[Rajkrish22]

மறுபக்கம்

எபிசோட் 1: துவக்கம்

சென்னையின் மாலை நேரம். வெயில் தணிந்து, கடற்கரைக் காற்று நகரெங்கும் பரவத் தொடங்கியிருந்தது. அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் நான்காவது மாடியில், அதவனின் அபார்ட்மெண்ட் அமைதியாக இருந்தது. பால்கனியில் தொங்கவிடப்பட்டிருந்த மல்லிகைச் செடியின் இலைகளை மெதுவாக தொட்டுவிட்டு, மித்ரா உள்ளே நுழைந்தாள்.

அவள் அணிந்திருந்த மஞ்சள் நிற சிஃபான் புடவை அவள் உடலில் அழகாக ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. அவள் மெல்லிய இடை, வளைந்து நிற்கும் இடுப்பு, நிறைந்த மார்பகங்கள் – அந்த புடவைக்குள் நன்கு தெரிந்தன. அடுப்பில் குழம்பு கொதித்துக் கொண்டிருந்த சத்தம் கேட்டது. அவள் முகத்தில் ஒரு சோர்வு, ஆனால் அதை மறைக்கும் விதமாக புன்னகைத்துக்கொண்டு, சட்டியை இறக்கி அடுப்பை அணைத்தாள்.

கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.

"வந்துட்டேன் மா!" என்று அதவனின் குரல் கேட்டது.

மித்ரா தலையைத் திருப்பி, "கை கழுவிட்டு வாங்க, சாப்பாடு ரெடி" என்றாள்.

அதவன் உள்ளே வந்தான். அவன் அணிந்திருந்த வெள்ளை சட்டை வியர்வையில் நனைந்திருந்தது. அவன் பையை ஸோபாவில் போட்டுவிட்டு, சமையலறைக்கு வந்தான். மித்ராவின் தோளில் கை போட்டு, "என்ன சமைச்சிருக்க?" என்று கேட்டான்.

"இன்னிக்கு கத்திரிக்காய் குழம்பு, பொரியல், ரசம். நீங்க சொன்னீங்களே, கத்திரிக்காய் வேணும்னு" என்றாள் மித்ரா.

"ஆமா" என்று சிரித்தபடி கைகழுவச் சென்றான்.

இருவரும் சாப்பிட அமர்ந்தனர். சாப்பாட்டின் போது சில விஷயங்களைப் பேசிக்கொண்டனர். கல்லூரியில் நடந்த சம்பவங்கள், மாணவர்களின் விஷயங்கள், புதிய பாடத்திட்டம் என்று.

"உனக்கு இன்னிக்கு காலேஜ்ல என்ன நடந்தது?" என்று மித்ரா கேட்டாள்.

"ஒண்ணுமில்லை. அதே வழக்கம் போல தான். மதியம் staff meeting இருந்துச்சு. டீன் அப்போ புது rules எல்லாம் சொன்னார். இனிமே student-cell phone use பண்ணக்கூடாது, class-ல. என்னடான்னா, படிக்கிறதை விட்டுட்டு எல்லாரும் phone-ல தான் இருப்பாங்க" என்று அதவன் சொன்னான்.

"அதுவும் சரிதான். இப்போ மாணவங்களுக்கு கவனமே இல்லை" என்றாள் மித்ரா.

சாப்பிட்டு முடிந்ததும், மித்ரா பாத்திரங்களை சுத்தம் செய்தாள். அதவன் டிவி முன் அமர்ந்து செய்திகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். இரவு 10 மணி ஆனது. மித்ரா குளித்து, ஒரு மெல்லிய நைட்டியை அணிந்து படுக்கையறைக்கு வந்தாள்.

அதவன் படுக்கையில் சாய்ந்து ஃபோனில் ஏதோ பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

"என்ன பாக்குறீங்க?" என்று கேட்டாள் மித்ரா.

"ஒண்ணுமில்லை. வாட்ஸ்அப் குரூப்புல ஒரு மெசேஜ்" என்று சொல்லிவிட்டு, ஃபோனை வைத்துவிட்டு அவளைப் பார்த்தான்.

அவள் படுக்கையில் சேர்ந்துகொண்டாள். அதவன் அவள் அருகே நகர்ந்து, அவள் இடுப்பை கையால் வளைத்து இழுத்தான்.

"என்ன, இன்னிக்கு உனக்கு வேணாமா?" என்று அவன் கிசுகிசுத்தான்.

மித்ரா ஒரு புன்னகையுடன், "உங்களுக்கு எப்போதும் அதே தான்" என்றாள்.

"அப்படின்னா?" என்று அவன் அவள் கழுத்தை மெதுவாக முத்தமிட ஆரம்பித்தான்.

அவள் உடல் சற்று தளர்ந்தது. அவன் உதடுகள் அவள் கழுத்தின் மென்மையான தோலை தொடும்போது, அவளுக்கு ஒரு சிறு கூச்சல் உண்டானது. ஆனால் அதில் பழைய சிலிர்ப்பு இல்லை.
ஒரு வழக்கமான இரவு, வழக்கமான உறவு, ரோடின் ஆக மாறி போனது போல் உணர்ந்தால்.

ஆதவனோ அவள் நைட்டியை மெதுவாக மேலே தூக்கினான். அவள் மார்பகங்கள் வெளியே வந்தன. அவன் ஒரு மார்பகத்தை வாயில் போட்டு உறிஞ்ச ஆரம்பித்தான். மித்ரா மெதுவாக பெருமூச்சு விட்டாள்.

"ஹ்ம்ம்... அஆஅ. ... ஆதவா..." என்று அவள் முணுமுணுத்தாள்.

அவன் அவள் மொலையை நக்கி, உறிஞ்சி, கடித்து விளையாடினான். அவள் கை அவன் தலைமுடியை பற்றிக்கொண்டது. அவள் உடல் சற்று அசைந்தது.

பின்னர் அவன் அவள் நைட்டியை முழுவதுமாக கழற்றினான். அவள் வெள்ளை நிற சருமம் அறை விளக்கின் மங்கலான ஒளியில் ஜொலித்தது. அவன் அவள் வயிற்றை முத்தமிட்டு, கீழே இறங்கினான். அவள் கால் தொடைகளின் உட்புறம் அவன் நாக்கு பயணித்தது.

மித்ராவின் மூச்சு விரைவானது. அவள் இடுப்பு தானாக முன்னும் பின்னும் அசைந்தது. அதவன் அவள் கூதியை அடைந்தான். அவன் நாக்கு அவள் கூதியின் மென்மையான சதையை பிரித்து, உள்ளே இருக்கும் மொட்டை தடவ ஆரம்பித்தது.

"அஆ..ஆஆ....ஆஅம்மா... அதவன்..." மித்ரா கண்களை மூடிக்கொண்டு, படுக்கையை பற்றிக்கொண்டாள்.

அவன் நாக்கு அவள் கூதியில் வட்டமிட்டு, உறிஞ்சி, பின்னர் ஆழமாக உள்ளே சென்றது. அவள் உடல் சிலிர்த்தது. அவள் கூதியிலிருந்து சூடான நீர் ஊற ஆரம்பித்தது. அவன் அதை நக்கி குடித்தான்.

"போதும்... இப்போ உள்ளே விடுங்க.... ப்ளிஸ்ஸ்ஸ்..." என்று அவள் கெஞ்சலாக சொன்னாள்.

அதவன் மேலே வந்து, தன் உடைகளை அவசரமாக கழற்றினான். அவன் விறைத்த சுன்னி வெளியே வந்தது. அவன் அதை அவள் கூதியின் நுழைவாயிலில் வைத்து, மெதுவாக உள்ளே தள்ளினான்.

"ஆஹ்..." மித்ரா பெருமூச்சு விட்டாள்.

அவன் உள்ளே நுழைந்ததும், அவளது புண்ட சதை அவனை இறுக்கமாக பற்றிக்கொண்டது. அவன் மெதுவாக உள்ளும் வெளியுமாக அசைய ஆரம்பித்தான்.

"உனக்கு எப்படி இருக்கா?" என்று அவன் கேட்டான்.

"ம்... சொல்ல முடியலை..." என்று அவள் முணுமுணுத்தாள்.

