[Sunnysunnysunny]

నమస్కారం పాఠకులారా,

 
ఈ రోజు మీ ముందుకు ఒక ప్రత్యేకమైన కథను తీసుకువస్తున్నాను. ఇది కేవలం కల్పితం మాత్రమే కాదు... 

మన రీడర్లలో ఒకరి నిజ జీవితానికి చాలా దగ్గరగా ఉన్న కథ.
 
కొన్ని రోజుల క్రితం, ఒక రీడర్ నన్ను పర్సనల్ గా మెసేజ్ చేసి, వారి జీవితంలో జరిగిన గత జ్ఞాపకాలను ఒక అందమైన కథ రూపంలో రాయమని అడిగారు.
 
నాపై అంత నమ్మకంతో, అంత నిజాయితీగా తమ జీవితాన్ని పంచుకోవడానికి ముందుకు వచ్చినప్పుడు నేను "కాదు" అని చెప్పలేకపోయాను.
 
వారు తమ జీవితంలో జరిగిన సంఘటనలను నాకు పంచుకుంటుంటే, నా వంతుగా దానికి మరికొన్ని భావోద్వేగాల హంగులు దిద్ది, ఒక మధురమైన కావ్యంగా మీ ముందుకు తెచ్చే చిన్న ప్రయత్నం ఇది. వారు నాపై ఉంచిన ఈ నమ్మకాన్ని నేను ఏమాత్రం వమ్ము చేయనని ఆశిస్తున్నాను.
 
ఈ కథ సాగే కొద్దీ... మీకు, అలాగే ఆ రీడర్‌కి నచ్చితే, వారు తమ జీవితంలోని మరిన్ని మధుర జ్ఞాపకాలను మనతో పంచుకుంటానని చెప్పారు.
 
కథ మరింత సహజంగా, వారి హృదయానికి దగ్గరగా ఉండటానికి... ఈ కథ పూర్తిగా వారి మాటల్లోనే సాగుతుంది.
 
ఇక ఆలస్యం చేయకుండా... వారి జీవిత ప్రయాణంలోకి అడుగుపెడదాం!

[Sunnysunnysunny]

నేను ఏ పేరొందిన ప్రొఫెషనల్ రచయిత్రినీ కాకపోవచ్చు, కానీ నా గుండెల్లో దాచుకున్న భావోద్వేగాల అలజడిని, జీవితం నాకు నేర్పిన అనుభవాలను మీతో పంచుకోవాలని ఇక్కడ రాస్తున్నాను.

 
చదవడానికి ఇది కొంత వింతగా లేదా భావోద్వేగాల సుడిగుండంలా అనిపించవచ్చు... కానీ నా మనసులోని ప్రతీ మాటను ఉన్నది ఉన్నట్లుగా మీ ముందు ఉంచడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను.
 


గోదావరి గలగలలు, చుట్టూ పచ్చని కొబ్బరి తోటల ప్రశాంతత నిండిన రాజమండ్రి పరిసర ప్రాంతాల్లో మా నివాసం. నా పేరు జాన్వి. ఒకప్పుడు బ్యాంకు ఉద్యోగినిగా పనిచేసేదాన్ని.
 
కానీ నా కొడుకు నా గర్భాన పడినప్పుడు, కుటుంబ బాధ్యతల కోసం ఆ ఉద్యోగానికి స్వస్తి చెప్పాల్సి వచ్చింది.
 
కళ్లకు కాటుక, నల్లని ఒత్తైన సుదీర్ఘమైన జుట్టు, సాంప్రదాయ దుస్తుల్లో ప్రశాంతంగా ఉండే గృహిణిగా నన్ను అందరూ గుర్తుపడతారు. నా ప్రపంచం, నా ఊపిరి అంతా నా కుటుంబమే.
 


మా చిన్న ఇంట్లో మొదట్లో ముగ్గురం ఉండేవాళ్లం:
 
ప్రతాప్ (నా భర్త): స్థానిక బ్యాంకులో మేనేజర్. బాధ్యతగల భర్తగా మొదట్లో ఎంతో ఆప్యాయంగా ఉండేవాడు, నన్ను ఎంతో ప్రేమించేవాడు. కానీ పెళ్లయిన ఐదేళ్ల తర్వాత అతని ప్రవర్తనలో మబ్బులు కమ్మడం మొదలయ్యాయి.
 
ఆరుష్ (నా కొడుకు): నా కంటిపాప, నా సర్వస్వం. పరిణతి చెందిన ఆలోచనలతో, తల్లి మనసును అర్థం చేసుకునే చతురత ఉన్న అందగాడు. ప్రస్తుతం డిగ్రీ చివరి సంవత్సరం చదువుతున్నాడు. వాడి ప్రాణం నాలోనే ఉంది.
 
? గుండెల్లో దాచుకున్న గాయం
 
మా అబ్బాయి చిన్నగా ఉన్నప్పుడే నా జీవితంలో ఒక పెద్ద తుఫాను వచ్చింది. ప్రతాప్ పనిచేసే బ్యాంకులోనే ఉన్న ఒక ఉద్యోగినితో అతనికి అక్రమ సంబంధం ఉందనే నిజం నా ముందు కొండంత నిజామై నిలబడింది.
 
ఆ క్షణం నా కాళ్ల కింద భూమి కుంగిపోయినట్లయింది. గది తలుపులు వేసుకుని ఎంతగా ఏడ్చానో ఆ గోదావరి తల్లికే తెలుసు.
 
అతనిలో ఏదో తేడా ఉందని కొద్దిగా అనుమానం ఉన్నప్పటికీ, అసలు విషయం తెలిశాక అంతా ముగిసిపోయినట్లనిపించింది.
 
ఆ రోజు నేను చాలా ఏడ్చాను. ప్రతాప్ కూడా ఇంటికి రాలేదు. ఒకటి రెండు సార్లు ఫోన్ చేసినా అతను ఎత్తలేదు. అప్పటికి సమయం మధ్యాహ్నం సుమారు మూడు కావస్తోంది.
 
రాజమండ్రి ఎండ తీవ్రత తగ్గి, చల్లని గోదావరి గాలి పలకరించే సమయం. ఆరుష్ కాలేజీ నుండి ఇంటికి వచ్చే వేళయింది. అందుకే నేను లేచి ముఖం కడుక్కుని ఫ్రెషప్ అయి బయటకు వచ్చాను.
 
నా కొడుకు ముందు బలహీనంగా, ఏడుస్తున్నట్లు కనిపించడం నాకు ఇష్టం లేదు. పైగా, నేను దేని గురించో ఏడుస్తున్నానని వానికి ఇంకేమని చెప్పగలను?
 
బెల్ మోగింది. అప్పుడు నేను వంటగదిలో ఉన్నాను. వెళ్లి తలుపు తీసి చూస్తే ఆరుష్ నిలబడి ఉన్నాడు.
 


ఆరుష్: "అమ్మా, నాకు చాలా ఆకలిగా ఉంది, త్వరగా భోజనం పెట్టు!"
 
నేను: "సరే బేబీ, వెళ్లి నీ బ్యాగ్ అక్కడ పెట్టు. అలాగే, ఫ్రెషప్ అయ్యాక రా. అప్పటిలోగా నేను భోజనం సిద్ధం చేస్తాను."
 
అతను తన గదిలోకి వెళ్లాడు. నేను వంటగదిలో కూర్చున్నాను. అతనికి భోజనం వడ్డిస్తూ... 'ఇప్పుడు ఏం జరుగుతుంది? ఎలా జరుగుతుంది? నేనేం చేయాలి?' అని తీవ్రంగా ఆలోచిస్తున్నాను. నా మదిలో ఎన్నో ప్రశ్నలు మెదిలాయి.
 
ఆరుష్ స్నానం చేసి వచ్చినప్పుడు, అతను నా వైపే చూస్తున్నాడు. అతను నన్ను రెండు మూడు సార్లు పిలిచాడు, కానీ నేను పట్టించుకోలేదు. తర్వాత అతను నా తల పట్టుకుని ఊపినప్పుడు, నాకు తేరుకుంది.
 
నేను: "హా.. హా.. ఆరుష్ నువ్వేదో అంటున్నావు?"
 
ఆరుష్: "అమ్మా! నువ్వేం ఆలోచిస్తున్నావు? అసలు ఎక్కడ ఉన్నావు?"
 
నేను: "ఏమీ లేదురా! నీ రోజు ఎలా గడిచిందో చెప్పు."
 
ఆరుష్: "బాగానే గడిచింది."
 
నేను: "క్షమించు బేబీ, ఉదయం నీకు టిఫిన్ కూడా సరిగ్గా ఇవ్వలేకపోయాను."
 
(నేను నా కొడుకుని ప్రేమగా 'బేబీ' అని పిలుస్తాను. వాళ్ళు చాలా ముద్దుగా ఉంటారు, నేనేం చేయగలను... నా ప్రాణం వాడిలోనే ఉంది.
 
అతను నా గర్భంలో ఉన్నప్పటి నుండి, అతనితో నాకు ఒక ప్రత్యేకమైన అనుభూతి ఉంది. ఈ ప్రపంచంలో నా కొడుకు తప్ప విలువైనది ఏదీ లేదనిపిస్తుంది. అతనే నా గుండెచప్పుడు.)
 
ఆరుష్: "పర్వాలేదు అమ్మా, కానీ...?"
 
నేను: "కానీ? ఏమైంది రా?"
 
ఆరుష్: "అమ్మా, ఏమైనా జరిగిందా?"
 
ఇది వినగానే నాకు చాలా భయమేసింది. ఏం చెప్పాలో తెలియలేదు, నాకేమీ అర్థం కాలేదు. అతనికి ఏమీ తెలిసింది... లేదు లేదు అతనికి ఎలా తెలుస్తుంది అనుకున్నాను. నా గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది.
 
ఆరుష్: "అమ్మా... అమ్మా..."
 
నేను: (తేరుకుంటూ) "హ్హ ఆరుష్, చెప్పు." "ఏమీ లేదు ఆరుష్, నాకు కొంచెం తలనొప్పి అంతే, ఇంకేమీ లేదు." (అతనికి అనుమానం రాకూడదని చిన్నగా నవ్వుతూ చెప్పాను)
 
ఆరుష్: "ఎప్పుడు? ఎందుకు చెప్పలేదు? మందులు  వేసుకున్నావా?"
 
నేను: "లేదు, ఇంకా వేసుకోలేదు."
 
ఆరుష్: "ఏంటి, నువ్వు ఇంకా మందులు  వేసుకోలేదా! అయితే భోజనం కూడా చేసి ఉండవు కదా?"
 
నేను: "హ్మ్మ్..."
 
ఇప్పుడు ఏం చెప్పాలి, నేను ఏమీ చెప్పకముందే అతనికి అంతా అర్థమయ్యేలా ఉంది. అతను నా వైపే చూస్తూ ఏదో ఆలోచిస్తున్నాడు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా ముందు భోజనం చేద్దాం, నేను తర్వాత మాట్లాడతాను. నువ్వు ఇప్పుడే నాతో పాటు కూర్చుని భోజనం చెయ్యి!"


 
నేను అతన్ని ఒప్పించలేకపోయాను. ఒకవేళ ఒప్పించినా, అతనికి కోపం వచ్చి భోజనం చేసేవాడు కాదు. మేమిద్దరం కలిసి భోజనం చేశాం.
 
తర్వాత అతను లేచి హాలులోకి వెళ్లి టీవీ చూడటానికి కూర్చున్నాడు. నేను కూడా వంటగదిలో పనులన్నీ పూర్తి చేసి హాలులోకి వెళ్లి అతని పక్కన కూర్చున్నాను.
 
నేను అతని పక్కన కూర్చోగానే, అతను లేచి గదిలోకి వెళ్లి, మళ్లీ వంటగదిలోకి వెళ్లి నీళ్లు తీసుకువచ్చి నా దగ్గరకు వచ్చి టాబ్లెట్ ఇచ్చాడు. ఏమీ మాట్లాడకుండా, కేవలం కళ్లతోనే "తీసుకో, మింగు" అని చెప్పాడు.
 
నేను తీసుకుని, గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకున్నాను. ‘దీనితో తో ఏం జరుగుతుందిలే బేబీ... ఇప్పుడు నా మనసులో ఉన్న ఈ టెన్షన్‌కి మందు లేదు' అని నాలో నేను అనుకోవడం మొదలుపెట్టాను.
 
అతను నా దగ్గరకు వచ్చి, తన తలను నా ఒడిలో పెట్టుకుని పడుకున్నాడు. నేను నా వేళ్లతో అతని జుట్టును సరిచేస్తుండగా... నా కళ్లు టీవీ మీదే ఉన్నాయి, కానీ నా ఆలోచనలు ఎక్కడికో వెళ్లిపోయాయి.
 
నా కొడుకు కళ్లు నా ముఖం మీదే ఉన్నాయి. అప్పుడే వాడు నా చేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని నాతో అన్నాడు:
 
ఆరుష్: "అమ్మా... నాకేమైనా చెప్పాలనుకుంటున్నావా?"
 
