[jakash]

Story name : ரவி அண்ட் சன்ஸ்

Story



மருத்துவமனையின் கான்சல்டேஷன் அறை. வெள்ளை விளக்குகள். சுவரில் சில ஸ்கேன் படங்கள் தொங்கியிருக்கின்றன. சூர்யாவும் ஜோதிகாவும் அடுத்தடுத்து அமர்ந்திருக்கிறார்கள். ஜோதிகாவின் கை சூர்யாவின் கைக்குள் இருக்கிறது. ஆனால் இருவரும் பதற்றத்துடன் காத்திருக்கிறார்கள்.

டாக்டர் அறிக்கைகளைப் புரட்டிப் பார்த்துவிட்டு தலையை உயர்த்துகிறார்.

டாக்டர்: “ரிசல்ட் வந்துடுச்சு. ஜோதிகா மேடம்… உங்களுக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை. ஹார்மோன் லெவல், கர்ப்பப்பை எல்லாம் நார்மல். ஆனால்…”

அவர் சூர்யாவைப் பார்க்கிறார்.

டாக்டர்: “சூர்யா சார்… உங்க sperm count ரொம்பவே குறைவு. மோட்டிலிட்டி-யும் பலவீனமாக இருக்கு. Natural conception கிட்டத்தட்ட சாத்தியமில்லை.”

அறையில் ஒரு கணம் மவுனம்.
ஜோதிகாவின் கை சூர்யாவின் கையை இறுகப் பிடித்துக்கொள்கிறது. சூர்யாவின் முகம் வெளுத்துப்போகிறது. அவர் தலையைத் தாழ்த்தி அறிக்கையைப் பார்க்கிறார். ஆனால் எழுத்துக்கள் ஒன்றும் புரிவதில்லை.

சூர்யா (குரல் தாழ்ந்து): “எதுக்கு இப்படி… எனக்கு ஏதாவது சிகிச்சை இருக்கா?”

டாக்டர்: “சில treatments முயற்சி செய்யலாம். ஆனால் success rate குறைவு. நீங்களே முடிவு எடுங்க. வேறொரு வழியும் இருக்கிறது… sperm donation.”

ஜோதிகா உடனே தலையை உயர்த்தி பார்க்கிறாள்.

ஜோதிகா: “வேண்டாம் டாக்டர். நான் அதைப் பற்றி இப்போ பேச விரும்பல.”

டாக்டர் அமைதியாக தலையசைக்கிறார்.
சூர்யா எதுவும் பேசாமல் எழுந்து நிற்கிறான். ஜோதிகாவும் எழுகிறாள். இருவரும் மெதுவாக அறையை விட்டு வெளியேறுகிறார்கள்.

காரில் உட்கார்ந்ததும் சூர்யா என்ஜின் ஸ்டார்ட் செய்யவில்லை. ஸ்டியரிங் வீலை இறுகப் பிடித்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கிறான். ஜோதிகா ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள். அவள் கண்களில் கண்ணீர் சுழல்கிறது. ஆனால் அவள் அழவில்லை.

சூர்யா (மெல்ல): “என் குறைதான்…”

ஜோதிகா திரும்பிப் பார்க்கிறாள். பதில் சொல்லவில்லை. அவள் கையை நீட்டி சூர்யாவின் கையைப் பிடிக்கிறாள். காரில் மவுனம் தொடர்கிறது. வெளியே மழை லேசாகப் பெய்கிறது.

சூர்யா மெதுவாக கார் ஓட்டத் தொடங்குகிறான். வீட்டை நோக்கி.
இருவரும் ஒன்றும் பேசாமல் பயணம் செய்கிறார்கள்.

[sarit11]

My dear jakash

here is your new thread

[jakash]

இரவு 9 மணி.
சாப்பாடு முடிந்துவிட்டது. ஜோதிகா பாத்திரங்களைக் கழுவிவிட்டு ஹாலுக்கு வருகிறாள். சூர்யா சோபாவில் உட்கார்ந்து டிவியைப் பார்க்காமல், தனக்குள்ளேயே ஏதோ யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறான்.

ஜோதிகா அவன் அருகே உட்காருகிறாள்.

சூர்யா சிறிது நேரம் மவுனமாக இருந்துவிட்டு, திடீரென பேசுகிறான்.

சூர்யா: “ஜோதிகா… நான் ஒன்னு சொல்லணும்.”

ஜோதிகா அவனைப் பார்க்கிறாள். அவன் முகத்தில் தீவிரம் தெரிகிறது.

சூர்யா: “டாக்டர் சொன்னார்… நமக்கு குழந்தை வேணும்னா sperm donation ஒп்ஷன் இருக்கு. Anonymous donor. யாரும் தெரியாது. குழந்தை நம்ம பெயர்ல வளரும். நம்ம குழந்தையாத்தான் இருக்கும்.”

ஜோதிகாவின் முகம் உடனே மாறுகிறது. அவள் புருவம் சுருங்குகிறது.

ஜோதிகா: “என்ன சொல்ற?”

