती जमल्या होत्या. त्यांच्या हातांवर मेहेंदी काढली जात होती.
सुमन, ज्यांना मी प्रेमाने आई म्हणते, त्या माझ्या सासूबाई. अतिशय प्रेमळ, मृदू स्वभावाच्या आणि शांत वृत्तीच्या. त्या सगळ्यांशी अगदी आपुलकीने वागत. घरातील प्रत्येकाच्या त्या लाडक्या होत्या. स्वभावाने त्या बाबांच्या अगदी विरुद्ध—उंचीने थोड्या बुटक्या, गोलमटोल, खूप बोलक्या, नेहमी हसतमुख आणि मायेने ओतप्रोत भरलेल्या.
त्या काळच्या प्रथेनुसार आई आणि बाबांचे लग्न अगदी लहान वयात झाले होते. सैन्यात कायमस्वरूपी नोकरी लागल्यानंतर वीस वर्षांच्या बाबांनी अठरा वर्षांच्या आईशी विवाह केला. वर्षभरात राहुलचा जन्म झाला आणि त्यानंतर दोन वर्षांनी निखिलचा.
“सगळं छान आहे, बाबा. निखिलच्या लग्नासाठी इथे येण्याचा मला खूप आनंद झाला आहे. मी या दिवसाची कित्येक दिवसांपासून आतुरतेने वाट पाहत होते.” मी उत्तर दिले. बोलता बोलता आम्ही घराच्या प्रशस्त अंगणाकडे चालत होतो.
हे एक मोठे घर होते—गावाकडच्या भागात आढळणाऱ्या पारंपरिक घरांसारखे. अनेक दशकांपूर्वी बाबांच्या वडिलांनी हे घर बांधले होते.
मोठ्या सागवानी लाकडाच्या दरवाज्याच्या वर दगडी कमान होती, जी थेट दिवाणखान्यात उघडत असे. घराच्या मध्यभागी प्रशस्त अंगण होते, त्यामुळे घरभर भरपूर सूर्यप्रकाश आणि मोकळी हवा खेळत असे. अंगणाच्या पूर्वेला मोठे जेवणाचे टेबल होते, जिथे एकावेळी बारा जण आरामात जेवू शकत. जेवणाच्या खोलीच्या उत्तरेला स्वयंपाकघर होते आणि त्याच्या मागे धान्य व इतर सामान ठेवण्यासाठी कोठार होते.
जेवणाच्या टेबलाच्या दक्षिणेला प्रशस्त देवघर होते. बाबा दररोज सकाळी आपल्या दिवसाची सुरुवात करण्यापूर्वी देवघरात पूजा करत असत.
अंगणाच्या पश्चिमेला पितळी साखळ्या आणि हुकांनी लटकवलेला मोठा लाकडी झोपाळा होता. त्याच्या आजूबाजूला सोफे आणि चहाचे टेबल असल्यामुळे तोच घराचा मुख्य दिवाणखाना बनला होता. अंगणाच्या वायव्येला पहिले शयनकक्ष होते, जे बाबांच्या आईच्या अखेरच्या दिवसांत त्यांच्या वापरात होते.
अंगणात सागवानी लाकडाचे चार जाड, सुंदर नक्षीकाम केलेले खांब होते. त्यांच्या वरच्या भागावर वेलींनी गुंफलेली नक्षी कोरलेली होती. घराचा बहुतांश भाग लाकडाचा होता, तर भिंती विटांच्या बांधकामाच्या होत्या.
त्या शयनकक्षाला लागूनच जिना होता, जो पहिल्या मजल्यावर जात असे. पहिल्या मजल्यावर आणखी चार शयनकक्ष होते आणि प्रत्येक खोलीला स्वतंत्र स्नानगृह तसेच बाल्कनी होती.
घर माणसांनी गजबजून गेले होते. अजून दोन दिवसांनी होणाऱ्या माझ्या दीर निखिलच्या लग्नासाठी संपूर्ण विस्तारित कुटुंब एकत्र जमले होते. लग्न वधूच्या मूळ गावी होणार होते. निखिल हा माझ्या नवऱ्याचा धाकटा भाऊ. आपल्या मोठ्या भावाप्रमाणेच त्यानेही देशातील एका नामांकित अभियांत्रिकी महाविद्यालयातून अभियांत्रिकीची पदवी घेतली होती. त्यानंतर तो बाबांना त्यांच्या उद्योग-व्यवसाय आणि इस्टेटची जबाबदारी सांभाळण्यासाठी कायमचा गावी परतला होता.
“शालिनी!” अंगणातून माझ्या सासूबाईंचा आवाज आला. त्या खुर्चीवर बसल्या होत्या आणि घरातील स्त्रिया त्यांच्याभोवती जमल्या होत्या. त्यांच्या हातांवर मेहेंदी काढली जात होती.
सुमन, ज्यांना मी प्रेमाने आई म्हणते, त्या माझ्या सासूबाई. अतिशय प्रेमळ, मृदू स्वभावाच्या आणि शांत वृत्तीच्या. त्या सगळ्यांशी अगदी आपुलकीने वागत. घरातील प्रत्येकाच्या त्या लाडक्या होत्या. स्वभावाने त्या बाबांच्या अगदी विरुद्ध—उंचीने थोड्या बुटक्या, गोलमटोल, खूप बोलक्या, नेहमी हसतमुख आणि मायेने ओतप्रोत भरलेल्या.
त्या काळच्या प्रथेनुसार आई आणि बाबांचे लग्न अगदी लहान वयात झाले होते. सैन्यात कायमस्वरूपी नोकरी लागल्यानंतर वीस वर्षांच्या बाबांनी अठरा वर्षांच्या आईशी विवाह केला. वर्षभरात राहुलचा जन्म झाला आणि त्यानंतर दोन वर्षांनी निखिलचा.
20-08-2026, 12:15 AM
“हाय आई, कशा आहात?” मी त्यांच्या पाया पडून नमस्कार केला आणि मग त्यांना मिठी मारली.
“मी तर खूप कामात आहे, दिसतंच आहे ना? हाहा...” त्या उत्साहाने म्हणाल्या.
“ते तर दिसतंच आहे. शेवटी तुमच्या मुलाचं लग्न आहे ना!” मी त्यांच्या समोरच्या खुर्चीवर बसत म्हणाले.
तेवढ्यात बाबा त्यांच्या नेहमीच्या गंभीर आवाजात म्हणाले, “माझा मुलगा कुठे आहे?”
“तुमचा मुलगा कामात खूप व्यस्त आहे. त्याने तुम्हा दोघांना नमस्कार सांगितला आहे आणि लग्नाला येता येणार नसल्याबद्दल माफीही मागितली आहे,” मी उत्तर दिले.
“मला कळत नाही, असं कोणतं काम असतं की स्वतःच्या भावाच्या लग्नासाठीही दोन दिवसांची सुट्टी मिळू नये,” आई निराश स्वरात म्हणाल्या. त्यांची नाराजी अगदी स्वाभाविक होती.
“आगामी निवडणुकांमुळे त्याच्यावर खूप कामाचा ताण आहे, आई. त्याचं नेहमीचं काम आधीच खूप असतं आणि त्यात निवडणुकीची जबाबदारीही वाढली आहे. त्याला स्वतःच्या घरी यायलाही वेळ मिळत नाही. त्यालाही इथे यायचं होतं, पण येता येणार नाही याचं त्यालाही खूप वाईट वाटत होतं,” मी माझ्या नवऱ्याची बाजू समजावून सांगण्याचा प्रयत्न केला.
“हे काही कारण नाही. इतकी आरामाची सरकारी नोकरी करून काय उपयोग, जर स्वतःच्या घरच्यांसाठीच वेळ देता येत नसेल?” बाबा स्पष्टपणे नाराज होऊन म्हणाले.
“मला त्याने इथे राहून घरचा व्यवसाय सांभाळावा असं वाटत होतं. पण त्याला आयएएस अधिकारी व्हायचं होतं. एवढा मोठा साहेब होऊन काय उपयोग, जर स्वतःच्या कुटुंबासाठीच वेळ नसेल?” बाबांच्या आवाजात आता केवळ राग नव्हता, तर मनापासूनची खंतही होती.
“तो तुझ्यासाठी तरी वेळ काढतो का गं, बाळा?” आईंनी हळूच विचारले.
“हो... कधीकधी... पण आता मला त्याची सवय झाली आहे,” मी हलक्या आवाजात उत्तर दिले.
इतक्यात माझा मोबाईल वाजू लागला. राहुलचाच फोन होता.
“बहुतेक यांना उचक्या लागायला सुरुवात झाली,” मी जुन्या समजुतीचा संदर्भ देत मोबाईल बाबा आणि आईंकडे दाखवला. माझं बोलणं ऐकून सगळेच मोठ्याने हसू लागले.
“हॅलो... हो... मी आत्ताच घरी पोहोचले. स्टेशनवरून आणायला बाबांनी गाडी पाठवली होती. हो... हो... थांब, त्यांच्याशीच बोल,” असं म्हणत मी फोन बाबांच्या हातात दिला.
पुढची काही मिनिटे राहुल आपल्या आई-वडिलांची समजूत काढत, त्यांची माफी मागत त्यांच्याशी बोलत राहिला.
फोन झाल्यानंतर मी वरच्या मजल्यावर जाऊन होणाऱ्या नवरदेवाला—माझ्या दीर निखिलला—भेटले. त्याच्याशी थोडावेळ गप्पा मारल्यानंतर आईंनी मला खाली मेहेंदीसाठी बोलावले.
मी अंगणातल्या खुर्चीवर बसले आणि मेहेंदी काढणारी कलाकार माझ्या हातांवर नक्षीकाम करू लागली. संपूर्ण घरात उत्साहाचं वातावरण होतं. सर्वत्र हसणं, गप्पा, चेष्टा-मस्करी आणि आनंदाचे स्वर घुमत होते.
पण त्या हशा आणि गप्पांच्या दरम्यान माझ्या लक्षात आलं की बाबा अधूनमधून माझ्याकडे चोरट्या नजरेने पाहत होते. त्या नजरा नेहमीसारख्या नव्हत्या. मला असं वाटत होतं की ते माझ्याकडे एका वेगळ्याच नजरेने पाहत आहेत. अशी नजर मी पहिल्यांदा वर्षभरापूर्वी जाणवली होती, जेव्हा बाबा आणि आई आमच्याकडे काही दिवस राहायला आले होते. सुरुवातीला मी त्याकडे फारसं लक्ष दिलं नाही. पण नंतर प्रत्येक वेळी ते माझ्या आसपास असले की त्यांची नजर माझ्या छातीवर किंवा माझ्या नितंबांकडे स्थिरावल्याचं माझ्या लक्षात येऊ लागलं.
त्यांचं माझ्याशी वागणंसुद्धा बदलल्याचं मला जाणवलं. बाबा नेहमीच कमी बोलणारे आणि गंभीर स्वभावाचे होते. दहा वर्षांपूर्वी या घरात सून म्हणून आल्यापासून मी त्यांना असंच पाहिलं होतं आणि सुरुवातीला त्यांचा मला थोडा धाकही वाटत असे. पण त्यांच्या मागच्या भेटीदरम्यान मला जाणवलं की ते माझ्याशी पूर्वीपेक्षा जास्त बोलू लागले होते. त्याआधी आईच माझ्याशी सर्वाधिक गप्पा मारत, तर बाबा बहुतेक वेळा फक्त आसपास असत. त्या भेटीनंतर मात्र बाबा अधूनमधून मला स्वतःहून फोन करू लागले. माझी, राहुलची किंवा आमच्या मुलाची चौकशी करत काही मिनिटं बोलत असत.
पण तेवढंच नव्हतं. आज त्यांनी मला दिलेली ती घट्ट मिठी माझ्या अंगावर अक्षरशः शहारे आणून गेली. याआधी त्यांनी मला कधीही अशा प्रकारे मिठी मारली नव्हती. ते नेहमी फक्त आशीर्वाद देत असत.
“मी तर खूप कामात आहे, दिसतंच आहे ना? हाहा...” त्या उत्साहाने म्हणाल्या.
“ते तर दिसतंच आहे. शेवटी तुमच्या मुलाचं लग्न आहे ना!” मी त्यांच्या समोरच्या खुर्चीवर बसत म्हणाले.
तेवढ्यात बाबा त्यांच्या नेहमीच्या गंभीर आवाजात म्हणाले, “माझा मुलगा कुठे आहे?”
“तुमचा मुलगा कामात खूप व्यस्त आहे. त्याने तुम्हा दोघांना नमस्कार सांगितला आहे आणि लग्नाला येता येणार नसल्याबद्दल माफीही मागितली आहे,” मी उत्तर दिले.
“मला कळत नाही, असं कोणतं काम असतं की स्वतःच्या भावाच्या लग्नासाठीही दोन दिवसांची सुट्टी मिळू नये,” आई निराश स्वरात म्हणाल्या. त्यांची नाराजी अगदी स्वाभाविक होती.
“आगामी निवडणुकांमुळे त्याच्यावर खूप कामाचा ताण आहे, आई. त्याचं नेहमीचं काम आधीच खूप असतं आणि त्यात निवडणुकीची जबाबदारीही वाढली आहे. त्याला स्वतःच्या घरी यायलाही वेळ मिळत नाही. त्यालाही इथे यायचं होतं, पण येता येणार नाही याचं त्यालाही खूप वाईट वाटत होतं,” मी माझ्या नवऱ्याची बाजू समजावून सांगण्याचा प्रयत्न केला.
“हे काही कारण नाही. इतकी आरामाची सरकारी नोकरी करून काय उपयोग, जर स्वतःच्या घरच्यांसाठीच वेळ देता येत नसेल?” बाबा स्पष्टपणे नाराज होऊन म्हणाले.
“मला त्याने इथे राहून घरचा व्यवसाय सांभाळावा असं वाटत होतं. पण त्याला आयएएस अधिकारी व्हायचं होतं. एवढा मोठा साहेब होऊन काय उपयोग, जर स्वतःच्या कुटुंबासाठीच वेळ नसेल?” बाबांच्या आवाजात आता केवळ राग नव्हता, तर मनापासूनची खंतही होती.
“तो तुझ्यासाठी तरी वेळ काढतो का गं, बाळा?” आईंनी हळूच विचारले.
“हो... कधीकधी... पण आता मला त्याची सवय झाली आहे,” मी हलक्या आवाजात उत्तर दिले.
इतक्यात माझा मोबाईल वाजू लागला. राहुलचाच फोन होता.
“बहुतेक यांना उचक्या लागायला सुरुवात झाली,” मी जुन्या समजुतीचा संदर्भ देत मोबाईल बाबा आणि आईंकडे दाखवला. माझं बोलणं ऐकून सगळेच मोठ्याने हसू लागले.
“हॅलो... हो... मी आत्ताच घरी पोहोचले. स्टेशनवरून आणायला बाबांनी गाडी पाठवली होती. हो... हो... थांब, त्यांच्याशीच बोल,” असं म्हणत मी फोन बाबांच्या हातात दिला.
पुढची काही मिनिटे राहुल आपल्या आई-वडिलांची समजूत काढत, त्यांची माफी मागत त्यांच्याशी बोलत राहिला.
फोन झाल्यानंतर मी वरच्या मजल्यावर जाऊन होणाऱ्या नवरदेवाला—माझ्या दीर निखिलला—भेटले. त्याच्याशी थोडावेळ गप्पा मारल्यानंतर आईंनी मला खाली मेहेंदीसाठी बोलावले.
मी अंगणातल्या खुर्चीवर बसले आणि मेहेंदी काढणारी कलाकार माझ्या हातांवर नक्षीकाम करू लागली. संपूर्ण घरात उत्साहाचं वातावरण होतं. सर्वत्र हसणं, गप्पा, चेष्टा-मस्करी आणि आनंदाचे स्वर घुमत होते.
पण त्या हशा आणि गप्पांच्या दरम्यान माझ्या लक्षात आलं की बाबा अधूनमधून माझ्याकडे चोरट्या नजरेने पाहत होते. त्या नजरा नेहमीसारख्या नव्हत्या. मला असं वाटत होतं की ते माझ्याकडे एका वेगळ्याच नजरेने पाहत आहेत. अशी नजर मी पहिल्यांदा वर्षभरापूर्वी जाणवली होती, जेव्हा बाबा आणि आई आमच्याकडे काही दिवस राहायला आले होते. सुरुवातीला मी त्याकडे फारसं लक्ष दिलं नाही. पण नंतर प्रत्येक वेळी ते माझ्या आसपास असले की त्यांची नजर माझ्या छातीवर किंवा माझ्या नितंबांकडे स्थिरावल्याचं माझ्या लक्षात येऊ लागलं.