నేను కాసేపు వాడి కళ్లలోకి చూస్తూ తల కదపకుండా ఉండిపోయాను. "నిజంగానా......?" అప్పుడు నేను కొంచెం వంగి వాడి నుదుటిపై ముద్దు పెట్టి అన్నాను:
 
నేను: "బేబీ, ఇప్పుడు నేనేం చెప్పాలి? నాకేమీ అర్థం కావడం లేదు. నన్ను నమ్ము, సమయం వచ్చినప్పుడు నీకు అన్నీ చెబుతాను. దయచేసి దీని గురించి నన్ను ఇంకేమీ అడగకు."
 
(నేను ఒట్టు వేసి చెప్తున్నాను, నా కొడుకు నన్ను బాగా అర్థం చేసుకున్నాడు, అందుకే ప్రతిసారీ నా మాట వింటాడు.)
 
ఆరుష్: "పర్వాలేదు అమ్మా, నీకు ఏది సరైనదనిపిస్తే అది చేయి. నాకు నీ మీద పూర్తి నమ్మకం ఉంది. కానీ అమ్మా... నిన్ను ఇంత బాధలో చూడలేను."
 
నేను: " నాకు అంతా తెలుసు. నువ్వు నన్ను బాధలో చూడలేవు, అలాగే ఇంత ఒత్తిడిలో కూడా చూడలేవు."
అన్నట్టు, మా అబ్బాయి నన్నే తన ప్రపంచంగా భావిస్తాడు.
 
ఇప్పటి వరకు వాడు నేను లేకుండా ఒక్క రోజు కూడా ఉండలేదు. నేను చెప్పే ప్రతీ మాట వింటాడు, నా విలువలన్నీ నేర్చుకున్నాడు.
 
ఆ తర్వాత వాడు నా ఒడిలోనే నిద్రపోయాడు, నేను టీవీ చూడటం మొదలుపెట్టాను. నేను సమయం మరిచిపోయి, నా కొడుకుని మెల్లగా పక్కకు జరిపి, స్నానం చేయడానికి వెళ్లాను.

స్నానం చేసి వచ్చాక మళ్లీ ప్రతాప్‌కి ఫోన్ చేద్దామని అనుకున్నాను, కానీ ఆయన ఫోన్ ఎత్తలేదు. కొంతసేపటికి అతని నుండి నాకు ఒక సందేశం వచ్చింది. నేను వెంటనే ఫోన్ చూశాను.
 


ప్రతాప్ (మెసేజ్): "డిస్టర్బ్ చేయకు! ?"
 
నాకు  ఏం చెప్పాలో తెలియక నాకు చాలా కోపం వచ్చింది. ఫోన్ పగలగొట్టేయాలనిపించింది. తర్వాత నన్ను నేను నియంత్రించుకుని టీ పెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాను.
 
కొంతసేపటికి ఆరుష్ కూడా లేచి నా దగ్గరికి వచ్చి వెనుక నుండి నన్ను ఆప్యాయంగా కౌగిలించుకున్నాడు. అతను నా దగ్గర ఉన్నప్పుడల్లా నాకు కొంచెం ప్రశాంతంగా అనిపిస్తుంది. కొంతసేపు అతను అలాగే నిలబడి మాట్లాడుతూ ఉన్నాడు.


 
ఆరుష్: "అమ్మా, ఇప్పుడు ఎలా ఉన్నావు? తలనొప్పి తగ్గిందా?"
 
నేను: "హా... ఇప్పుడు నేను బాగున్నాను. అయినా నీ ప్రేమ వల్లే నా బాధంతా పోయింది."
 
నేను అతన్ని నా వైపు తిప్పి, బుగ్గ మీద ముద్దుపెట్టి, వెళ్లి స్నానం చేసిరామని, నేను టీ తీసుకువస్తానని చెప్పాను. మేము ప్రతి చిన్న విషయం గురించి మాట్లాడుకుంటూ ఆ రోజంతా గడిపేశాము.
 
రాత్రి భోజనం కూడా సిద్ధం చేశాను. సమయం దాదాపు 11 గంటలు కావస్తుండగా, ఆరుష్ నా గదిలోకి వచ్చాడు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నాన్న ఇంకా రాలేదా?"
 
నేను: "లేదురా, నువ్వు వెళ్లి పడుకో, ఆయన వస్తారులే."
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నాకు చాలా భయంగా ఉంది. నాన్న ఈ రోజు కూడా ఇంటికి రారేమో అనిపిస్తోంది. ఆయనకు మన గురించి అస్సలు పట్టింపు లేదు . అమ్మా, ఇది ఇంకెన్ని రోజులు ఇలాగే కొనసాగుతుంది? నువ్వేం చెప్పవా ఆయనతో?"
 
నేను తల దించుకుని కూర్చుండిపోయాను. వాళ్ల నాన్న బయట ఏం చేస్తున్నాడో నేను అతనికి చెప్పలేకపోయానె.
 
నేను: "బేబీ, నువ్వు వెళ్లి పడుకో."
 
ఆరుష్: "అమ్మా..." (అతను ఏదో చెప్పబోయాడు, నేను మధ్యలోనే ఆపాను)
 
నేను: "ప్లీజ్ రా... ?"
 
అతను ఏమీ చెప్పకుండా అక్కడి నుండి వెళ్లిపోయాడు. అతను చాలా కోపంగా ఉన్నాడని నాకు తెలుసు. అతను నా బాధను చూడలేకపోతున్నాడు.
 
'ఓ దేవుడా, ఈ విషయం నా కొడుకుకి తెలిస్తే ఏమవుతుంది? అతను ఏమనుకుంటాడు? నేను ఏం చేయాలి?' ఇవన్నీ ఆలోచిస్తూ, ఏడుస్తూ నేను ఎప్పుడు నిద్రపోయానో నాకే తెలియలేదు.
 
ఉదయం కళ్లు తెరిచేసరికి ఏడు గంటలు అయింది. నేను త్వరగా సిద్ధమై మా అబ్బాయి గదికి వెళ్లాను. వాడు ఇంకా నిద్రపోతూనే ఉన్నాడు.
 
నేను వెళ్లి వాడి పక్కన కూర్చున్నాను. వాడి జుట్టును నిమిరాను. వాడి నుదుటిపై గాఢంగా ముద్దు పెట్టి నిద్రలేపాను.
 
నేను: "గుడ్ మార్నింగ్ బేబీ."
 
ఆరుష్: "గుడ్ మార్నింగ్ అమ్మ."
 
నేను: "లే, త్వరగా లేచి సిద్ధమవ్వు. నీకు కాలేజీకి టైమ్ అవుతోంది. నువ్వు సిద్ధమవ్వు, నేను నీ కోసం టిఫిన్ తయారు చేస్తాను."
 
కొద్దిసేపటి తర్వాత, వాడు సిద్ధమై కాలేజీకి బయలుదేరాడు. నేను నా ఇంటి పనుల్లో నిమగ్నమయ్యాను.
 
ఇలా ఐదేళ్లు గడిచిపోయాయి. మా ఆయన అలవాట్లు ప్రతిరోజూ ఇలాగే కొనసాగుతూనే ఉన్నాయి — కొన్నిసార్లు ఇంటికి రావడం, కొన్నిసార్లు రాకపోవడం, ఫోన్ చేయకపోవడం.
 
నాతో సరిగ్గా మాట్లాడకుండా, నన్ను పట్టించుకోకుండా ఉండేవాడు. ఈ ఐదేళ్లలో అతను తన కొడుకుతో కూడా సరిగ్గా మాట్లాడలేదు. నేను అతని చదువుల గురించి అడిగినా పట్టించుకునేవాడు కాదు.
 
మా మధ్య ఏ బంధమూ లేనట్లుగా నాతో ఉండేవాడు. ఎక్కడికీ బయటకు తీసుకువెళ్లేవాడు కాదు, నన్ను ఏ శుభకార్యానికి తీసుకువెళ్లేవాడు కాదు.
 
ఇంకా చెప్పాలంటే... ఈ ఐదేళ్లలో మా మధ్య ఎటువంటి శారీరక అనుబంధం, శృంగారం లేవు. అతను అన్నీ మర్చిపోయాడు.
 
ఇప్పుడు అతని ప్రవర్తనతో నాకు కూడా చాలా విసుగు వచ్చింది. అన్నీ ఆలోచించి, ఇకపై నేను కూడా అతన్ని పట్టించుకోకూడదని ప్రతిజ్ఞ చేశాను.
 
అతను నన్ను గౌరవించనప్పుడు నేను ఎందుకు గౌరవించాలి? "ఏమైపోయినా నాకు అనవసరం" అనుకున్నాను.
 
అప్పుడు నేను ఒక దృఢమైన నిర్ణయం తీసుకున్నాను — ఇప్పటి నుండి నేను నా కొడుకు ఆరుష్ కోసం మాత్రమే జీవిస్తానని, నా చనిపోయే వరకు ప్రతాప్‌ను క్షమించనని నిర్ణయించుకున్నాను.
 
✨ మూడో భాగం: ఒక కొత్త ఆరంభం
 
రెండు రోజుల తర్వాత ప్రతాప్ ఇంటికి వచ్చాడు. నేను అతనితో మాట్లాడటానికి ప్రయత్నించినప్పుడు, ప్రతాప్ అస్సలు మాట్లాడలేదు. అతను ప్రతిసారీ నన్ను పట్టించుకోనట్లు నటిస్తూ పక్కకు వెళ్లిపోయేవాడు.
 
అది రాత్రి సమయం. నేను, ఆరుష్ హాలులో కూర్చుని టీవీ చూస్తున్నాము. ఆరుష్ నన్ను మెల్లగా అడిగాడు:
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నువ్వు నాన్నతో మాట్లాడావా?"
 
నేను: "లేదురా..." (నేను తల అడ్డంగా ఊపాను)
 
ఆరుష్: "అమ్మా నాకు ఆకలిగా ఉంది, పద భోజనం చేద్దాం."
 
నేను: "ఆగు, నేను ఆయన్ని పిలుస్తాను." మేడపైన ప్రతాప్ ఫోన్‌లో చాటింగ్ చేస్తూ కనిపించాడు.
 
నేను: "విను..."
 
ప్రతాప్: (ఫోన్ చూస్తూనే) "హ్మ్... చెప్పు."
 
నేను: "ఆరుష్‌కు ఆకలిగా ఉంది, నువ్వు కిందకి వస్తున్నావా?"
 
ప్రతాప్: "హ్మ్... నువ్వు కూర్చో, నేను వస్తాను."
 
నేను అక్కడి నుండి కిందకి వచ్చాను. గొణుగుతూ ఆరుష్‌తో అన్నాను — "ఆరుష్ రా, కూర్చో."
మేము భోజనం చేస్తున్నాము. కొద్దిసేపటి తర్వాత ప్రతాప్ కూడా వచ్చి మాతో కలిశాడు.
 
భోజనం చేస్తున్నంత సేపు అక్కడ ఒక వింతైన నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. ఆరుష్ నా వైపు చూస్తున్నాడు, నేను ఆరుష్ ప్లేట్ వైపే చూస్తున్నాను. అప్పుడు ఆరుష్ నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదిస్తూ మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.
 
ఆరుష్: "నాన్న, మీరు రెండు రోజులుగా చాలా బిజీగా ఉన్నారు."
 
ప్రతాప్: " అయ్యో ఆరుష్ , పని మీద బయటకు వెళ్లాను. ఇప్పుడు నాకు ఎంత పని ఒత్తిడి ఉంటుందో నీకు తెలుసు కదా."
 
(ఇది విని నాకు మనసులో చాలా కోపం వచ్చింది... నువ్వు ఎలాంటి పని ఒత్తిడిలో ఉన్నావో నాకు తెలియదా ఏంటి! ?)
 
నేను: "బేబీ, నేను నీకు ఇంకేమైనా వడ్డించనా?"
 
ఆరుష్: "వద్దులే అమ్మా... అన్నట్టు నాన్న, మీ పని ఎలా సాగుతోంది? ఈ సంవత్సరం మనం ఎక్కడికైనా ట్రిప్ కి వెళ్తున్నాం కదా?"
 
ప్రతాప్: "ఉమ్మ్... చూద్దాం, నేను నా వంతు ప్రయత్నం చేస్తాను. నువ్వు చింతించకు."
 
ఆరుష్: "సరే నాన్న."
 
భోజనాలు పూర్తయ్యాయి. నేను ప్లేట్లు తీసుకుని వంటగదిలోకి వెళ్లాను. ప్రతాప్ హాలులోకి వెళ్లిపోగా, ఆరుష్ తన గదిలోకి వెళ్లాడు.
 
నేను వంటగదిలో గిన్నెలు సర్దుతూ నాలో నేనే మాట్లాడుకోవడం మొదలుపెట్టాను — "ఒత్తిడి ఉందంట ఒత్తిడి! నా ముందర నాటకాలు ఆడటానికి సమయం ఉంది కానీ కుటుంబంతో ఉండటానికి సమయం లేదు... ఉండు, నీ సంగతి తర్వాత చూస్తాను."
 
ఇంతలో ఆరుష్ వచ్చి వంటగది తలుపు దగ్గర నిలబడ్డాడు.
 


ఆరుష్: "అమ్మా, నేను నీకు కొంచెం సహాయం చేయనా?"
 