அவன் வேகத்தை அதிகரித்தான். அவன் சுன்னி அவள் கூதிக்குள் ஆழமாக உள்ளும் வெளியுமாக சென்றது. அவள் கால்களை அவன் இடுப்பை சுற்றி போர்த்திக்கொண்டாள்.

"அதவ்வவா... அதவா..." என்று அவள் அலறினாள்.

அவன் அவளை இழுத்து, அவள் மீது சாய்ந்து, வேகமாக உள்ளே போய் வெளியே வந்தான். அவள் உடல் பதறியது. சில நிமிடங்களில் அவன் உடல் இறுகியது.

"மித்ரா... வருது..." என்று அவன் முணுமுணுத்தான்.

அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை. அவன் சுன்னியிலிருந்து விந்து வெளியேறியது, அவள் கூதியின் ஆழத்தில். அவன் சில நொடிகள் அப்படியே இருந்துவிட்டு, மெதுவாக வெளியே வந்து, அவள் அருகே சாய்ந்தான்.

"இன்னிக்கு ரொம்ப நல்லா இருந்தது" என்று அவன் சொன்னான்.

"ம்" என்று மட்டும் சொன்னாள் மித்ரா.

அவள் திரும்பி படுத்துக்கொண்டாள். அவள் கண்களில் ஒரு வெறுமை. அந்த உறவு அவளுக்கு முழுமையான திருப்தியை அளிக்கவில்லை. அவள் கூதியில் இன்னும் ஆசை இருந்தது. ஆனால் அதவன் அப்படியே தூங்க ஆரம்பித்துவிட்டான்.

மித்ரா வானத்தைப் பார்த்தபடி கிடந்தாள். அவளுக்கு வயது 35. இன்னும் உடல் இளமையாகவே இருந்தது. ஆனால், அவள் வாழ்க்கையில் ஏதோ ஒன்று காணவில்லை. அந்த பழைய காதல், பழைய துடிப்பு, பழைய சிலிர்ப்பு. எல்லாம் எங்கோ போய்விட்டன.

அடுத்த நாள் காலை. மித்ரா கல்லூரிக்கு சென்றாள். அவள் வகுப்பு எடுத்த முடித்ததும், staff room-ல் நுழைந்தாள். அங்கே வர்ஷினி டீ குடித்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தாள்.

"மித்ரா! வாங்க மேடம்.... நேத்து என்ன பண்ண? சாயங்காலம் முழுக்க உனக்கு மெசேஜ் பண்ணேன், நீ reply பண்ணலை" என்று வர்ஷினி கேட்டாள்.

"ஓ, அதுவா... வீட்ல வேலை இருந்தது. அதவன் வந்த பிறகு சாப்பாடு, எல்லாம் முடிச்சு நேரம் ஆயிடுச்சு" என்று மித்ரா சொல்லிவிட்டு, அருகே உட்கார்ந்தாள்.

வர்ஷினி அவளை உற்று பார்த்தாள். "என்னாச்சு, உன் முகம் சரியில்லை. ஏதோ டென்ஷனா இருக்கு" என்றாள்.

"ஒண்ணுமில்லை. என்னமோ தூக்கம் சரியில்லை" என்று மித்ரா சொன்னாள்.

"இல்லை, இல்லை. என்கிட்ட எதுவும் மறைக்காத. நான் உன் ஃபிரண்ட். எங்கிட்ட நல்லதும் கெட்டதும் சொல்லலாம். என்ன ஆச்சு? அதவனோட ஏதாவது பிரச்சனையா?" என்று வர்ஷினி நெருக்கமாக கேட்டாள்.

மித்ரா சற்று தயங்கினாள். பிறகு, "இல்லை... பிரச்சனை இல்லை. ஆனா... என்னமோ... எங்களோட relationship-ல ஏதோ இல்லைனு தோணுது" என்றாள்.

"என் அப்படி சொல்ற?" வர்ஷினி கேட்டாள்.

"எங்களுக்கு இடையே பழைய காதல், பழைய உற்சாகம், எல்லாம் காணாமல் போயிடுச்சு. அவர் என்னை காதலிக்கிறாரா? எனக்கே சந்தேகமா இருக்கு. நேத்து இரவு... நாங்க ஒண்ணா இருந்தோம். ஆனா எனக்கு அதுல முழுமையான திருப்தி இல்லை. அவருக்கு என்னை பத்தின கவலை இருக்கா, இல்லையான்னு தெரியலை" என்று மித்ரா மனம் திறந்து சொன்னாள்.

வர்ஷினி அமைதியாக கேட்டாள். பிறகு, "மித்ரா, நான் உண்மையை சொல்லட்டுமா? நீ இன்னும் அழகாக தான் இருக்க. உன் உடல், உன் முகம், எல்லாம் நல்லவே இருக்கு. ஆனா, உன் confidence தான் குறைஞ்சு போச்சு. நீ உன்னை நீயா பார்க்கிற விதத்துல தான் பிரச்சனை" என்றாள்.

"என்ன சொல்ற?" மித்ரா குழப்பத்துடன் கேட்டாள்.

"நான் சொல்றது இதான். நீ உன் மேல நம்பிக்கை வளர்த்துக்க. உன்னை அழகாக வெச்சுக்க. உனக்காக நீ நேரம் எடுத்துக்க. அதவன் எப்படி இருக்கானோ, அதை நீ கண்டுக்காத. நீ மாறுன, அவன் தானா உன்னை நோக்கி வருவான்" என்று வர்ஷினி சொன்னாள்.

மித்ரா சிரித்தாள். "இது என்னமோ சினிமா டயலாக் மாதிரி இருக்கு" என்றாள்.

"இல்ல டி, நான் சீரியஸா சொல்றேன். இந்த வாரம் ஒரு விஷயம் பண்ணு. உனக்கு பிடித்தமான டிரஸ் போடு, நல்லா ரெடியாகி, கல்லூரிக்கு வா. உன்னை நீயே கண்ணாடியில் பார். அப்போ தான் தெரியும், நீ எவ்வளவு அழகுனு" என்று வர்ஷினி தழுவினாள்.

மித்ரா ஒரு பெருமூச்சு விட்டாள். "சரி, பார்க்கலாம்" என்றாள்.

அதே நேரத்தில், கல்லூரியின் மற்றொரு பகுதியில், இறுதியாண்டு மாணவர்கள் குழுவாக நின்று பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அதில் வெற்றியும் இருந்தான். அவன் உயரமான, தைரியமான தோற்றம். கறுப்பு டீ-சர்ட் அணிந்து, கையில் ஒரு புத்தகத்துடன் நின்றிருந்தான்.

அவன் நண்பன் அஸ்வின் ஓடிவந்து, "டேய் வெற்றி! உன் ஆளு காயத்ரி உன்னை தேடி வரா" என்று கிண்டலாக சொன்னான்.

"போடா" என்று வெற்றி அவனை தள்ளினான்.

காயத்ரி அங்கே வந்தாள். அவள் அணிந்திருந்த நீல நிற சுடிதாரில் அழகாக காட்சியளித்தாள். அந்த சுடிதாரின் நெக்லைன் அவள் மார்பகங்களை நன்கு வெளிக்காட்டியது. அவள் காதுகளில் சிறிய ஜிமிக்கிகள் ஒளிர்ந்தன. அவள் நடந்து வரும்போது, அவள் மார்பகங்கள் அந்த மெல்லிய துணிக்குள் அசைந்து, பார்ப்பவர்களின் கவனத்தை ஈர்த்தன. பக்கத்தில் நின்ற சில மாணவர்கள் அவள் மார்பையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். அவள் அதை பொருட்படுத்தாமல், நேராக வெற்றியிடம் வந்தாள்.

"என்ன, லெக்சர் முடிஞ்சதும் எங்க போன? எனக்கு மெசேஜ் பண்ணலை" என்று காயத்ரி கேட்டாள்.

"அஸ்வின் கூட library-க்கு போனேன். ஒரு assignment-க்கு புக் எடுக்க" என்று வெற்றி சொன்னான்.

"சரி. இன்னிக்கு மாலை என்னோட ஷாப்பிங் வரியா? எனக்கு ஒரு புடவை வாங்கணும். அம்மா பொங்கலுக்கு கேட்டாங்க" என்றாள் காயத்ரி.