त्यांचं माझ्याशी वागणंसुद्धा बदलल्याचं मला जाणवलं. बाबा नेहमीच कमी बोलणारे आणि गंभीर स्वभावाचे होते. दहा वर्षांपूर्वी या घरात सून म्हणून आल्यापासून मी त्यांना असंच पाहिलं होतं आणि सुरुवातीला त्यांचा मला थोडा धाकही वाटत असे. पण त्यांच्या मागच्या भेटीदरम्यान मला जाणवलं की ते माझ्याशी पूर्वीपेक्षा जास्त बोलू लागले होते. त्याआधी आईच माझ्याशी सर्वाधिक गप्पा मारत, तर बाबा बहुतेक वेळा फक्त आसपास असत. त्या भेटीनंतर मात्र बाबा अधूनमधून मला स्वतःहून फोन करू लागले. माझी, राहुलची किंवा आमच्या मुलाची चौकशी करत काही मिनिटं बोलत असत.
पण तेवढंच नव्हतं. आज त्यांनी मला दिलेली ती घट्ट मिठी माझ्या अंगावर अक्षरशः शहारे आणून गेली. याआधी त्यांनी मला कधीही अशा प्रकारे मिठी मारली नव्हती. ते नेहमी फक्त आशीर्वाद देत असत.
20-08-2026, 12:21 AM
माझं आणि राहुलचं लग्न जवळजवळ बारा वर्षांपूर्वी झालं. भारतात जशी बहुतेक लग्नं ठरवून होतात, तसंच आमचंही झालं. संगणकशास्त्रात पदवी घेतल्यानंतर मी बंगळुरूमधील एका तंत्रज्ञान कंपनीत नोकरी करत होते. एके दिवशी बाबांचा फोन आला आणि त्यांनी एका स्थळाबद्दल सांगितलं. तो नुकताच आयएएस अधिकारी झाला होता आणि आईच्या एका मैत्रिणीने हे स्थळ सुचवलं होतं.
तो आयएएस अधिकारी आहे, एवढंच ऐकून घरच्यांनी जवळजवळ होकार दिला होता. राहुलला भेटणं ही केवळ औपचारिकता उरली होती. मात्र पहिल्याच भेटीत तो मला आवडला. काही महिन्यांच्या ओळखीनंतर आमचं लग्न झालं. तेव्हा मी तेवीस वर्षांची होते आणि राहुल अठ्ठावीस वर्षांचा.
राहुलची नोकरी सतत बदली होणारी होती. कनिष्ठ आयएएस अधिकारी असल्यामुळे त्याची प्रामुख्याने छोट्या शहरांमध्ये उपविभागीय अधिकारी म्हणून नियुक्ती होत असे. मी माझी नोकरी सोडली आणि त्याच्यासोबत भारतातील विविध छोट्या शहरांमध्ये राहायला जाऊ लागले.
मोठं सरकारी निवासस्थान, घरकामासाठी नोकर-चाकर आणि प्रत्येक गरजेसाठी कर्मचारी उपलब्ध असल्यामुळे आम्ही कुठेही गेलो तरी माझं आयुष्य खूप आरामदायी होतं. लग्नाची सुरुवातीची काही वर्षं इतर नवविवाहित जोडप्यांप्रमाणे प्रेम, जिव्हाळा आणि सहवासाने भरलेली होती. दिवसभर राहुल सरकारी कामात व्यस्त असे, तर संध्याकाळी आम्ही दोघं एकमेकांसोबत वेळ घालवत असू. लग्नाच्या दीड वर्षानंतर आमचा मुलगा आरव जन्माला आला.
काळ पुढे सरकत गेला. मी मुलाच्या संगोपनात आणि घराच्या जबाबदाऱ्यांमध्ये गुंतत गेले, तर राहुलचं काम वाढतच गेलं. हळूहळू त्याची मोठ्या जिल्ह्यांमध्ये आणि अधिक महत्त्वाच्या विभागांमध्ये बदली होऊ लागली. तपासणी दौऱ्यांमुळे तो अनेकदा सलग काही दिवस घराबाहेर असे. घरी असतानाही त्याच्या भोवती कर्मचारी, फाईली आणि सरकारी कामांचा गराडा असायचा.
त्याच्या कामाच्या व्यापामुळे आणि माझ्या घरगुती जबाबदाऱ्यांमुळे आमचा एकमेकांसोबतचा खासगी वेळ कमी होत गेला. तरीही मी त्याबद्दल फारशी तक्रार केली नाही. आयएएस अधिकाऱ्याची पत्नी म्हणून मला अतिशय सुखसोयीचं जीवन मिळालं होतं. त्याच्या पत्नीच्या नात्याने विविध सरकारी समारंभ, सामाजिक कार्यक्रम आणि औपचारिक मेळाव्यांना उपस्थित राहणं हीही माझी जबाबदारी होती, त्यामुळे माझाही बराच वेळ त्यात जात असे.
आमच्या लग्नानंतर आम्ही चार वेळा वेगवेगळ्या ठिकाणी राहायला गेलो. प्रत्येक बदलीनंतर आरवसाठी नवी शाळा शोधावी लागत असे, ज्याचा त्याच्या शिक्षणावर परिणाम होत होता. त्यामुळे तो दहा वर्षांचा झाल्यावर आम्ही त्याचा प्रवेश डोंगराळ भागातील एका नामांकित निवासी शाळेत करून दिला. त्यानंतर माझ्याकडे भरपूर मोकळा वेळ उपलब्ध झाला. मला नोकरी करायची नव्हती, मुलाची रोजची जबाबदारीही उरली नव्हती आणि लोकप्रिय समजुतीच्या विरुद्ध, राहुल मात्र सरकारी नोकरीत सतत कामातच व्यस्त असायचा.
म्हणूनच माझे आई-वडील किंवा सासू-सासरे दर काही महिन्यांनी माझ्याकडे येऊन काही दिवस राहत असत, माझी सोबत व्हावी म्हणून. आणि सासू-सासरे शेवटच्या वेळी आमच्याकडे आले होते, तेव्हाच मी बाबांच्या त्या वेगळ्या नजरेची पहिल्यांदा दखल घेतली होती.........
-
मेहेंदीचा कार्यक्रम झाल्यानंतर सर्व कुटुंबीय—काका, काकू, चुलत भाऊ-बहीण आणि इतर नातेवाईक—मोठ्या जेवणाच्या टेबलाभोवती एकत्र बसून भरगच्च जेवणाचा आस्वाद घेत होते. जेवणानंतर मी वरच्या मजल्यावरील आमच्या खोलीत गेले. राहुल लग्नाआधी याच खोलीत राहत असे आणि आम्ही गावी आलो की नेहमी याच खोलीत मुक्काम करत असू. प्रवासासाठी घातलेले कपडे बदलून मी आरामदायी मॅक्सी गाऊन घातला. रेल्वेच्या दीर्घ प्रवासामुळे थकवा आला होता, म्हणून मी थोडावेळ निवांत झोप काढली.
संध्याकाळी चहाच्या वेळी मी पुन्हा खाली आले. आई आणि घरातील इतर काकू स्वयंपाकघरात चहा आणि खाऊ बनवण्यात व्यस्त होत्या, म्हणून मीही त्यांना मदत करण्यासाठी आत गेले.
“हा चहाचा कप बाबांना देऊन ये.” आईंनी वाफाळत्या चहाचा कप माझ्या हातात दिला. बाबा साखर नसलेला चहा पित असत. त्यांना मधुमेह नव्हता, पण आरोग्य आणि तंदुरुस्तीबाबत ते नेहमी जागरूक असत. मी ट्रेमध्ये चहाचा कप आणि काही बिस्किटं ठेवून बाहेर आले.
बाबा दिवाणखान्यात बसले होते. ते एका सोफ्यावर एकटेच वर्तमानपत्र वाचत होते, तर काही नातेवाईक जेवणाच्या खोलीजवळ गप्पा मारत बसले होते. मी अंगणातून वळसा घालत त्यांच्या जवळ गेले. मला येताना पाहून त्यांनी वर्तमानपत्र मिटलं आणि नीट बसत माझ्याकडे पाहिलं.
“खूप धन्यवाद, शालू.” मी जवळ पोहोचताच बाबा म्हणाले.
‘शालू? त्यांनी मला आजवर कधीही शालू म्हणून हाक मारली नव्हती. राहुलसुद्धा मला या नावाने कधी हाक मारत नाही,’ असा विचार माझ्या मनात आला. मी वाकून त्यांच्या समोरील टेबलावर ट्रे ठेवू लागले.
ट्रे ठेवताना सहज माझी नजर त्यांच्याकडे गेली. त्यांच्या नजरा माझ्या चेहऱ्यावर नसून माझ्या गळ्याकडे खिळल्या असल्याचं मला जाणवलं. मी सैलसर आणि खोल गळ्याचा गाऊन घातला होता. वाकल्यावर गाऊनचा पुढचा भाग थोडासा सैल झाला होता, त्यामुळे त्यांची नजर तिकडेच स्थिरावली होती.
काही क्षण ते तसंच पाहत राहिले आणि त्यांना आपण त्यांच्याकडे पाहत असल्याचं लक्षातच आलं नाही. नंतर त्यांनी वर माझ्याकडे पाहिलं. क्षणभर आमची नजरानजर झाली. ते काही बोलले नाहीत; फक्त हलकंसं हसले.
मी पटकन सरळ उभी राहिले, जेणेकरून कोणी माझ्याकडे वाकलेल्या अवस्थेत किंवा त्यांच्याकडे पाहताना पाहू नये. त्यांनी पुन्हा माझ्याकडे पाहून स्मित केलं. मीही क्षणभर संकोचून, किंचित अवघडल्यासारखं हसू दिलं आणि तिथून शांतपणे निघून गेले.
तो आयएएस अधिकारी आहे, एवढंच ऐकून घरच्यांनी जवळजवळ होकार दिला होता. राहुलला भेटणं ही केवळ औपचारिकता उरली होती. मात्र पहिल्याच भेटीत तो मला आवडला. काही महिन्यांच्या ओळखीनंतर आमचं लग्न झालं. तेव्हा मी तेवीस वर्षांची होते आणि राहुल अठ्ठावीस वर्षांचा.
राहुलची नोकरी सतत बदली होणारी होती. कनिष्ठ आयएएस अधिकारी असल्यामुळे त्याची प्रामुख्याने छोट्या शहरांमध्ये उपविभागीय अधिकारी म्हणून नियुक्ती होत असे. मी माझी नोकरी सोडली आणि त्याच्यासोबत भारतातील विविध छोट्या शहरांमध्ये राहायला जाऊ लागले.
मोठं सरकारी निवासस्थान, घरकामासाठी नोकर-चाकर आणि प्रत्येक गरजेसाठी कर्मचारी उपलब्ध असल्यामुळे आम्ही कुठेही गेलो तरी माझं आयुष्य खूप आरामदायी होतं. लग्नाची सुरुवातीची काही वर्षं इतर नवविवाहित जोडप्यांप्रमाणे प्रेम, जिव्हाळा आणि सहवासाने भरलेली होती. दिवसभर राहुल सरकारी कामात व्यस्त असे, तर संध्याकाळी आम्ही दोघं एकमेकांसोबत वेळ घालवत असू. लग्नाच्या दीड वर्षानंतर आमचा मुलगा आरव जन्माला आला.
काळ पुढे सरकत गेला. मी मुलाच्या संगोपनात आणि घराच्या जबाबदाऱ्यांमध्ये गुंतत गेले, तर राहुलचं काम वाढतच गेलं. हळूहळू त्याची मोठ्या जिल्ह्यांमध्ये आणि अधिक महत्त्वाच्या विभागांमध्ये बदली होऊ लागली. तपासणी दौऱ्यांमुळे तो अनेकदा सलग काही दिवस घराबाहेर असे. घरी असतानाही त्याच्या भोवती कर्मचारी, फाईली आणि सरकारी कामांचा गराडा असायचा.
त्याच्या कामाच्या व्यापामुळे आणि माझ्या घरगुती जबाबदाऱ्यांमुळे आमचा एकमेकांसोबतचा खासगी वेळ कमी होत गेला. तरीही मी त्याबद्दल फारशी तक्रार केली नाही. आयएएस अधिकाऱ्याची पत्नी म्हणून मला अतिशय सुखसोयीचं जीवन मिळालं होतं. त्याच्या पत्नीच्या नात्याने विविध सरकारी समारंभ, सामाजिक कार्यक्रम आणि औपचारिक मेळाव्यांना उपस्थित राहणं हीही माझी जबाबदारी होती, त्यामुळे माझाही बराच वेळ त्यात जात असे.
आमच्या लग्नानंतर आम्ही चार वेळा वेगवेगळ्या ठिकाणी राहायला गेलो. प्रत्येक बदलीनंतर आरवसाठी नवी शाळा शोधावी लागत असे, ज्याचा त्याच्या शिक्षणावर परिणाम होत होता. त्यामुळे तो दहा वर्षांचा झाल्यावर आम्ही त्याचा प्रवेश डोंगराळ भागातील एका नामांकित निवासी शाळेत करून दिला. त्यानंतर माझ्याकडे भरपूर मोकळा वेळ उपलब्ध झाला. मला नोकरी करायची नव्हती, मुलाची रोजची जबाबदारीही उरली नव्हती आणि लोकप्रिय समजुतीच्या विरुद्ध, राहुल मात्र सरकारी नोकरीत सतत कामातच व्यस्त असायचा.
म्हणूनच माझे आई-वडील किंवा सासू-सासरे दर काही महिन्यांनी माझ्याकडे येऊन काही दिवस राहत असत, माझी सोबत व्हावी म्हणून. आणि सासू-सासरे शेवटच्या वेळी आमच्याकडे आले होते, तेव्हाच मी बाबांच्या त्या वेगळ्या नजरेची पहिल्यांदा दखल घेतली होती.........
-
मेहेंदीचा कार्यक्रम झाल्यानंतर सर्व कुटुंबीय—काका, काकू, चुलत भाऊ-बहीण आणि इतर नातेवाईक—मोठ्या जेवणाच्या टेबलाभोवती एकत्र बसून भरगच्च जेवणाचा आस्वाद घेत होते. जेवणानंतर मी वरच्या मजल्यावरील आमच्या खोलीत गेले. राहुल लग्नाआधी याच खोलीत राहत असे आणि आम्ही गावी आलो की नेहमी याच खोलीत मुक्काम करत असू. प्रवासासाठी घातलेले कपडे बदलून मी आरामदायी मॅक्सी गाऊन घातला. रेल्वेच्या दीर्घ प्रवासामुळे थकवा आला होता, म्हणून मी थोडावेळ निवांत झोप काढली.
संध्याकाळी चहाच्या वेळी मी पुन्हा खाली आले. आई आणि घरातील इतर काकू स्वयंपाकघरात चहा आणि खाऊ बनवण्यात व्यस्त होत्या, म्हणून मीही त्यांना मदत करण्यासाठी आत गेले.
“हा चहाचा कप बाबांना देऊन ये.” आईंनी वाफाळत्या चहाचा कप माझ्या हातात दिला. बाबा साखर नसलेला चहा पित असत. त्यांना मधुमेह नव्हता, पण आरोग्य आणि तंदुरुस्तीबाबत ते नेहमी जागरूक असत. मी ट्रेमध्ये चहाचा कप आणि काही बिस्किटं ठेवून बाहेर आले.
बाबा दिवाणखान्यात बसले होते. ते एका सोफ्यावर एकटेच वर्तमानपत्र वाचत होते, तर काही नातेवाईक जेवणाच्या खोलीजवळ गप्पा मारत बसले होते. मी अंगणातून वळसा घालत त्यांच्या जवळ गेले. मला येताना पाहून त्यांनी वर्तमानपत्र मिटलं आणि नीट बसत माझ्याकडे पाहिलं.
“खूप धन्यवाद, शालू.” मी जवळ पोहोचताच बाबा म्हणाले.
‘शालू? त्यांनी मला आजवर कधीही शालू म्हणून हाक मारली नव्हती. राहुलसुद्धा मला या नावाने कधी हाक मारत नाही,’ असा विचार माझ्या मनात आला. मी वाकून त्यांच्या समोरील टेबलावर ट्रे ठेवू लागले.
ट्रे ठेवताना सहज माझी नजर त्यांच्याकडे गेली. त्यांच्या नजरा माझ्या चेहऱ्यावर नसून माझ्या गळ्याकडे खिळल्या असल्याचं मला जाणवलं. मी सैलसर आणि खोल गळ्याचा गाऊन घातला होता. वाकल्यावर गाऊनचा पुढचा भाग थोडासा सैल झाला होता, त्यामुळे त्यांची नजर तिकडेच स्थिरावली होती.