నేను: "లేదు బేబీ, పనంతా అయిపోయింది."
 
తర్వాత నేనూ, ఆరుష్ కలిసి హాలులో కూర్చుని టీవీ చూడటం మొదలుపెట్టాము. కొంతసేపటికి ప్రతాప్ వచ్చి తన గదిలోకి వెళ్లి పడుకున్నాడు. ఆరుష్ తన గదిలోకి వెళ్లిపోయాడు. నేను కూడా మా గదిలోకి వెళ్లాను.
 
నేను లోపలికి వెళ్లగానే ప్రతాప్ మంచం మీద అవతలికి తిరిగి పడుకుని ఉన్నాడు. అతనితో కాసేపు మాట్లాడదామని అనుకున్నాను...
 
నేను: "విను..."
 
ప్రతాప్: "నాకు చాలా నిద్ర వస్తోంది, ఉదయాన్నే త్వరగా బయలుదేరాలి. గుడ్ నైట్!"
 
నేను: "హ్మ్మ్మ్... ?"
 
నేను కూడా అతని పక్కన పడుకుని, అవతలి వైపు చూసి నవ్వుకుంటూ నాలో నేను అనుకున్నాను — "నా జీవితం ఇకపై ఇలాగే ఉంటుందా?"
 
అప్పుడు అకస్మాత్తుగా నాకు ఆరుష్ ముఖం గుర్తొచ్చింది. ఆలోచించకుండా, సమయం చూడకుండా నేను లేచి ఆరుష్ గదిలోకి వెళ్లాను.
 
గోదావరి నుంచి వస్తున్న చల్లని పిల్లగాలి కిటికీ గుండా వస్తూ వాడి జుట్టును నిమురుతోంది. ఆరుష్ గాఢ నిద్రలో ఉన్నాడు. అతన్ని చూడగానే నా ముఖం మీద దానంతట అదే ఒక తీయని చిరునవ్వు విరిసింది ☺️.
 


'నా కొడుకు ఎంత ముద్దుగా ఉన్నాడు... దేవుడు నాకిచ్చిన అత్యంత అమూల్యమైన బహుమతి వీడే!' అనిపించింది.
 
తర్వాత నేను మెల్లగా అతని దగ్గరికి వెళ్లి, అతని జుట్టు నిమిరి, నుదుటిపై అమితమైన వాత్సల్యంతో గాఢంగా ముద్దుపెట్టుకున్నాను. అతని దుప్పటి సరిచేసి, మనసులో ఒక రకమైన ప్రశాంతతతో తిరిగి నా గదిలోకి వచ్చి పడుకున్నాను.
 
ఇది నా జీవితానికి సంబంధించి జరుగుతోంది, ఇప్పుడు నేను ఇలా నేరుగా శృంగారాన్ని కొనసాగించలేను. కానీ శృంగారం ఉంటుంది, దాని కోసం ఇద్దరు ప్రేమికులు ఎలా కలిశారో మరియు అంతా ఎలా మారిపోయిందో అర్థం చేసుకోవడం ముఖ్యం

ప్రస్తుతానికి, నా గతం కథ మాత్రమే ఉంటుంది

మీ అందరికీ ఇది నచ్చుతుందని, మరియు మీ అందరికీ ముఖ్యంగా కధ యొక్క నిజమైన వారికి నచ్చేలా ఉంటుందని నేను ఆశిస్తున్నాను.

అలాగే తన గతం పంచుకున్న రీడర్ కోసం కచ్చితంగా లైక్ మరియు మీ అభిప్రాయం తెలియచేయండి. 

ఎందుకంటే ఇది ఆమె వ్యక్తిగత కధ సరైన స్పందన లేకపోతే మిగిలిన ఏ విషయం కూడా నాకు చెప్పకపోవచ్చు. 

అది తెలియకపోతే కధ మధ్యలోనే ఆగిపోతుంది. నేను రాస్తున్న నా సొంత కధలకు నేను ఏ రోజు ఇలాంటివి కోరుకోలేదు. 

ఇది నా కోసం కాదు. ధైర్యంగా ముందుకు వచ్చి నమ్మి తన గతాన్ని పంచుకుంటున్న వారికోసం మాత్రమే ....

[Mahesh12345]

ముందు గా ఇది నిజ జీవిత కథ అన్నారు చాలా సంతోషం. ఇప్పుడు జాన్వీ జీవితంలో వెలుగు ఒక్క ఆరుష్ మాత్రమే అని అర్థమైంది.

బాగుంది మరి తన జీవితం లోకి వేరే వ్యక్తి ఎవరైనా వస్తారా లేకపోతే ఆరుష్ తో పంచుకుంటుందా లేకపోతే ఎవరైనా వేరొక వ్యక్తి వస్తే ఆరుష్ వాళ్ళిద్దరికీ సహాయం చేసి కొడుకు గా తన తల్లి సంతోషానికి సహాయ పడతాడా లేకపోతే ఒక కొడుకు గా తన తల్లిని సంతోషపెడతాడ 

ఏం జరుగుతుంది మరి 

నిజానికి నేను కొన్ని ఇన్స్టాగ్రామ్ వీడియోస్ చూసాను మాక్సిమం నార్త్ వైపు పబ్లిక్ గా అంటే ఇన్స్టాగ్రామ్ లో వీడియోస్ పెడుతున్నారు తల్లి కొడుకు లు ఒక లవర్స్ లాగా మరి రీల్ తర్వాత ఇంకేమైనా జరుగుతుందో ఏమో తెలీదు కానీ మన సైడ్ అంటే సౌత్ సైడ్ పబ్లిక్ గా ఐతే లేదు కానీ ప్రైవేట్ గా ఐతే ఏమో మరి నాకు తెలీదు 

సో ఆ విధంగా ఆరుష్ తన తల్లిని ఎలా సంతోషపెడతాడో మరి చూడాలి 

వెయిటింగ్ నెక్స్ట్ అప్డేట్ కోసం 

కాకపోతే ముందు గా ఒక సినాప్సిస్ లాంటిది చెప్తారా అంటే ఒక రెండు మూడు లైన్స్ లో చెప్తే మాకు కథ మీద ఒక క్లారిటీ వస్తుంది 

ఏది ఏమైనా మీ నుంచి ఇంకొక కథ రావడం చాలా బాగుంది నిజానికి మీ కథ లో కథ తో పాటు పిక్స్ పెట్టడం కూడా చాలా బాగుంది అది ఒక ప్రత్యేకమైన హైలెట్ మీ కథ కి

ఏది ఏమైనా ఆ స్త్రీ ఎవరో కానీ చాలా తెలివైన వ్యక్తి ఎందుకంటే వారి నిజ జీవితాన్ని మీరు ఐతే నే చాలా బాగా రాయగలరు అని గుర్తించి మీకు చెప్పి మీ చేత రాయించడం 

చాలా అంటే చాలా బాగుంది కథ 

[Meghana1508]

చాలా బాగా స్టార్ట్ చేశారు ఇది చదువుతుంటే భావన విజయ్ గుర్తు కు వచ్చారు...

[hisoka]

nice intro sunny bro.

[appalapradeep]

Super update

[selfread]

చాలా బాగా స్టార్ట్ చేశారు ఇది చదువుతుంటే భావన విజయ్ గుర్తు కు వచ్చారు...

Same ade feel undi bro. Tholi prema ani title pettaru.. maaku bomma blockbuster avvali

[Sunnysunnysunny]

ముందు గా ఇది నిజ జీవిత కథ అన్నారు చాలా సంతోషం. ఇప్పుడు జాన్వీ జీవితంలో వెలుగు ఒక్క ఆరుష్ మాత్రమే అని అర్థమైంది.

బాగుంది మరి తన జీవితం లోకి వేరే వ్యక్తి ఎవరైనా వస్తారా లేకపోతే ఆరుష్ తో పంచుకుంటుందా లేకపోతే ఎవరైనా వేరొక వ్యక్తి వస్తే ఆరుష్ వాళ్ళిద్దరికీ సహాయం చేసి కొడుకు గా తన తల్లి సంతోషానికి సహాయ పడతాడా లేకపోతే ఒక కొడుకు గా తన తల్లిని సంతోషపెడతాడ 

ఏం జరుగుతుంది మరి 

నిజానికి నేను కొన్ని ఇన్స్టాగ్రామ్ వీడియోస్ చూసాను మాక్సిమం నార్త్ వైపు పబ్లిక్ గా అంటే ఇన్స్టాగ్రామ్ లో వీడియోస్ పెడుతున్నారు తల్లి కొడుకు లు ఒక లవర్స్ లాగా మరి రీల్ తర్వాత ఇంకేమైనా జరుగుతుందో ఏమో తెలీదు కానీ మన సైడ్ అంటే సౌత్ సైడ్ పబ్లిక్ గా ఐతే లేదు కానీ ప్రైవేట్ గా ఐతే ఏమో మరి నాకు తెలీదు 

సో ఆ విధంగా ఆరుష్ తన తల్లిని ఎలా సంతోషపెడతాడో మరి చూడాలి 

వెయిటింగ్ నెక్స్ట్ అప్డేట్ కోసం 

కాకపోతే ముందు గా ఒక సినాప్సిస్ లాంటిది చెప్తారా అంటే ఒక రెండు మూడు లైన్స్ లో చెప్తే మాకు కథ మీద ఒక క్లారిటీ వస్తుంది 

ఏది ఏమైనా మీ నుంచి ఇంకొక కథ రావడం చాలా బాగుంది నిజానికి మీ కథ లో కథ తో పాటు పిక్స్ పెట్టడం కూడా చాలా బాగుంది అది ఒక ప్రత్యేకమైన హైలెట్ మీ కథ కి

ఏది ఏమైనా ఆ స్త్రీ ఎవరో కానీ చాలా తెలివైన వ్యక్తి ఎందుకంటే వారి నిజ జీవితాన్ని మీరు ఐతే నే చాలా బాగా రాయగలరు అని గుర్తించి మీకు చెప్పి మీ చేత రాయించడం 

చాలా అంటే చాలా బాగుంది కథ 

 

ముందుగా మీ అభిప్రాయానికి చాలా దన్యవాదాలు. 


అలాగే ఈ కధ గురించి నాకు పూర్తిగా ఏమి తెలియదు. నాకు మెసేజ్ చేసి మీరు రాసిన " భావన, విజయ్ " లా కధ నన్ను నేను చూసుకున్నట్లు అనిపించింది అండి. దయచేసి కధ ని కొనసాగించమని అడిగారు. 

తరువాత 2 రోజులకి మళ్ళీ నాకు కంప్లీట్ గా ఇంగ్షీషు లో తన జీవితంలో జరిగిన కొన్ని పాయింట్స్ ని రాసి పంపారు. అలాగే కధలో నేను పెట్టిన ఫోటోస్ కూడా వారే నాకు పంపారు.

"తనకి తన గతాన్ని ఒక అందమైన మంచి కధ రూపంలో రాసి ఇవ్వగలరా అని అడిగారు ". 

అలాగే మీకు నా వంతు హెల్ప్ చేస్తాను కానీ ఎక్కడ " కధ గురించి చదివే వారికి , ఆడవారి గురించి తన గతాన్ని కించపరిచే విధంగా మాత్రం రాయకండి".  అని చెప్పారు.

మొదట నేను కూడా కొంచెం సంకోచించాను. కానీ వారు పంపిన ఫోటోస్ చూశాక నిజంగా వారు కావాలనుకుంటున్నారు అని అనిపించింది. అందుకే వారి ఇచ్చిన కొంత పాయింట్స్ ని ఆధారంగా తీసుకుని రాస్తున్నాను. 

వారు కూడా వర్కింగ్ ఒమెన్ అనే చెప్పారు, అలాగే నేను రాసింది తనకి నచ్చితే తరువాత తన మిగిలిన అభిప్రాయాన్ని కధని పంపిస్తా అని చెప్పారు.

కాబట్టి వారి సంతోషం కోసం అయిన కధ చదివే వారు దయచేసి తమ అభిప్రాయాన్ని , లైక్స్ ఇవ్వండి. అలాగే త్రేయడ్ రేటింగ్ కూడా. 

" గమనిక : కధ మరియు ఫోటోస్ ఇంకా మొత్తం క్రెడిట్ అపరిచిత ఒరిజినల్ వ్యక్తికె దక్కుతుంది"

[Sunnysunnysunny]

చాలా బాగా స్టార్ట్ చేశారు ఇది చదువుతుంటే భావన విజయ్ గుర్తు కు వచ్చారు...

థాంక్స్ , నిజంగా ఒక పెద్ద కాంప్లిమెంట్.  నిజ జీవితానికి దగ్గరగా ఉన్నట్లు రాసినందుకు నాకు సంతోషంగా ఉంది

[VijayPK]

Baga rastunnaaru

[manoharprasad]

మరో అద్భతమైన కథనం... వాహ్

[Mahesh12345]

 

ముందుగా మీ అభిప్రాయానికి చాలా దన్యవాదాలు. 