"ம்... வரேன். என்னோட class முடிஞ்சதும் சொல்றேன்" என்றான் வெற்றி.

காயத்ரி அவனைப் பார்த்து புன்னகைத்துவிட்டு, தன் நண்பர்களுடன் சென்றாள். அவள் போகும்போது, அவளது சுத்து அந்த சுடிதாருக்குள் இறுக்கமாக தெரிந்தது. அஸ்வின் அதை பார்த்துவிட்டு, வெற்றியின் தோளில் கை போட்டு, "டேய், காயத்ரியே உன்னை கல்யாணம் பண்ணிக்க சொல்லி கேட்கிறா, நீ என்னடான்னா... படிப்பு, கேரியர், எல்லாம் யோசிக்கிற. அவளுக்கு என்ன குறைச்சல்? அந்த மார்பகங்கள், அந்த இடுப்பு, அந்த அழகு... எல்லாம் இருக்கு. நீ என்னடா இவ்வளவு யோசிக்கிற?" என்றான்.

"எனக்கு அவ மேல காதல் இருக்கு. ஆனா, இப்போ கல்யாணம் பண்ணிக்கிற அளவுக்கு நான் ready-யா இல்லை. எனக்கு வேலை கிடைக்கணும், settle ஆகணும். அப்புறம் தான்" என்று வெற்றி சொன்னான்.

"சரி சரி, உன் விருப்பம். அப்புறம் ஒரு விஷயம் சொல்லவா? அந்த மேடம் மித்ரா என்ன அழகா இருக்காங்க. அவங்களை பார்த்தியா? என்னமோ 35 வயசு மாதிரி தெரியலை. அந்த உடல், அந்த மார்பகங்கள், அந்த இடுப்பு... புடவைக்குள்ளே என்னமோ அழகா ஒட்டிக்கிற மாதிரி இருக்கு. அவங்க நடந்து போறப்போ, என்னமோ எல்லாரும் திரும்பி பார்க்கிறாங்க. அந்த மேடம் ஒரு செம்ம்மா சரக்கு. ஆனா நமக்கு கிடைக்காது. டீச்சராச்சே" என்று அஸ்வின் சொன்னான்.

வெற்றி அவனை முறைத்து, "டேய், அப்படி எல்லாம் பேசாத. அவங்க நம்ம lecturer. மரியாதையா பேசு" என்றான்.

"ஏன் டா, நான் உண்மையை சொன்னா தப்பா? அவங்க அழகா தான் இருக்காங்க. அந்த மார்பகங்கள் புடவைக்குள்ளே எப்டி இருக்கும்னு யோசிச்சு பாரு? அவங்க கழுத்துல இருக்குற சங்கிலி, அந்த மார்புக்கு மேலே எப்படி ஜொலிக்குது?. அவங்க நடக்கும்போது, அந்த மார்பகங்கள் அசையும்போது, எனக்கு சும்மா ஜிவ்வுன்னு இருக்கு என்று அஸ்வின் கண்களில் ஒரு குறும்புடன் சொன்னான்.

வெற்றி அவன் பேச்சை கேட்டதும், தனக்கு தானே ஒரு விசித்திரமான உணர்வு ஏற்பட்டது. அவன் மனதில் மித்ராவின் உருவம் மெதுவாக உருவானது. அவள் புடவைக்குள் இருக்கும் வளைவுகள், அவள் மார்பகங்கள், அவள் இடுப்பு... எல்லாம் அவன் கற்பனையில் ஓடியது. அவன் தலையை அசைத்து, அந்த எண்ணத்தை விரட்ட முயன்றான்.

"சரி போதும். நீ இப்படி பேசினா, நான் போயிடுவேன்" என்று வெற்றி சொல்லிவிட்டு, வகுப்பு நோக்கி நடந்தான். ஆனால், அவன் மனதில் மித்ராவின் உருவம் நின்றது. அவள் கண்கள், அவள் புன்னகை, அவள் உடல்... எல்லாம் அவனை ஏதோ செய்தது.

மாலை. மித்ரா வீட்டிற்கு வந்தாள். அன்று நடந்ததை யோசித்தாள் – வர்ஷினி சொன்னது போல், தான் ஏதாவது மாற்ற வேண்டும் என்று. அவள் கண்ணாடியின் முன் நின்று, தன்னை பார்த்தாள். அவள் முகத்தில் சோர்வு, கண்களில் ஏக்கம். அவள் தலையில் இருந்த பின்னலை அவிழ்த்து, தலைமுடியை கலைத்தாள். அவள் புடவையை மாற்றி, ஒரு இறுக்கமான ஜீன்ஸ் மற்றும் டாப் அணிந்தாள். அவள் உடல் கண்ணாடியில் தெரிந்தது – இன்னும் இளமையாக, கவர்ச்சியாக. அவள் மார்பகங்கள் அந்த டாப்பில் நன்றாக தெரிந்தன. அவள் இடுப்பு வளைந்து நின்றது.

"நான் இன்னும் அழகாக தான் இருக்கேன்" என்று அவள் மெதுவாக சொல்லிக்கொண்டாள்.

அவள் ஃபோனை எடுத்து, தன் செல்ஃபி எடுத்து, வர்ஷினிக்கு அனுப்பினாள்.

சில நொடிகளில் வர்ஷினியிடமிருந்து reply: "இப்போ பார்! நீ என்னமோ டீன் ஏஜ் கேர்ள் மாதிரி இருக்க. இதே நிலையில் இரு. அதவன் உன்னை பார்த்ததும் மறுபடியும் உன் பின்னாடி வருவான். நம்பு" என்று. போக போக உன் dressing ஸ்டைல் மாத்து அப்புறம் பாரு மொத்த காலேஜ் பசங்களும் உன் பின்னாடி தான்.

மித்ரா சிரித்தாள். அவளுக்கு ஒரு புதிய உற்சாகம் வந்தது.

இரவு 8 மணி. அதவன் வீட்டிற்கு வந்தான். அவன் உள்ளே நுழைந்ததும், மித்ரா சோபாவில் உட்கார்ந்து ஃபோனில் ஏதோ பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவன் அவளை பார்த்ததும், ஒரு நொடி நின்றான். அவள் அணிந்திருந்த டாப் அவள் உடலை காட்டியது. அவள் மார்பகங்கள் அந்த டாப்பில் நன்றாக தெரிந்தன. அவள் முடி கலைந்து இருந்தது.

"என்ன... இன்னிக்கு என்னமோ வேற மாதிரி இருக்க?" என்று அவன் கேட்டான்.

"ஒண்ணுமில்லை. கொஞ்சம் relax ஆகணும்னு நினைச்சேன்" என்று மித்ரா சொன்னாள்.

"சரி... என்ன சாப்பாடு?" என்று அவன் கேட்டான்.

"இன்னிக்கு வெளியில போயி சாப்பிடலாமா? எனக்கு அடுப்பு முன்னாடி நிக்க பிடிக்கலை" என்றாள்.

அதவன் கொஞ்சம் யோசித்துவிட்டு, "சரி, எங்க போகலாம்னு யோசி. நான் குளிச்சிட்டு வர்றேன்" என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்றான்.

மித்ராவுக்கு இது ஒரு சிறிய வெற்றியாக இருந்தது. "நான் மாறணும்" என்று அவள் தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டாள்.

இரவு உணவு முடிந்து, இருவரும் வீடு திரும்பினர். அதவன் நன்றாக இருந்தான். அவன் மித்ராவின் கையை பிடித்து, "இன்னிக்கு நீ ரொம்ப அழகா இருக்க" என்றான்.

மித்ரா ஒரு புன்னகை மட்டும் கொடுத்தாள்.

வீட்டிற்கு வந்ததும், அதவன் டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். மித்ரா படுக்கையறைக்கு சென்று, தன் பழைய புகைப்பட ஆல்பத்தை எடுத்தாள். அதில் அவர்களின் கல்லூரி கால காதல் புகைப்படங்கள் இருந்தன. அதவனும் மித்ராவும் கல்லூரியில் சந்தித்தபோது எடுத்த புகைப்படங்கள். அவள் கண்களில் ஏக்கம் தெரிந்தது.

"அப்போ எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருந்தோம்" என்று அவள் முணுமுணுத்தாள்.