சூர்யா: “கேள். நமக்கு natural-ஆ வரல. என் குறை. நீ நல்லா இருக்க. அதனால…”

ஜோதிகா எழுந்து நிற்கிறாள். அவள் குரல் கூர்மையாக வெளிப்படுகிறது.

ஜோதிகா: “வேண்டாம். நான் கேட்கவே விரும்பல. வேறொருத்தன் விந்து என் வயித்துக்குள்ள போகும். அது என் குழந்தையா? உன் குழந்தையா? சூர்யா… நீ என்ன நினைச்சுக்கிட்டு இருக்க?”

சூர்யாவும் எழுந்து நிற்கிறான்.

சூர்யா: “நான் உனக்காகத்தான் சொல்றேன். நீ அம்மா ஆகணும்னு நான் பாக்கிறேன். எனக்குத் தெரியும் நீ எவ்ளோ வலிக்கிற. உறவினர்கள் கேக்கும்போதெல்லாம் உன் முகம் எப்படி ஆகுதுன்னு எனக்குத் தெரியும்.”

ஜோதிகா தலையை வேகமாக ஆட்டுகிறாள். கண்களில் கோபம் கலந்த கண்ணீர்.

ஜோதிகா: “அதற்காக வேறொருத்தன் விந்து வாங்கணுமா? நான் உன் பொண்டாட்டி. உன் குழந்தை தான் வேணும். இல்லட்டி குழந்தை வேண்டாம். நான் அப்படியே இருப்பேன். ஆனா அந்த மாதிரி… முடியாது சூர்யா. என்னால முடியாது.”

சூர்யா அவள் கையைப் பிடிக்க முயல்கிறான். ஜோதிகா கையை விலக்கிக்கொள்கிறாள்.

ஜோதிகா: “பேசாத. இன்னும் இந்த விஷயத்தை என் முன்னாடி எடுக்காத. நான் கேட்கவே மாட்டேன்.”

அவள் வேகமாக அறைக்குள் சென்று கதவை மூடிக்கொள்கிறாள். உள்ளே சென்றதும் சுவரில் சாய்ந்து நின்று அழுகிறாள்.

வெளியே சூர்யா சோபாவில் உட்கார்ந்து தலையை இரு கைகளாலும் பிடித்துக்கொள்கிறான். அறையில் மவுனம் பரவியிருக்கிறது.

அன்றிரவு இருவரும் தனித்தனியாகவே படுத்துக்கொள்கிறார்கள். ஜோதிகா அறைக்குள் அழுதுகொண்டே படுத்திருக்கிறாள். சூர்யா ஹாலில் உட்கார்ந்தபடி இருட்டிலும் உட்கார்ந்திருக்கிறான்.

[jakash]

மாதங்கள் கடந்துவிட்டன.
விந்து தானம் பற்றிய பேச்சு அன்றுக்குப் பிறகு வீட்டில் எழுப்பப்படவில்லை. ஆனால் இருவருடைய மனதிலும் அது ஆழமாகப் பதிந்திருந்தது. ஜோதிகா வெளியில் சிரித்தாலும், உள்ளுக்குள் ஒருவித வெறுமை தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது.

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை.
உறவினர் வீட்டில் ஒரு சிறிய விழா. ஜோதிகா போக வேண்டியிருந்தது. சூர்யா வேலை காரணமாக வரவில்லை.

வீட்டில் பெண்கள் அனைவரும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். பேச்சு மெல்ல குழந்தைகள் பக்கம் திரும்பியது.

ஒரு அத்தை (சற்று கேலியுடன்): “ஜோதிகா… உனக்கு இன்னும் குழந்தை இல்லையே? எத்தனை வருஷம் ஆச்சு திருமணம்?”

இன்னொருத்தி: “எங்க வீட்டு பொண்ணுக்கு ஒரு வருஷத்துலயே குழந்தை. நீ மட்டும் என்ன பண்ற?”

மூன்றாவது பெண் (குரலைத் தாழ்த்தி): “கணவன் பக்கம் குறை இருக்கா? அப்படின்னா சொல்லு… எல்லாரும் தெரிஞ்சுக்கட்டும்.”

சுத்தி இருந்த பெண்கள் சிரித்தார்கள். சிலர் மூக்கைச் சுளித்தார்கள். ஜோதிகாவின் முகம் வெளுத்துப்போனது. அவள் ஒன்றுமே பேசவில்லை. தலையைக் குனிந்து உட்கார்ந்திருந்தாள். உள்ளுக்குள் அவமானம் கொதித்தது.

அவள் அங்கேயே உட்காராமல், சாக்காக ஒன்றைச் சொல்லிவிட்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறினாள்.

---

வீடு திரும்பியதும் அவள் நேராக சூர்யாவிடம் சென்றாள். கதவைத் திறந்ததும் சூர்யா அவள் முகத்தைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டான்.

சூர்யா: “என்ன ஆச்சு? முகம் என்னாச்சு?”

ஜோதிகா பைகளைக் கீழே போட்டுவிட்டு, சூர்யாவை அப்படியே அணைத்துக்கொண்டு அழுதாள். நெஞ்சு பதற, கண்ணீர் தொடர்ந்து வந்தது.