అలాగే ఈ కధ గురించి నాకు పూర్తిగా ఏమి తెలియదు. నాకు మెసేజ్ చేసి మీరు రాసిన " భావన, విజయ్ " లా కధ నన్ను నేను చూసుకున్నట్లు అనిపించింది అండి. దయచేసి కధ ని కొనసాగించమని అడిగారు. 

తరువాత 2 రోజులకి మళ్ళీ నాకు కంప్లీట్ గా ఇంగ్షీషు లో తన జీవితంలో జరిగిన కొన్ని పాయింట్స్ ని రాసి పంపారు. అలాగే కధలో నేను పెట్టిన ఫోటోస్ కూడా వారే నాకు పంపారు.

"తనకి తన గతాన్ని ఒక అందమైన మంచి కధ రూపంలో రాసి ఇవ్వగలరా అని అడిగారు ". 

అలాగే మీకు నా వంతు హెల్ప్ చేస్తాను కానీ ఎక్కడ " కధ గురించి చదివే వారికి , ఆడవారి గురించి తన గతాన్ని కించపరిచే విధంగా మాత్రం రాయకండి".  అని చెప్పారు.

మొదట నేను కూడా కొంచెం సంకోచించాను. కానీ వారు పంపిన ఫోటోస్ చూశాక నిజంగా వారు కావాలనుకుంటున్నారు అని అనిపించింది. అందుకే వారి ఇచ్చిన కొంత పాయింట్స్ ని ఆధారంగా తీసుకుని రాస్తున్నాను. 

వారు కూడా వర్కింగ్ ఒమెన్ అనే చెప్పారు, అలాగే నేను రాసింది తనకి నచ్చితే తరువాత తన మిగిలిన అభిప్రాయాన్ని కధని పంపిస్తా అని చెప్పారు.

కాబట్టి వారి సంతోషం కోసం అయిన కధ చదివే వారు దయచేసి తమ అభిప్రాయాన్ని , లైక్స్ ఇవ్వండి. అలాగే త్రేయడ్ రేటింగ్ కూడా. 

" గమనిక : కధ మరియు ఫోటోస్ ఇంకా మొత్తం క్రెడిట్ అపరిచిత ఒరిజినల్ వ్యక్తికె దక్కుతుంది"

ఆ ఫోటోలు అవి వారే పంపించారు అంటున్నారు కాబట్టి జాన్వీ కి ఆరుష్ కి మధ్య ఒక అందమైన శారీరకమైన కలయిక జరిగింది ప్రస్తుతం జరుగుతుంది అని నాకు అనిపిస్తుంది. నిజానికి ఇందులో కించ పరచడానికి కానీ తప్పు గా మాట్లాడటానికి ఎక్కడ ఎలాంటి అభ్యంతరం లేదు. 

ఇది ఒక మధురానుభూతి అని నాకు అర్థమైంది. వారి మధ్య కనుక అలాంటి ఒక అందమైన శారీరక కలయిక జరిగింది జరుగుతుంది అంటే దాన్ని తప్పు పట్టాల్సిన పని లేదు.  అంటే దాని అర్థం వారి మధ్య లో ఉన్న ప్రేమ కి పరాకాష్ట అది ఎందుకంటే మనం ఒక వ్యక్తి మీద ప్రేమ ఎక్కువ అయ్యేకొద్ది వారితో కలిసి పోవాలి అనే భావన వస్తుంది.  వారి మధ్య ఎంత ప్రేమ లేకపోతే వారు ప్రేమ లో చివరి స్థాయి ఐన శారీరక కలయిక నీ పొందుతారు.

అంటే ఇక్కడ చాలా మంది అడగొచ్చు ఐతే అమ్మ మీద కొడుకు కి ప్రేమ ఉంటుంది కదా మరి ప్రతి కొడుకు తల్లి తో కలుస్తున్నారా అని కానీ వారికి తెలియాల్సింది ఏంటి అంటే ఇక్కడ ఉన్న పరిస్ధితులు ఇక్కడ ఉన్న మనుషుల భావాలని బట్టి ఒక్కొక్కరు ఒక్కో విధం గా స్పందిస్తారు. నేను చెప్పేది ఏంటి అంటే ప్రేమ ఒకటే కానీ స్పందించే తీరు వేరు గా ఉంటుంది . అదే విధంగా జాన్వీ గారు ఆరుష్ గారు ఇద్దరు కూడ అలా స్పందించి ఒకరితో ఒకరు కలిసిపోయి ఉంటారు.

మనం ఇక్కడ ఎవరిని తప్పు పట్టాల్సిన పని లేదు నిజానికి పూరి జగన్నాధ్ గారు నేనింతే సినిమా లో రవి తేజ తో చెప్పిస్తారు ఇక్కడ అందరూ ప్రతి ఒక్కరు స్వార్ధపరుడు కానీ ఎవడితో ఐన చెప్తే ఒక్కడు కూడా ఒప్పుకోడు అని

సో ఎవరి లైఫ్ వారిది ఎవరిని జడ్జ్ చేసే అధికారం కానీ అనుభవం కానీ విషయ పరిజ్ఞానం కానీ ఎవరికి లేదు ఎందుకంటే సొసైటీ హౌస్ ఫుల్ విత్ లుచ్చాస్ అండ్ లఫంగాస్ 

మీరు ఇలానే అప్డేట్స్ తో రెచ్చిపోండి

మీ తర్వాత అప్డేట్ కోసం వెయిటింగ్ అండి 

[sahamira]

 

ముందుగా మీ అభిప్రాయానికి చాలా దన్యవాదాలు. 


అలాగే ఈ కధ గురించి నాకు పూర్తిగా ఏమి తెలియదు. నాకు మెసేజ్ చేసి మీరు రాసిన " భావన, విజయ్ " లా కధ నన్ను నేను చూసుకున్నట్లు అనిపించింది అండి. దయచేసి కధ ని కొనసాగించమని అడిగారు. 

తరువాత 2 రోజులకి మళ్ళీ నాకు కంప్లీట్ గా ఇంగ్షీషు లో తన జీవితంలో జరిగిన కొన్ని పాయింట్స్ ని రాసి పంపారు. అలాగే కధలో నేను పెట్టిన ఫోటోస్ కూడా వారే నాకు పంపారు.

"తనకి తన గతాన్ని ఒక అందమైన మంచి కధ రూపంలో రాసి ఇవ్వగలరా అని అడిగారు ". 

అలాగే మీకు నా వంతు హెల్ప్ చేస్తాను కానీ ఎక్కడ " కధ గురించి చదివే వారికి , ఆడవారి గురించి తన గతాన్ని కించపరిచే విధంగా మాత్రం రాయకండి".  అని చెప్పారు.

మొదట నేను కూడా కొంచెం సంకోచించాను. కానీ వారు పంపిన ఫోటోస్ చూశాక నిజంగా వారు కావాలనుకుంటున్నారు అని అనిపించింది. అందుకే వారి ఇచ్చిన కొంత పాయింట్స్ ని ఆధారంగా తీసుకుని రాస్తున్నాను. 

వారు కూడా వర్కింగ్ ఒమెన్ అనే చెప్పారు, అలాగే నేను రాసింది తనకి నచ్చితే తరువాత తన మిగిలిన అభిప్రాయాన్ని కధని పంపిస్తా అని చెప్పారు.

కాబట్టి వారి సంతోషం కోసం అయిన కధ చదివే వారు దయచేసి తమ అభిప్రాయాన్ని , లైక్స్ ఇవ్వండి. అలాగే త్రేయడ్ రేటింగ్ కూడా. 

" గమనిక : కధ మరియు ఫోటోస్ ఇంకా మొత్తం క్రెడిట్ అపరిచిత ఒరిజినల్ వ్యక్తికె దక్కుతుంది"

[ramd420]

హమ్మయ్య మీరు రెండు రోజుల క్రితం పెట్టిన పోస్ట్ చూసి మీరు ఎక్కడ కథలు రాయడం మానేస్తారేమో అనో బాధపడ్డాను

కానీ ఈ రోజు మీరు ఇంకో కథ మొదలుపెట్టారు సంతోషం

కథ చాలా బాగుంది

[Chchandu]

Good storie

[Sunnysunnysunny]

ఉదయాన్నే ప్రతాప్ బ్యాంక్ పని ఉందంటూ బయటకు వెళ్ళిపోయాడు. ఆరుష్ కూడా తన బ్యాగ్ సర్దుకుని కాలేజీకి బయలుదేరాడు. వాళ్ళిద్దరూ వెళ్లాక నా ఇంటి పనులు మొదలయ్యాయి.

 
వంట పూర్తి చేసి, గోదావరి గాలికి ఇంట్లోకి వచ్చిన దిబ్బను తుడిచి ఇల్లంతా శుభ్రం చేసేసరికి మధ్యాహ్నం ఒంటి గంట దాటింది.
 
ఇంతవరకు నేను చుక్క నీళ్లు కూడా నోట్లో వేసుకోలేదు. గోడ గడియారం వైపు చూశాను...
 
"ఇంకో రెండు గంటలేగా! ఆరుష్ కాలేజీ నుంచి రాగానే, ఇద్దరం ఒకే పళ్లెంలో కూర్చుని తింటే ఆ తృప్తే వేరు" అని మనసులో అనుకున్నాను.
 
అలసటగా ఉండటంతో కాసేపు టీవీ చూద్దామని దివాన్ మీద కూర్చున్నాను. చల్లటి పిల్లగాలి నన్ను పలకరిస్తుంటే, టీవీ శబ్దాల మధ్య నేను ఎప్పుడు కన్నుమూశానో నాకే తెలియలేదు.
 


ఇంటి బయట డోర్ బెల్ రెండు మూడు సార్లు వరుసగా మోగేసరికి సడన్‌గా మేల్కొన్నాను. గడియారంలో సమయం అప్పటికే మూడు దాటింది! త్వరత్వరగా లేచి, చీర కొంగు సరిచేసుకుంటూ వెళ్లి తలుపు తెరిచాను.
 
ఎదురుగా నా కొడుకు ఆరుష్ ముఖంలో చిరునవ్వుతో నిలబడి ఉన్నాడు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా..."
 
నేను: "అయ్యో.క్షమించు ఆరుష్! అలసటగా ఉండి కొంచెం కునుకు తీశాను, తలుపు తీయడం ఆలస్యమైంది."
 
ఆరుష్ నా భుజం మీద ఎంతో ఆప్యాయంగా చేయి వేసి, నన్ను లోపలికి తీసుకెళ్తూ మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.
 
ఆరుష్: "పర్వాలేదులే అమ్మా! ఇంతకీ ఈరోజు మధ్యాహ్నం ఎలా పడుకున్నావు వింతగా?"
 
నేను: (నవ్వుతూ) "నువ్వు ఎలా పడుకున్నావు అని అడుగుతున్నావా? అంటే మీ అమ్మకి మధ్యాహ్నం నిద్ర పట్టకూడదా ఏంటి? మ్మ్..."
 
ఆరుష్: "హాహా... అది కాదు అమ్మా! నువ్వు మధ్యాహ్నం వేళ అస్సలు నిద్రపోవు కదా, అందుకే వింతగా అనిపించి అడిగాను."
 
నేను: "సరే కానీ, నువ్వు త్వరగా వెళ్లి స్నానం చేసి రా, ఇద్దరం కలిసి భోజనం చేద్దాం."
 
ఆరుష్: (కంగారుగా) "ఏంటి...! అమ్మా... నువ్వు ఇంకా తినలేదా? సమయం ఎంతైందో చూడు! నా కోసం ఇంకా ఆకలితో ఉన్నావా? త్వరగా రా ముందు నువ్వు తిను."
 
నేను: "ఓహ్... పెద్ద మనిషి వచ్చి చెప్తున్నాడు! ఇల్లు శుభ్రం చేసేసరికి సమయం అయిపోయిందిరా.
 
నువ్వు వచ్చాక నీతో కలిసి తింటే ఆ ఆకలి తీరే అమృతానికి ఒక అర్థం ఉంటుంది. అయినా నువ్వు ఇలా మాట్లాడుతూనే ఉంటే నా ఆకలి ఆగదురా బాబూ!"
 
ఆరుష్: (ఆప్యాయంగా నవ్వుతూ) "అవునా! మాట్లాడుతూనే ఉంటాను అమ్మా... నీ గొంతు వింటూ తింటే నా కడుపే కాదు, మనసు కూడా నిండిపోతుంది!"
 
మేమిద్దరం కలసి వంటగదిలో కూర్చుని, ఒకరికొకరం వడ్డించుకుంటూ తింటున్నాము. నా కొడుకు నా పక్కన ఉంటే ఈ లోకంలో నాకు ఏ బాధా గుర్తుండదు.
 
మేమిద్దరం తింటుండగా నా ఫోన్ మోగింది. చూస్తే నా ప్రాణస్నేహితురాలు సీమ.
 
నేను: "హలో సీమ!"
 
సీమ: "హేయ్ జాన్వి! ఇన్ని రోజుల తర్వాత ఈరోజు నన్ను ఎలా గుర్తుపట్టావు మహారాణి?"
 
నేను: "అబ్బో... సర్లే సీమ! నేనే నిన్ను మరచిపోయానా? సరే గానీ, ఎలా ఉన్నావు?"
 