அவள் புகைப்படத்தை பார்த்துக்கொண்டிருக்க, அவள் ஃபோனுக்கு ஒரு மெசேஜ் வந்தது. அது ஒரு அந்நிய (unknown) நம்பரிலிருந்து வந்தது.

"உன் புகைப்படங்கள் அழகாக இருக்கின்றன. நீ இன்னும் அழகாக இருக்கிறாய்" என்று அந்த மெசேஜ் இருந்தது.

மித்ரா திடுக்கிட்டாள். இது யார்? அவள் நம்பரை திருப்பி அழைக்க முயன்றாள். ஆனால், அந்த நம்பர் கிடைக்கவில்லை.

அவள் வர்ஷினிக்கு மெசேஜ் பண்ணினாள்: "எனக்கு ஒரு weird மெசேஜ் வந்துச்சு. Unknown நம்பர்ல இருந்து. என்னோட புகைப்படம் பத்தி சொல்லி இருக்கான். என்ன பண்ணணும்?"

வர்ஷினி உடனே reply: "அதை ignore பண்ணு. ஒரு வேளை யாராவது கிண்டல் பண்ணலாம். நாளைக்கு நாமா என்னனு பார்க்கலாம். நீ தூங்கு" என்றாள்.

மித்ரா மனதில் ஒரு பதட்டம். அந்த மெசேஜை, மறுபடியும் படித்தாள். "உன் புகைப்படங்கள் அழகாக இருக்கின்றன" – இது யார்? அவள் நெற்றியில் வியர்வை படிந்தது.

அவள் படுக்கையறை கதவை திறந்து, அதவன் டிவி முன் தூங்குவதை பார்த்தாள். அவள் ஒரு பெருமூச்சு விட்டு, படுக்கையில் சாய்ந்தாள்.

அந்த இரவு அவளுக்கு தூக்கம் வரவில்லை. அவள் மனதில் ஆயிரம் கேள்விகள்.

மறுநாள் காலை, கல்லூரியில் மித்ரா வர்ஷினியை சந்தித்தாள்.

"என்னம்மா, அந்த மெசேஜ் பத்தி இன்னும் யோசிக்கிறியா?" என்று வர்ஷினி கேட்டாள்.

"ம்... எனக்கு பயமா இருக்கு. யாரோ என்னை கண்காணிக்கிற மாதிரி தோணுது" என்று மித்ரா சொன்னாள்.

"பயப்படாதே. இது ஒண்ணும் பெரிய விஷயம் இல்லை. நீ உன் வேலையை பார். நான் இருக்கேன்" என்று வர்ஷினி அவளை சமாதானப்படுத்தினாள்.

அப்போது, கல்லூரியின் டீன் சந்திரமோகன் அங்கே வந்தார். அவர் வயது 50, உயரமான, நடுத்தர உடல்வாகு. அவர் முகத்தில் ஒரு தீர்க்கமான தோற்றம். அவர் வர்ஷினியையும் மித்ராவையும் பார்த்து, "குட்மார்னிங்" என்று சொல்லிவிட்டு, தன் அறைக்கு சென்றார்.

மித்ரா அவரை பார்த்ததும், அவளுக்கு ஏனோ ஒரு இதய துடிப்பு ஏற்பட்டது. என்னவோ அந்த மனிதனின் பார்வையில் ஒரு மர்மம் இருந்தது.

"வர்ஷினி, டீன் எப்படி? அவர் நம்ம கல்லூரியில் புதுசா வந்தது நமக்கு தெரியாதா?" என்று மித்ரா கேட்டாள்.

"அவர் இந்த வருடம் தான் டீன் ஆக வந்தார். பழைய கல்லூரியில் வைஸ் பிரின்சிபால் ஆக இருந்தாராம். ரொம்ப கண்டிப்பானவர், ஆனா சில சமயம்... ரொம்ப நல்லவரா நடந்து கொள்வார்" என்று வர்ஷினி சொன்னாள்.

"உனக்கு அவரோட பரிச்சயம் இருக்கா?" மித்ரா கேட்டாள்.

"ம்... சில மீட்டிங்ல பேசியிருக்கேன். அதோட சரி. ஏன் கேக்குற?" வர்ஷினி பதிலுக்கு கேட்டாள்.

"ஒண்ணுமில்லை. அவர் கொஞ்சம் வித்தியாசமா இருக்கார்னு தோணுச்சு" என்று மித்ரா சொன்னாள்.

"அப்படி எல்லாம் இல்லை. அவர் நார்மலா தான் இருக்கார். நீ அவரை பத்தி தப்பா நினைக்காதே" என்று வர்ஷினி சொன்னாள்.

அந்த உரையாடலில் ஏதோ ஒரு முரண் இருப்பதாக மித்ராவுக்கு தோன்றியது. ஆனால், அவள் அதை அலட்சியம் செய்தாள்.

மாலை, வகுப்பு முடிந்ததும், மித்ரா கல்லூரி வளாகத்தில் நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தாள். அப்போது, ஒரு இளைஞன் அவளை நோக்கி வந்தான். அவன் தான் வெற்றி.

"குட் ஈவ்னிங் மேடம்" என்று அவன் பணிவுடன் சொன்னான்.

"குட் ஈவ்னிங். உங்களுக்கு என்ன வேணும்?" என்று மித்ரா கேட்டாள்.

"நான் உங்களோட class-க்கு வர்றேன். எனக்கு ஒரு விஷயத்துல help வேணும். அந்த assignment-க்கு, உங்ககிட்ட சில விஷயங்கள் கேட்கணும்" என்று வெற்றி சொன்னான்.

"ஓ... எந்த assignment?" என்று மித்ரா கேட்டாள்.

"அந்த 'Women in Contemporary Literature' - அதுல ஒரு chapter பத்தி. நீங்க சொன்னீங்க, அந்த novel-ல heroine-க்கு இருக்கிற சுதந்திரம் பத்தி எழுதனும்னு. அதுக்கு நான் சில doubts இருக்கு" என்று வெற்றி சொன்னான்.

"சரி, நாளைக்கு மதியம் என்னோட office-க்கு வா. அப்போ பேசலாம்" என்று மித்ரா சொன்னாள்.

"சரி மேடம்" என்று வெற்றி சொல்லிவிட்டு, போகத் திரும்பினான்.

மித்ரா அவனை பார்த்தபடி நின்றாள். அவனது தோற்றம் அவளுக்கு ஏனோ பழைய அதவனை நினைவூட்டியது. அந்த இளமை, அந்த நம்பிக்கை, அந்த உற்சாகம்.

அவள் தலையை அசைத்துக்கொண்டு, வீட்டிற்கு நடந்தாள்.

அன்று இரவு, மித்ரா தன் ஃபோனை பார்த்தாள். அந்த அந்நிய மெசேஜ் மீண்டும் வந்தது.

"இன்று உன்னை கல்லூரியில் பார்த்தேன். நீ ரொம்ப அழகாக இருந்தாய். உன் சிரிப்பு என் மனதை ஏதோ செய்கிறது."

மித்ராவின் இதயம் வேகமாக அடித்துக்கொண்டது. இது யார்? அவள் உடனே வர்ஷினிக்கு அழைத்தாள்.

"வர்ஷினி, அந்த மெசேஜ் மறுபடியும் வந்துச்சு. இன்னும் தெளிவா இருக்கு. யாரோ என்னை தொடர்ந்து கவனிக்கிறாங்க" என்று அவள் பதட்டத்துடன் சொன்னாள்.

"நீ பயப்படாதே. நான் நாளைக்கு காலையில் வந்து பார்க்கிறேன். இப்போ அந்த நம்பரை block பண்ணு. சரியா?" என்று வர்ஷினி சொன்னாள்.

"ம்... சரி" என்று மித்ரா போன் வைத்தாள்.

அவள் அந்த நம்பரை block செய்ய முயற்சித்தாள். ஆனால், block செய்த பிறகும், அவளுக்கு ஒரு பதட்டம் இருந்தது.

அவள் அதவன் பக்கம் திரும்பி, "அதவன், நான் ஒரு விஷயம் சொல்லணும்" என்றாள்.

அதவன் தூக்கத்தில் இருந்து விழித்து, "என்ன?" என்றான்.