சூர்யா அவள் முதுகை வருடினான்.

“சொல்லு ஜோதிகா… என்ன ஆச்சு?”

ஜோதிகா அழுகையோடு மெல்லப் பேசினாள்.

ஜோதிகா: “எல்லாரும்… எல்லாரும் கேட்டாங்க. குழந்தை இல்லையே… உன் பக்கம் குறையா… என்ன பண்ற… அசிங்கமா சிரிச்சாங்க சூர்யா. என்னால தாங்க முடியல…”

சூர்யா அவளை இறுகப் பிடித்துக்கொண்டான். ஒன்றுமே பேசவில்லை.

சிறிது நேரம் கழித்து ஜோதிகா தலையை உயர்த்தினாள். கண்கள் சிவந்திருந்தன. குரல் நடுங்கியது.

ஜோதிகா: “நான்… ஓகே. சூர்யா… நான் ஓகே. அந்த sperm donation… பண்ணலாம். எனக்கு வேணும். குழந்தை வேணும். இனிமேல் அந்த மாதிரி யாரும் என்னை கேட்கக்கூடாது…”

சூர்யா அவள் முகத்தைப் பார்த்தான். அவன் கண்களிலும் கண்ணீர் வந்தது.

சூர்யா: “நிச்சயமா? நீ யோசிச்சுட்டு சொல்றியா?”

ஜோதிகா தலையை ஆட்டினாள். மீண்டும் அழுதாள்.

சூர்யா அவளை இறுக அணைத்துக்கொண்டு,

“சரி… சரி ஜோதிகா. நம்ம பண்ணலாம். நான் இருக்கேன். நீ தனியா இல்ல.”

இரண்டு பேரும் அப்படியே நின்றுகொண்டு அழுதார்கள். அன்றிரவு முதல் முறையாக, நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு, இருவரும் ஒரே படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டார்கள். ஜோதிகா சூர்யாவின் மார்பில் தலையை வைத்துக்கொண்டு, கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.

[jakash]

விந்து தானம் செயல்முறை முடிந்த சில வாரங்களில் ஜோதிகாவுக்கு கர்ப்பம் உறுதி செய்யப்பட்டது.

முதல் நாள் டெஸ்ட் பார்த்தபோது ஜோதிகா கண்களில் கண்ணீர் வந்தது. சூர்யா அவளை அணைத்துக்கொண்டு,

“நம்ம குழந்தை… நம்மதான்,” என்றான்.

அன்றிலிருந்து சூர்யா அவளை மிகவும் கவனமாகப் பார்த்துக்கொண்டான். காலையில் தேநீர் கொண்டு வந்து கொடுத்தான். மருந்து நேரத்துக்கு நினைவூட்டினான். இரவு அவள் கால்களை அமுக்கிவிட்டான். ஜோதிகாவுக்கு வாந்தி வரும்போதெல்லாம் அவன் அருகிலேயே இருந்தான்.

பத்து மாதங்கள் கடந்தன.

மருத்துவமனையில் பிரசவம். ஜோதிகா கடுமையான வலியுடன் போராடினாள். சூர்யா வெளியே நின்று கொண்டிருந்தான். சிறிது நேரம் கழித்து செவிலியர் சிறிய ஆண் குழந்தையைக் கொண்டு வந்தாள்.

சூர்யா குழந்தையைப் பார்த்ததும் கண்களில் நீர் வந்தது. ஜோதிகா படுக்கையில் பலவீனமாகப் புன்னகைத்தாள்.

சூர்யா: “நம்ம மகன்…”

ஜோதிகா: “ஆமா… நம்ம மகன்.”

---

வீடு திரும்பிய பிறகு ஒரு மாதம் முழுவதும் இருவரும் சந்தோஷத்தில் மூழ்கியிருந்தார்கள். குழந்தை அழகாக, ஆரோக்கியமாக இருந்தது. இரவுகளில் ஜோதிகா குழந்தையைத் தூங்கவைத்துவிட்டு சூர்யாவின் மார்பில் சாய்ந்து படுப்பாள். சூர்யா அவள் தலையை வருடினான். அந்த ஒரு மாதம் அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் மிகவும் அமைதியான, மகிழ்ச்சியான காலமாக இருந்தது.

---

ஒரு மாதம் கழித்து திடீரென குழந்தையின் உடல்நிலை மோசமானது.

காய்ச்சல், அழுகை, உணவு ஏற்காமல் போனது. மருத்துவமனையில் சேர்த்தார்கள். பரிசோதனைகள் நடந்தன. முடிவுகள் வந்தபோது டாக்டரின் முகம் கவலையாக இருந்தது.

டாக்டர்: “குழந்தைக்கு அரிய வகை ரத்தக் கோளாறு. சிகிச்சைக்கு matching stem cell தேவை. உங்க family-ல யாருக்குமே match ஆகல. Biological father-தான் ஒரே வழி. Donor details bank-ல இருக்கு. அவரை அழைக்க வேண்டும்.”