 సీమ: "నేను చాలా బాగున్నాను. నువ్వే ఈ మధ్య ఫోన్ చేయడం లేదు... ఇంతకీ నువ్వు ఎలా ఉన్నావు?"
 
నేను: "నేను కూడా బాగున్నాను సీమా..." మేము మాట్లాడుకుంటుండగానే ఆరుష్ నా సంభాషణను మధ్యలోనే ఆపి...
 
ఆరుష్: "అమ్మా! సీమ ఆంటీనా మాట్లాడేది? ఆంటీ వస్తున్నారా మన ఇంటికి?"
 
నేను: "అవునురా."
 
ఆరుష్: "నా తరపున ఆంటీకి ఒక పెద్ద హలో చెప్పు అమ్మా!"
 
నేను: (ఫోన్లో) "సీమా, ఆరుష్ నిన్ను ఎలా ఉన్నావని అడుగుతున్నాడు. ప్రస్తుతం ఇంట్లో నేను, వాడు మాత్రమే ఉన్నాము."
 
సీమ: "అవునా! ఆరుష్ ఎలా ఉన్నాడు జాన్వి? వాడి చదువులు ఎలా సాగుతున్నాయి?"
 
నేను: "వాడు చాలా బాగున్నాడు సీమా. చదువు కూడా బాగానే సాగుతోంది, ఇది వాడికి డిగ్రీ చివరి సంవత్సరం కదా."
 
సీమ: "అవును జాన్వి... అన్నట్టు వచ్చే వారం మన ఫ్రెండ్స్ అందరి కిట్టీ పార్టీ ఉంది. అందరం
కలవబోతున్నాం, నువ్వు ఖచ్చితంగా రావాలి. వేదిక ఎక్కడో నేను తర్వాత ఫోన్ చేసి చెప్తాను."
 
నేను: "సరే సీమా! తప్పకుండా!"
 
సీమ: "హ్మ్... సరే ఉంటాను జాన్వి, బాయ్! నా తరపున ఆరుష్‌కి నా ప్రేమను, ఆశీస్సులను అందించు."
ఫోన్ పెట్టేసాక ఆరుష్ నా వైపు చూస్తూ...
 
ఆరుష్: "ఏం చెప్తోంది ఆంటీ?"
 
నేను సీమ చెప్పిన కబుర్లన్నీ ఆరుష్‌కి చెప్పాను. ఈ లోపు మా భోజనాలు కూడా పూర్తయ్యాయి. ఆరుష్ తన గదిలోకి వెళ్లి చదువుకోవడం మొదలుపెట్టాడు.
 
నేను హాలులోకి వచ్చి టీవీ ఆన్ చేసుకున్నాను. నా కొడుకు నవ్వుతూ నా కళ్లముందు తిరుగుతుంటే నా హృదయానికి ఎంతటి ప్రశాంతత లభిస్తుందో నా మాటల్లో చెప్పలేను.
 
రాత్రి అయింది. ప్రతాప్ ఇంకా ఇంటికి రాలేదు. ఒకసారి ఫోన్ చేసి అడుగుదామని నా ఫోన్ చేతిలోకి తీసుకున్నాను. నేను డయల్ చేయబోయే లోపే ప్రతాప్ కాల్ వచ్చింది.
 
ప్రతాప్: "హ్మ్మ్... చెప్పు."
 
నేను: "ఎప్పుడు వస్తున్నారు? అని ఆరుష్ అడుగుతున్నాడు."
 
ప్రతాప్: "కొద్దిసేపట్లో వస్తాను. నాకు ఇక్కడ కొంచెం పని ఉంది, అది పూర్తి చేసుకుని వస్తాను."
 
ఇది వినగానే నేను కాల్ కట్ చేశాను. 'కొద్దిసేపు' అంటే ప్రతాప్ మాటల్లో రెండు మూడు గంటలని నాకు తెలుసు. అందుకే ఆరుష్ గదికి వెళ్లి అతన్ని భోజనానికి పిలిచాను. మేమిద్దరం కలిసి రాత్రి భోజనం చేసి, పనులన్నీ పూర్తి చేసుకున్నాము.
 
పడకగదిలోకి వెళ్లాక నాకు ఎంతకీ నిద్ర పట్టలేదు. మెల్లగా లేచి నా అబ్బాయి గది తలుపు తెరిచి లోపలికి వెళ్లాను. ఆరుష్ టేబుల్ ల్యాంప్ వెలుగులో తీవ్రంగా చదువుకుంటూనే ఉన్నాడు.
 
నేను: "బేబీ..."
 
ఆరుష్: (వెనక్కి తిరిగి చూస్తూ) " అమ్మా... నువ్వు ఇంకా నిద్రపోలేదా?"
 
నేను: "నాకు నిద్ర రావడం లేదురా..."
 
ఆరుష్: "నాకు కూడా నిద్ర రావడం లేదు అమ్మా, అందుకే ఇంకా చదువుకుంటున్నాను."
 
నేను మెల్లగా వెళ్లి వాడి మంచం మీద కూర్చున్నాను. వాడి దిండును ఒడిలో పెట్టుకుని, నా మొబైల్ చూస్తూ కూర్చున్నాను. ఆరుష్ చదువుకుంటూనే నాతో ముచ్చట్లు చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు.
 


గది కిటికీ తెరిచి ఉంది. బయట రాజమండ్రి రాత్రి వాతావరణం ఎంతో ప్రశాంతంగా ఉంది.
 
గోదావరి వైపు నుంచి వస్తున్న చల్లని పిల్లగాలులు కిటికీ తెరలను తాకుతూ లోపలికి వస్తున్నాయి. చీకటి నిశ్శబ్దంలో నేనూ, ఆరుష్ మాత్రమే చాలా మెల్లగా, మధురంగా మాట్లాడుకుంటున్నాము.
 
మాట్లాడుతూ మాట్లాడుతూ ఆరుష్ ఒక క్షణం నా వైపు తిరిగి నన్ను తదేకంగా చూడటం మొదలుపెట్టాడు. కిటికీలోంచి వస్తున్న గాలులకు నా జుట్టు పదే పదే నా ముఖం మీద పడుతోంది. నేను నా వేళ్లతో ఆ జుట్టును సరిచేసుకుంటున్నాను. ఆరుష్ చూపులన్నీ నా మీదే ఉన్నాయి.
 
ఆరుష్: "అమ్మా…" (చాలా ప్రేమగా, మృదువైన గొంతుతో పిలిచి, నవ్వుతూ నా వైపు చూశాడు)
నేను నా కళ్లతోనే 'ఏంటిరా?' అన్నట్లు అడిగాను. వాడు తన తలను అడ్డంగా ఊపి, చిన్నగా నవ్వి, మళ్లీ పుస్తకాల వైపు తిరిగాడు.


 
మొబైల్ చూస్తూ నేను ఎప్పుడు నిద్రపోయానో నాకే తెలియలేదు. ఆరుష్ తన చదువు పూర్తయ్యాక, నా వైపు చూశాడు.
 
ఆరుష్: (తనలో తాను నవ్వుకుంటూ) "అమ్మ కూడా ఒక్కోసారి చిన్నపిల్లలాగే పడుకుండిపోతుంది

ఆరుష్ ఎంతో జాగ్రత్తగా నన్ను నిటారుగా పడుకోబెట్టి, నా మీద దుప్పటి కప్పి, నా పక్కనే పడుకున్నాడు.
 
కొద్దిసేపటికి ఇంటి బయట డోర్ బెల్ మోగింది. ఆ శబ్దానికి నేను లేవకూడదని, ఆరుష్ త్వరగా లేచి తలుపు తెరవడానికి వెళ్లాడు.
 
ఆరుష్: "నాన్న! ఎంతసేపటికైనా నిద్రపోరా మీరు?ఇంటికి రారా?"
 
ప్రతాప్: " కొంచెం పని వల్ల ఆలస్యమైంది. నువ్వు భోజనం చేశావా? మరి జాన్వి తిన్నదా?"
 
ఆరుష్: "అమ్మ నా గదిలోనే కూర్చుని నిద్రపోయింది నాన్నా."
 
ప్రతాప్: "సరే అయితే, నేను కూడా వెళ్లి పడుకుంటాను."
 
ఆరుష్: "గుడ్ నైట్ నాన్న."
 
ఆరుష్ తిరిగి తన గదిలోకి వచ్చి మంచం ఎక్కి నా పక్కన పడుకున్నాడు. రాత్రి మసక వెలుగులో మేమిద్దరం ఒకే దుప్పటి కింద ఉన్నాము.
 
వాడికి చాలా సేపటి వరకు నిద్రపట్టలేదు. మెల్లగా తిరిగి, నా వెనుక నుండి నన్ను ఆప్యాయంగా కౌగిలించుకున్నాడు.
 


కొంతసేపటికి నేను కూడా నిద్రలోనే వాడి వైపు తిరిగి, నా తలను వాడి భుజం మీద పెట్టి, వాడిని నా చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను. ఉదయం నేను కళ్ళు తెరిచేసరికి నా తల ఆరుష్ ఛాతీ మీద ఉంది.
 
నేను లేచి కూర్చున్నాను... 'ఎన్ని రోజుల తర్వాత నా మనసుకు ఇంత ప్రశాంతమైన నిద్ర దొరికింది!' అని నాలో నేను అనుకున్నాను.
 
ఆదివారం ఉదయం అయింది. నేను త్వరగా లేచి గుడికి సిద్ధమయ్యాను. అనుకున్నట్టుగానే నా కొడుకు ఇంకా లేవలేదు. నేను వాడి గదికి వెళ్లి లేపాను.
 
నేను: "ఓయ్ ముసలాయన! నిన్న రాత్రి గుడికి వస్తానని చెప్పావు... ఇంకా నిద్రపోతున్నావా?"
 
ఆరుష్: (కళ్ళు నలుపుకుంటూ) "గుడ్ మార్నింగ్ అమ్మా... అప్పుడే సిద్ధమయ్యావా?"
 
నేను: "సిద్ధమయ్యాను బాబూ! త్వరగా లే, మాట్లాడకుండా ముఖం కడుక్కో."
 
ఆరుష్: "అమ్మా... ఒక్క 10 నిమిషాలు ఇవ్వు, వచ్చేస్తాను!"
 
కొంతసేపటికి ఆరుష్ సిద్ధమై వచ్చాడు. ప్రతాప్ ఇంట్లోనే ఉన్నాడు కాబట్టి మేము కారు తీసుకుని గుడికి బయలుదేరాము. కారు ఆరుష్ డ్రైవ్ చేస్తున్నాడు, నేను వాడి పక్కన కూర్చున్నాను.
 
గోదావరి గాలిని ఆస్వాదిస్తూ మేము గుడికి చేరుకున్నాము. పంతులు గారు పూజ పూర్తి చేసుకుని నా దగ్గరకు వచ్చారు.
 


పంతులు గారు: "ఓహ్ జాన్వీ ! ఇతనేనా మీ అబ్బాయి ఆరుష్?"
 
నేను: "అవును పంతులు గారు."
 
ఆరుష్ ఎంతో సంస్కారంతో పంతులు గారు పాదాలకు నమస్కరించాడు.
 
పంతులు గారు: "దీర్ఘాయుష్మాన్ భవ బాబూ! నిన్ను ఇంతగా ప్రేమించే తల్లి దొరకడం నీ అదృష్టం!"
నేను ఎంతో గర్వంగా, ప్రేమగా నవ్వి, ఒక కవరు తీసి పంతులు గారుకి ఇచ్చాను.
 
పంతులు గారు: "చాలా సంతోషం తల్లి! ప్రతి నెలా ఈ సత్కార్యం చేయడం నువ్వు మర్చిపోవు."
 
ఆరుష్: (ఆశ్చర్యంగా) "అమ్మా! ఏంటిది?"
 
పంతులు గారు: "ఆరుష్! మీ అమ్మ ప్రతి నెలా నీ పేరు మీద ఈ గుడిలోని పేద వాళ్ళకి అన్నదానానికి విరాళం ఇస్తుంది."
 
ఇది విన్న ఆరుష్ నా వైపు ఎంతో భావోద్వేగంతో చూడటం మొదలుపెట్టాడు. తల ఊపుతూ కళ్లల్లో నీళ్లతో నా వైపు చూశాడు. మేము అక్కడి నుండి బయలుదేరి కారులో కూర్చున్నాము.
 
ఆరుష్: "అమ్మా... నువ్వు నన్ను ఎంతగానో ప్రేమిస్తున్నావు. నువ్వే ఈ ప్రపంచంలోనే బెస్ట్ మమ్మీవి! నీ కళ్లల్లో ఎప్పుడూ కన్నీరు రానివ్వను అమ్మా!"
 


నేను కేవలం అతని వైపు చూస్తూ నవ్వుతున్నాను
 
కారులోంచి దిగి, ఇంట్లోకి అడుగుపెడుతున్న క్షణంలో ఆరుష్ ఎంతో ఆప్యాయంగా అన్నాడు...
 
ఆరుష్: "అమ్మా... నిన్ను చాలా ప్రేమిస్తున్నాను!"
 