काही क्षण ते तसंच पाहत राहिले आणि त्यांना आपण त्यांच्याकडे पाहत असल्याचं लक्षातच आलं नाही. नंतर त्यांनी वर माझ्याकडे पाहिलं. क्षणभर आमची नजरानजर झाली. ते काही बोलले नाहीत; फक्त हलकंसं हसले.
मी पटकन सरळ उभी राहिले, जेणेकरून कोणी माझ्याकडे वाकलेल्या अवस्थेत किंवा त्यांच्याकडे पाहताना पाहू नये. त्यांनी पुन्हा माझ्याकडे पाहून स्मित केलं. मीही क्षणभर संकोचून, किंचित अवघडल्यासारखं हसू दिलं आणि तिथून शांतपणे निघून गेले.
20-08-2026, 12:27 AM
मला दिवस इतक्या पटकन कसा संपला हेच कळलं नाही. संध्याकाळभर मी माझ्या नवऱ्याच्या नातेवाईकांशी गप्पा मारत होते. त्यांच्यापैकी अनेकांना मी आमच्या लग्नानंतर पहिल्यांदाच भेटत होते. त्याचबरोबर स्वयंपाकघरात जाऊन मी घरातील महिलांना स्वयंपाकातही मदत केली. त्यानंतर सगळ्यांनी एकत्र रात्रीचं जेवण केलं.
जेवण झाल्यावर काही पुरुष घराबाहेर फेरफटका मारायला गेले, तर बायका अंगणात बसून गप्पा मारत दुसऱ्या दिवसाच्या तयारीला लागल्या.
बाबा त्यांच्या नेहमीच्या जागी—दिवाणखान्यात—बसले होते. काही वेळ ते मोठ्या लाकडी झोपाळ्यावर बसले आणि नंतर शेजारच्या सोफ्यावर येऊन आरामात टेकले.
“सुमन,” त्यांनी काही वेळाने आईंना हाक मारली.
“हं?” आईंनी उत्तर दिलं. त्या अंगणात जमिनीवर बसल्या होत्या आणि बाबांची बहीण कमला त्यांच्या केसांना तेल लावत होती.
“जरा इकडे येऊन माझ्या पायांना तेल चोळशील का?” बाबांनी विचारलं.
“थोडा वेळ थांबा. कमला माझ्या केसांना तेल लावत आहे आणि अजून काही कामं बाकी आहेत. ती झाली की येते.”
“ह्म्म... मला कधीतरी झोपायलाही जायचं आहे,” ते थोडे नाराज स्वरात म्हणाले.
“अहो, या माणसाला अजिबात संयम नाही,” आई हळू आवाजात म्हणाल्या. त्यांच्या बोलण्यावर आसपासच्या काही स्त्रिया हसल्या. मग त्यांनी इकडे-तिकडे पाहिलं आणि माझ्याकडे वळून म्हणाल्या,
“शालिनी बाळा, तू जरा बाबांच्या पायांना तेल लावशील का? दिवसभर शेतात उभं राहिल्यामुळे त्यांचे पाय खूप दुखतात आणि मग त्यांना झोपही लागत नाही. रोज मीच करते, पण आज मला थोडी विश्रांती हवी आहे. मी फार दमले आहे.”
“हो आई, करते. तेल कुठे आहे?” मी विचारलं.
“स्वयंपाकघरात, डाव्या बाजूच्या शेल्फवर आहे.”
मी उठून स्वयंपाकघरातून तेलाची बाटली घेऊन आले.
“अहो... आज शालिनी तुमच्या पायांना तेल लावेल.” आईंनी घराच्या दुसऱ्या टोकावरून मोठ्याने सांगितलं.
“ह्म्म...” बाबा एवढंच म्हणाले.
मी तेल घेऊन दिवाणखान्यात गेले. त्यांच्या पायाशी समोर बसले. त्यांनी घातलेली लुंगी थोडी वर सरकवली, त्यामुळे घोट्यापर्यंतचे पाय दिसू लागले
“पाय खूप दुखतायत का?” मी हातात तेल घेऊन चोळत विचारलं.
“मी रोज शेतात जातो. दिवसभर उभं राहावं लागतं, त्यामुळे पाय दुखायला लागतात. तुझी आई तेल चोळते, त्यामुळे बरं वाटतं आणि झोपही लागते,” असं म्हणत त्यांनी उजवा पाय पुढे केला आणि टाच माझ्या मांडीवर ठेवली.
मी त्यांच्या पायाला तेल लावायला सुरुवात केली. घोट्याच्या थोडं वरपर्यंत हात फिरवून पुन्हा टाच आणि बोटांपर्यंत हलक्या हाताने मालिश करू लागले.
काही क्षणांनी बाबांनी समाधानाचा दीर्घ श्वास सोडला. मी वर पाहिलं तर त्यांचे डोळे मिटलेले होते. मी अधूनमधून पाय हलके हलके दाबत होती आणि त्यातून त्यांना आराम मिळत असल्याचं जाणवत होतं.
“तुझे हात खूप मऊ आहेत, शालू,” ते शांत स्वरात म्हणाले.
मी वर पाहिलं. त्यांचे डोळे अर्धवट उघडे होते आणि ते माझ्याकडे पाहत होते. मी हलकीशी लाजले आणि नकळत हसले.
दोन-तीन मिनिटांनी माझं लक्ष त्यांच्या हालचालीकडे गेलं. मी पुन्हा वर पाहिलं. त्यांचे डोळे पुन्हा मिटले होते आणि डोकं सोफ्याच्या पाठीला टेकलेलं होतं. मात्र माझी नजर खाली गेल्यावर त्यांच्या लुंगीखाली झालेला स्पष्ट फुगवटा माझ्या लक्षात आला.
मी पुन्हा मालिश करत राहिले, पण नकळत माझी नजर तिकडेच जात होती. माझ्या स्पर्शामुळे त्यांच्या शरीराची ही नैसर्गिक प्रतिक्रिया होती की त्यांना त्याची जाणीव असूनही ते दुर्लक्ष करत होते, हे मला समजत नव्हतं.
ते अधूनमधून समाधानाने दीर्घ श्वास घेत होते. त्यांच्या प्रतिक्रियांचं कारण पायांना मिळणारा आराम होतं की माझा स्पर्श, याचा मी अंदाज बांधू शकत नव्हते.
मी ते दुर्लक्षित करण्याचा प्रयत्न करत होते; पण अनेक आठवड्यांपासून नवऱ्याच्या सततच्या कामामुळे आमच्यात फारसा जवळीकचा वेळ झाला नव्हता. त्यामुळे हा संपूर्ण प्रसंग मला अधिकच अवघड आणि गुंतागुंतीचा वाटत होता.
कोणीही हे पाहण्याआधी हा प्रसंग संपायला हवा, असं मला वाटलं.
“बाबा... अहं... मला वाटतं, आई इथे येण्याआधी तुम्ही लुंगी जरा नीट करून घ्या,” मी संकोचाने म्हणाले.
आईचं नाव ऐकताच त्यांनी लगेच डोळे उघडले आणि सरळ बसले. त्यांनी माझ्याकडे, मग स्वतःकडे पाहिलं आणि जवळच पडलेलं वर्तमानपत्र उचलून मांडीवर ठेवलं.
“अरे... हो... अहं... सॉरी... हो...” ते प्रथमच गोंधळल्यासारखे बोलले. नेहमी आत्मविश्वासाने वावरणारे बाबा इतके अवघडलेले मी पहिल्यांदाच पाहत होते.
“बस, आता पुरे,” ते म्हणाले आणि त्यांनी पाय मागे घेतले.
“ठीक आहे. आता बरं वाटतंय ना, बाबा?” मी विचारत हलकंसं हसले.
“हो... अहं... पायांचं दुखणं कमी झालं... हं...” त्यांनी उत्तर दिलं.
मी आधी उभी राहिले आणि मग तेलाची बाटली उचलण्यासाठी वाकले. त्या क्षणी त्यांनी पुन्हा एक क्षणभर माझ्याकडे नजर टाकली.
मी पुन्हा अंगणात जाऊन महिलांमध्ये बसले. त्या सगळ्या गप्पांमध्ये इतक्या रमल्या होत्या की आमच्याकडे कुणाचं लक्षच गेलं नव्हतं. मी दोन-तीन वेळा बाबांकडे पाहिलं. ते सोफ्यावरून माझ्याकडे पाहत होते.
त्या क्षणी मला जाणवलं की मी नकळत आगेची ठिणगी पेटवली आहे.
जेवण झाल्यावर काही पुरुष घराबाहेर फेरफटका मारायला गेले, तर बायका अंगणात बसून गप्पा मारत दुसऱ्या दिवसाच्या तयारीला लागल्या.
बाबा त्यांच्या नेहमीच्या जागी—दिवाणखान्यात—बसले होते. काही वेळ ते मोठ्या लाकडी झोपाळ्यावर बसले आणि नंतर शेजारच्या सोफ्यावर येऊन आरामात टेकले.
“सुमन,” त्यांनी काही वेळाने आईंना हाक मारली.
“हं?” आईंनी उत्तर दिलं. त्या अंगणात जमिनीवर बसल्या होत्या आणि बाबांची बहीण कमला त्यांच्या केसांना तेल लावत होती.
“जरा इकडे येऊन माझ्या पायांना तेल चोळशील का?” बाबांनी विचारलं.
“थोडा वेळ थांबा. कमला माझ्या केसांना तेल लावत आहे आणि अजून काही कामं बाकी आहेत. ती झाली की येते.”
“ह्म्म... मला कधीतरी झोपायलाही जायचं आहे,” ते थोडे नाराज स्वरात म्हणाले.
“अहो, या माणसाला अजिबात संयम नाही,” आई हळू आवाजात म्हणाल्या. त्यांच्या बोलण्यावर आसपासच्या काही स्त्रिया हसल्या. मग त्यांनी इकडे-तिकडे पाहिलं आणि माझ्याकडे वळून म्हणाल्या,
“शालिनी बाळा, तू जरा बाबांच्या पायांना तेल लावशील का? दिवसभर शेतात उभं राहिल्यामुळे त्यांचे पाय खूप दुखतात आणि मग त्यांना झोपही लागत नाही. रोज मीच करते, पण आज मला थोडी विश्रांती हवी आहे. मी फार दमले आहे.”
“हो आई, करते. तेल कुठे आहे?” मी विचारलं.
“स्वयंपाकघरात, डाव्या बाजूच्या शेल्फवर आहे.”
मी उठून स्वयंपाकघरातून तेलाची बाटली घेऊन आले.
“अहो... आज शालिनी तुमच्या पायांना तेल लावेल.” आईंनी घराच्या दुसऱ्या टोकावरून मोठ्याने सांगितलं.
“ह्म्म...” बाबा एवढंच म्हणाले.
मी तेल घेऊन दिवाणखान्यात गेले. त्यांच्या पायाशी समोर बसले. त्यांनी घातलेली लुंगी थोडी वर सरकवली, त्यामुळे घोट्यापर्यंतचे पाय दिसू लागले
“पाय खूप दुखतायत का?” मी हातात तेल घेऊन चोळत विचारलं.
“मी रोज शेतात जातो. दिवसभर उभं राहावं लागतं, त्यामुळे पाय दुखायला लागतात. तुझी आई तेल चोळते, त्यामुळे बरं वाटतं आणि झोपही लागते,” असं म्हणत त्यांनी उजवा पाय पुढे केला आणि टाच माझ्या मांडीवर ठेवली.
मी त्यांच्या पायाला तेल लावायला सुरुवात केली. घोट्याच्या थोडं वरपर्यंत हात फिरवून पुन्हा टाच आणि बोटांपर्यंत हलक्या हाताने मालिश करू लागले.
काही क्षणांनी बाबांनी समाधानाचा दीर्घ श्वास सोडला. मी वर पाहिलं तर त्यांचे डोळे मिटलेले होते. मी अधूनमधून पाय हलके हलके दाबत होती आणि त्यातून त्यांना आराम मिळत असल्याचं जाणवत होतं.
“तुझे हात खूप मऊ आहेत, शालू,” ते शांत स्वरात म्हणाले.
मी वर पाहिलं. त्यांचे डोळे अर्धवट उघडे होते आणि ते माझ्याकडे पाहत होते. मी हलकीशी लाजले आणि नकळत हसले.
दोन-तीन मिनिटांनी माझं लक्ष त्यांच्या हालचालीकडे गेलं. मी पुन्हा वर पाहिलं. त्यांचे डोळे पुन्हा मिटले होते आणि डोकं सोफ्याच्या पाठीला टेकलेलं होतं. मात्र माझी नजर खाली गेल्यावर त्यांच्या लुंगीखाली झालेला स्पष्ट फुगवटा माझ्या लक्षात आला.
मी पुन्हा मालिश करत राहिले, पण नकळत माझी नजर तिकडेच जात होती. माझ्या स्पर्शामुळे त्यांच्या शरीराची ही नैसर्गिक प्रतिक्रिया होती की त्यांना त्याची जाणीव असूनही ते दुर्लक्ष करत होते, हे मला समजत नव्हतं.
ते अधूनमधून समाधानाने दीर्घ श्वास घेत होते. त्यांच्या प्रतिक्रियांचं कारण पायांना मिळणारा आराम होतं की माझा स्पर्श, याचा मी अंदाज बांधू शकत नव्हते.
मी ते दुर्लक्षित करण्याचा प्रयत्न करत होते; पण अनेक आठवड्यांपासून नवऱ्याच्या सततच्या कामामुळे आमच्यात फारसा जवळीकचा वेळ झाला नव्हता. त्यामुळे हा संपूर्ण प्रसंग मला अधिकच अवघड आणि गुंतागुंतीचा वाटत होता.
कोणीही हे पाहण्याआधी हा प्रसंग संपायला हवा, असं मला वाटलं.
“बाबा... अहं... मला वाटतं, आई इथे येण्याआधी तुम्ही लुंगी जरा नीट करून घ्या,” मी संकोचाने म्हणाले.
आईचं नाव ऐकताच त्यांनी लगेच डोळे उघडले आणि सरळ बसले. त्यांनी माझ्याकडे, मग स्वतःकडे पाहिलं आणि जवळच पडलेलं वर्तमानपत्र उचलून मांडीवर ठेवलं.
“अरे... हो... अहं... सॉरी... हो...” ते प्रथमच गोंधळल्यासारखे बोलले. नेहमी आत्मविश्वासाने वावरणारे बाबा इतके अवघडलेले मी पहिल्यांदाच पाहत होते.
“बस, आता पुरे,” ते म्हणाले आणि त्यांनी पाय मागे घेतले.
“ठीक आहे. आता बरं वाटतंय ना, बाबा?” मी विचारत हलकंसं हसले.
“हो... अहं... पायांचं दुखणं कमी झालं... हं...” त्यांनी उत्तर दिलं.
मी आधी उभी राहिले आणि मग तेलाची बाटली उचलण्यासाठी वाकले. त्या क्षणी त्यांनी पुन्हा एक क्षणभर माझ्याकडे नजर टाकली.
मी पुन्हा अंगणात जाऊन महिलांमध्ये बसले. त्या सगळ्या गप्पांमध्ये इतक्या रमल्या होत्या की आमच्याकडे कुणाचं लक्षच गेलं नव्हतं. मी दोन-तीन वेळा बाबांकडे पाहिलं. ते सोफ्यावरून माझ्याकडे पाहत होते.
त्या क्षणी मला जाणवलं की मी नकळत आगेची ठिणगी पेटवली आहे.
20-08-2026, 12:31 AM
मध्यरात्र उलटून गेल्यावरच सगळेजण झोपायला गेले. पायांची मालिश झाल्यानंतर बाबा लवकर झोपायला गेले होते, पण घरातील स्त्रिया आणि काही नातेवाईक अजूनही अंगणात गप्पांमध्ये रमले होते. मी खूप दमले होते, तरी त्यांनी मला बराच वेळ सोबत बसवून ठेवलं.
शेवटी मी माझ्या खोलीत पोहोचले. दार बंद करून थेट पलंगावर आडवी झाले. रेल्वेचा लांब आणि थकवणारा प्रवास, त्यानंतर घरातील दिवसभराची धावपळ—या सगळ्यामुळे मला लगेच झोप लागायला हवी होती. पण झोप काही केल्या येत नव्हती.
दिवसभरात घडलेल्या घटना पुन्हा पुन्हा डोळ्यांसमोर येत होत्या, विशेषतः बाबांशी संबंधित प्रसंग. संध्याकाळी त्यांनी माझ्याकडे टाकलेली ती नजर आणि नंतर रात्री पायांची मालिश करताना घडलेला प्रसंग सतत माझ्या मनात फिरत होता.