ஜோதிகா படுக்கையில் உட்கார்ந்தபடி கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். அவள் உடல் ஏற்கனவே பிரசவத்தால் வீக்கமாக இருந்தது. கண்களில் பயம்.

சூர்யா டாக்டரிடம்,

“வேறு வழியில்லையா டாக்டர்?”

டாக்டர் தலையை ஆட்டினார்.

“இப்போதைக்கு இல்ல. நேரம் தாமதிக்கக்கூடாது.”

மருத்துவமனை காரிடாரில் சூர்யாவும் ஜோதிகாவும் உட்கார்ந்தார்கள். நீண்ட மவுனம்.

ஜோதிகா மெல்லப் பேசினாள். குரல் நடுங்கியது.

ஜோதிகா: “குழந்தைக்காக… அழைக்கணும். வேறு வழியில்ல சூர்யா.”

சூர்யா தலையைக் குனிந்து உட்கார்ந்திருந்தான். சிறிது நேரம் கழித்து தலையை ஆட்டினான்.

சூர்யா: “சரி. குழந்தைக்காக… அழைக்கலாம்.”

இருவரும் ஒரே முடிவுக்கு வந்தார்கள். குழந்தையின் உயிருக்காக, anonymous-ஆ இருந்த biological father-ஐ அழைக்க முடிவு செய்தார்கள்.

[mandothari]

சூப்பர் ப்ரோ

அப்படியே விஸ்வநாதன் அண்ட் சான்ஸ் ஸ்டோரி ரிகிரியேட் பண்ணி இருக்கீங்க

வெரி இன்டெரெஸ்டிங்

கதையின் எசன்ஸ் மாறாமல் ஆரம்பித்து இருக்கிறது

பயாலஜிக்கல் பாதர் வந்து ஜோதிகாவை என்னவெல்லாம் பண்ண போர்ரானோ

அதுவும் கணவன் கண் முன்னே

இதுல ராதிகா கேரக்டர் இருக்கா ப்ரோ

அதுக்கு பதிலா மாமனார் சிவகுமார் கேரக்டர் வந்தா இன்னும் கிக்கா இருக்கும் ப்ரோ

அவ்ளோ பெரிய குடும்பத்தில் ஜோதிகாவை அந்த டோனர் எப்படி அனுபவிக்க போகிறான் என்பதை காண மிகுந்த ஆவலாய் காத்து கொண்டு இருக்கிறேன் ப்ரோ

நன்றி

[jakash]

Thanks mandaothari bro ippothaiku story la 3 character thaan

[jakash]

மருத்துவமனையில் டாக்டர் பேசி முடித்த பிறகு, சூர்யா வீட்டுக்குத் தொலைபேசியில் அழைத்தான்.

சூர்யா: “ஜோதிகா… donor ஒத்துக்கொண்டாரு. இன்னைக்கு வர சொல்லியிருக்கேன். நீயும் வா.”

ஜோதிகாவின் குரல் உடனே மாறியது.

ஜோதிகா: “நான் வரல. வீட்ல இருக்கேன். அவனை நான் சந்திக்க மாட்டேன். நீங்க போங்க.”

சூர்யா வாதாடவில்லை. அப்படியே போன் வைத்துவிட்டான்.

---

மருத்துவமனையில் ரவி வந்தான். ஆள் கைலி, அழுக்கான டீ-ஷர்ட், முடி சிதறியிருந்தது. கையில் ஒரு பிளாஸ்டிக் கவர். சூர்யா அவனைப் பார்த்து சற்று திகைத்தான். ஆனாலும் கையை நீட்டினான்.

டாக்டர் இருவரையும் அறைக்குள் அழைத்துப் பேசினார்.

டாக்டர்: “சிகிச்சைக்கு இன்னும் சுமார் 20 நாட்கள் ஆகும். அதுவரை இவர் உடல் நல்ல நிலையில் இருக்கணும். கீரை, மாமிசம், முட்டை, பால்… சத்துள்ள உணவு. சிகரெட், மது முற்றிலும் கூடாது. புகை பிடிச்சீங்கனா stem cell quality பாதிக்கும்.”

சூர்யா தலையை ஆட்டினான். வெளியே வந்ததும் ரவியிடம் அதைத் தெளிவாகச் சொன்னான்.

ரவி உடனே தலையை ஆட்டினான்.

ரவி: “என்னால வர முடியாது சார். நான் மீன் பிடிக்கிற வேலை. தினம் போகலியான்னா வீட்டுல சோறு இல்ல.”

சூர்யா: “நான் ஒரு நாளுக்கு நீ மீன் பிடிச்சு சம்பாதிக்கிற காச விட அதிகம் தர்றேன். 20 நாளு. அதுக்கப்புறம் உனக்கு வேணும்னா போயிடலாம். குழந்தைக்காக.”

ரவி சிறிது நேரம் யோசித்தான். பிறகு தலையை ஆட்டினான்.

ரவி: “சரி. வர்றேன்.”

---

வீட்டுக்கு வருவதற்கு முன் சூர்யா மீண்டும் ஜோதிகாவுக்கு போன் செய்தான்.