నేను: (వాడి మృదువైన బుగ్గలను నిమురుతూ) "నేను కూడా నిన్ను చాలా ప్రేమిస్తున్నానురా బాబూ! ♥️"
 
కొద్దిసేపటికే మేమిద్దరం ఇంట్లోకి చేరుకున్నాము. ఇల్లంతా ప్రశాంతంగా ఉంది.
 
నేను: "ఆరుష్... మీ నాన్న ఇంకా నిద్రపోతున్నట్టున్నాడురా. నువ్వు వెళ్లి హాలులో కూర్చో, నేను మనకి కాఫీ తీసుకొస్తాను."
 
ఆరుష్ సరేనంటూ వెళ్లి హాలులోని సోఫాలో టీవీ ఆన్ చేసుకుని కూర్చున్నాడు. నేను వంటగదిలోకి వెళ్లి ఎంతో ఇష్టంగా కాఫీ తయారు చేసి, రెండు కప్పుల్లో తీసుకువచ్చాను. కాఫీ కప్పు ఆరుష్‌కి అందిస్తూ మెల్లగా అడిగాను...
 
నేను: "ఆరుష్... రాత్రి భోజనానికి ఏం వండమంటావురా?"



ఆరుష్: (కాఫీ సిప్ చేస్తూ) "అమ్మా... నేను కూడా ఈరోజు నీతో పాటు ఉపవాసం ఉండాలా?"
 
నేను: "నువ్వా... వద్దులేరా బాబూ! నువ్వు ఆకలిని తట్టుకోలేవు. మీ ఇద్దరికీ నేను వంట చేస్తానులే, ఏం వండమంటావో చెప్పు?"
 
ఆరుష్: "నీకు ఏది నచ్చితే అది వండు అమ్మా!"
 
నేను: "హ్మ్మ్... సరే!"
 
ఇంతలో గది తలుపు తెరుచుకుని ప్రతాప్ బయటకు వచ్చాడు. మేమిద్దరం హాలులో కూర్చుని ఉండటం చూసి...
 
ప్రతాప్: "ఓహో... మీరిద్దరూ వచ్చేశారా! ఏంటి ఆరుష్, చాలా త్వరగా వచ్చేసారు గుడి నుంచి?"
 
ఆరుష్: "నాన్నా... ఒకసారి మీ వాచ్ చూడండి!"
 
ప్రతాప్: "అరే... ఎంత సమయం గడిచిపోయిందో నాకు తెలియనే లేదు! ఫ్రెషప్ అయి వస్తాను. ఏయ్ జాన్వి... నాకు ఒక కప్పు టీ పెట్టు."
 
నేను: (వంటగది వైపు వెళ్తూ) "సరే..."
 
కొద్దిసేపటికి ప్రతాప్ తయారై వచ్చి హాలులో కూర్చుని ఆరుష్‌తో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.
 
ప్రతాప్: "ఏయ్ జాన్వి... టీ తీసుకురా!"
 
నేను కాగుతున్న టీని కప్పులోకి వడకట్టి తీసుకువచ్చి అతనికి ఇచ్చాను. టీ కప్పు ఇస్తూ నా మనసులోని అనుమానపు చూపులతో అతని వైపు చూశాను... ?
 
నేను: "ఈరోజు మధ్యాహ్నం ఇక్కడే తింటున్నారా?"
 
ప్రతాప్: (టీ గుటకలేస్తూ) "కొంచెం పని తక్కువగా ఉంది... మధ్యాహ్నానికి బయటకు వెళ్తున్నాను.
 
ఆరుష్... నేను నీ బైక్ తీసుకువెళ్తున్నాను. నీకేమైనా బయట పని ఉంటే, తప్పనిసరి అయితే కారు తీసుకుని వెళ్ళు, సరేనా?"
 
ఆరుష్: "సరే నాన్నా!"
 
ప్రతాప్: "పద, నేను బయలుదేరతాను."
 
నేను: "ఏవండీ... వినండి, నువ్వు రాత్రి భోజన సమయానికైనా ఇంటికి వచ్చేస్తావు కదా?"
 
ప్రతాప్: "అమ్మ్మ్... నేనేమీ ఖచ్చితంగా చెప్పలేను! బాబూ... నువ్వు తినేసి పడుకో, సరే బాయ్!"
 
అతను బైక్ తాళాలు తీసుకుని బయటకు వెళ్ళిపోతుంటే... నేను నిస్సహాయంగా నా రెండు చేతుల మధ్య చీర కొంగును చుట్టుకుంటూ తిప్పుతూ ఉండిపోయాను ?...?
 
ప్రతాప్ వెళ్లాక నేను తిరిగి వంటగదిలోకి వెళ్లి వంట చేయడంలో మునిగిపోయాను. ఇంతలో ఆరుష్ మెల్లగా వంటగదిలోకి వచ్చి, వెనుక నుండి నన్ను ఆప్యాయంగా కౌగిలించుకుని అక్కడే నిలబడ్డాడు. వాడి స్పర్శ నా మనసులోని భారమంతా మాయం చేసింది.
 
ఆరుష్: "అమ్మా... నేను వెళ్లి కరణ్‌ని (తన స్నేహితుడు) కలిసి వస్తాను."
 
నేను: "ఎందుకురా?"
 
ఆరుష్: "నేను కొన్ని కాలేజీ నోట్స్ తీసుకోవాలి అమ్మా."
 
నేను: "ముందు భోజనం చేసి వెళ్లరాదుగా?"
 
ఆరుష్: "వద్దు అమ్మా, ఇప్పుడే వెళ్లి వచ్చేస్తాను. వచ్చి తింటానులే!"
 
నేను: "సరే... త్వరగా రా!"
 
ఆరుష్ నన్ను మరింత గట్టిగా కౌగిలించుకుని, నా బుగ్గ మీద ముద్దుపెట్టి బయటకు వెళ్ళిపోయాడు.వాడు వెళ్లాక నేను వంట పనులన్నీ త్వరగా ముగించుకున్నాను.
 


ఇల్లంతా సర్దేసి, ప్రశాంతంగా టీవీ ముందు కూర్చున్నాను. కానీ నా మనసులో ఏదో తెలియని అలజడి... కాసేపు తీవ్రంగా ఆలోచించాక, నా మొబైల్ తీసి ఒక నంబర్‌కు డయల్ చేసి కాల్ చేశాను.
 
ఫోన్ రింగ్ అయింది... అవతలి వైపు నుండి కాల్ ఎత్తారు.
 
నేను: "హలో..."
 
అవతలి వ్యక్తి: "హలో... నువ్వు జాన్వివా? ఎలా ఉన్నావు?"
 


నేను: "ఉమ్మ్... నేను బాగానే ఉన్నాను. కానీ... మీరు చెప్పినదంతా నిజమే అనిపిస్తోంది! నాకు చాలా టెన్షన్‌గా ఉంది... ఈ విషయం ఎవరికైనా తెలిస్తే ఏమవుతుందో అని భయంగా ఉంది!" ?
 
(అవతలి వ్యక్తి ఎవరు? నా మనసును ఇంతలా కలవరపెడుతున్న ఆ రహస్యమేమిటి? ఆ నిజం తెలిస్తే నా కుటుంబం, నా కొడుకు ఆరుష్ పరిస్థితి ఏమిటి?... తర్వాతి భాగంలో చూద్దాం!)
 
---------------------------- నెక్స్ట్ అప్డేట్ లో కలుద్దాం --------------------------------------
[మరికొంత సమాచారం పంపారు కానీ నాకు పూర్తిగా సమాచారం లేకపోవడం వాళ్ళ ఇంత వరకు రాసి పోస్ట్ చేస్తున్నాను]
 
లైక్స్ అండ్ కామెంట్స్ రూపంలో మీ అభిప్రాయాన్ని పంచుకోవచ్చు. మన అపరిచిత వ్యక్తి కోసం అయిన చేయండి..
 
థాంక్స్ .....నేను బాగనే రాస్తున్నాను అని అనుకుంటున్నా “జాన్వి గారు “...

[Mahesh12345]

అంత బాగుంది అనుకునే టైం లో ఈ ఫోన్ కాల్ ఏంటి ఎవరు కాల్ లో ఉంది మరి చూడాలి తర్వాత ఏం జరుగుతుందో 

[selfread]

నిజంగా చాలా చక్కగా రాశారు.

[Sunnysunnysunny]

నేను: "ఉమ్మ్... నేను బాగానే ఉన్నాను అంజలి. కానీ నువ్వు చెప్పినదంతా నాకు ఇప్పుడు నిజమే అనిపిస్తోంది.
 
నేను చాలా టెన్షన్‌గా ఉన్నాను... ఈ విషయం ఇంకెవరికైనా తెలిస్తే ఏమవుతుందో అని భయంగా ఉంది!" ?
 


(అంజలి నా ప్రాణస్నేహితురాలు. నేను గర్భవతిగా ఉన్నప్పుడు ఉద్యోగం మానకముందు ప్రతాప్ పనిచేసే బ్యాంకులోనే పనిచేసేదాన్ని.
 
అప్పట్లో అంజలి, నేను చాలా క్లోజ్. ప్రతాప్ నా వెనుక చేస్తున్న మోసం గురించి అంజలి నాకు చాలాసార్లు చెప్పింది.
 
కానీ అప్పట్లో నేను ప్రతాప్‌ని బ్లైండ్‌గా నమ్మి ఆమె మాటలు పట్టించుకోలేదు. కానీ ఈరోజు ప్రతాప్ నన్ను నిజంగానే మోసం చేస్తున్నాడని నాకు పూర్తిగా నమ్మకం కుదిరింది...)
 
అంజలి: "హ్మ్మ్... నేను నీకు చాలాసార్లు చెప్పాను జాన్వి, కానీ నువ్వు అప్పుడు నన్ను నమ్మలేదు."
 
నేను: "ఇప్పుడు నేనేం చేయాలి అంజలి... నువ్వే చెప్పు? నేను ఎంత ఒత్తిడిలో ఉన్నానో నీకు ఏం చెప్పాలో కూడా నాకు అర్థం కావడం లేదు."
 
అంజలి: "నాకు తెలుసు జాన్వి, కానీ మరీ ఎక్కువగా ఒత్తిడి తీసుకోకు. నువ్వు ఇలా టెన్షన్ పడితే ఆరుష్ కనిపెట్టేస్తాడు... వాడు నిన్ను చూసి మరింత ఆందోళన చెందుతాడు."
 
నేను: "అవును అంజలి, అందుకే నేను వాడి ముందు ఏమీ బయటపడటం లేదు... ఆరుష్ కాలేజీ పరీక్షలు అయిపోనివ్వు, తర్వాత చూసుకుందాం."
 
అంజలి: "అవును, నువ్వు చెప్పింది నిజమే... సరే చెప్పు, ఇంట్లో అంతా ఎలా ఉంది?"
 
నేను: "ఏమీ లేదు, అంతా ఏదో అలా మామూలుగా ఉంది... సీమ నీకు ఫోన్ చేసిందా?"
 
అంజలి: "అవును చేసింది. మనం వచ్చే వారం కలవాలి కదా?"
 
నేను: "హ్మ్మ్... సరేకానీ ఇంట్లో అందరూ ఎలా ఉన్నారు? పిల్లలు ఎలా ఉన్నారు?"
 
అంజలి: "అంతా బాగానే ఉన్నారు జాన్వి, పిల్లలు కూడా."
 
నేను: "పిల్లల్ని, అన్నయ్యని ఎప్పుడైనా మన ఇంటికి తీసుకురా అంజలి."
 
అంజలి: "నేను తప్పకుండా వస్తాను. నేను ఆరుష్‌ను చూసి కూడా చాలా రోజులైంది, తప్పక కలుస్తాను."
 
నేను: "సరే, త్వరగా రా."
 
అంజలి: "సరే అలాగే. నువ్వు జాగ్రత్తగా ఉండు, మరీ ఎక్కువగా టెన్షన్ పడకు. అంతా సర్దుకుంటుంది... బై!"
 
నేను: "బై..."
 
ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకుని కాల్ కట్ చేశాను. సరిగ్గా అప్పుడే ఇంటి డోర్ బెల్ మోగింది. ఆరుష్ వచ్చే సమయమే అని వెళ్లి తలుపు తెరిచాను. ఎదురుగా నా కొడుకే నిలబడి ఉన్నాడు.
 
నేను: "నీ పని అయిపోయిందారా బాబూ?"
 
ఆరుష్: (ఇంట్లోకి వస్తూ) "హ్హ అమ్మా... అన్నట్టు నువ్వు ఏమైనా తిన్నావా ఈరోజు?"
 
నేను: "వదిలేయ్, ముందు నువ్వు వెళ్లి తిను. చాలా సేపయింది కదా."


 
వాడికి పళ్లెంలో భోజనం వడ్డించి, వాడు తినడం ముగించే వరకు వాడి పక్కనే కూర్చున్నాను.
 
ఆరుష్ భోజనం ముగించి చదువుకోవడానికి తన గదిలోకి వెళ్లాడు. నేను వంటగది సదురుకుని కాసేపు అలా హాలులో విశ్రాంతి తీసుకున్నాను.
 
సాయంత్రం అయింది. ప్రతాప్ మధ్యాహ్నానికే వస్తానన్నాడే... కానీ ఇంకా రాలేదు ?.
 