"எனக்கு ஒரு weird மெசேஜ் வந்துக்கிட்டே இருக்கு. யாரோ என்னை பத்தி சொல்லி, அழகா இருக்கேன்னு சொல்றாங்க. எனக்கு பயமா இருக்கு" என்றாள்.

அதவன் எழுந்து உட்கார்ந்து, "என்ன மெசேஜ்? காட்டு" என்றான்.

மித்ரா தன் ஃபோனை காட்டினாள். அதவன் அதை படித்துவிட்டு, "இது யார்னா ஒரு ஸ்டாக்கர் மெஸேஜ். இதை பத்தி கவலைப்படாதே. நாளைக்கு நாம போலீசில் complain பண்ணலாம்?" என்று கேட்டான்.

"இல்லை... வேண்டாம். இது ஒரு வேளை என்னோட பழைய மாணவனாக இருக்கலாம். விடுங்க" என்று மித்ரா சொன்னாள்.

அவள் படுத்துக்கொண்டாள். ஆனால், அவள் மனதில் அந்த மெசேஜ் சுற்றிக்கொண்டே இருந்தது.

"யார் இது?" என்று அவள் யோசித்துக்கொண்டே இருந்தாள்.

(தொடரும்...)

[sarit11]

my dear raj

here is your new thread

[Rajkrish22]

"யார் இது?" என்று அவள் யோசித்துக்கொண்டே இருந்தாள்.

அவள் கண்கள் மூடிக்கொண்டன. ஆனால், அந்த இரவில் ஒரு புதிய மர்மம் பிறந்தது.

அடுத்த நாள் கல்லூரியில், மித்ரா தன் officeroom-ல் உட்கார்ந்திருந்தாள். மதியம் 2 மணி. கதவு தட்டப்பட்டது.

"வாங்க" என்றாள்.

கதவு திறந்து, வெற்றி உள்ளே வந்தான்.

"வா வெற்றி. சிட் டவுன்" என்று மித்ரா சொன்னாள்.

வெற்றி உட்கார்ந்தான். அவன் அணிந்திருந்த வெள்ளை சட்டை சுத்தமாக இருந்தது. அவன் முகத்தில் ஒரு தீர்க்கமான பார்வை.

"மேடம், அந்த assignment-ல, நான் இப்படி ஒரு point எழுதியிருக்கேன். 'The heroine's freedom is not just physical, but also psychological. She breaks the chains of societal expectations to find her own identity.' இது சரியா இருக்கா?" என்று கேட்டான்.

மித்ரா அவன் கேள்வியை கேட்டு, ஒரு புன்னகையுடன், "ரொம்ப நல்லா இருக்கு. ஆனா, நீ இன்னும் deeper-ஆ போகலாம். உதாரணமாக, அவள் தன் உடலை பற்றிய உணர்வு, அவள் சுயமரியாதை, இந்த சமூகம் அவளை எப்படி பார்க்கிறது, அதற்கு எதிராக அவள் எப்படி நிற்கிறாள் – இதையெல்லாம் சேர்த்து எழுதுடா" என்றாள்.

வெற்றி தலையாட்டி, "சரி மேடம். இன்னும் ஒரு விஷயம்... நீங்க சொன்னீங்களே, 'female gaze' பத்தி. அதை பத்தி எனக்கு கொஞ்சம் confusion" என்றான்.

மித்ரா அவனுக்கு விளக்க ஆரம்பித்தாள். அவள் பேசும்போது, அவள் கண்கள் அவனை பார்த்தன. அவன் கண்கள் அவளை பார்த்தன. அந்த பார்வையில் ஏதோ ஒரு விசித்திரமான இணைப்பு ஏற்பட்டது. இருவரும் ஒரு நொடி அப்படியே உறைந்தனர்.

"மேடம்...?" வெற்றி மெதுவாக குரல் கொடுத்தான்.

"ம்... சொல்லு வெற்றி" என்று மித்ரா சுதாரித்துக்கொண்டாள்.

"இல்லை... நீங்க சொன்னீங்க, அந்த book-ல page 42-ல இருக்கிற quote பத்தி. அதை கொஞ்சம் explain பண்ண முடியுமா?" என்று வெற்றி கேட்டான்.

"ம்... அந்த quote-ல, 'ஒரு பெண்ணின் உடல் அவள் சொந்தம். அதை அவள் மட்டுமே decide செய்ய முடியும்.' இது மிக முக்கியமான கருத்து. இந்த சமூகத்தில் பெண்களின் உடலை பற்றி ஆண்கள் தான் முடிவு செய்கிறார்கள். ஆனால், இந்த novel-ல, heroine அதை மறுத்து, தன் சொந்த முடிவுகளை எடுக்கிறாள்" என்று மித்ரா விளக்கினாள்.

வெற்றி அதை கேட்டு, "அப்படின்னா, இந்த சமூகம் இன்னும் பெண்களை சுதந்திரமாக பார்க்கலைன்னு சொல்றீங்களா?" என்று கேட்டான்.

"ஆமாம், நிச்சயமாக. இன்றும் கூட, ஒரு பெண் தன் உடலை பற்றி பேசினால், அது தவறாக பார்க்கப்படுகிறது. அவள் தன் ஆசைகளை வெளிப்படுத்தினால், அவள் 'கெட்டவள்' என்று முத்திரை குத்தப்படுகிறாள். இது தான் நம் சமூகத்தின் வேதனையான உண்மை" என்று மித்ரா சொன்னாள்.

அவள் பேசும்போது, அவள் குரலில் ஒரு உணர்ச்சி தொற்றியது. அவள் தன் சொந்த வாழ்க்கையில் இருந்த கட்டுப்பாடுகளை பற்றி யோசித்தாள்.

வெற்றி அவளை உற்று பார்த்தான். "மேடம், நீங்க சொல்றது ரொம்ப அர்த்தமுள்ளதா இருக்கு. இந்த novel பத்தி இத்தனை ஆழமா நீங்க யோசிச்சிருக்கீங்க" என்றான்.

"புத்தகங்கள் நம் வாழ்க்கையை பிரதிபலிக்கின்றன. சில சமயம், நாம் படிக்கும் கதைகளில் நம்மை நாமே கண்டுபிடிக்கிறோம்" என்று மித்ரா சொன்னாள்.

அந்த உரையாடல் மேலும் நீண்டது. இருவரும் பல விஷயங்களை பற்றி பேசினர். கடைசியில், வெற்றி எழுந்தான்.

"மேடம், உங்களோட நேரம் கொடுத்ததுக்கு நன்றி. எனக்கு இன்னும் சில doubts இருக்கு மீண்டும் வரட்டுமா?" என்று கேட்டான்.

"நிச்சயமாக. எப்போ வேணாலும் வா" என்று மித்ரா சொன்னாள்.

வெற்றி வெளியே சென்றான். மித்ரா அவன் போனதை பார்த்தபடி இருந்தாள். அவன் சென்ற திசையில், அவள் பார்வை சில நொடிகள் நின்றது.

"என்னமோ... அதவனும் இவனை மாதிரி தான் இருந்தான்" என்று அவள் தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டாள்.

அன்று மாலை, மித்ரா வீட்டிற்கு திரும்பியபோது, அவள் மனதில் ஒரு புதிய சிந்தனை ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அவள் ஃபோனை எடுத்து, அந்த அந்நிய மெசேஜை பார்த்தாள். block செய்த பிறகும், அந்த மெசேஜ் அவள் மனதில் நின்றது.

"என்னை இவ்வளவு ஃபாலோ பண்றது யார்?" என்று அவள் யோசித்தாள்.

அவள் கல்லூரியில் நடந்த சம்பவங்களை மனதில் ஓட்டினாள். அப்போது, சந்திரமோகன் அவளை பார்த்த விதம், வர்ஷினியின் பதில், வெற்றியின் பார்வை – எல்லாம் கலந்து குழப்பமாக இருந்தது.

அவள் வீட்டில் நுழைந்தபோது, அதவன் சோபாவில் உட்கார்ந்து ஃபோனில் பேசிக்கொண்டிருந்தான். அவன் குரல் தாழ்வாக இருந்தது.

"ம்... சரி... நான் பார்க்கிறேன். உன்னை நாளைக்கு சந்திக்கிறேன்" என்று அவன் சொன்னான்.

மித்ரா கதவை திறந்த சத்தம் கேட்டதும், அவன் சட்டென்று போனை வைத்தான்.