சூர்யா: “ரவி வீட்டுக்கு வர்றான். 20 நாளு தங்கணும். டாக்டர் சொன்னாரு. சத்துள்ள உணவு கொடுக்கணும்.”

ஜோதிகாவின் குரல் உயர்ந்தது.

ஜோதிகா: “ஏன் இப்படி பண்ற? நான் சொன்னேன் இல்லையா அவனை நான் பார்க்க மாட்டேன்னு? வீட்டுக்குள்ள வர சொல்லிட்டியா? என்னடா இது?”

சூர்யா: “குழந்தைக்காக ஜோதிகா. வேறு வழியில்ல.”

போன் அப்படியே துண்டிக்கப்பட்டது.

---

மாலை 6 மணி.
கதவு தட்டும் சத்தம். சூர்யா திறந்தான். ரவி நின்றான்.

ஆள் கைலி கட்டி, அழுக்கான ஷர்ட், கால்நகம் நீண்டிருந்தது, முகத்தில் தூசி. முழுக்க முழுக்க குப்பத்தனமான தோற்றம்.

ஜோதிகா ஹாலில் நின்றுகொண்டு இருந்தாள். அவன் உள்ளே நுழைந்ததும் அவள் கண்கள் அவன் மேல் விழுந்தன.

முதல் பார்வையிலேயே ஜோதிகாவுக்கு எரிச்சல் வந்தது. குமட்டல் உணர்வு. “இவனா… என் குழந்தையின் biological father?” என்று மனதில் சொல்லிக்கொண்டாள். அவள் முகம் சுருங்கி, தலையைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.

அதே நேரம் ரவியின் பார்வை ஜோதிகா மேல் விழுந்தது.


அவள் அணிந்திருந்தது பிங்க் நிறப் பட்டுச் சேலை. சற்று மெல்லியதாக, லைட்டா டிரான்ஸ்பரண்டாக இருந்தது. உள்ளே அணிந்திருந்த லைட் பிங்க் பிளவுஸ் சேலையின் வழியாக மெல்லியதாகத் தெரிந்தது. சேலை இடுப்பில் இறுக்கமாகக் கட்டப்பட்டிருந்தது. இடுப்பின் வளைவு தெளிவாகத் தெரிந்தது. தொப்புள் பகுதி சேலையின் முந்தான் சற்று விலகியிருந்ததால் லேசாகத் தெரிந்தது. மார்பகங்களின் உயரம் பிளவுஸின் மேல் அழுத்தமாகத் தெரிந்தது. நீண்ட கூந்தல் தோள் மீது விழுந்திருந்தது. சிவப்பான முகம், பெரிய கண்கள், மெல்லிய உதடுகள்.

ரவியின் காலடிகள் தானாகவே நின்றன.

அவன் கண்கள் ஜோதிகாவை மேலிருந்து கீழாகச் சுற்றின. முதலில் அவள் முகம்… பிறகு கழுத்து… பிளவுஸின் வளைவு… இடுப்பு… சேலையின் வழியாக மெல்லியதாகத் தெரிந்த தொடைகள்…

ரவி மனதில் உடனே ஓடியது:

“இது என்ன மாதிரி பொம்பளை…
இவ்ளோ அழகா… இவ்ளோ சிவப்பா தேவதை மாதிரி லா இருக்கா நம்ம பேட்டை லா ஒருத்தி கூட இப்படி இல்லையே சே செம அழகுயா என அவன் அவளை ரசிக்க

அவன் தொண்டை உலர்ந்தது. நாக்கால் உதட்டை நக்கினான். கண்கள் இன்னும் ஜோதிகாவை விடவில்லை. அவள் உடலின் ஒவ்வொரு வளைவும் அவன் மனதில் பதிந்துகொண்டிருந்தது. பிங்க் சேலையின் மென்மையான வெளிச்சம் அவள் உடலில் பட்டு, அவளை இன்னும் அழகாகக் காட்டியது.

[jakash]

ரவி இன்னும் ஜோதிகாவையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அப்போது சூர்யா பேசினான்.

சூர்யா: “ரவி… உங்க பையன எதும் பாக்கப் போறீங்களா?”

கேள்வி கேட்டவுடன் ரவியும் ஜோதிகாவும் ஒரே நேரத்தில் பதில் சொன்னார்கள்.

ரவி: “வேணாம்.”

ஜோதிகா: “வேணாம்.”

இரண்டு குரல்களும் ஒரே நேரத்தில் ஒலித்ததும் அறையில் ஒரு கணம் அமைதி பரவியது.

ரவி ஆச்சரியத்துடன் ஜோதிகாவைப் பார்த்தான். ஜோதிகாவும் ஆச்சரியத்துடன் ரவியைப் பார்த்தாள். இருவர் கண்களும் சந்தித்தன. சில விநாடிகள் அந்தப் பார்வை நீடித்தது. ஜோதிகாவின் கன்னங்கள் லேசாகச் சிவந்தன. அவள் வேகமாகத் தலையைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.

சூர்யா இருவரையும் பார்த்து புருவம் உயர்த்தினான். ஆனால் ஒன்றுமே கேட்கவில்லை.