నేను లేచి, స్నానం చేసి హాలులోకి వచ్చాను. ఆరుష్ హాలులో కనిపించలేదు. వాడి గదికి వెళ్లి చూసినా అక్కడ లేడు.
 
నేను: "ఆరుష్... ఆరుష్..."
 
ఆరుష్: (వంటగదిలోంచి) "అమ్మా, నేను ఇక్కడే ఉన్నాను!"
 
నేను: "ఏం చేస్తున్నావురా లోపల?"
 
ఆరుష్: "అమ్మా... మన ఇద్దరి కోసం వేడి వేడిగా కాఫీ చేస్తున్నాను!" 
 


మేమిద్దరం హాలులో కూర్చుని కబుర్లు చెప్పుకుంటూ ప్రశాంతంగా కాఫీ తాగాము. అప్పుడు డోర్ బెల్ మోగింది. వెళ్లి తలుపు తీస్తే బయట ప్రతాప్ ఉన్నాడు.
 
నేను: "ఎక్కడికి వెళ్లారు? మధ్యాహ్నమే వస్తానన్నారు కదా?"
 
ప్రతాప్: (లోపలికి వస్తూ) "నాకు పని ఉండిపోయింది..."
 
అని సోఫాలో కూర్చుని టీ కావాలన్నాడు. అతనికి టీ ఇచ్చి నేను పడకగదిలోకి వెళ్లాను. బట్టలు మార్చుకుని బయటకు వచ్చి వాళ్లిద్దరికీ చెప్పాను:
 
నేను: "నేను కూరగాయలు కొనడానికి మార్కెట్‌కి వెళ్తున్నాను..."
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నేను నీతో రానా?"
 
నేను: "వద్దులేరా, పక్కింటి కమల ఆంటీ వస్తున్నారు నాతో పాటు."
 
నేను మార్కెట్‌కి వెళ్లి వచ్చాక, ప్రతాప్, ఆరుష్ హాలులో మాట్లాడుకుంటున్నారు. నేను వాళ్లకు తెలియకుండా తలుపు చాటున నిలబడి విన్నాను.
 
ఆరుష్: "నాన్న, మీరు బయట తిన్నారా లేదా?"
 
ప్రతాప్: "అవునురా తిన్నాను. ఇంతసేపు ఎవరు ఆకలితో ఉండగలరు? ఈ ఉపవాసాలను మీ అమ్మ ఎలా తట్టుకుంటుందో ఆమెకే తెలియాలి, నేను అలా ఉండలేను."
 
ఆరుష్: (నవ్వుతూ) "? మీరు చెప్పింది నిజమే నాన్న... అమ్మ చాలా బలవంతురాలు. అన్నట్టు నాన్న... ఈ మధ్య అమ్మ కొంచెం ఒత్తిడికి గురవుతోందా? దాని గురించి మీకు ఏమైనా తెలుసా?"
 
ఈ మాట వినగానే ప్రతాప్ ఒక్కసారిగా కంగారుపడి, ఆలోచనలో పడ్డాడు. (తన ప్రవర్తన గురించి జాన్వి ఏమైనా కొడుక్కి చెప్పేసిందా అని భయం).
 
ఆరుష్: "నాన్న?"
 
ప్రతాప్: "ఆ... లేదు లేదు! దాని గురించి నాకు ఏమీ తెలియదురా. దాని గురించి నువ్వేం ఆలోచించకు. ఏమైనా ఉంటే ఆమె నీకు చెబుతుంది కదా... అంత సీరియస్ ఏమీ కాదులే, నువ్వు కంగారు పడకు."
 
ఆరుష్: "సరే నాన్న, నేను చదువుకోవడానికి వెళ్తున్నాను."
 
రాత్రి మేమంతా భోజనం తయారు చేసుకుని, తిన్న తర్వాత పడుకున్నాము... (ఇదే నా జీవితం, ప్రతిరోజూ ఇలాగే గడిచిపోతోంది. నాకు ఏమైనా మనశ్శాంతి ఉంటే, అది నా కొడుకు ఆరుష్‌తో మాత్రమే.)
 
మూడు నాలుగు రోజులు ప్రశాంతంగా గడిచాయి. ఒకరోజు మధ్యాహ్నం వేళ నేను వంటగదిలో పనిచేస్తుండగా డోర్ బెల్ మోగింది. వెళ్లి చూస్తే పక్కింటి మహిళలు ఉన్నారు.
 
నేను: "ఓయ్ కమలా, రేఖా మీరు! రండి రండి లోపలికి కూర్చోండి."
 
నేను: "మీరు కూర్చోండి, నేను టీ తీసుకొస్తాను."
 
వంటగదిలోకి వెళ్లి టీ చేసి తెచ్చాను. ముగ్గురం కూర్చుని కబుర్లు చెప్పుకుంటున్నాము.
 


రేఖ: "జాన్వి, ఆరుష్ ఎక్కడా కనిపించడం లేదు?"
 
నేను: " కాలేజీకి వెళ్ళాడు. త్వరలోనే వచ్చేస్తాడులే."
 
కమల: "జాన్వి, మేము రేపు షాపింగ్‌కి వెళ్తున్నాము. నిన్ను కూడా తీసుకెళ్దామని వచ్చాము. నీకు చీరల ఎంపికలో మంచి రుచి ఉంది కదా!"
 
నేను: "అవునా... సరే నేను కూడా కొన్ని చీరలు కొనాలని అనుకుంటున్నాను. అన్నట్టు, రేపు ఏ సమయానికి బయలుదేరాలి?"
 
రేఖ: "రేపు ఇంటి పనులన్నీ పూర్తి చేసుకొని బయలుదేరుదాం."
 
నేను: "అలాగే కానివ్వండి!"
 
అప్పుడు డోర్‌బెల్ మోగింది. వెళ్లి తలుపు తెరిస్తే ఆరుష్ కాలేజీ నుంచి వచ్చాడు. వాడు లోపలికి వచ్చి మా మధ్య కూర్చున్నాడు.
 
ఆరుష్: "హేయ్ ఆంటీ! ఇన్ని రోజుల తర్వాత ఈరోజు మన ఇంటికి వచ్చారు?ఎలా ఉన్నారు?"
 
రేఖ: "బాగున్నాను బాబూ."
 
కమల: "నేను బాగున్నాను ఆరుష్. చెప్పు నువ్వు ఎలా ఉన్నావు, చదువు ఎలా సాగుతోంది?"
 
ఆరుష్: "నేను చాలా బాగున్నాను ఆంటీ, నా చదువులు కూడా బాగా సాగుతున్నాయి."
 
అప్పుడు ఆ ఇద్దరు మహిళలు ఒకరినొకరు చూసుకొని: "ఆరుష్ ఇప్పుడు రోజురోజుకూ చాలా ముద్దుగా, హ్యాండ్సమ్‌గా తయారవుతున్నాడు" అన్నారు.
 
ఆరుష్: (సిగ్గుపడుతూ) "హాహహ చాలు చాలు ఆంటీ... థ్యాంక్స్ ?!" ఇదంతా చూసి నా మనసులో చిన్నగా నవ్వుకుని సంతోషపడ్డాను.
 
ఆరుష్: "కమలా ఆంటీ, కరణ్ (కమల కొడుకు) ఎప్పుడు వస్తున్నాడు ఊరి నుంచి?"
 
కమల: "వచ్చే నెల తిరిగి వస్తాడురా."
 
ఆరుష్: "రేఖా ఆంటీ, అమృత (రేఖ కూతురు) ఎలా ఉంది?"
 
రేఖ: "ఆమె కూడా బాగుంది బాబూ."
 
ఆరుష్: "సరే అయితే, మీరు కూర్చొని మాట్లాడండి. నేను కొంచెం ఫ్రెషప్ అయి వస్తాను."
 
ఇద్దరూ: "అయ్యో బాబూ, చాలా సేపయింది. మేము ఇక బయలుదేరతాము."
 
నేను: "అయ్యో కూర్చోండి..."
 
వాళ్లు వెళ్తుంటే నేను సాగనంపడానికి తలుపు వరకు వెళ్లాను. ఆరుష్ ఫ్రెషప్ అవ్వడానికి తన గదిలోకి వెళ్లాడు.
 
వాళ్లను సాగనంపి నేను తిరిగి ఆరుష్ గదిలోకి వెళ్లినప్పుడు, నా కళ్ల ముందున్న దృశ్యాన్ని చూసి ఒక్క క్షణం ఆశ్చర్యంతో నిలబడిపోయాను ?.?. (ఆరుష్ చొక్కా లేకుండా అద్దం ముందు నిలబడి ఉన్నాడు.)
 
అతని శరీరాన్ని, ఆ స్థితిలో అతన్ని చూడగానే నాకు ఆ విషయం గుర్తొచ్చింది (ఆరుష్ చాలా ముద్దుగా ఉంటాడు). నేను అతన్నే చూస్తూ ఉండిపోయాను.
 
(చాలా కాలం తర్వాత అతని శరీరాన్ని చూశాను, అందుకే కొంచెం ఆశ్చర్యపోయాను. సాధారణంగా అంతగా ఆశ్చర్యపోను.)
 


ఆరుష్ చొక్కా లేకుండా అద్దం ముందు నిలబడి తన శరీరాన్ని చూసుకుంటున్నాడు. వ్యాయామం చేసి దృఢంగా తయారైన నా కొడుకు ముద్దుల రూపం చూసి ఒక తల్లిగా నా మనసు ఎంతో గర్వంతో, ఆనందంతో నిండిపోయింది. 
 
ఆరుష్: (అద్దంలోంచి నన్ను చూసి) "అమ్మా..."
 
నేను: (తేరుకుంటూ) "అబ్బో... మా కొడుకు బాగానే బాడీ పెంచుతున్నాడే!"
 
ఆరుష్: (సిగ్గుపడుతూ) "ఎక్కడ అమ్మా... నువ్వు కూడానా!"
 
నేను: "సరేలే పద, ఫ్రెషప్ అయి భోజనం చెయ్యి."
 
ఆరుష్: "నువ్వు వెళ్ళు అమ్మా, నేను ఇప్పుడే వస్తాను."
 
వాడు భోజనం చేసి చదువుకోవడానికి వెళ్ళాడు. నేను హాలులో టీవీ ఆన్ చేశాను కానీ ప్రతాప్ ఆలోచనలు నా మనసును మళ్లీ ఒత్తిడికి గురిచేయడం మొదలుపెట్టాయి.
 
మనసు బాగులేక టీవీ ఆపేసి, ఆరుష్ గదిలోకి వెళ్లి వాడి మంచం మీద పడుకున్నాను. ఆరుష్ టేబుల్ దగ్గర చదువుకుంటున్నాడు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, ఏమైంది?"
 
నేను: "ఏమీ లేదురా... కొంచెం కళ్ళు మూతలు పడుతున్నాయి, అందుకే నీ గదిలో పడుకుందామని వచ్చాను."
 
ఆరుష్: "పర్వాలేదు అమ్మా, ప్రశాంతంగా పడుకో."
 
నేను ఆరుష్ మంచం మీద పడుకోగానే గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నాను. కొద్దిసేపటి తర్వాత ఆరుష్ నా దగ్గరకు వచ్చి, నా మీద దుప్పటి కప్పి, నా నుదిటి మీద చేయి పెట్టి నాకు జ్వరం ఉందో లేదో చూశాడు. 
 
ఆరుష్: (చిరునవ్వుతో) "దేవుడి దయవల్ల, అమ్మకి జ్వరం ఏమీ లేదు!" ?
 
ఆరుష్ చదువుకోవడం కొనసాగించాడు. నేను ప్రశాంతంగా నిద్రపోయాను. సాయంత్రం 7 గంటలకు నా కళ్ళు తెరిచాను. వాడు ఇంకా చదువుకుంటూనే ఉన్నాడు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నిద్రలేచావా?"
 
నేను: (గడియారం వైపు చూస్తూ) "ఇడియట్ ! నన్ను ఎందుకు లేపలేదురా? చూడు ఎంత సమయం అయిపోయిందో!"
 
ఆరుష్: "నువ్వు అంత గాఢ నిద్రలో ఉంటే నేను నిన్ను ఎలా లేపగలను అమ్మా?"
 
నేను: "హ్మ్మ్... మీ నాన్న వచ్చారా?" (జడ సరిచేసుకుంటూ)
 
ఆరుష్: "లేదు అమ్మా, ఆయన ఇంకా రాలేదు."
 
నేను స్నానం చేసి వంటగదిలోకి వెళ్లేసరికి ప్రతాప్ ఇంటికి వచ్చాడు. స్నానం చేసి హాలులో కూర్చున్నాడు.
 
ప్రతాప్: "జాన్వి... టీ పెట్టు."
 
నేను: "తెస్తున్నాను..."
 
ఆరుష్: "నాన్న, ఎప్పుడు వచ్చారు?"
 
ప్రతాప్: "పది నిమిషాల క్రితమేరా." నేను టీ తెచ్చి ఇచ్చాను.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నాకు కూడా ఒక కప్పు టీ కావాలి!"
 
నేను: "వద్దు, నీకు దొరకదు!"
 