माझ्या सासऱ्यांना माझ्याबद्दल आकर्षण वाटत असल्याचं आता स्पष्ट दिसत होतं. माझ्या केवळ स्पर्शाने त्यांच्या शरीरात उमटलेली प्रतिक्रिया तेच सांगत होती. पण त्याहून अधिक मला आश्चर्य वाटत होतं ते माझ्या स्वतःच्या प्रतिक्रियेचं. ते सर्व पूर्णपणे दुर्लक्षित करण्याऐवजी, नकळत मीही त्यांच्या त्या वागण्याला काही प्रमाणात प्रोत्साहन दिल्यासारखं झालं होतं—विशेषतः पायांची मालिश झाल्यानंतर मी वाकले तेव्हा.
"हे चुकीचं आहे! नैतिकदृष्ट्या, सामाजिकदृष्ट्या आणि प्रत्येक अर्थाने. ते माझे सासरे आहेत... माझ्या नवऱ्याचे वडील!" मी मनोमन स्वतःलाच सुनावलं. पण तरीही, माझ्या शरीराने एका पुरुषाकडून मिळालेल्या लक्षाला सहज प्रतिसाद दिला होता—तो पुरुष माझा नवरा नसून त्याचे वडील असले तरी.
माझं मन आणि शरीर जणू एकमेकांविरुद्ध खेळ खेळत होते. मनात पुन्हा पुन्हा बाबांची ती वासनायुक्त नजर आणि मालिशदरम्यानचा प्रसंग उभा राहत होता, तर दुसऱ्याच क्षणी मन मला योग्य-अयोग्याची जाणीव करून देत होतं.
शेवटी माझ्या शरीराने माझ्या मनावर मात केली. माझे हात नकळत माझ्या अंतर्वस्त्रांच्या आत गेले आणि मी स्वतःला स्पर्श करू लागले. अनेक दिवसांपासून पतीच्या सहवासापासून दूर राहिलेल्या माझ्या शरीराने त्या स्पर्शाला तत्क्षणी प्रतिसाद दिला. पुच्चीत बोट घालत मी शक्य तितक्या वेळा राहुलचाच विचार करण्याचा प्रयत्न करत होते, पण माझ्या मनात पुन्हा पुन्हा बाबांच्याच प्रतिमा उमटत होत्या, आणि त्यामुळे माझ्या भावना अधिक तीव्र होत गेल्या आणि मी आज कधीही न अनुभवलेला एक तीव्र असा ओरगास्म अनुभवला
मी तोंडावर हात ठेवला, जेणेकरून माझ्या तोंडून कोणताही आवाज बाहेर पडू नये. काही क्षण माझं संपूर्ण शरीर थरथरत राहिलं; त्या स्वप्रेरित उत्कटतेच्या शिखरावर पोहोचल्यावर मी पूर्णपणे निःशक्त झाले होते.
ते संपताच माझ्यावर एक विलक्षण शांततेची लहर पसरली. जणू मनावरचं एखादं मोठं ओझं हलकं झालं होतं. त्या थकलेल्या आणि गुंतागुंतीच्या मानसिक अवस्थेतच मला कधी झोप लागली, हे मलाच कळलं नाही.
शेवटी मी माझ्या खोलीत पोहोचले. दार बंद करून थेट पलंगावर आडवी झाले. रेल्वेचा लांब आणि थकवणारा प्रवास, त्यानंतर घरातील दिवसभराची धावपळ—या सगळ्यामुळे मला लगेच झोप लागायला हवी होती. पण झोप काही केल्या येत नव्हती.
दिवसभरात घडलेल्या घटना पुन्हा पुन्हा डोळ्यांसमोर येत होत्या, विशेषतः बाबांशी संबंधित प्रसंग. संध्याकाळी त्यांनी माझ्याकडे टाकलेली ती नजर आणि नंतर रात्री पायांची मालिश करताना घडलेला प्रसंग सतत माझ्या मनात फिरत होता.
माझ्या सासऱ्यांना माझ्याबद्दल आकर्षण वाटत असल्याचं आता स्पष्ट दिसत होतं. माझ्या केवळ स्पर्शाने त्यांच्या शरीरात उमटलेली प्रतिक्रिया तेच सांगत होती. पण त्याहून अधिक मला आश्चर्य वाटत होतं ते माझ्या स्वतःच्या प्रतिक्रियेचं. ते सर्व पूर्णपणे दुर्लक्षित करण्याऐवजी, नकळत मीही त्यांच्या त्या वागण्याला काही प्रमाणात प्रोत्साहन दिल्यासारखं झालं होतं—विशेषतः पायांची मालिश झाल्यानंतर मी वाकले तेव्हा.
"हे चुकीचं आहे! नैतिकदृष्ट्या, सामाजिकदृष्ट्या आणि प्रत्येक अर्थाने. ते माझे सासरे आहेत... माझ्या नवऱ्याचे वडील!" मी मनोमन स्वतःलाच सुनावलं. पण तरीही, माझ्या शरीराने एका पुरुषाकडून मिळालेल्या लक्षाला सहज प्रतिसाद दिला होता—तो पुरुष माझा नवरा नसून त्याचे वडील असले तरी.
माझं मन आणि शरीर जणू एकमेकांविरुद्ध खेळ खेळत होते. मनात पुन्हा पुन्हा बाबांची ती वासनायुक्त नजर आणि मालिशदरम्यानचा प्रसंग उभा राहत होता, तर दुसऱ्याच क्षणी मन मला योग्य-अयोग्याची जाणीव करून देत होतं.
शेवटी माझ्या शरीराने माझ्या मनावर मात केली. माझे हात नकळत माझ्या अंतर्वस्त्रांच्या आत गेले आणि मी स्वतःला स्पर्श करू लागले. अनेक दिवसांपासून पतीच्या सहवासापासून दूर राहिलेल्या माझ्या शरीराने त्या स्पर्शाला तत्क्षणी प्रतिसाद दिला. पुच्चीत बोट घालत मी शक्य तितक्या वेळा राहुलचाच विचार करण्याचा प्रयत्न करत होते, पण माझ्या मनात पुन्हा पुन्हा बाबांच्याच प्रतिमा उमटत होत्या, आणि त्यामुळे माझ्या भावना अधिक तीव्र होत गेल्या आणि मी आज कधीही न अनुभवलेला एक तीव्र असा ओरगास्म अनुभवला
मी तोंडावर हात ठेवला, जेणेकरून माझ्या तोंडून कोणताही आवाज बाहेर पडू नये. काही क्षण माझं संपूर्ण शरीर थरथरत राहिलं; त्या स्वप्रेरित उत्कटतेच्या शिखरावर पोहोचल्यावर मी पूर्णपणे निःशक्त झाले होते.
ते संपताच माझ्यावर एक विलक्षण शांततेची लहर पसरली. जणू मनावरचं एखादं मोठं ओझं हलकं झालं होतं. त्या थकलेल्या आणि गुंतागुंतीच्या मानसिक अवस्थेतच मला कधी झोप लागली, हे मलाच कळलं नाही.
21-08-2026, 07:34 AM
नेहमीपेक्षा त्या सकाळी मला थोडा उशिराच जाग आली. रात्री शांत झोप लागली होती आणि पुढील धावपळीच्या आठवड्यासाठी शरीराला त्या विश्रांतीची गरजही होती.
आंघोळ करून मी खाली आले, तर संपूर्ण घरात अगदी शांतता होती. घरात कुणीच नव्हतं. तेव्हा मला आठवलं की सगळेजण सकाळी जवळच्या शहरातील मंदिरात जाणार होते. आईंनी मलाही खूप आग्रह केला होता, पण लांबच्या प्रवासाचा थकवा असल्यामुळे इतक्या लवकर उठणं शक्य होणार नाही, असं सांगून मी जाणं टाळलं होतं.
मी स्वयंपाकघरात जाऊन स्वतःसाठी चहाचा कप बनवला. सगळे दुपारच्या जेवणापर्यंत परत येणार होते, म्हणजे माझ्याकडे निवांत आराम करण्यासाठी जवळजवळ तीन तास होते.
मी चहा पित बसले असताना घरात कुठेतरी हालचाल झाल्याचा आवाज आला. त्या आवाजाच्या दिशेने जात मी तळमजल्यावरील शयनकक्षापाशी पोहोचले. त्या खोलीचं मागचं दार उघडं होतं आणि ते घरामागच्या छोट्याशा बागेत जात होतं.
मी दाराजवळ जाऊन बाहेर डोकावलं. बाबा लाकडी गदा फिरवत व्यायाम करत होते. ते गदा उचलून खांद्यामागून एका बाजूने दुसऱ्या बाजूला सहज फिरवत होते आणि मग तीच हालचाल उलट्या दिशेने करत होते. त्यांच्या अंगावर फक्त लंगोट होता.
मला पाहताच त्यांनी गदा फिरवतच हसून पाहिलं.
"गुड मॉर्निंग!" त्यांनी आवाज दिला.
"गुड मॉर्निंग, बाबा. माफ करा, मी तुमच्या व्यायामात व्यत्यय आणला. मी निघते," मी म्हणाले.
मी मागे वळणार इतक्यात ते म्हणाले,
"अगं, कसला व्यत्यय? तू अजिबात त्रास देत नाहीयस. इथे बस. गप्पा मारायला सोबत मिळेल."
"ठीक आहे," असं म्हणत मी दारासमोरच्या पायरीवर जाऊन बसले.
"तू मंदिरात गेली नाहीस?" त्यांनी विचारलं.
"आईंनी खूप आग्रह केला होता, पण प्रवासामुळे खूप थकले होते. आणि लग्नानंतर आपण परत जाणारच आहोत," मी उत्तर दिलं.
"हो, बरोबर आहे. तू विश्रांती घे. पुढचे काही दिवस खूप धावपळीचे असणार आहेत," ते म्हणाले.
"पण तुम्ही का नाही गेलात, बाबा?" मी चहाचा घोट घेत विचारलं.
"दुपारी डेअरीत काही महत्त्वाचं काम आहे. मंदिरात जाऊन परत आल्यावर ते सगळं सांभाळणं अवघड झालं असतं. म्हणून सगळ्यांसाठी बसची व्यवस्था केली. ते दुपारपर्यंत परत येतील," ते उत्तर देत पुन्हा गदा फिरवू लागले. मी त्यांना पाहायला लागल्यापासून त्यांनी किमान वीस वेळा ती सहजपणे फिरवली होती आणि ती गदा किती जड असेल याची मला कल्पना होती.
"तुम्ही असा व्यायाम रोज करता?" मी कुतूहलाने विचारलं.
"हो... गेली पन्नास वर्षं एकही दिवस न चुकता," त्यांनी अभिमानाने उत्तर दिलं.
ते खोटं बोलत नव्हते, हे त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाकडे पाहिल्यावरच स्पष्ट होत होतं. ते उंच होते—सहा फूट तरी सहज असतील. या घरातील जवळजवळ सर्वच पुरुष उंच होते. राहुल बाबांइतकाच उंच होता, तर निखिल त्या दोघांपेक्षा दोन-तीन इंच जास्त उंच होता.
बाबा फक्त उंचच नव्हते, तर सडपातळ आणि मजबूत शरीरयष्टीचे होते. तरुणपणी ते उत्कृष्ट खेळाडू होते आणि वर्षानुवर्षे त्यांनी स्वतःची तंदुरुस्ती तशीच जपली होती. त्यांच्या तरुणपणीचे अनेक फोटो घरात लावलेले होते आणि त्यांमध्ये त्यांची विलक्षण तंदुरुस्त शरीरयष्टी स्पष्ट दिसत होती. वयानुसार शरीरात काही नैसर्गिक बदल झाले असले तरी ते अजूनही अत्यंत तंदुरुस्त दिसत होते.
वर्षानुवर्षांच्या कठोर व्यायामाने आणि शिस्तबद्ध जीवनशैलीने त्यांना त्याचं फळ दिलं होतं. ते त्यांच्या वयापेक्षा खूपच तरुण दिसत होते. त्यामुळे काही जण त्यांची गंमत करत त्यांना "अनिल कपूर" म्हणत असत. मात्र माझ्या मनात विचार आला की, दिसण्याच्या बाबतीत बाबा अनिल कपूरपेक्षाही अधिक देखणे वाटत होते.
सध्या ते माझ्यासमोर फक्त लंगोट घालून उभे होते. त्यांच्या डोक्यावर अजूनही भरपूर केस होते, जरी त्यात रुपेरी छटा स्पष्ट दिसत होत्या. चेहरा कोरलेला, ठसठशीत हनुवटी आणि त्यांच्या वयाच्या अनेक भारतीय पुरुषांप्रमाणे दाट मिशी. त्यांचे खांदे रुंद, हात सडपातळ पण मजबूत, छाती आणि पोट व्यायामामुळे अजूनही घट्ट दिसत होते. छातीवरचे पांढुरके केस पोटापर्यंत पसरले होते. मांड्या आणि पायही तितकेच मजबूत होते. लंगोटामुळे शरीराचा बहुतांश भाग स्पष्ट दिसत होता. वय झालं असलं तरी बाबांची शरीरयष्टी अशी होती की अनेक तरुणांनाही तिचा हेवा वाटावा
मी त्यांच्याकडे कधी एकटक पाहू लागले, हे मलाच कळलं नाही. त्यांनी ते लक्षात घेतलं, पण काही बोलले नाहीत. आणखी दोन-तीन मिनिटं ते व्यायाम करत राहिले आणि मग गदा जोरात जमिनीवर टेकवली. त्या मोठ्या आवाजाने माझी तंद्री भंगली.
“राहुलची निवड होण्याआधी तोही माझ्यासोबत व्यायाम करायचा,” बाबा घाम टॉवेलने पुसत म्हणाले. ते माझ्यासमोर हात कंबरेवर ठेवून उभे होते.
“हो... आमच्या लग्नाच्या सुरुवातीच्या काळात तो करायचा. आता त्याला वेळच मिळत नाही. सकाळी लवकर कामावर जावं लागतं. तरीही तो मॉर्निंग वॉक जातो,” मी उत्तर दिलं.
“हं... मॉर्निंग वॉक... निदान थोडं धावलं तरी पाहिजे,” बाबा थोड्या उपरोधिक स्वरात म्हणाले.
“आमचं लग्न झालं तेव्हा तो खूप तंदुरुस्त होता. आजही त्याच्या आसपासच्या अनेक लोकांपेक्षा फिट आहे. पण खरंच सांगते बाबा, किमान त्याची सरकारी नोकरी तरी अजिबात सोपी नाही. त्याला स्वतःसाठी वेळच मिळत नाही,” मी म्हणाले.
“हो... मला आठवतंय, आम्ही दोघं तेव्हा शंभरपेक्षा जास्त पुश-अप्स सहज मारायचो,” ते अभिमानाने म्हणाले.
“मी तर त्याला जास्तीत जास्त पन्नासच करताना पाहिलं आहे,” मी हसत म्हणाले.
“राहुल आता मवाळ झाला आहे. चाळिशीत येऊन फक्त पन्नास पुश-अप्स? मी अजूनही शंभर सहज करू शकतो,” ते म्हणाले.
“बाबा, आता तुम्ही फुशारक्या मारत आहात. या वयात शंभर पुश-अप्स? तुम्ही साठ वर्षांचे आहात ना?” मी मिश्कीलपणे म्हणाले.
“मी बढाया मारत नाही. आत्ताच सिद्ध करून दाखवतो,” त्यांनी आव्हानात्मक सुरात उत्तर दिलं.
“मी इथेच आहे, बाबा,” मी हसत म्हणाले.
“मग एक पैज लावू या. मी शंभर पुश-अप्स केले तर मी जिंकलो,” त्यांनी आव्हान दिलं.
“ठीक आहे... मला मान्य आहे,” मीही खेळकरपणे उत्तर दिलं.
बाबांनी टॉवेल माझ्या हातात दिला आणि बागेच्या मध्यभागी जाऊन उभे राहिले. मग त्यांनी पुश-अप्सच्या स्थितीत हात आणि पाय टेकवले.
“मोजत जा,” त्यांनी माझ्याकडे पाहत सांगितलं.
मी मान हलवली.
“एक... दोन... तीन...” मी मोजायला सुरुवात केली.
त्यांनी अतिशय वेगाने आणि सहजपणे पुश-अप्स सुरू केले.
“एकवीस... बावीस... तेवीस...” मी मोजत राहिले आणि तेही त्याच लयीत पुश-अप्स करत राहिले.
घामाने त्यांचा लंगोट पूर्ण भिजला होता आणि शरीराला चिकटला होता. प्रत्येक पुश-अपसोबत त्यांच्या पाठीचे स्नायू स्पष्टपणे ताणले जात आणि पुन्हा सैल होत होते.
“अठ्ठेचाळीस... एकोणपन्नास... पन्नास...” मी मोजलं.
ते अचानक थांबले, पण पुश-अप्सच्या स्थितीतच राहिले.
माझ्याकडे पाहत ते म्हणाले,
“इथेच तुझा नवरा थांबतो. आता पुढे बघ.”