சிறிது நேரம் கழித்து ரவி பேசினான். குரல் சற்று தாழ்வாக இருந்தது.

ரவி: “வேணாம் சூர்யா சார். நான் பார்த்துட்டா… அவன் மேல பாசம் வந்துடும். அப்புறம் விட மனசு வராது. அதனால வேணாம்.”

சூர்யா தலையை ஆட்டினான்.

சூர்யா: “சரி. உங்களுக்கு மாடில ஒரு ரூம் இருக்கு. அங்க தங்கலாம்.”

பிறகு சூர்யா சற்று கண்டிப்பான குரலில் தொடர்ந்தான்.

சூர்யா: “ரவி… நீங்க இங்க இருக்கிற வரைக்கும் சிகரெட், தண்ணி எல்லாம் பண்ணக்கூடாது. டாக்டர் கஸ்டமா சொல்லிட்டார். உடல் நல்லா இருக்கணும்.”

ரவி முகத்தைச் சுளித்தான்.

ரவி: “சார்… அது இல்லாம எப்படி சார்? எனக்கு பழக்கம்…”

சூர்யா: “வேறு வழியில்ல. இருந்துதான் ஆகணும். குழந்தைக்காக.”

ரவி சற்று நேரம் யோசித்துவிட்டு தலையை ஆட்டினான்.

ரவி: “சரி சார்… ட்ரை பண்றேன்.”

சூர்யா அவனை மாடிப்படிகளின் பக்கம் அழைத்துச் சென்றான்.

ரவி போகும்போது திரும்பி ஜோதிகாவை ஒரு முறை பார்த்தான். அவள் இன்னும் தலையைத் திருப்பியபடி நின்றுகொண்டிருந்தாள். பிங்க் சேலையில் அவள் உடல் அப்படியே நின்றுகொண்டிருந்தது. ரவி மனதில் மீண்டும் சொல்லிக்கொண்டான்,

“இவளை நான் மறக்கவே முடியாது…”

பிறகு அவன் சூர்யாவைப் பின்தொடர்ந்து மாடிக்குச் சென்றான்.

[jakash]

ஜோதிகா வீட்டைக் கூட்டி கொண்டிருந்தாள். மனதில் ரவியை நினைத்து எரிச்சலுடன் முணுமுணுத்தாள்.

“சே… இவன்லாம் ஒரு ஆளா? இந்த மாதிரி அழுக்கு ஆள்… என் குழந்தைக்கு இவனா biological father?”

அப்போது மாடியில் இருந்து சூர்யா இறங்கி வந்தான். ரவிக்கு ரூம் காட்டிவிட்டு, ஜோதிகாவிடம்,

“நான் ஆபிஸுக்குப் போறேன். அவன் ரூம்ல இருக்கான்,” என்று சொல்லிவிட்டு வெளியேறினான்.

சிறிது நேரம் கழித்து ரவி பார்த்தான் அய்யோ நம்ம கட்டப்பைய கீழே வசுட்டோம் போல

அவன் கீழே வந்தான். ஜோதிகா குட்டிக்கொண்டே அந்த கட்டப்பையைப் பார்த்தாள். திறந்து பார்த்தாள். உள்ளே அழுக்கு லுங்கியும், பழைய ஜட்டியும் இருந்தன. அவளுக்கு உடனே குமட்டல் வந்தது.

“சி…”

அவள் அந்தப் பையைத் தூக்கி எறிய முயன்றாள். அப்போது பையில் இருந்து ஒரு உடைந்த குச்சி வெளியே நீட்டிக்கொண்டிருந்தது. அது சரியாக அவள் சேலையின் நூலில் சிக்கிக் கொண்டது.

ஜோதிகா குச்சியை எடுக்கப் போராடினாள். சேலை இழுபட்டது. அவளால் எடுக்க முடியவில்லை.

அப்போது ரவி திரும்பி வந்தான்.

ரவி: “மேடம்… அந்த குச்சிய தெரியாம தொடாதீங்க. கிலிசுடாம இருக்கும். நான் வர்றேன்.”

ஜோதிகா: “வேணாம்… நானே எடுக்கிறேன்.”

அவள் திரும்பிக்கொண்டு முயற்சி செய்தாள். ஆனால் குச்சி சேலையில் இன்னும் இறுக்கமாக சிக்கியிருந்தது. அவளால் அசைக்கவே முடியவில்லை.

சற்று நேரம் போராடிய பிறகு,

ஜோதிகா: “…சரி, வாங்க.”

ரவி மெல்ல நெருங்கினான். கீழே உட்கார்ந்தான்.

அவன் மெதுவாக ஜோதிகாவின் சேலையை விலக்கினான்.

வெள்ளை இடுப்பு திடீரென அவன் கண்களுக்கு முன் தெரிந்தது. ஆழமான தொப்புள் குழி. மென்மையான, சிவப்பான சருமம். இடுப்பின் வளைவு.

ரவிக்கு மூச்சு வாங்கியது. கண்கள் அப்படியே தொப்புளில் ஒட்டிக்கொண்டன. மனம் சுழன்றது.