ఆరుష్: "అమ్మా, కొంచెం చాలు..."
 
నేను: "వద్దని చెప్పాను కదా! ఇప్పుడు టీ తాగితే రాత్రి భోజనం సరిగ్గా తినవు. అది నాకు కుదరదు!"
 
వాళ్లిద్దరూ హాలులో కూర్చుని టీవీలో క్రికెట్ మ్యాచ్ చూడటం మొదలుపెట్టారు. క్రికెట్ అంటే వాళ్లిద్దరికీ ప్రాణం.
రాత్రి 9:30 అయింది. నేను వచ్చి ఆరుష్ పక్కన కూర్చున్నాను.
 
నేను: "బేబీ, నీకు ఆకలిగా లేదా?" 
 
ఆరుష్: "అమ్మా, ఇది చివరి ఓవర్!"
 
ప్రతాప్: "అవును జాన్వి, ఒక్క పది నిమిషాలు."
 
నేను: "సరే, నేను డైనింగ్ టేబుల్ మీద భోజనం వడ్డిస్తాను, మీరు రండి."
 
నేను పళ్లెంలో భోజనం వడ్డించి, నా ఆలోచనల్లో మునిగిపోయి కూర్చున్నాను. వాళ్లిద్దరూ వచ్చి కూర్చున్నారు.
 


ఆరుష్: "ఇదేంటి అమ్మా? నువ్వు ఇంకా తినడం లేదా?"
 
నేను: "నిన్ను ఇప్పుడు కొడతాను... ప్రశాంతంగా కూర్చో! వడ్డించి చాలా సేపటి నుండి ఉంచాను, చల్లారిపోతోంది." (అది నా ప్రేమ, అందుకే వాడు కోప్పడలేదు)
 
ప్రతాప్: "అవునురా ఆరుష్, దెబ్బలు తినడం కంటే ప్రశాంతంగా భోజనం తినడమే మంచిది!"
 
నేను: "నీకు ఇంకేమైనా వడ్డించనా ఆరుష్?"
 
ఆరుష్: "వద్దు అమ్మా, నువ్వు ఇప్పటికే నా పళ్లెంలో చాలా వేశావు."
 
నేను: "సరే, తిను... మీకు ఇంకేమైనా కావాలా?" (ప్రతాప్‌తో)
 
ప్రతాప్: "కొంచెం కూర, చపాతీ ఇవ్వు."
 
భోజనం అయ్యాక వాళ్లిద్దరూ మళ్లీ టీవీ చూస్తుంటే, నేను వంటగది సదురుకుని టెర్రస్ పైకి వెళ్లాను. చల్లని గోదావరి గాలి వీస్తోంది. ఫోన్ తీసి మా అమ్మతో మాట్లాడాను. కొద్దిసేపటికి ఆరుష్ కూడా టెర్రస్ పైకి వచ్చాడు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా... అమ్మా..."
 
నేను: "ఏంటి బాబూ?"
 
ఆరుష్: "ఫోన్‌లో మాట్లాడుతున్నావా?"
 
నేను: "అవునురా, మీ అమ్మమ్మ ఫోన్ చేసింది."
 
ఆరుష్ కూడా నాతో పాటు ఇక్కడి నుండి నడవడం మొదలుపెట్టాడు. నేను ఫోన్‌లో మాట్లాడుతున్నాను, అతను మా సంభాషణ వింటున్నాడు. కొద్దిసేపటి తర్వాత మేమిద్దరం మాట్లాడుకున్నాము.
 


ఆరుష్: "ఏం చెప్తోంది నానీ?"
 
నేను: "నిన్ను పళ్ళు తోముకోమని చెప్తోంది!"
 
ఆరుష్: "కాదు... ఇప్పటికిప్పుడు నేను పళ్ళు తోమాలా? ఇది కుదరదు అమ్మా!"
 
నేను: "హాహా... పదా, కిందకి వెళ్దాం, ఆలస్యమైంది." మేము కిందకి వచ్చాము.
 
ఆరుష్: "గుడ్ నైట్ నాన్న, గుడ్ నైట్ అమ్మా!"
 
నేను: "గుడ్ నైట్ బాబూ... (ప్రతాప్‌తో) నువ్వు పడుకుంటావా లేక రాత్రంతా టీవీ ముందే కూర్చుంటావా?"
 
ప్రతాప్: "నువ్వు పడుకో, మ్యాచ్ అయిపోయాక వస్తాను."
 
నేను గదిలోకి వెళ్లి పడుకున్నాను. అది కూడా చాలా కష్టపడి, ఎంతో ఆరాటంతో. నిద్రలోకి జారుకున్న
 
మరుసటి రోజు ఉదయం ప్రతాప్ బ్యాంకుకు, ఆరుష్ కాలేజీకి వెళ్లారు. నేను ప్రతాప్‌తో మాట్లాడదామని ఎంత ప్రయత్నించినా అతను నాకు ఆ అవకాశమే ఇవ్వకుండా తప్పించుకుంటున్నాడు. నా కొడుకు ముందు ఈ గొడవలు చేయడం నాకు ఇష్టం లేదు.
 
ఇంటి పనులు ముగించుకుని, నేను పక్కింటి స్నేహితులతో కలిసి షాపింగ్‌కి వెళ్లాను. సాయంత్రం 6 గంటలకు ఇంటికి తిరిగి వచ్చాను.
 
ఆరుష్ అప్పటికే వచ్చి ఉన్నాడు. అలసటగా సోఫాలో కూర్చోగానే ఆరుష్ మంచినీళ్లు తెచ్చి ఇచ్చాడు.
 
నేను: "థ్యాంక్స్ బేబీ... చాలా అలసిపోయానురా." 
 
ఆరుష్: "ఏం షాపింగ్ చేశావు అమ్మా?"
 
నేను: "పెద్దగా ఏమీ కొనలేదురా... ఒక చీర, కొన్ని పర్సనల్ థింగ్స్."
 
ఆరుష్: "మరి నా కోసమేమీ కొనలేదా?"
 
నేను: "కొన్నానురా... రెండు షర్టులు, నీ ఫేవరెట్ పెర్ఫ్యూమ్ తెచ్చాను."
 
ఆరుష్: "థ్యాంక్స్ అమ్మా! అన్నట్టు నాన్న ఫోన్ చేశారు. ఆయన ఆలస్యంగా వస్తారంట. తలుపు గడియ పెట్టుకోమన్నారు, ఆయన దగ్గర ఇంకో తాళం చెవి ఉందంట."
 
'ఇది అతనికి రోజూ అలవాటైపోయింది' అని మనసులో అనుకున్నాను.
 
భోజనాలు ముగిశాక ఆరుష్ తన గదిలోకి వెళ్లాడు. ప్రతాప్ ఇంట్లో లేకపోవడంతో నేను ఆరుష్ గదిలోనే పడుకోవాలని వెళ్లాను.
 
నేను: "బేబీ..."
 
ఆరుష్: "హేయ్ అమ్మా! నిన్ను నా గదిలో పడుకోవడానికి పిలుద్దామని అనుకుంటున్నాను!"
 
నేను: "హ్మ్మ్... నేను పడుకోవడానికే వచ్చానులే. ఏ సబ్జెక్ట్ చదువుతున్నావు? పుస్తకం ఇటు ఇవ్వు, మా అబ్బాయి ఎంత చదివాడో చూస్తాను."
 
తర్వాత నేను ఆరుష్‌ను చాలా ప్రశ్నలు అడిగాను, అతను వాటన్నింటికీ చక్కగా సమాధానం చెప్పాడు.
 
ఆరుష్: "ఇంకేమైనా అడుగుతావా అమ్మా?"
 


నేను: "లేదు నాన్న, నాకు నిద్ర వస్తోంది. పడుకుంటాను."
 
ఆరుష్: "సరే అమ్మా, నువ్వు పడుకో. నేను కొద్దిసేపట్లో పడుకుంటాను."
 
నేను దుప్పటి కప్పుకుని పక్కకు తిరిగి పడుకున్నాను. ఆరుష్ చదువు ముగించి, లైట్ ఆర్పేసి నైట్ ల్యాంప్ వెలుగులో వచ్చి పడుకున్నాడు.
 
రాత్రి మసక వెలుగులో నా ముఖం వైపే కొద్దిసేపు చూసి, వెనుక నుండి నన్ను ఆప్యాయంగా కౌగిలించుకొని పడుకున్నాడు. 
 
అతను నన్ను కౌగిలించుకోగానే, నేను వెనక్కి తిరిగి అతన్ని కౌగిలించుకున్నాను. నాకు ఇంకా సగం నిద్రే.
 
నేను: "బేబీ... నాకు చలిగా ఉందిరా."
 
ఆరుష్: "ఏసీ తగ్గించమంటావా అమ్మా?"
 
నేను: "వద్దురా, అలాగే ఉండనివ్వు."
 
నేను వాడి భుజాల్లో సర్దుకుని పడుకున్నాను. ఆరుష్ నా తల నిమురుతున్నాడు. నా కొడుకు ఆరుష్ ఇచ్చే ఈ ఆప్యాయతే నా జీవితానికి నిండైన మనశ్శాంతి.
 
(ఆరుష్, అతనికి సంబంధించిన ప్రతిదీ నాకు మనశ్శాంతిని ఇస్తుంది. అందుకే నేను ఈ గదిలోకి వచ్చినప్పుడల్లా నా మనసు వెంటనే తేలికవుతుంది. ఎలాంటి ఒత్తిడి ఉండదు, దేని గురించీ చింత ఉండదు.) 
 
ప్రతాప్ రాత్రి ఎప్పుడు వచ్చాడో తెలియదు. కానీ రాత్రంతా నేను నా కొడుకు కొండంత ఆప్యాయత నడుమ ప్రశాంతంగా నిద్రపోయాను.
 
కానీ రాత్రంతా నేను ఆరుష్ చేతుల్లోనే ఉన్నాను... ?నేను అతన్ని కదలనివ్వలేదు, అతను నన్ను కదలనివ్వలేదు.

రాత్రి అకస్మాత్తుగా నాకు అవసరం అనిపించింది కానీ నేను ఏ కదలికా చేయలేదు. కళ్ళు తెరిచి మళ్ళీ మూసుకున్నాను. నాకు కొద్దిగా తల తిరిగినట్లు అనిపించింది. నేను అక్కడే పడుకుని ఉన్నాను.


 
నా తల ఆరుష్ ఛాతీ మీద ఉంది. గదిలో నిశ్శబ్దం నెలకొని ఉంది, నేను కేవలం ఆరుష్ గుండెచప్పుడు వింటూ ఉండిపోయాను... ఆ రాత్రి అలా గడిచిపోయింది.
 
ఉదయం నిద్రలేచినప్పుడు, ఆరుష్ చేతుల్లో నన్ను నేను చూసుకొని కొంచెం ఇబ్బందిగా అనిపించింది ?, కానీ నేను దానిని పెద్దగా పట్టించుకోకుండా లేచి, నా చీరను సరిచేసుకుని స్నానానికి వెళ్ళాను.
 
నేను: "ఆరుష్, ఈరోజు నువ్వు కాలేజీకి వెళ్ళడం లేదా?"
 
ఆరుష్: "లేదు అమ్మా... ఈరోజు లెక్చర్లు లేవు, అందుకే ఇంట్లోనే చదువుకుంటాను." ఇంతలో నా ఫోన్ ఆరుష్ గదిలో రింగ్ అయింది.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నీకు ఫోన్ వస్తోంది!"
 
నేను: "వస్తున్నానురా..."
 
ఫోన్ ఎత్తి మాట్లాడాను. సీమ ఫోన్ చేసింది.
 


నేను: "హ్మ్మ్... చెప్పు సీమ."
 
సీమ: " జాన్వి... నేను రేపు నేహా వాళ్ల ఇంట్లో కలవాలని అనుకుంటున్నాను."
 
నేను: "ఓహ్... వాళ్ల ఇంట్లో అందరూ ఉంటారు కదా?"
 
సీమ: "లేరు జాన్వి, అక్కడ ఎవరూ లేరు. వాళ్ల ఆయన పని మీద బయటకు వెళ్లారు, పిల్లలు, అత్తగారు ఊరికి వెళ్లారు."
 
నేను: "ఓహ్ సరే అయితే... నేను చూసుకుంటానులే. ఇంట్లో పని ఉంది."
 
సీమ: "సరే జాన్వి, రేపు నేను నిన్ను పికప్ చేసుకోవడానికి వస్తాను. బై!"

[Mahesh12345]

చాలా పద్ధతి గా మొక్కలకి పాదులు చేసినట్టు అంటుకట్టినట్టు ఎంతో చక్కగా ఒక్కొక్క విషయాన్ని చాలా శ్రద్ధగా బాగా రాస్తున్నారు మీరు 

నిజానికి జాన్వీ గారి యొక్క జీవితం కళ్ళకి కట్టినట్టు రాస్తున్నారు మీరు 

చాలా బాగుంది మరి ముఖ్యంగా ఆ పిక్స్ చాలా అంటే చాలా బాగా సరిపోయాయి 

చాలా అంటే చాలా నచ్చింది నాకు మరి తర్వాత ఏం జరుగుతుందో చూడాలి