हे बोलून त्यांनी डोळा मारला.
मी लाजून ओठ चावले आणि ते पुन्हा पुश-अप्स करू लागले.
“सत्याहत्तर... अठ्ठ्याहत्तर...” मी मोजत राहिले. ते अजूनही त्याच स्थिर गतीने पुश-अप्स करत होते. थकव्याचं कोणतंच चिन्ह त्यांच्या चेहऱ्यावर दिसत नव्हतं.
“नव्वद... एक्याण्णव... ब्याण्णव... चला बाबा... अजून फक्त आठ!”
आता नकळत मीही त्यांना प्रोत्साहन देऊ लागले. खरं तर ते इथेच थांबले असते तरी मी त्यांचा पराभव मानला नसता. साठ वर्षांच्या माणसासाठी ही कामगिरीच विलक्षण होती.
“नव्व्याण्णव... शंभर!” मी शेवटचा आकडा उच्चारला.
ते थांबले, गुडघ्यावर बसले आणि विजयाच्या आनंदात दोन्ही हात वर उंचावले. मीही टाळ्या वाजवत हात वर केले. त्यांच्या कामगिरीने मी खरोखरच प्रभावित झाले होते.
“मी जिंकलो! सांगितलं होतं ना, या ‘म्हाताऱ्या’मध्ये अजूनही दम आहे,” ते अभिमानाने म्हणाले.
“ठीक आहे, ठीक आहे... मी हरले. आता सांगा... मला काय करावं लागणार?” मी हसत विचारलं.
आंघोळ करून मी खाली आले, तर संपूर्ण घरात अगदी शांतता होती. घरात कुणीच नव्हतं. तेव्हा मला आठवलं की सगळेजण सकाळी जवळच्या शहरातील मंदिरात जाणार होते. आईंनी मलाही खूप आग्रह केला होता, पण लांबच्या प्रवासाचा थकवा असल्यामुळे इतक्या लवकर उठणं शक्य होणार नाही, असं सांगून मी जाणं टाळलं होतं.
मी स्वयंपाकघरात जाऊन स्वतःसाठी चहाचा कप बनवला. सगळे दुपारच्या जेवणापर्यंत परत येणार होते, म्हणजे माझ्याकडे निवांत आराम करण्यासाठी जवळजवळ तीन तास होते.
मी चहा पित बसले असताना घरात कुठेतरी हालचाल झाल्याचा आवाज आला. त्या आवाजाच्या दिशेने जात मी तळमजल्यावरील शयनकक्षापाशी पोहोचले. त्या खोलीचं मागचं दार उघडं होतं आणि ते घरामागच्या छोट्याशा बागेत जात होतं.
मी दाराजवळ जाऊन बाहेर डोकावलं. बाबा लाकडी गदा फिरवत व्यायाम करत होते. ते गदा उचलून खांद्यामागून एका बाजूने दुसऱ्या बाजूला सहज फिरवत होते आणि मग तीच हालचाल उलट्या दिशेने करत होते. त्यांच्या अंगावर फक्त लंगोट होता.
मला पाहताच त्यांनी गदा फिरवतच हसून पाहिलं.
"गुड मॉर्निंग!" त्यांनी आवाज दिला.
"गुड मॉर्निंग, बाबा. माफ करा, मी तुमच्या व्यायामात व्यत्यय आणला. मी निघते," मी म्हणाले.
मी मागे वळणार इतक्यात ते म्हणाले,
"अगं, कसला व्यत्यय? तू अजिबात त्रास देत नाहीयस. इथे बस. गप्पा मारायला सोबत मिळेल."
"ठीक आहे," असं म्हणत मी दारासमोरच्या पायरीवर जाऊन बसले.
"तू मंदिरात गेली नाहीस?" त्यांनी विचारलं.
"आईंनी खूप आग्रह केला होता, पण प्रवासामुळे खूप थकले होते. आणि लग्नानंतर आपण परत जाणारच आहोत," मी उत्तर दिलं.
"हो, बरोबर आहे. तू विश्रांती घे. पुढचे काही दिवस खूप धावपळीचे असणार आहेत," ते म्हणाले.
"पण तुम्ही का नाही गेलात, बाबा?" मी चहाचा घोट घेत विचारलं.
"दुपारी डेअरीत काही महत्त्वाचं काम आहे. मंदिरात जाऊन परत आल्यावर ते सगळं सांभाळणं अवघड झालं असतं. म्हणून सगळ्यांसाठी बसची व्यवस्था केली. ते दुपारपर्यंत परत येतील," ते उत्तर देत पुन्हा गदा फिरवू लागले. मी त्यांना पाहायला लागल्यापासून त्यांनी किमान वीस वेळा ती सहजपणे फिरवली होती आणि ती गदा किती जड असेल याची मला कल्पना होती.
"तुम्ही असा व्यायाम रोज करता?" मी कुतूहलाने विचारलं.
"हो... गेली पन्नास वर्षं एकही दिवस न चुकता," त्यांनी अभिमानाने उत्तर दिलं.
ते खोटं बोलत नव्हते, हे त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाकडे पाहिल्यावरच स्पष्ट होत होतं. ते उंच होते—सहा फूट तरी सहज असतील. या घरातील जवळजवळ सर्वच पुरुष उंच होते. राहुल बाबांइतकाच उंच होता, तर निखिल त्या दोघांपेक्षा दोन-तीन इंच जास्त उंच होता.
बाबा फक्त उंचच नव्हते, तर सडपातळ आणि मजबूत शरीरयष्टीचे होते. तरुणपणी ते उत्कृष्ट खेळाडू होते आणि वर्षानुवर्षे त्यांनी स्वतःची तंदुरुस्ती तशीच जपली होती. त्यांच्या तरुणपणीचे अनेक फोटो घरात लावलेले होते आणि त्यांमध्ये त्यांची विलक्षण तंदुरुस्त शरीरयष्टी स्पष्ट दिसत होती. वयानुसार शरीरात काही नैसर्गिक बदल झाले असले तरी ते अजूनही अत्यंत तंदुरुस्त दिसत होते.
वर्षानुवर्षांच्या कठोर व्यायामाने आणि शिस्तबद्ध जीवनशैलीने त्यांना त्याचं फळ दिलं होतं. ते त्यांच्या वयापेक्षा खूपच तरुण दिसत होते. त्यामुळे काही जण त्यांची गंमत करत त्यांना "अनिल कपूर" म्हणत असत. मात्र माझ्या मनात विचार आला की, दिसण्याच्या बाबतीत बाबा अनिल कपूरपेक्षाही अधिक देखणे वाटत होते.
सध्या ते माझ्यासमोर फक्त लंगोट घालून उभे होते. त्यांच्या डोक्यावर अजूनही भरपूर केस होते, जरी त्यात रुपेरी छटा स्पष्ट दिसत होत्या. चेहरा कोरलेला, ठसठशीत हनुवटी आणि त्यांच्या वयाच्या अनेक भारतीय पुरुषांप्रमाणे दाट मिशी. त्यांचे खांदे रुंद, हात सडपातळ पण मजबूत, छाती आणि पोट व्यायामामुळे अजूनही घट्ट दिसत होते. छातीवरचे पांढुरके केस पोटापर्यंत पसरले होते. मांड्या आणि पायही तितकेच मजबूत होते. लंगोटामुळे शरीराचा बहुतांश भाग स्पष्ट दिसत होता. वय झालं असलं तरी बाबांची शरीरयष्टी अशी होती की अनेक तरुणांनाही तिचा हेवा वाटावा
मी त्यांच्याकडे कधी एकटक पाहू लागले, हे मलाच कळलं नाही. त्यांनी ते लक्षात घेतलं, पण काही बोलले नाहीत. आणखी दोन-तीन मिनिटं ते व्यायाम करत राहिले आणि मग गदा जोरात जमिनीवर टेकवली. त्या मोठ्या आवाजाने माझी तंद्री भंगली.
“राहुलची निवड होण्याआधी तोही माझ्यासोबत व्यायाम करायचा,” बाबा घाम टॉवेलने पुसत म्हणाले. ते माझ्यासमोर हात कंबरेवर ठेवून उभे होते.
“हो... आमच्या लग्नाच्या सुरुवातीच्या काळात तो करायचा. आता त्याला वेळच मिळत नाही. सकाळी लवकर कामावर जावं लागतं. तरीही तो मॉर्निंग वॉक जातो,” मी उत्तर दिलं.
“हं... मॉर्निंग वॉक... निदान थोडं धावलं तरी पाहिजे,” बाबा थोड्या उपरोधिक स्वरात म्हणाले.
“आमचं लग्न झालं तेव्हा तो खूप तंदुरुस्त होता. आजही त्याच्या आसपासच्या अनेक लोकांपेक्षा फिट आहे. पण खरंच सांगते बाबा, किमान त्याची सरकारी नोकरी तरी अजिबात सोपी नाही. त्याला स्वतःसाठी वेळच मिळत नाही,” मी म्हणाले.
“हो... मला आठवतंय, आम्ही दोघं तेव्हा शंभरपेक्षा जास्त पुश-अप्स सहज मारायचो,” ते अभिमानाने म्हणाले.
“मी तर त्याला जास्तीत जास्त पन्नासच करताना पाहिलं आहे,” मी हसत म्हणाले.
“राहुल आता मवाळ झाला आहे. चाळिशीत येऊन फक्त पन्नास पुश-अप्स? मी अजूनही शंभर सहज करू शकतो,” ते म्हणाले.
“बाबा, आता तुम्ही फुशारक्या मारत आहात. या वयात शंभर पुश-अप्स? तुम्ही साठ वर्षांचे आहात ना?” मी मिश्कीलपणे म्हणाले.
“मी बढाया मारत नाही. आत्ताच सिद्ध करून दाखवतो,” त्यांनी आव्हानात्मक सुरात उत्तर दिलं.
“मी इथेच आहे, बाबा,” मी हसत म्हणाले.
“मग एक पैज लावू या. मी शंभर पुश-अप्स केले तर मी जिंकलो,” त्यांनी आव्हान दिलं.
“ठीक आहे... मला मान्य आहे,” मीही खेळकरपणे उत्तर दिलं.
बाबांनी टॉवेल माझ्या हातात दिला आणि बागेच्या मध्यभागी जाऊन उभे राहिले. मग त्यांनी पुश-अप्सच्या स्थितीत हात आणि पाय टेकवले.
“मोजत जा,” त्यांनी माझ्याकडे पाहत सांगितलं.
मी मान हलवली.
“एक... दोन... तीन...” मी मोजायला सुरुवात केली.
त्यांनी अतिशय वेगाने आणि सहजपणे पुश-अप्स सुरू केले.
“एकवीस... बावीस... तेवीस...” मी मोजत राहिले आणि तेही त्याच लयीत पुश-अप्स करत राहिले.
घामाने त्यांचा लंगोट पूर्ण भिजला होता आणि शरीराला चिकटला होता. प्रत्येक पुश-अपसोबत त्यांच्या पाठीचे स्नायू स्पष्टपणे ताणले जात आणि पुन्हा सैल होत होते.
“अठ्ठेचाळीस... एकोणपन्नास... पन्नास...” मी मोजलं.
ते अचानक थांबले, पण पुश-अप्सच्या स्थितीतच राहिले.
माझ्याकडे पाहत ते म्हणाले,
“इथेच तुझा नवरा थांबतो. आता पुढे बघ.”
हे बोलून त्यांनी डोळा मारला.
मी लाजून ओठ चावले आणि ते पुन्हा पुश-अप्स करू लागले.
“सत्याहत्तर... अठ्ठ्याहत्तर...” मी मोजत राहिले. ते अजूनही त्याच स्थिर गतीने पुश-अप्स करत होते. थकव्याचं कोणतंच चिन्ह त्यांच्या चेहऱ्यावर दिसत नव्हतं.
“नव्वद... एक्याण्णव... ब्याण्णव... चला बाबा... अजून फक्त आठ!”
आता नकळत मीही त्यांना प्रोत्साहन देऊ लागले. खरं तर ते इथेच थांबले असते तरी मी त्यांचा पराभव मानला नसता. साठ वर्षांच्या माणसासाठी ही कामगिरीच विलक्षण होती.
“नव्व्याण्णव... शंभर!” मी शेवटचा आकडा उच्चारला.
ते थांबले, गुडघ्यावर बसले आणि विजयाच्या आनंदात दोन्ही हात वर उंचावले. मीही टाळ्या वाजवत हात वर केले. त्यांच्या कामगिरीने मी खरोखरच प्रभावित झाले होते.
“मी जिंकलो! सांगितलं होतं ना, या ‘म्हाताऱ्या’मध्ये अजूनही दम आहे,” ते अभिमानाने म्हणाले.
“ठीक आहे, ठीक आहे... मी हरले. आता सांगा... मला काय करावं लागणार?” मी हसत विचारलं.
21-08-2026, 07:54 AM
“बरं...” ते म्हणाले आणि उठून टॉवेलने अंग पुसू लागले. माझ्या लगेच लक्षात आलं की इतका व्यायाम करूनही त्यांचा श्वास अजिबात फुललेला नव्हता.
“आता माझ्या अंगालाही तेल लावशील का? मग मी लगेच आंघोळ करीन. नेहमी सुमनच हे करते, पण आज ती घरी नाही,” ते सहजपणे म्हणाले. भारतात उष्ण आणि कोरड्या हवामानामुळे अंगाला तेल लावण्याची प्रथा अनेक घरांमध्ये आजही प्रचलित आहे. त्यामुळे त्वचा मऊ आणि ओलसर राहते.
“अं... म्हणजे... तुम्हाला आत्ताच अंगाला तेल लावून हवंय?” मी विचारलं.
“हो... आत्ताच. सुमन रोजच लावते,” त्यांनी अगदी साधेपणाने उत्तर दिलं.
“बाबा... पण इथे बागेत... कोणीतरी आपल्याला पाहिलं तर?” मी संकोचाने म्हणाले.
“अरे, मग त्यात काय? बाथरूममध्ये करू. तसंच लगेच आंघोळही करता येईल,” असं म्हणत ते पायऱ्या चढून माझ्या जवळ आले. “चल...” त्यांनी हलकेच माझ्या खांद्यावर थाप मारली आणि आत निघून गेले.
त्यांच्या हाताचा स्पर्श होताच माझ्या अंगातून एक हलका शहारा गेला. जवळजवळ अर्धनग्न अवस्थेत असलेल्या माझ्या सासऱ्यांच्या अंगाला तेल लावण्याची कल्पनाच मला लाजिरवाणी वाटत होती; पण त्याचवेळी त्या परिस्थितीमुळे मी स्वतःही गोंधळून गेले होते. आत्ताच मी त्यांना इतक्या जोमाने व्यायाम करताना आणि त्यांच्या तंदुरुस्त शरीरयष्टीसह पाहिलं होतं.
मी इकडे-तिकडे पाहून खात्री केली की आमच्याकडे कुणाचं लक्ष नाही. मग मीही आत गेले.
मी बाथरूममध्ये पोहोचले तेव्हा बाबा आधीच एका छोट्या स्टुलावर बसले होते. देवाचे आभार मानले की त्यांनी अजूनही लंगोट काढला नव्हता.
मी माझा गाऊन गुडघ्यांच्या वरपर्यंत उचलून कंबरेभोवती गाठ मारून बांधला, म्हणजे तो ओला होणार नव्हता आणि हालचाल करायलाही सोपं जाणार होतं.
स्वयंपाकघरातून आणलेल्या कोमट तेलाचा भरपूर भाग मी हातावर घेतला आणि दोन्ही हातांमध्ये चोळला. मग त्यांच्या खांद्यापासून सुरुवात करून लांब आणि ठाम हातांनी तेल चोळू लागले. त्यानंतर त्यांच्या हातांवर तेल लावलं. दूरून दिसणारे त्यांचे मजबूत स्नायू आता माझ्या हाताला स्पष्ट जाणवत होते.
त्यांची त्वचा मऊ असली तरी स्नायू घट्ट आणि कणखर जाणवत होते.
मी पुन्हा थोडं तेल घेतलं. बाबा सरळ बसले आणि मला सहज तेल लावता यावं म्हणून त्यांनी छाती पुढे केली. खांदे आणि हातांप्रमाणेच त्यांची छातीही मजबूत आणि स्पष्ट स्नायूंनी भरलेली होती. पोट जवळजवळ सपाट होतं; वयानुसार थोडासा चरबीचा थर असणं स्वाभाविकच होतं. त्यांच्या छातीवरील दाट केस आणि त्वचेचा स्पर्श वेगळा वाटत होता.
“हं... तुझे हात खूप मऊ आहेत, पण मालिश मात्र छान करतेस, शालू...” बाबा समाधानाने म्हणाले.