அவன் மெல்ல குச்சியைப் பிடித்தான். எடுக்கும்போது அவன் விரல்கள் ஜோதிகாவின் இடுப்பில் லேசாக உரசின.

ஜோதிகா: “ஸ்ஸ்…”

ரவி உள்ளுக்குள் புன்னகைத்தான். வேண்டுமென்றே அந்தக் குச்சியை எடுப்பது போல் நடித்து, சரியாக அவள் தொப்புளில் ஒரு சிறிய குத்துக் கொடுத்தான்.

ஜோதிகா: “ஆ!”

ரவி உடனே,
“சாரி மேடம்… தெரியாம…”

என்று நடித்தான். ஆனால் அவன் கண்கள் இன்னும் தொப்புளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தன.

குச்சியை முழுசாக எடுத்த பிறகு, ரவி மெல்லச் சொன்னான்.

ரவி: “பொறுங்க மேடம்… லைட்டா கீறி இருக்கு.”

அவன் முகத்தை நெருக்கி, ஜோதிகாவின் தொப்புளின் மேல் மெதுவாக ஊதினான். அவன் மூச்சு தொப்புளில் பட்டது.

ஜோதிகா: “ஸ்ஸ்ஸல்…”

உடல் சிலிர்த்தது. அவள் தாங்க முடியாமல் ரவியைத் தள்ளிவிட்டு, சேலையைச் சரி செய்தபடி கிச்சன் பக்கம் ஓடினாள். கன்னங்கள் சிவந்து, மூச்சு வாங்கியபடி கதவை மூடிக்கொண்டாள்.

ரவி அங்கேயே உட்கார்ந்தபடி, அவள் தொப்புளின் மென்மையை மனதில் நினைத்துக்கொண்டே சிரித்தான்.சே முதல் நாளே தொப்புள் தரிசனம் என அவன் சந்தோசபட்டான்

[manithanhere]

இதேனுங்.. சூர்யா பெரிய ஆளுங்.. காட்டை வித்து கள்ளு குடிச்ச கூட்டமுங்கோ... இப்படி ஆகிப் போச்சுதே.. ஒரே சங்கடமாப் போச்சுங்...

[jakash]

ஜோதிகா கிச்சனுக்குள் ஓடி கதவை மூடிக்கொண்டாள். சுவரில் சாய்ந்து நின்றாள். மார்பு வேகமாகத் துடித்துக்கொண்டிருந்தது. கைகள் நடுங்கின.

மனதில் ஒரே எரிச்சல்.

“சே… என்ன இது!
கணவன் இல்லாத ஒருவன்… என் இடுப்பைத் தொட்டுட்டான்.
தொப்புள்ல குத்திட்டான்.
ஊதினான் கூட…
நான் எப்படி அனுமதிச்சுட்டேன்?
என்னால எப்படி நிற்க முடிஞ்சது?”

அவள் கையால் முகத்தை மூடிக்கொண்டாள். வெட்கம், கோபம், குழப்பம் எல்லாம் ஒரே சேர வந்தன. ரவியின் விரல்கள் இடுப்பில் உரசிய உணர்வு இன்னும் மறையவில்லை. தொப்புளில் பட்ட அவன் மூச்சு இன்னும் உஷ்ணமாகவே இருந்தது போலத் தோன்றியது.

“இவன் மேல எரிச்சல் தான் வரணும்.
குப்பத்தனமா இருக்கிற ஆள்.
அழுக்கு லுங்கி… அழுக்கு ஜட்டி…
இவன்லாம் என் உடலைத் தொடறான்?”

அப்போது உள்ளறையில் குழந்தை அழுவது கேட்டது.

ஜோதிகா விரைவாகச் சென்று குழந்தையை எடுத்தாள். மடியில் போட்டுக்கொண்டு பால் கொடுக்க ஆரம்பித்தாள். குழந்தை அவள் மார்பை இறுகப் பற்றி பால் குடித்தது.

அந்தத் தருணத்தில் திடீரென ஜோதிகாவுக்கு ஒரு எண்ணம் வந்தது.

இந்தக் குழந்தை…
ரவியின் விந்து மூலம் உருவானது.
ஒன்பது மாசம் இந்தக் குழந்தை அவள் வயிற்றில் தான் வளர்ந்தது.
அவனுடைய ரத்தம்… அவனுடைய விந்து… அவள் உடலுக்குள் கலந்தது.

அவள் மெல்ல குழந்தையின் முகத்தைப் பார்த்தாள்.

“இவன் விந்து தான்…
என் வயித்துக்குள்ள போய் இந்தக் குழந்தையா மாறினது.
அதனால தானா…
என் உடல் அவன் கைகளைத் தொட விரும்புது?
நான் மீறி… என் வயிற்றே அவனை அழைக்குதா?”

அந்த எண்ணம் வந்தவுடன் அவளுக்குள் ஒருவித பயம் பரவியது.

“சே… என்ன விஷமமான யோசனை இது!
இனி அவனைப் பார்க்கவே கூடாது.
பேசவும் கூடாது.
எவ்ளோ தூரம் முடிஞ்சுதோ அவ்ளோ தூரம் விலகி இருக்கணும்.”