"வந்துட்டியா? இன்னிக்கு சீக்கிரம் வந்துட்ட" என்று அவன் சொன்னான்.

"ம்... கிளாஸ் முடிஞ்சதும் நேரா வந்துட்டேன். யார்கூட பேசிட்டிருந்த?" என்று மித்ரா கேட்டாள்.

"ஓ... ஒரு பழைய நண்பன். காலேஜ்ல சேர்ந்து படிச்சவன். இப்போ வெளிநாட்டுல இருக்கான். அவன் திடீர்னு கால் பண்ணினான்" என்று அதவன் சொன்னான்.

மித்ரா அதை நம்பினாளா? அவள் முகத்தில் சந்தேகம் தெரிந்தது. ஆனால், அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை.

இரவு உணவின் போது, அதவன் வழக்கத்தை விட அமைதியாக இருந்தான். மித்ரா அவனை கவனித்தாள். அவன் மனதில் ஏதோ இருக்கிறது என்று அவளுக்கு தோன்றியது. ஆனால், அவள் அதை கேட்கவில்லை.

அன்று இரவு, படுக்கையில், அதவன் அவளை நோக்கி திரும்பி, "மித்ரா, நான் ஒரு விஷயம் சொல்லணும்" என்றான்.

"சொல்லுங்க" என்றாள்.

"இந்த வாரம் ஒரு conference-க்காக பெங்களூரு போகணும். இரண்டு நாள். அதுக்கு நான் ready ஆகணும்" என்றான்.

"எப்போ?" என்று மித்ரா கேட்டாள்.

"நாளை மறுநாள்" என்றான்.



"சரி. போயிட்டு வாங்க" என்று மித்ரா சொன்னாள்.

அவள் குரலில் அலட்சியம் இருந்தது. அதவன் அவளை பார்த்து, "நீ என்கூட வர்றியா? அங்கே உன் தங்கை ரித்திக்கா இருக்கா. அவளை பார்க்கலாம்" என்று கேட்டான்.

"ரித்திக்கவையா? அவ இப்போ வேலை பார்த்துட்டு இருக்கா. நான் போனா அவளுக்கு time இல்லாமல் போயிடும். நீங்க போங்க" என்று மித்ரா சொன்னாள்.

அதவன் சற்று நேரம் அவளை பார்த்துவிட்டு, "சரி, உன் விருப்பம்" என்று திரும்பி படுத்துக்கொண்டான்.

மித்ரா வெளிச்சத்தை அணைத்தாள். இருட்டில், அவள் கண்கள் திறந்தே இருந்தன. அவள் மனதில் ஒரு சந்தேகம் எழுந்தது.

"பெங்களூருவா? இவ்வளவு திடீர்னு ஏன் போகணும்?" என்று யோசித்து கொண்டே தூங்கி போனால்

அடுத்த நாள் காலை. மித்ரா கல்லூரிக்கு சென்றாள். வர்ஷினியை சந்தித்து, "வர்ஷினி, அதவன் நாளைக்கு பெங்களூரு போறேன் சொல்றான். conference-க்கு. உனக்கு என்ன தோணுது?" என்று கேட்டாள்.

வர்ஷினி சிரித்து, "நீ ஏன் இவ்வளவு சந்தேகப்படுற? அவர் நல்லவர். Conference-க்கு போறதுல என்ன தப்பு? நீயும் கூட போயிருக்கலாம்" என்றாள்.

"எனக்கு ஒண்ணும் தோணலை. சும்மா தான்" என்று மித்ரா சொன்னாள்.

"நான் சொன்னேனே, உன் confidence-ஐ வளர்த்துக்க. அப்போ தான் இந்த மாதிரி சந்தேகங்கள் எல்லாம் வராது" என்று வர்ஷினி சொன்னாள்.

"சரி, சரி. உனக்கு தான் எல்லாம் தெரியும்" என்று மித்ரா கிண்டலாக சொன்னாள்.

அப்போது, கல்லூரி வளாகத்தில், வெற்றியும் அஸ்வினும் நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தனர். அஸ்வின் வெற்றியிடம், "டேய், நேத்து மேடம் office-ல இருந்து வந்தியே, என்ன பேசுனீங்க?" என்று கேட்டான்.

"Assignment பத்தி தான். அவங்க ரொம்ப நல்லா explain பண்ணாங்க" என்று வெற்றி சொன்னான்.

"ஓ ஓ... அவங்க அழகா இருக்காங்க இல்லையா? அவங்க குனியும்போது, அந்த நெக்லைன் வழியா எதுனா தெரிஞ்ச எனக்கும் சொல்லுடா நீதான் இப்போ அவங்க கூட ரொம்ப டைம் ஸ்பெண்ட் பண்ற, எதுனா சான்ஸ் கிடைச்ச சொல்லுடா பிளீஸ். அந்த மேடம் ஒரு real beauty டா. ஆனா நமக்கு கிடைக்குமா டீச்சராச்சே" என்று அஸ்வின் சொன்னான்.

வெற்றி அவன் பேச்சை கேட்டதும், அவன் மனதில் மித்ராவின் உருவம் மீண்டும் வந்தது. அவள் புடவைக்குள் இருக்கும் மார்பகங்கள், அவள் இடுப்பு, அவள் புட்டம் – எல்லாம் அவன் கற்பனையில் ஓடியது. அவன் ஒரு நொடி அமைதியாக இருந்துவிட்டு, "டேய், நீ என்னென்னமோ சொல்ற இதெல்லாம் சரியில்லை" என்றான்.

"ஏன் டா? நான் உண்மையை சொன்னா தப்பா? நீயும் அவங்களை பார்த்து ரசிக்கலாம். அதுல என்ன தவறு?" என்று அஸ்வின் சிரித்தான்.

வெற்றி எதுவும் சொல்லவில்லை. ஆனால், அவன் மனதில் மித்ராவின் உருவம் நின்றது. அவள் பேசும்போது அவள் கண்களில் இருந்த ஒளி, அவள் குரலில் இருந்த அன்பு, அவள் உடல் வளைவுகள் – எல்லாம் அவனை ஏதோ செய்தது.

அவன் தலையை அசைத்து, அந்த எண்ணத்தை விரட்ட முயன்றான்.

அன்று மாலை, மித்ரா வீட்டில் தனியாக இருந்தாள். அதவன் conference-க்கு தயாராகும் படி, வெளியே ஏதோ ஷாப்பிங் சென்றிருந்தான். அவள் ஃபோனை எடுத்து, ரிதிகாவுக்கு அழைத்தாள்.

"மித்ராக்கா! என்ன டி, இவ்வளவு நாள் கழிச்சு கூப்பிடுற?" என்று ரிதிகா குரல் கேட்டது.

"ம்... என்னமோ உன்கூட பேசணும்னு தோணுச்சு. என்ன செய்ற? வேலை எப்படி போகுது?" என்று மித்ரா கேட்டாள்.

"எல்லாம் நல்லா இருக்கு. உனக்கு என்னாச்சு ரொம்ப டல்லா பேசுற ...குரல்லயே தெரியுது" என்று ரிதிகா சொன்னாள்.

"ஒண்ணுமில்லை டி. சும்மா தான்" என்று மித்ரா சொன்னாள்.

"மித்ரா, எனக்கு உன்னை நல்லா தெரியும். உனக்கு ஏதோ பிரச்சனை. என்கிட்ட சொல்லலாம். நான் உன் சிஸ்டர்" என்று ரிதிகா அன்பாக சொன்னாள்.

மித்ரா ஒரு நொடி அமைதியாக இருந்தாள். பிறகு, "ரிதிகா, எனக்கும் அதவனுக்கும் இடையே ஏதோ சரியில்லைன்னு தோணுது" என்றாள்.

"என்ன சொல்ற? நீங்க நல்லா தானே இருப்பீங்க" என்று ரிதிகா கேட்டாள்.

"அதான்... முன்பெல்லாம் அப்படி இருந்தோம். இப்போ... அவர் என்னை பார்க்கிற விதம், என்கூட பேசுற விதம், எல்லாம் மாறிடுச்சு." என்று மித்ரா சொன்னாள்.