“हाहा... धन्यवाद, बाबा. आधी मी राहुललाही असं तेल लावायचे. आता फक्त दिवाळीच्या अभ्यंगस्नानालाच लावते,” मी उत्तर दिलं.
मी शक्य तितकी शांत राहण्याचा प्रयत्न करत होते, पण मनात मात्र वेगळाच गोंधळ सुरू होता. माझ्या अंगावर आधीच शहारे आले होते. मी समोरच्या आरशात पाहिलं तर चेहऱ्यावर लालसरपणा स्पष्ट दिसत होता.
त्यांच्या पुढच्या भागाला तेल लावून झाल्यावर मी त्यांच्या मागे गेले. वाटीतलं तेल त्यांच्या पाठीवर ओतलं. त्यांची शरीरयष्टी मोठी असल्यामुळे भरपूर तेल लागत होतं. मग मी त्यांच्या पाठीवर खोल हातांनी मालिश करू लागले.
“हं... छान... अगदी तिथेच...” ते समाधानाने म्हणाले.
मी काही मिनिटं त्यांच्या खांद्यांपासून पाठीपर्यंत व्यवस्थित तेल चोळत राहिले.
“झालं, बाबा. आता तुम्ही आंघोळ करू शकता,” मी उभी राहत म्हणाले.
“अजून कुठे झालंय? माझ्या पायांचं काय?” त्यांनी मिश्कील हसू देत विचारलं.
“ते तुम्ही स्वतः नाही करू शकत?” मी विनवणीच्या सुरात विचारलं.
“पैज म्हणजे पैज. मी जिंकलो, तू हरलीस. आता हरल्यावर ती पूर्ण कर,” ते ठामपणे म्हणाले.
बाप आणि मुलगा दोघेही किती स्पर्धक स्वभावाचे आहेत, असा विचार माझ्या मनात आला. राहुललाही आव्हानं खूप आवडायची आणि जिंकल्यावर माझ्याकडून काम करून घ्यायला तोही मागेपुढे पाहत नसे.
“ठीक आहे, बाबा,” मी उत्तर दिलं.
“तू स्टुलावर बस. मी उभा राहतो. मग तुला माझ्या पायांना सहज तेल लावता येईल,” असं म्हणत ते उठून उभे राहिले.
बाबांनी माझा हात हलकेच धरला आणि मला स्टुलाजवळ नेलं. मी स्टुलावर बसले आणि ते माझ्यासमोर अगदी अर्ध्या फूटाच्या अंतरावर उभे राहिले. त्यांच्या लंगोटाने झाकलेला कंबरेखालचा भाग माझ्या समोर होता. मी वर त्यांच्याकडे पाहिलं. त्यांनी भुवया उंचावत मला पुढे सुरू ठेवण्याचा इशारा केला.
हातात तेल घेऊन मी त्यांच्या पायांना मालिश करायला सुरुवात केली आणि हळूहळू हात वर पायांवरून फिरवत मांड्यांपर्यंत गेले. अनेक वर्षांच्या नियमित व्यायामामुळे आणि शारीरिक श्रमामुळे त्यांच्या पायांचे स्नायू अतिशय मजबूत आणि घट्ट जाणवत होते. काही वेळ मी त्यांच्या पोटऱ्या आणि पायांना नीट मालिश करत राहिले. अधूनमधून मी वर पाहायचे आणि ते माझ्याकडे हलकंसं, जणू विजय मिळाल्याचं समाधान असलेलं स्मित करून पाहत होते.
संपूर्ण घर रिकामं होतं आणि मी—पस्तीस वर्षांची विवाहित स्त्री—माझ्या साठ वर्षांच्या सासऱ्यांच्या बाथरूममध्ये त्यांच्या पायांना तेल लावत होते. त्यांच्या अंगावर फक्त एक पातळ लंगोट होता, तर माझ्या अंगावर हलकासा सुती नाईटगाऊन होता. हालचाल करायला सोपं जावं म्हणून मी तो गुडघ्यांपर्यंत वर बांधला होता.
“माफ कर, माझ्या अंगावर खूप केस आहेत,” ते खाली माझ्याकडे पाहत म्हणाले.
“त्यात माफी कसली, बाबा?” मी कुतूहलाने विचारलं.
“तुमच्या जनरेशन च्या मुलींना अंगावर केस असलेले पुरुष आवडत नाहीत, नाही का?” त्यांनी विचारलं.
“हाहा...ह्या बॉलिवूड ने अंगावर केस नसलेल्या पुरुषांची प्रतिमा दाखवून आमच्या पिढीचं 'ब्रेनवॉश' केलंय, त्यामुळे...बहुतेक,” मी खांदे उडवत उत्तर दिलं.
“पण अंगावर केस असणं हे शरीरात Testosterone प्रमाण जास्त असल्याचंही लक्षण मानलं जातं,” ते म्हणाले.
“हो... तसं मीही ऐकलं आहे,” मी उत्तर दिलं, संभाषण नेमकं कुठे चाललं आहे याचा अंदाज घेत.
तोपर्यंत माझे हात त्यांच्या मांड्यांवर तेल चोळत होते. मी मात्र जाणीवपूर्वक हात त्यांच्या जांघेजवळ जाऊ नयेत याची काळजी घेत होते.
“आणि ज्यांचं Testosterone जास्त असतं, त्यांची लैंगिक इच्छा आणि ऊर्जा देखील जास्त असते,” ते सूचकपणे म्हणाले.
“अच्छा... म्हणूनच राहुलच्या अंगावरही बरेच केस आहेत बहुतेक. लग्नाच्या सुरुवातीला तर तो मला क्षणभरही एकटी सोडत नसे,” मी मुद्दाम हसत विषय राहुलकडे वळवला.
“अं... हो... हो... कदाचित त्यामुळंच असेल,” बाबा क्षणभर गोंधळल्यासारखे म्हणाले.
“बाबा, जरा गरम पाण्याचा नळ चालू कराल का?” मी मालिश करतच विचारलं.
त्यांनी नळ उघडला आणि बाजूच्या बादलीत गरम पाणी भरू लागलं.
पुढची काही मिनिटं शांततेत गेली. मी त्यांच्या पायांना आणि मांड्यांना मालिश करत राहिले, तर ते माझ्याकडे शांतपणे पाहत होते.
थोड्याच वेळात बादली गरम पाण्याने भरली आणि ओसंडू लागली. मी मालिश थांबवून उभी राहिले.
“बाबा, तुम्ही स्टुलावर बसा. आज मी तुम्हाला आंघोळीसाठीही मदत करते,” मी स्टुलाकडे इशारा करत म्हटलं.
माझं बोलणं ऐकून ते क्षणभर आश्चर्यचकित झाले. त्यांनी आधी स्टुलाकडे, मग माझ्याकडे पाहिलं.
“शालू... पैज तर फक्त तेलाच्या मालिशची होती,” ते म्हणाले.
“हो... पण वाटलं, तेही करून टाकावं. तुमच्या मुलाला बायकोकडून असा लाड करून घ्यायला वेळ मिळत नाही; म्हणून आज तुम्हालाच थोडं लाड करून घेऊ द्यावं," मी हसत उत्तर दिलं.
"हाहा... माझ्या मुलासारखा मी नाही. तुझ्यासारख्या सुंदर मुलीकडून असा लाड करून घेण्याची संधी मी सोडणार नाही," ते हसत म्हणाले आणि आनंदाने स्टुलावर जाऊन बसले.
मी गरम पाण्याचा मग भरून त्यांच्या समोर उभी राहिले आणि त्यांच्या डोक्यावर पाणी ओतलं. त्यातलं थोडंसं पाणी माझ्यावरही उडालं आणि माझा गाऊन किंचित ओला झाला. दोन-तीन मग पाणी ओतल्यानंतर मी हातावर शॅम्पू घेतला आणि त्यांच्या केसांना लावू लागले.
“बाबा, अजूनही तुमचे केस किती छान आहेत! इतके दाट आणि मऊ. तुमचा हेयर केअर रूटीन काय आहे ?” मी त्यांच्या केसांत बोटं फिरवत विचारलं.
“हेयर केअर रूटीन? ते काय असते? हे सगळं आनुवंशिक आहे गं,” ते हसत म्हणाले.
“खरंच, देवाने तुम्हाला खूप काही दिलं आहे,” मी सहज म्हणाले.
“असं? काय दिलं आहे बरं?” त्यांनी हसत विचारलं.
“छान केस... उत्तम तब्येत... आणि एक छान...” मी नकळत बोलता बोलता थांबले.
“छान काय? शेवटचं वाक्य पूर्ण कर,” त्यांनी खट्याळपणे विचारलं.
“छान कुटुंब... खूप छान कुटुंब,” मी पटकन म्हणाले आणि हसू लागले. तेही हसले.
“हो, देवाने माझ्यावर कृपा केली. पण तुझ्यावर तर तो आणखीच उदार झाला आहे,” ते म्हणाले.
“उदार? हो... म्हणजे माझं लग्न श्रीमंत घरात झालं आणि माझे नवरे मोठ्या सरकारी पदावर आहेत,” मी म्हणाले. इतक्यात मी पुन्हा गरम पाण्याचे मग त्यांच्या डोक्यावर ओतून शॅम्पू धुऊन काढला.
“हो, पण माझा अर्थ तो नव्हता,” ते म्हणाले.
“मग?” मी निरागसपणे विचारलं.
“अगं वेडे, देवाने तुला खूप सुंदर चेहरा आणि आकर्षक शरीर दिलं आहे,” त्यांनी उत्तर दिलं.
“असं काही नाही,” मी नम्रपणे म्हणाले. मी खाली बसून त्यांच्या अंगाला साबण लावू लागले. आता मी त्यांच्या समोर होते आणि माझे हात त्यांच्या खांद्यांवरून, हातांवरून आणि छातीवर साबण लावत फिरत होते.
“इतकी नम्र बनू नकोस, शालू. तुला स्वतःलाही माहिती आहे की तू खूप सुंदर आहेस,” ते म्हणाले.
मी वरकरणी नकार देत होते, तरी बाबांचे म्हणणे बरोबर होते. देवाने माझ्यावर खूप कृपा केली होती. माझी उंची साडेपाच फूट आहे, जी बहुतेक भारतीय महिलांपेक्षा जास्त आहे. माझ्या भारतीय जनुकांमुळे (genes) मला दाट आणि सुंदर केसांची देणगी मिळाली आहे, जे माझ्या पाठीवर रुळतात. काश्मिरी किंवा पहाडी मुलींसारखा माझा गोरा रंग नव्हता, पण माझ्या तेजस्वी, बोलक्या डोळ्यांना आणि तीक्ष्ण नाकाला माझ्या किंचित गडद रंगाने अधिकच उठावदार बनवले होते. माझे ओठ भरदार आणि गुलाबी आहेत; माझ्या पतीला त्यांचे चुंबन घेणे आणि ते चावणे खूप आवडते.
कॉलेजमध्ये माझी ओळख 'बारीक शरीरयष्टी आणि मोठ्या स्तनांची मुलगी' अशी होती. माझ्या लहान शरीरयष्टीच्या मानाने माझे ३२सी (32C) मापाचे स्तन मोठे दिसत असत, पण लग्नानंतर आणि आई झाल्यानंतर माझ्या शरीराचा बांधा योग्य ठिकाणी भरला. माझ्या स्तनांचे माप ३४सी (34C) झाले. माझ्या पँटचे माप २८ वरून ३६ झाले. सुदैवाने, माझे पोट तुलनेने सपाट राहिले आणि शरीराचा विस्तार प्रामुख्याने नितंब आणि मांड्यांच्या भागात झाला. माझ्या अंगावर, अगदी गुप्तांगाच्या भागातही, केस खूप कमी होते; मी ते नियमितपणे काढून टाकत असे, ज्यामुळे माझी त्वचा मऊ, डागरहित आणि निर्दोष राहायची. मी अशी स्त्री बनले होते, जिला माझा पती गंमतीने 'MILF' म्हणायचा
इतक्यात बाबा पुन्हा बोलले.
“फक्त राहुलचं High Testosterone कारणीभूत नाही बरं का,” ते म्हणाले.
“काय?” माझी विचारांची साखळी तुटली.
“राहुलला तुझ्यापासून नजर हटवणं कठीण जातं, त्यामागे अजून एक कारण आहे,” ते म्हणाले.
“कोणतं?” मी विचारलं.
“तुझ्यासारखी सुंदर स्त्री जवळ असेल तर कोणत्याही पुरुषाला तिचं आकर्षण जाणवू शकतं... त्यात मीही अपवाद नाही,” त्यांनी निर्भीडपणे उत्तर दिलं.
मी आश्चर्याने त्यांच्याकडे पाहिलं. त्यांनी माझ्याकडे पाहत डोळा मारला. माझे साबणाने भरलेले हात अजूनही त्यांच्या छातीवर होते आणि काही क्षण आमची नजरानजर झाली.
“बाबा, तुम्हीही ना... किती फ्लर्ट करता!” मी हसत म्हणाले आणि खेळकरपणे त्यांच्या चेहऱ्यावर थोडंसं पाणी उडवलं.
तेही हसले आणि त्यांनीही माझ्यावर पाणी उडवलं. काही क्षण आम्ही दोघं अगदी लहान मुलांसारखे एकमेकांवर पाणी उडवत हसत राहिलो. त्यांनी मग उचलून माझ्यावर पाणी ओतायचा प्रयत्न केला, तेव्हा मी त्यांना हलकंसं बाजूला सारलं आणि बाथरूमच्या दाराकडे धाव घेतली.
त्यांनी माझा हात पकडण्याचा प्रयत्न केला, पण साबणामुळे हात निसटला आणि मी दारापाशी पोहोचले.
“अगं, अजून आपलं काम पूर्ण झालेलं नाही!” त्यांनी हसत आवाज दिला.
मी दारात थांबले आणि मागे वळून पाहिलं. त्यांच्या अंगावर अजून साबण होता आणि कंबरेभोवती फक्त ओला लंगोट होता. मी हसत म्हणाले,
“लोभाला बळी पडू नका, बाबा!”
असं म्हणून मी बाहेर पडले.
मी माझ्या खोलीत गेले. क्षणभर मला वाटलं बाबा माझ्या मागे येतील; पण तसं काही झालं नाही. त्यांनी शांतपणे आंघोळ पूर्ण केली, कपडे बदलले आणि बाहेर जाण्याची तयारी केली. अंगणातून त्यांनी मला आवाज देऊन सांगितलं की ते कामानिमित्त बाहेर जात आहेत आणि संध्याकाळी परत येतील.
मी प्रचंड कामुक झाले होते आणि माझ्या अंगात कामवासना जागृत झाली होती. ते माझ्याशी उघडपणे फ्लर्ट करत होते आणि मीही त्यांच्या या हालचालींना सकारात्मक प्रतिसाद देत होते. माझ्या त्या अत्यंत आकर्षक आणि मर्दासारख्या दिसणाऱ्या सासऱ्यांसोबत मी ती संपूर्ण सकाळ घालवली होती; त्यांचे शरीर बारकाईने पाहणे आणि अंघोळीच्या वेळी त्यांना स्पर्श करणे यामुळे मला स्वतःवर ताबा ठेवणे कठीण जात होते. त्या संपूर्ण वेळ मी कामवासनेने भारावलेले आणि ओलेचिंब झालेले अनुभवत होते.
मी हस्तमैथुन करून माझी कामवासना शमवण्याचा विचार करत होते, पण त्याआधीच मला बसचा हॉर्न ऐकू आला.
आई आणि घरातील इतर सदस्य परत आले होते.
मी पटकन कपडे बदलले, खाली जाऊन त्यांना भेटले. काही वेळ त्यांच्यासोबत घालवल्यानंतर मी आंघोळ करून दिवसाच्या पुढच्या तयारीला लागले.
बाकी दिवस अगदी शांततेत गेला. सूर्यास्ताच्या सुमारास बाबा परत आले आणि पुन्हा कुटुंबात सामील झाले. अधूनमधून आमची नजरानजर व्हायची, हलकंसं हसूही व्हायचं, पण आम्ही दोघांनीही एकमेकांपासून अंतर राखूनच वागलो.
“आता माझ्या अंगालाही तेल लावशील का? मग मी लगेच आंघोळ करीन. नेहमी सुमनच हे करते, पण आज ती घरी नाही,” ते सहजपणे म्हणाले. भारतात उष्ण आणि कोरड्या हवामानामुळे अंगाला तेल लावण्याची प्रथा अनेक घरांमध्ये आजही प्रचलित आहे. त्यामुळे त्वचा मऊ आणि ओलसर राहते.
“अं... म्हणजे... तुम्हाला आत्ताच अंगाला तेल लावून हवंय?” मी विचारलं.
“हो... आत्ताच. सुमन रोजच लावते,” त्यांनी अगदी साधेपणाने उत्तर दिलं.