"மித்ரா, நீ தப்பா நினைக்கிற. மாமா உன்னை ரொம்ப லவ் பண்றார். நான் பார்த்திருக்கேன். நீங்க ரெண்டு பேரும் எவ்வளவு க்ளோஸா இருப்பீங்கன்னு. ஒருவேளை உனக்கு சில பிரச்சனைகள் இருந்தா, நீ அவருடன் பேசு. மனசை திறந்து பேசு" என்று ரிதிகா சொன்னாள்.

"ம்... பார்க்கலாம்" என்று மித்ரா சொல்லிவிட்டு, போனை வைத்தாள்.

அவள் மனதில் குழப்பம் அதிகமானது.

இரவு, அதவன் வீடு திரும்பினான். அவன் கையில் ஒரு பையுடன் வந்தான்.

"என்ன வாங்கினீங்க?" என்று மித்ரா கேட்டாள்.

"உனக்கு ஒரு கிஃப்ட்" என்று அவன் சொல்லி, பையிலிருந்து ஒரு அழகான பட்டு புடவையை எடுத்தான். அது கடும் நீல நிறத்தில், வெள்ளி ஜரிகை வேலைப்பாடுடன் இருந்தது.

மித்ரா அதை பார்த்ததும், ஆச்சரியத்துடன், "இது... எனக்கா?" என்றாள்.

"ம்... உனக்கு பிடிக்கும்னு நினைச்சு வாங்கினேன்." என்று அவன் சொன்னான்.

மித்ராவுக்கு ஒரு கணம் மனதில் சந்தோசம் பரவியது. அவள் புடவையை வாங்கி, தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டாள்.

"Thanks" என்று மெதுவாக சொன்னாள்.

அதவன் அவளை அருகில் இழுத்து, அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.

"நான் எதற்காக போறேன்னு உனக்கு தெரியுமா? நம் எதிர்காலத்திற்காக. இந்த conference-ல ஒரு நல்ல opportunity கிடைச்சா, நம்ம வாழ்க்கை இன்னும் நல்லா இருக்கும்" என்றான்.

மித்ரா அவன் மார்பில் சாய்ந்து, அவன் கைகளின் அரவணைப்பை உணர்ந்தாள்.

அந்த இரவில், அவர்களுக்குள் மீண்டும் ஒரு நெருக்கம் ஏற்பட்டது. மெதுவாக, அவன் அவள் உதடுகளை முத்தமிட ஆரம்பித்தான். அவள் பதிலுக்கு அவனை அணைத்துக்கொண்டாள். இருவரும் படுக்கையில் சரிந்தனர்.

இந்த முறை, மித்ரா முன்பை விட சற்று அதிகமாக ஈடுபட்டாள். அவள் அவன் சட்டையை கழற்றினாள். அவன் மார்பில் முத்தமிட்டாள். அவன் பெருமூச்சு விட்டான்.

"மித்ரா... இன்னிக்கு உனக்கு என்ன ஆச்சு?" என்று அவன் கிசுகிசுத்தான்.

"ஒண்ணும் இல்லை. உங்களுக்கு நான் பண்றது புடிச்சு இருக்கா" என்று அவள் கேட்டு சிரித்தாள்.

அவன் அவள் புடவையை மெதுவாக அவிழ்த்தான். அவள் உள் ஆடை வெளியே வந்தது. அவன் அவள் முதுகை வருடி, பின்புறம் இருந்த கொக்கியை கழற்றினான். அவள் மார்பகங்கள் வெளியே வந்தன. அவை நிறைவாக, திடமாக, அவள் வயதுக்கு ஏற்றாற்போல் அழகாக இருந்தன. அவற்றின் நுனியில் இளஞ்சிவப்பு மொட்டுகள் தெரிந்தன.

"அழகா இருக்க" என்று அவன் சொல்லிவிட்டு, அவள் மார்பகங்களை முத்தமிட ஆரம்பித்தான். அவன் நாக்கு அவள் மொலையின் நுனி காம்பை சுற்றி சுற்றி வந்தது. மித்ரா தலையை பின்னால் சாய்த்து, "ஆஹ்... ஆதவாஆ..." என்று முணுமுணுத்தாள்.

அவன் அவள் முலைகளை உறிஞ்சி, நக்கி, மெதுவாக கடித்தான். அவள் உடல் சிலிர்த்தது. அவள் கை அவன் தலைமுடியை பற்றிக்கொண்டது.

"இன்னும்... ஏங்க... இன்னும் வேணும்" என்று அவள் கெஞ்சினாள்.

அவன் அவள் மார்பகங்களை இரண்டு கைகளாலும் பிடித்து, மெதுவாக பிசைந்தான். அவன் கட்டைவிரல் அவள் மொட்டுகளை தடவியது. அவள் இடுப்பு தானாக அசைந்தது.

"உன் மொலையை பத்தி நான் ரொம்ப நாளா யோசிக்கலை. இப்போ பார்க்கும்போது, என்னமோ அதிசயமா இருக்கு" என்று அவன் சொல்லிவிட்டு, அவள் மார்பகங்களுக்கு இடையே தன் முகத்தை புதைத்தான்.

மித்ரா அவன் தலைமுடியை பிடித்து, அவனை இன்னும் நெருக்கமாக அழுத்தினாள்.

பின்னர், அவன் அவள் பாவாடையை கழற்றினான். அவள் கூதி முழுவதுமாக வெளிப்பட்டது. அங்கே ஈரப்பதம் துளிர்த்திருந்தது. அவன் அங்கே தன் விரலை வைத்து, மெதுவாக தடவ ஆரம்பித்தான். அவள் கூதியின் மேல் உதடுகளை பிரித்து, உள்ளே இருக்கும் மொட்டை விரலால் வட்டமிட்டான்.

"நீங்க ரொம்ப நேரம் எடுக்கிறீங்க" என்று மித்ரா பொறுமையின்றி சொன்னாள்.

"பரவாயில்லை, இன்னிக்கு நான் உன்னை full-ஆ அனுபவிக்கணும்" என்று அவன் சொல்லிவிட்டு, அவள் கூதியின் மேல் தன் நாக்கை வைத்தான்.

மித்ரா "ஆaahhhhhh...!" என்று சத்தமிட்டாள். அவள் இடுப்பு மேலே எழும்பியது. அவன் அவள் கூதியை நக்கி, உறிஞ்சி எடுத்தான், உள்ளே நாக்கை செலுத்தினான். அவன் நாக்கு அவள் கூதியின் ஒவ்வொரு மடிப்பையும் நக்கி, மொட்டை உறிஞ்சி, உள்ளே ஆழமாக சென்றது. அவள் உடல் நடுங்கியது.

"டேய்... ஆதவா... இப்படியே... இன்னும்..இன்னும் பண்ணுடா நல்லா சுகமா இருக்குடாஆஆஆஆஆ." என்று அவள் பிதற்றினாள்.

அவன் அவள் கூதியில் நாக்கை விட்டு, மேலும் கீழுமாக அசைத்தான். அவள் கை படுக்கையை பற்றிக்கொண்டது. அவள் மூச்சு வேகமானது.

"போதும்... உள்ளே விடுங்க" என்று அவள் கெஞ்சினாள்.

அவன் மேலே வந்து, தன் விறைத்த சுன்னியை அவள் கூதியின் நுழைவாயிலில் வைத்து, மெதுவாக உள்ளே தள்ளினான். இருவரும் ஒரே சத்தத்தில் பெருமூச்சு விட்டனர்.

"ஆஹ்... மித்ரா... எவ்வளவு சூடா இருக்க" என்று அவன் முணுமுணுத்தான்.

அவள் கால்களை அவன் இடுப்பில் சுற்றி, அவனை இன்னும் ஆழமாக உள்ளே இழுத்தாள்.

"அதவன்... இன்னும் வேகமா...வேகமாஆஆஆ" என்று அவள் கெஞ்சினாள்.

அவன் வேகத்தை அதிகரித்தான். அவள் கூதி அவன் சுன்னியை இறுக்கமாக பற்றிக்கொண்டது. அவன் உள்ளும் வெளியுமாக அசைந்தபோது, அவள் கூதியின் ஈரம் சத்தம் எழுப்பியது.

"அப்படிதான்... அதவன்... அப்படியே... ஜோரா குத்துடா... சூப்பரா இருக்குடா... குத்துடா... வேகமா குத்துடா..." என்று மித்ரா பிதற்றிக்கொண்டே, தன் சூத்தை தூக்கி தூக்கி எதிர் குத்து குத்த ஆரம்பித்தாள். "எனக்கு கஞ்சியே வந்து விடும் போல இருக்கு..." என்று அவள் முணுமுணுத்தாள்.

அவள் அப்படி சொன்னதும், அதவனுக்கு ஆத்திரம் வந்தது. அவன் அவள் கால்களை தோளில் போட்டுக்கொண்டு, இன்னும் வேகமாக, இன்னும் ஆழமாக குத்த ஆரம்பித்தான். அவள் கூதியில் இருந்து சத்தம் வந்தது. அவள் கண்கள் மூடி, வாய் திறந்து, "ஆஹ்... ஆஹ்... அதவன்..." என்று கத்தினாள்.

"வருது... வருது..." என்று அவள் சொன்னதும், அவன் அவள் உள்ளே இன்னும் வேகமாக அசைந்தான். அவள் உடல் இறுகி, அவள் கூதி அவன் சுன்னியை இறுக்கமாக பற்றிக்கொண்டது. அவள் உச்சத்தை அடைந்ததும், அவள் உடல் நடுங்கியது. அவள் கூதியிலிருந்து சூடான நீர் வெளியேறியது.

அதவன் அதை உணர்ந்து, "மித்ரா... எனக்கும் வருதுடிடிடி..." என்று முணுமுணுத்து, அவள் உள்ளே விந்தை பொழிந்தான்.

இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் அணைத்துக்கொண்டு, சில நிமிடங்கள் அமைதியாக இருந்தனர். பின்னர், அதவன் அவள் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு, "இன்னிக்கு ரொம்ப நல்லா இருந்தது" என்றான்.

மித்ரா புன்னகைத்தாள். ஆனால், அவள் மனதில் இன்னும் அந்த வெற்றிடம் இருந்தது. அந்த உறவு அவளுக்கு முழுமையான திருப்தியை அளிக்கவில்லை. அவள் உடல் சிலிர்த்தது, ஆனால் அவள் மனது திருப்தியடையவில்லை.

அவள் அதவனின் மார்பில் தலையை சாய்த்து, "என்னை உங்களுக்கு இன்னும் பிடிக்குதா?" என்று மெதுவாக கேட்டாள்.

அதவன் அவளை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்து, "என்ன கேள்வி இது? நீ என் உயிர். உன்னை விட எனக்கு வேற யாரும் இல்லை" என்றான்.

அவள் எதுவும் சொல்லாமல், அவன் மார்பில் கண்களை மூடினாள்.

மறுநாள் காலை, அதவன் பெங்களூரு பயணம் புறப்பட்டான். மித்ரா அவனை வழியனுப்பி வைத்தாள்.

"பத்திரமா போயிட்டு வாங்க. எனக்கு message பண்ணுங்க" என்றாள்.

"ம்... கண்டிப்பா. நீ உன்னை பார்த்துக்க. சரியா?" என்று அவன் சொல்லிவிட்டு, காரில் ஏறினான்.

கார் நகர்ந்ததும், மித்ரா பால்கனியில் நின்று, அவன் போன திசையையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவள் ஃபோனில் ஒரு மெசேஜ் வந்தது. அது மீண்டும் அதே அந்நிய நம்பரிலிருந்து.

"அவன் போய்விட்டான். இப்போ நீ தனியாக இருக்கிறாய். நான் உன்னை பார்க்க வரலாமா?"

மித்ராவின் இதயம் படபடத்தது. அவள் திரும்பி, வீட்டின் காலி தன்மையை பார்த்தாள்.

யார் இந்த மனிதன்? அவன் ஏன் இப்படி தொடர்ந்து மெசேஜ் செய்கிறான்?

அவள் கையில் ஃபோனை இறுக்கமாக பிடித்துக்கொண்டு, "நீ யாரு? சொல்லு!" என்று பதில் அனுப்பினாள்.

சில நொடிகளில் பதில் வந்தது:

"நான் உன்னை நெருங்கிப் பார்க்கும் ஒருவன். உன் அழகு என்னை மயக்குகிறது. பயப்படாதே. நான் உனக்கு தீங்கு செய்ய மாட்டேன். விரைவில் சந்திப்போம்."

மித்ரா அந்த மெசேஜை படித்ததும், அவள் உடலில் ஒரு நடுக்கம் ஏற்பட்டது. அவள் ஃபோனை கீழே போட்டாள்.

அப்போது, அவள் வீட்டு கதவு தட்டப்பட்டது.

"யார்?" என்று அவள் பயந்து கேட்டாள்.

"மேடம், நான் தான் வெற்றி. உங்களுக்கு ஒரு urgent விஷயத்துல உங்க help வேணும்" என்று குரல் கேட்டது.

மித்ரா கதவை திறந்தாள். வெற்றி வெளியில் நின்றிருந்தான். அவன் முகத்தில் ஒரு பதட்டம்.

"என்ன விஷயம்? இவ்வளவு காலையில?" என்று மித்ரா கேட்டாள்.

"மேடம், உங்களோட ஒரு மாணவன் மாயமாகிவிட்டான். நேற்று இரவில் இருந்து அவனை காணவில்லை. நீங்க ஏதாவது பார்த்தீங்களா?" என்று வெற்றி கேட்டான்.

மித்ராவுக்கு அதிர்ச்சி. "என்ன? யார் அது?" என்றாள்.

"அவன் பெயர் சஞ்சய். நேற்று இரவு கல்லூரியில் இருந்து வீட்டிற்கு சென்றவன், வீட்டை அடையவில்லை. அவன் அம்மா கல்லூரிக்கு போன் பண்ணி கேட்டாங்க" என்று வெற்றி சொன்னான்.

மித்ராவின் முகம் வெளிறியது. இது என்ன நடக்குது? ஒரு மாணவன் மாயமாகி, அதே நேரத்தில் தனக்கு அந்த மர்ம மெசேஜ்...

அவள் வெற்றியைப் பார்த்து, "உள்ளே வாடா. நான் உனக்கு சில விஷயங்கள் சொல்லணும்" என்றாள்.

வெற்றி உள்ளே நுழைந்தான். மித்ரா கதவை மூடினாள். அந்த கதவு மூடப்படும்போது, ஒரு புதிய மர்மமும், பயமும், எதிர்பார்ப்பும் அவள் வாழ்க்கையில் நுழைந்தது.

அவள் ஃபோனை எடுத்து, அந்த அந்நிய மெசேஜை வெற்றியிடம் காட்டினாள்.

"இந்த மெசேஜ் இன்று காலையில் வந்தது. இது யார்னு உனக்கு ஏதாவது தெரியுமா?" என்று கேட்டாள்.

வெற்றி அதை படித்தான். அவன் முகத்தில் ஒரு விசித்திரமான பாவம் தெரிந்தது.

"மேடம்... இந்த நம்பர்... எனக்கு ஏதோ தெரிஞ்ச நம்பர் மாறி இருக்கு" என்று அவன் மெதுவாக சொன்னான்.

"என்ன? உனக்கு தெரியுமா? யார் இது?" என்று மித்ரா பதட்டத்துடன் கேட்டாள்.

வெற்றி தயங்கினான். பிறகு, "இந்த நம்பர்... சஞ்சயின் நம்பர் போல இருக்கு. ஆனா நான் உறுதியாக சொல்ல முடியாது" என்றான்.

மித்ராவுக்கு அதிர்ச்சி. "சஞ்சயா? மாயமான அந்த மாணவனா?" என்றாள்.

"ம்... அவன் தான்" என்று வெற்றி சொன்னான்.

இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தனர். அந்த காலை நேரத்தில், ஒரு புதிய புதிர் அவர்களை சூழ்ந்தது.

சஞ்சய் எங்கே? அவன் மித்ராவுக்கு மெசேஜ் செய்தது ஏன்? அவன் மாயமானது இதனுடன் தொடர்புடையதா?

இந்த கேள்விகளுக்கு பதில் யாரிடமும் இல்லை.

(தொடரும்...)

[Rajkrish22]

Nanba's share your comments

[Uvaaaa]

Wow amazing story, with a mystery it's makes more interesting, update soon