“बाबा... पण इथे बागेत... कोणीतरी आपल्याला पाहिलं तर?” मी संकोचाने म्हणाले.
“अरे, मग त्यात काय? बाथरूममध्ये करू. तसंच लगेच आंघोळही करता येईल,” असं म्हणत ते पायऱ्या चढून माझ्या जवळ आले. “चल...” त्यांनी हलकेच माझ्या खांद्यावर थाप मारली आणि आत निघून गेले.
त्यांच्या हाताचा स्पर्श होताच माझ्या अंगातून एक हलका शहारा गेला. जवळजवळ अर्धनग्न अवस्थेत असलेल्या माझ्या सासऱ्यांच्या अंगाला तेल लावण्याची कल्पनाच मला लाजिरवाणी वाटत होती; पण त्याचवेळी त्या परिस्थितीमुळे मी स्वतःही गोंधळून गेले होते. आत्ताच मी त्यांना इतक्या जोमाने व्यायाम करताना आणि त्यांच्या तंदुरुस्त शरीरयष्टीसह पाहिलं होतं.
मी इकडे-तिकडे पाहून खात्री केली की आमच्याकडे कुणाचं लक्ष नाही. मग मीही आत गेले.
मी बाथरूममध्ये पोहोचले तेव्हा बाबा आधीच एका छोट्या स्टुलावर बसले होते. देवाचे आभार मानले की त्यांनी अजूनही लंगोट काढला नव्हता.
मी माझा गाऊन गुडघ्यांच्या वरपर्यंत उचलून कंबरेभोवती गाठ मारून बांधला, म्हणजे तो ओला होणार नव्हता आणि हालचाल करायलाही सोपं जाणार होतं.
स्वयंपाकघरातून आणलेल्या कोमट तेलाचा भरपूर भाग मी हातावर घेतला आणि दोन्ही हातांमध्ये चोळला. मग त्यांच्या खांद्यापासून सुरुवात करून लांब आणि ठाम हातांनी तेल चोळू लागले. त्यानंतर त्यांच्या हातांवर तेल लावलं. दूरून दिसणारे त्यांचे मजबूत स्नायू आता माझ्या हाताला स्पष्ट जाणवत होते.
त्यांची त्वचा मऊ असली तरी स्नायू घट्ट आणि कणखर जाणवत होते.
मी पुन्हा थोडं तेल घेतलं. बाबा सरळ बसले आणि मला सहज तेल लावता यावं म्हणून त्यांनी छाती पुढे केली. खांदे आणि हातांप्रमाणेच त्यांची छातीही मजबूत आणि स्पष्ट स्नायूंनी भरलेली होती. पोट जवळजवळ सपाट होतं; वयानुसार थोडासा चरबीचा थर असणं स्वाभाविकच होतं. त्यांच्या छातीवरील दाट केस आणि त्वचेचा स्पर्श वेगळा वाटत होता.
“हं... तुझे हात खूप मऊ आहेत, पण मालिश मात्र छान करतेस, शालू...” बाबा समाधानाने म्हणाले.
“हाहा... धन्यवाद, बाबा. आधी मी राहुललाही असं तेल लावायचे. आता फक्त दिवाळीच्या अभ्यंगस्नानालाच लावते,” मी उत्तर दिलं.
मी शक्य तितकी शांत राहण्याचा प्रयत्न करत होते, पण मनात मात्र वेगळाच गोंधळ सुरू होता. माझ्या अंगावर आधीच शहारे आले होते. मी समोरच्या आरशात पाहिलं तर चेहऱ्यावर लालसरपणा स्पष्ट दिसत होता.
त्यांच्या पुढच्या भागाला तेल लावून झाल्यावर मी त्यांच्या मागे गेले. वाटीतलं तेल त्यांच्या पाठीवर ओतलं. त्यांची शरीरयष्टी मोठी असल्यामुळे भरपूर तेल लागत होतं. मग मी त्यांच्या पाठीवर खोल हातांनी मालिश करू लागले.
“हं... छान... अगदी तिथेच...” ते समाधानाने म्हणाले.
मी काही मिनिटं त्यांच्या खांद्यांपासून पाठीपर्यंत व्यवस्थित तेल चोळत राहिले.
“झालं, बाबा. आता तुम्ही आंघोळ करू शकता,” मी उभी राहत म्हणाले.
“अजून कुठे झालंय? माझ्या पायांचं काय?” त्यांनी मिश्कील हसू देत विचारलं.
“ते तुम्ही स्वतः नाही करू शकत?” मी विनवणीच्या सुरात विचारलं.
“पैज म्हणजे पैज. मी जिंकलो, तू हरलीस. आता हरल्यावर ती पूर्ण कर,” ते ठामपणे म्हणाले.
बाप आणि मुलगा दोघेही किती स्पर्धक स्वभावाचे आहेत, असा विचार माझ्या मनात आला. राहुललाही आव्हानं खूप आवडायची आणि जिंकल्यावर माझ्याकडून काम करून घ्यायला तोही मागेपुढे पाहत नसे.
“ठीक आहे, बाबा,” मी उत्तर दिलं.
“तू स्टुलावर बस. मी उभा राहतो. मग तुला माझ्या पायांना सहज तेल लावता येईल,” असं म्हणत ते उठून उभे राहिले.
बाबांनी माझा हात हलकेच धरला आणि मला स्टुलाजवळ नेलं. मी स्टुलावर बसले आणि ते माझ्यासमोर अगदी अर्ध्या फूटाच्या अंतरावर उभे राहिले. त्यांच्या लंगोटाने झाकलेला कंबरेखालचा भाग माझ्या समोर होता. मी वर त्यांच्याकडे पाहिलं. त्यांनी भुवया उंचावत मला पुढे सुरू ठेवण्याचा इशारा केला.
हातात तेल घेऊन मी त्यांच्या पायांना मालिश करायला सुरुवात केली आणि हळूहळू हात वर पायांवरून फिरवत मांड्यांपर्यंत गेले. अनेक वर्षांच्या नियमित व्यायामामुळे आणि शारीरिक श्रमामुळे त्यांच्या पायांचे स्नायू अतिशय मजबूत आणि घट्ट जाणवत होते. काही वेळ मी त्यांच्या पोटऱ्या आणि पायांना नीट मालिश करत राहिले. अधूनमधून मी वर पाहायचे आणि ते माझ्याकडे हलकंसं, जणू विजय मिळाल्याचं समाधान असलेलं स्मित करून पाहत होते.
संपूर्ण घर रिकामं होतं आणि मी—पस्तीस वर्षांची विवाहित स्त्री—माझ्या साठ वर्षांच्या सासऱ्यांच्या बाथरूममध्ये त्यांच्या पायांना तेल लावत होते. त्यांच्या अंगावर फक्त एक पातळ लंगोट होता, तर माझ्या अंगावर हलकासा सुती नाईटगाऊन होता. हालचाल करायला सोपं जावं म्हणून मी तो गुडघ्यांपर्यंत वर बांधला होता.
“माफ कर, माझ्या अंगावर खूप केस आहेत,” ते खाली माझ्याकडे पाहत म्हणाले.
“त्यात माफी कसली, बाबा?” मी कुतूहलाने विचारलं.
“तुमच्या जनरेशन च्या मुलींना अंगावर केस असलेले पुरुष आवडत नाहीत, नाही का?” त्यांनी विचारलं.
“हाहा...ह्या बॉलिवूड ने अंगावर केस नसलेल्या पुरुषांची प्रतिमा दाखवून आमच्या पिढीचं 'ब्रेनवॉश' केलंय, त्यामुळे...बहुतेक,” मी खांदे उडवत उत्तर दिलं.
“पण अंगावर केस असणं हे शरीरात Testosterone प्रमाण जास्त असल्याचंही लक्षण मानलं जातं,” ते म्हणाले.
“हो... तसं मीही ऐकलं आहे,” मी उत्तर दिलं, संभाषण नेमकं कुठे चाललं आहे याचा अंदाज घेत.
तोपर्यंत माझे हात त्यांच्या मांड्यांवर तेल चोळत होते. मी मात्र जाणीवपूर्वक हात त्यांच्या जांघेजवळ जाऊ नयेत याची काळजी घेत होते.
“आणि ज्यांचं Testosterone जास्त असतं, त्यांची लैंगिक इच्छा आणि ऊर्जा देखील जास्त असते,” ते सूचकपणे म्हणाले.
“अच्छा... म्हणूनच राहुलच्या अंगावरही बरेच केस आहेत बहुतेक. लग्नाच्या सुरुवातीला तर तो मला क्षणभरही एकटी सोडत नसे,” मी मुद्दाम हसत विषय राहुलकडे वळवला.
“अं... हो... हो... कदाचित त्यामुळंच असेल,” बाबा क्षणभर गोंधळल्यासारखे म्हणाले.
“बाबा, जरा गरम पाण्याचा नळ चालू कराल का?” मी मालिश करतच विचारलं.
त्यांनी नळ उघडला आणि बाजूच्या बादलीत गरम पाणी भरू लागलं.
पुढची काही मिनिटं शांततेत गेली. मी त्यांच्या पायांना आणि मांड्यांना मालिश करत राहिले, तर ते माझ्याकडे शांतपणे पाहत होते.
थोड्याच वेळात बादली गरम पाण्याने भरली आणि ओसंडू लागली. मी मालिश थांबवून उभी राहिले.
“बाबा, तुम्ही स्टुलावर बसा. आज मी तुम्हाला आंघोळीसाठीही मदत करते,” मी स्टुलाकडे इशारा करत म्हटलं.
माझं बोलणं ऐकून ते क्षणभर आश्चर्यचकित झाले. त्यांनी आधी स्टुलाकडे, मग माझ्याकडे पाहिलं.
“शालू... पैज तर फक्त तेलाच्या मालिशची होती,” ते म्हणाले.
“हो... पण वाटलं, तेही करून टाकावं. तुमच्या मुलाला बायकोकडून असा लाड करून घ्यायला वेळ मिळत नाही; म्हणून आज तुम्हालाच थोडं लाड करून घेऊ द्यावं," मी हसत उत्तर दिलं.
"हाहा... माझ्या मुलासारखा मी नाही. तुझ्यासारख्या सुंदर मुलीकडून असा लाड करून घेण्याची संधी मी सोडणार नाही," ते हसत म्हणाले आणि आनंदाने स्टुलावर जाऊन बसले.
मी गरम पाण्याचा मग भरून त्यांच्या समोर उभी राहिले आणि त्यांच्या डोक्यावर पाणी ओतलं. त्यातलं थोडंसं पाणी माझ्यावरही उडालं आणि माझा गाऊन किंचित ओला झाला. दोन-तीन मग पाणी ओतल्यानंतर मी हातावर शॅम्पू घेतला आणि त्यांच्या केसांना लावू लागले.
“बाबा, अजूनही तुमचे केस किती छान आहेत! इतके दाट आणि मऊ. तुमचा हेयर केअर रूटीन काय आहे ?” मी त्यांच्या केसांत बोटं फिरवत विचारलं.
“हेयर केअर रूटीन? ते काय असते? हे सगळं आनुवंशिक आहे गं,” ते हसत म्हणाले.
“खरंच, देवाने तुम्हाला खूप काही दिलं आहे,” मी सहज म्हणाले.
“असं? काय दिलं आहे बरं?” त्यांनी हसत विचारलं.
“छान केस... उत्तम तब्येत... आणि एक छान...” मी नकळत बोलता बोलता थांबले.
“छान काय? शेवटचं वाक्य पूर्ण कर,” त्यांनी खट्याळपणे विचारलं.
“छान कुटुंब... खूप छान कुटुंब,” मी पटकन म्हणाले आणि हसू लागले. तेही हसले.
“हो, देवाने माझ्यावर कृपा केली. पण तुझ्यावर तर तो आणखीच उदार झाला आहे,” ते म्हणाले.
“उदार? हो... म्हणजे माझं लग्न श्रीमंत घरात झालं आणि माझे नवरे मोठ्या सरकारी पदावर आहेत,” मी म्हणाले. इतक्यात मी पुन्हा गरम पाण्याचे मग त्यांच्या डोक्यावर ओतून शॅम्पू धुऊन काढला.
“हो, पण माझा अर्थ तो नव्हता,” ते म्हणाले.
“मग?” मी निरागसपणे विचारलं.
“अगं वेडे, देवाने तुला खूप सुंदर चेहरा आणि आकर्षक शरीर दिलं आहे,” त्यांनी उत्तर दिलं.
“असं काही नाही,” मी नम्रपणे म्हणाले. मी खाली बसून त्यांच्या अंगाला साबण लावू लागले. आता मी त्यांच्या समोर होते आणि माझे हात त्यांच्या खांद्यांवरून, हातांवरून आणि छातीवर साबण लावत फिरत होते.
“इतकी नम्र बनू नकोस, शालू. तुला स्वतःलाही माहिती आहे की तू खूप सुंदर आहेस,” ते म्हणाले.
मी वरकरणी नकार देत होते, तरी बाबांचे म्हणणे बरोबर होते. देवाने माझ्यावर खूप कृपा केली होती. माझी उंची साडेपाच फूट आहे, जी बहुतेक भारतीय महिलांपेक्षा जास्त आहे. माझ्या भारतीय जनुकांमुळे (genes) मला दाट आणि सुंदर केसांची देणगी मिळाली आहे, जे माझ्या पाठीवर रुळतात. काश्मिरी किंवा पहाडी मुलींसारखा माझा गोरा रंग नव्हता, पण माझ्या तेजस्वी, बोलक्या डोळ्यांना आणि तीक्ष्ण नाकाला माझ्या किंचित गडद रंगाने अधिकच उठावदार बनवले होते. माझे ओठ भरदार आणि गुलाबी आहेत; माझ्या पतीला त्यांचे चुंबन घेणे आणि ते चावणे खूप आवडते.
कॉलेजमध्ये माझी ओळख 'बारीक शरीरयष्टी आणि मोठ्या स्तनांची मुलगी' अशी होती. माझ्या लहान शरीरयष्टीच्या मानाने माझे ३२सी (32C) मापाचे स्तन मोठे दिसत असत, पण लग्नानंतर आणि आई झाल्यानंतर माझ्या शरीराचा बांधा योग्य ठिकाणी भरला. माझ्या स्तनांचे माप ३४सी (34C) झाले. माझ्या पँटचे माप २८ वरून ३६ झाले. सुदैवाने, माझे पोट तुलनेने सपाट राहिले आणि शरीराचा विस्तार प्रामुख्याने नितंब आणि मांड्यांच्या भागात झाला. माझ्या अंगावर, अगदी गुप्तांगाच्या भागातही, केस खूप कमी होते; मी ते नियमितपणे काढून टाकत असे, ज्यामुळे माझी त्वचा मऊ, डागरहित आणि निर्दोष राहायची. मी अशी स्त्री बनले होते, जिला माझा पती गंमतीने 'MILF' म्हणायचा
इतक्यात बाबा पुन्हा बोलले.
“फक्त राहुलचं High Testosterone कारणीभूत नाही बरं का,” ते म्हणाले.
“काय?” माझी विचारांची साखळी तुटली.
“राहुलला तुझ्यापासून नजर हटवणं कठीण जातं, त्यामागे अजून एक कारण आहे,” ते म्हणाले.
“कोणतं?” मी विचारलं.
“तुझ्यासारखी सुंदर स्त्री जवळ असेल तर कोणत्याही पुरुषाला तिचं आकर्षण जाणवू शकतं... त्यात मीही अपवाद नाही,” त्यांनी निर्भीडपणे उत्तर दिलं.
मी आश्चर्याने त्यांच्याकडे पाहिलं. त्यांनी माझ्याकडे पाहत डोळा मारला. माझे साबणाने भरलेले हात अजूनही त्यांच्या छातीवर होते आणि काही क्षण आमची नजरानजर झाली.
“बाबा, तुम्हीही ना... किती फ्लर्ट करता!” मी हसत म्हणाले आणि खेळकरपणे त्यांच्या चेहऱ्यावर थोडंसं पाणी उडवलं.
तेही हसले आणि त्यांनीही माझ्यावर पाणी उडवलं. काही क्षण आम्ही दोघं अगदी लहान मुलांसारखे एकमेकांवर पाणी उडवत हसत राहिलो. त्यांनी मग उचलून माझ्यावर पाणी ओतायचा प्रयत्न केला, तेव्हा मी त्यांना हलकंसं बाजूला सारलं आणि बाथरूमच्या दाराकडे धाव घेतली.
त्यांनी माझा हात पकडण्याचा प्रयत्न केला, पण साबणामुळे हात निसटला आणि मी दारापाशी पोहोचले.
“अगं, अजून आपलं काम पूर्ण झालेलं नाही!” त्यांनी हसत आवाज दिला.
मी दारात थांबले आणि मागे वळून पाहिलं. त्यांच्या अंगावर अजून साबण होता आणि कंबरेभोवती फक्त ओला लंगोट होता. मी हसत म्हणाले,
“लोभाला बळी पडू नका, बाबा!”
असं म्हणून मी बाहेर पडले.
मी माझ्या खोलीत गेले. क्षणभर मला वाटलं बाबा माझ्या मागे येतील; पण तसं काही झालं नाही. त्यांनी शांतपणे आंघोळ पूर्ण केली, कपडे बदलले आणि बाहेर जाण्याची तयारी केली. अंगणातून त्यांनी मला आवाज देऊन सांगितलं की ते कामानिमित्त बाहेर जात आहेत आणि संध्याकाळी परत येतील.
मी प्रचंड कामुक झाले होते आणि माझ्या अंगात कामवासना जागृत झाली होती. ते माझ्याशी उघडपणे फ्लर्ट करत होते आणि मीही त्यांच्या या हालचालींना सकारात्मक प्रतिसाद देत होते. माझ्या त्या अत्यंत आकर्षक आणि मर्दासारख्या दिसणाऱ्या सासऱ्यांसोबत मी ती संपूर्ण सकाळ घालवली होती; त्यांचे शरीर बारकाईने पाहणे आणि अंघोळीच्या वेळी त्यांना स्पर्श करणे यामुळे मला स्वतःवर ताबा ठेवणे कठीण जात होते. त्या संपूर्ण वेळ मी कामवासनेने भारावलेले आणि ओलेचिंब झालेले अनुभवत होते.
मी हस्तमैथुन करून माझी कामवासना शमवण्याचा विचार करत होते, पण त्याआधीच मला बसचा हॉर्न ऐकू आला.
आई आणि घरातील इतर सदस्य परत आले होते.
मी पटकन कपडे बदलले, खाली जाऊन त्यांना भेटले. काही वेळ त्यांच्यासोबत घालवल्यानंतर मी आंघोळ करून दिवसाच्या पुढच्या तयारीला लागले.
बाकी दिवस अगदी शांततेत गेला. सूर्यास्ताच्या सुमारास बाबा परत आले आणि पुन्हा कुटुंबात सामील झाले. अधूनमधून आमची नजरानजर व्हायची, हलकंसं हसूही व्हायचं, पण आम्ही दोघांनीही एकमेकांपासून अंतर राखूनच वागलो.
21-08-2026, 09:24 AM
Bhawa @dickrider kai mast update dila ahes.
Ashech update details raha.
Good luck ek number story aahe
Ashech update details raha.
Good luck ek number story aahe
21-08-2026, 09:27 AM
Bhawa ek request aahe photos pan takat ja story ankhin mast hoil
21-08-2026, 12:01 PM
21-08-2026, 12:02 PM
25-08-2026, 11:22 PM
रात्रीच्या जेवणानंतर सगळेजण आपापल्या गप्पांमध्ये गुंतले. काही पुरुष दिवाणखान्यात बसले, तर बायका अंगणात गप्पा मारत बसल्या.
बाबा मात्र लवकर झोपायला गेले. आई आणि बाकीच्या बायका अजून थोडावेळ तिथेच बसून गप्पा मारत राहिल्या. मीही काही वेळ त्यांच्यासोबत बसले आणि मग झोपायला वर निघाले
“शालिनी बाळा. आज मी तुझ्या खोलीत झोपते. तुझे बाबा आधीच झोपले आहेत आणि मला त्यांची झोपमोड करायची नाही. तुला काही हरकत तर नाही ना?” मी जात असतांना आईने विचारलं.
“काही हरकत नाही, आई. तुम्ही माझ्या खोलीत झोपू शकता. गुड Night Everyone,” मी उत्तर दिलं आणि वर निघाले.
मी पलंगावर पडताच मला लगेच झोप लागली. काही वेळानंतर आई खोलीत आल्या म्हणून मला जाग आली. त्या पलंगाच्या उजव्या बाजूला झोपल्या. पण थोड्या वेळाने दुर्गा मावशींनी त्यांना हाक मारली आणि त्या बाहेर गेल्या. बेडरूमचे लाईट बंद होते आणि खोलीत काळाकुट्ट अंधार होता. थोड्याच वेळात मी पुन्हा गाढ झोपले.
गाढ झोपेत जाताच माझ्या उत्तेजित आणि दीर्घकाळ शारीरिक जवळीक न मिळालेल्या मनाने स्वप्नं पाहायला सुरुवात केली—कामुक स्वप्नं. माझी आणि राहुलची प्रणयक्रीडा सुरू असल्याची स्वप्नं. आमच्यात जवळीक होऊन बराच काळ लोटला होता आणि आज सकाळीच झालेली ती प्रणयी चेष्टा-मस्करी माझ्या मनात कामुक भावना जागृत करून गेली होती.
त्या स्वप्नात, मी पलंगावर पडून होते आणि राहुल माझ्या पायांजवळ बसून माझ्या पायांवरून हळुवार हात फिरवत होता.
"अगं डार्लिंग, आपण एकत्र येऊन खूप काळ झालाय. आज माझ्याकडून राहवलंच नाही. मला तुझी खूप गरज आहे," राहुल हळू आवाजात म्हणाला.
"हम्म... खरंच खूप काळ झालाय. मलाही तुझी खूप ओढ लागली होती... मलाही तुझी गरज आहे..." मी अर्धवट झोपेतच उत्तर दिले.
"मी तुला मदत करतो," तो कुजबुजला. मला जाणवले की त्याने हळूच माझा गाउन कमरेपर्यंत वर सरकवला.
“हम्म... हिही... हवं ते कर, डार्लिंग...” मीही कुजबुजले. “आऽऽह...” त्याच्या बोटांचा माझ्या योनीभागावर होणारा स्पर्श जाणवताच माझ्या तोंडातून सुस्कारा बाहेर पडला. माझी पँटी आधीच ओली होऊन माझ्या त्वचेला चिकटली होती.
"व्वा... आज तर तू पूर्णपणे तयार आहेस," तो कुजबुजला.
"हिहिहि..." मी खदखदून हसले आणि मग वळून पाठीवर झोपले. तो माझ्या पायांच्या मध्ये सरकल्याचे मला जाणवले. त्याने माझ्या पँटीचा खालचा भाग बोटाने बाजूला सारला आणि माझी योनी उघडी केली.
"आज तुला खूप घाई झाली आहे," मी हसत हसत कुजबुजले.
"अरे हो, नक्कीच..." तो म्हणाला आणि त्याने माझे पाय वर उचलून आपल्या पाठीमागे घेतले.
त्याने थोडी हालचाल केल्याचे मला ऐकू आले आणि त्यानंतर त्याच्या ताठरलेल्या लिंगाचे गरम टोक माझ्या योनीभागावर दाबले गेल्याचे मला जाणवले; ते आत प्रवेश करण्यासाठी सज्ज होते.
“आऽऽह... हो... राहुल, मला झव...” मी अजूनही अर्धवट झोपेत कण्हले.
“हो... सुमन... मी...” तो म्हणाला आणि अचानक थबकला. “हं??? राहुल?”
“सुमन” हा शब्द कानावर पडताच मी दचकून जागी झाले आणि माझे डोळे मोठे करून उघडले.
“कोण... कोण आहात तुम्ही?” मी म्हणाले आणि हाताने त्याचा चेहरा चाचपडू लागले. चेहरा हाताला लागला आणि मग मिशा जाणवल्या.
“बाबा!!!!” मी किंचाळले, पण त्यांनी क्षणार्धात माझ्या तोंडावर हात ठेवला आणि माझा आवाज दाबला.
“शालिनी???” बाबा घाबरलेल्या आवाजात म्हणाले.
“हम्म्म्फ्फ...” मी कण्हले.
“"हे काय चाललंय? सुमन कुठे आहे? मला वाटलं ती इथेच झोपली आहे," त्यांनी अस्वस्थपणे घाबरत विचारलं.
“उम्म्म्फ्फ...” मी पुन्हा कण्हले.
“शालिनी... प्लीज ओरडू नकोस... मी हे मुद्दाम केलं नाही. मला वाटलं तू सुमन आहेस. प्लीज आवाज करू नकोस. मी तुझ्या तोंडावरचा हात काढतो,” ते विनवणी करत म्हणाले.
“हम्म...” मी मान हलवली.
त्यांनी हळूहळू आणि घाबरत माझ्या तोंडावरचा हात काढला आणि माझ्या डोक्याजवळ ठेवला.
“आई इथे होत्या. त्या इथेच झोपणार होत्या, पण मग दुर्गा मावशींनी त्यांना हाक मारली आणि त्या बाहेर गेल्या,” मी त्यांना सांगितलं.
“शिट! मला माहीतच नव्हतं. ती नेहमी पलंगाच्या उजव्या बाजूला झोपते. म्हणून मला वाटलं तीच आहे. तू मला थांबवलंस का नाही?” त्यांनी विचारलं.
“मी पण झोपेत होते... कदाचित स्वप्न पाहत होते. मला वाटलं तुम्ही राहुल आहात, आणि इतका अंधार होता की काहीच दिसत नव्हतं. म्हणून मी त्याचं नाव घेतलं,” मी स्पष्ट केलं.
आम्ही दोघं अगदी हळू आवाजात बोलत होतो. खोलीत आमच्याशिवाय कोणी नव्हतं, पण घरात इतर लोक होते. अशा अवस्थेत कुणी आम्हाला पाहिलं असतं, तर मोठा अनर्थ झाला असता.
“बरं... हे फारच अवघड झालं... मला खरंच माफ कर... मी आता जातो,” ते म्हणाले.
“मलाही वाईट वाटतंय... आणि हो, कुणी आपल्याला अशा अवस्थेत पाहण्याआधी तुम्ही निघालेलंच बरं,” मी उत्तर दिलं.
बाबा मात्र लवकर झोपायला गेले. आई आणि बाकीच्या बायका अजून थोडावेळ तिथेच बसून गप्पा मारत राहिल्या. मीही काही वेळ त्यांच्यासोबत बसले आणि मग झोपायला वर निघाले
“शालिनी बाळा. आज मी तुझ्या खोलीत झोपते. तुझे बाबा आधीच झोपले आहेत आणि मला त्यांची झोपमोड करायची नाही. तुला काही हरकत तर नाही ना?” मी जात असतांना आईने विचारलं.
“काही हरकत नाही, आई. तुम्ही माझ्या खोलीत झोपू शकता. गुड Night Everyone,” मी उत्तर दिलं आणि वर निघाले.
मी पलंगावर पडताच मला लगेच झोप लागली. काही वेळानंतर आई खोलीत आल्या म्हणून मला जाग आली. त्या पलंगाच्या उजव्या बाजूला झोपल्या. पण थोड्या वेळाने दुर्गा मावशींनी त्यांना हाक मारली आणि त्या बाहेर गेल्या. बेडरूमचे लाईट बंद होते आणि खोलीत काळाकुट्ट अंधार होता. थोड्याच वेळात मी पुन्हा गाढ झोपले.
गाढ झोपेत जाताच माझ्या उत्तेजित आणि दीर्घकाळ शारीरिक जवळीक न मिळालेल्या मनाने स्वप्नं पाहायला सुरुवात केली—कामुक स्वप्नं. माझी आणि राहुलची प्रणयक्रीडा सुरू असल्याची स्वप्नं. आमच्यात जवळीक होऊन बराच काळ लोटला होता आणि आज सकाळीच झालेली ती प्रणयी चेष्टा-मस्करी माझ्या मनात कामुक भावना जागृत करून गेली होती.
त्या स्वप्नात, मी पलंगावर पडून होते आणि राहुल माझ्या पायांजवळ बसून माझ्या पायांवरून हळुवार हात फिरवत होता.
"अगं डार्लिंग, आपण एकत्र येऊन खूप काळ झालाय. आज माझ्याकडून राहवलंच नाही. मला तुझी खूप गरज आहे," राहुल हळू आवाजात म्हणाला.
"हम्म... खरंच खूप काळ झालाय. मलाही तुझी खूप ओढ लागली होती... मलाही तुझी गरज आहे..." मी अर्धवट झोपेतच उत्तर दिले.
"मी तुला मदत करतो," तो कुजबुजला. मला जाणवले की त्याने हळूच माझा गाउन कमरेपर्यंत वर सरकवला.
“हम्म... हिही... हवं ते कर, डार्लिंग...” मीही कुजबुजले. “आऽऽह...” त्याच्या बोटांचा माझ्या योनीभागावर होणारा स्पर्श जाणवताच माझ्या तोंडातून सुस्कारा बाहेर पडला. माझी पँटी आधीच ओली होऊन माझ्या त्वचेला चिकटली होती.
"व्वा... आज तर तू पूर्णपणे तयार आहेस," तो कुजबुजला.
"हिहिहि..." मी खदखदून हसले आणि मग वळून पाठीवर झोपले. तो माझ्या पायांच्या मध्ये सरकल्याचे मला जाणवले. त्याने माझ्या पँटीचा खालचा भाग बोटाने बाजूला सारला आणि माझी योनी उघडी केली.
"आज तुला खूप घाई झाली आहे," मी हसत हसत कुजबुजले.
"अरे हो, नक्कीच..." तो म्हणाला आणि त्याने माझे पाय वर उचलून आपल्या पाठीमागे घेतले.
त्याने थोडी हालचाल केल्याचे मला ऐकू आले आणि त्यानंतर त्याच्या ताठरलेल्या लिंगाचे गरम टोक माझ्या योनीभागावर दाबले गेल्याचे मला जाणवले; ते आत प्रवेश करण्यासाठी सज्ज होते.
“आऽऽह... हो... राहुल, मला झव...” मी अजूनही अर्धवट झोपेत कण्हले.
“हो... सुमन... मी...” तो म्हणाला आणि अचानक थबकला. “हं??? राहुल?”
“सुमन” हा शब्द कानावर पडताच मी दचकून जागी झाले आणि माझे डोळे मोठे करून उघडले.
“कोण... कोण आहात तुम्ही?” मी म्हणाले आणि हाताने त्याचा चेहरा चाचपडू लागले. चेहरा हाताला लागला आणि मग मिशा जाणवल्या.
“बाबा!!!!” मी किंचाळले, पण त्यांनी क्षणार्धात माझ्या तोंडावर हात ठेवला आणि माझा आवाज दाबला.
“शालिनी???” बाबा घाबरलेल्या आवाजात म्हणाले.
“हम्म्म्फ्फ...” मी कण्हले.
“"हे काय चाललंय? सुमन कुठे आहे? मला वाटलं ती इथेच झोपली आहे," त्यांनी अस्वस्थपणे घाबरत विचारलं.
“उम्म्म्फ्फ...” मी पुन्हा कण्हले.
“शालिनी... प्लीज ओरडू नकोस... मी हे मुद्दाम केलं नाही. मला वाटलं तू सुमन आहेस. प्लीज आवाज करू नकोस. मी तुझ्या तोंडावरचा हात काढतो,” ते विनवणी करत म्हणाले.
“हम्म...” मी मान हलवली.
त्यांनी हळूहळू आणि घाबरत माझ्या तोंडावरचा हात काढला आणि माझ्या डोक्याजवळ ठेवला.
“आई इथे होत्या. त्या इथेच झोपणार होत्या, पण मग दुर्गा मावशींनी त्यांना हाक मारली आणि त्या बाहेर गेल्या,” मी त्यांना सांगितलं.
“शिट! मला माहीतच नव्हतं. ती नेहमी पलंगाच्या उजव्या बाजूला झोपते. म्हणून मला वाटलं तीच आहे. तू मला थांबवलंस का नाही?” त्यांनी विचारलं.
“मी पण झोपेत होते... कदाचित स्वप्न पाहत होते. मला वाटलं तुम्ही राहुल आहात, आणि इतका अंधार होता की काहीच दिसत नव्हतं. म्हणून मी त्याचं नाव घेतलं,” मी स्पष्ट केलं.
आम्ही दोघं अगदी हळू आवाजात बोलत होतो. खोलीत आमच्याशिवाय कोणी नव्हतं, पण घरात इतर लोक होते. अशा अवस्थेत कुणी आम्हाला पाहिलं असतं, तर मोठा अनर्थ झाला असता.
“बरं... हे फारच अवघड झालं... मला खरंच माफ कर... मी आता जातो,” ते म्हणाले.
“मलाही वाईट वाटतंय... आणि हो, कुणी आपल्याला अशा अवस्थेत पाहण्याआधी तुम्ही निघालेलंच बरं,” मी उत्तर दिलं.
26-08-2026, 07:19 AM
Mast jabardast update. Bhawa next update thoda lavkar and motha de
« Next Oldest | Next Newest »
Users browsing this thread: 1 Guest(s)