ஆனால் மனதின் ஒரு மூலையில், ரவியின் கை இடுப்பில் பட்ட உணர்வும், தொப்புளில் ஊதிய மூச்சும் இன்னும் மறையாமல் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தன.

ஜோதிகா குழந்தையை இறுக அணைத்துக்கொண்டு கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.

[jakash]

மாலை நேரம்.

கீழே இருந்து லேசான சிகரெட் வாசனை வந்தது. ஜோதிகா உடனே முகம் சுளித்தாள். குழந்தைக்கு அருகில் புகை போவதை அவளால் தாங்க முடியவில்லை.

அவள் இப்போதுதான் குளித்து முடித்திருந்தாள். ஈரமான கூந்தல் தோள் மீது விழுந்திருந்தது. புதிய வெள்ளை நிறச் சேலை அணிந்திருந்தாள். சேலை சற்று இறுக்கமாகக் கட்டப்பட்டிருந்தது. குளித்ததும் உடல் சிவந்திருந்தது.

ஜோதிகா வேகமாக மாடிப்படிகளில் ஏறினாள். ரவியின் அறைக் கதவு திறந்தே இருந்தது. உள்ளே ரவி ஜன்னல் ஓரத்தில் நின்றுகொண்டு சிகரெட் பிடித்துக்கொண்டிருந்தான்.

ஜோதிகா உள்ளே நுழைந்தாள். ஒரே வார்த்தையும் பேசாமல் அவன் கையில் இருந்த சிகரெட்டைப் பறித்தாள். ஜன்னல் வழியாக கீழே எறிந்தாள்.

ஜோதிகா (கோபத்துடன்): “என்ன இது? டாக்டர் சொன்னாரு இல்லையா? சிகரெட் கூடாதுன்னு. குழந்தை இருக்கிற வீட்ல புகை விடறான்! என்னடா உனக்கு?”

ரவி ஒன்றுமே பேசவில்லை.

அவன் கண்கள் ஜோதிகாவை மேலிருந்து கீழாகச் சுற்றின.

ஈரக் கூந்தல். சிவந்த கன்னங்கள். வெள்ளைச் சேலையில் ஒட்டியிருந்த உடல். கழுத்தில் சில நீர் துளிகள் இன்னும் வழிந்தன. தொண்டைக் குழியில் ஒரு துளி நின்றுகொண்டிருந்தது.

ரவியின் பார்வை மெல்ல கீழே இறங்கியது.

இடுப்பு மடிப்பில்… சேலையின் ஓரத்தில்… ஒரு தண்ணீர் துளி மெதுவாக வழிந்து கொண்டிருந்தது. வெள்ளை இடுப்பின் மடிப்பில் அந்தத் துளி துளித்து, மெல்ல கீழே ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

அதைப் பார்த்தவுடன் ரவிக்கு உடனே ஜிவ் என்று சுன்னி விரைத்தது. கால் இறுகியது. மூச்சு வாங்கியது. அவன் உள்ளுக்குள் ஒரு கடும் ஆசை படர்ந்தது.

“இந்தத் துளியை… நாக்கால் எடுத்தா எப்படி இருக்கும்…
இடுப்பு மடிப்பை நக்கினா…
இவள் உடல் எப்படியிருக்கும்…”

அவன் வாயைத் திறக்கவில்லை. வெறுமனே அவளை அப்படியே ரசித்துக்கொண்டே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். கண்களில் தெளிவான காமம்.

ஜோதிகா அவன் பார்வையை உணர்ந்தாள். ஆனால் கோபத்தில் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை.

ஜோதிகா: “இனிமேல் இந்த வீட்ல சிகரெட் குடிச்சீங்கனா… நான் உங்களை வெளியே தள்ளிடுவேன். புரிஞ்சதா?”

ரவி மெல்லத் தலையை ஆட்டினான். ஆனால் கண்கள் இன்னும் அவள் இடுப்பு மடிப்பில் ஓடிக்கொண்டிருந்த அந்தத் தண்ணீர் துளியையே விடவில்லை.

ஜோதிகா அவன் பார்வையைத் தாங்க முடியாமல், சேலையைச் சரி செய்தபடி வேகமாக மாடிப்படிகளில் இறங்கினாள். போகும்போது அவள் இடுப்பு அசையும் விதத்தை ரவி இறுதி வரை பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான்.

அவன் ஜன்னல் ஓரத்தில் நின்றபடி, மெல்லச் சொல்லிக்கொண்டான்,

“இவள் திட்டினாலும்… அழகு குறையல. அந்தத் துளி மட்டும்…”

[jakash]

ரவி ஜன்னல் ஓரத்தில் நின்றபடி ஜோதிகா இறங்கியதைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான். அவளை இன்னும் கொஞ்சம் ரசிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை எழுந்தது. மன்னிப்பு கேட்பது போல நடித்து கீழே இறங்கினான்.

ஹாலில் ஜோதிகா குழந்தைக்குப் பால் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தாள். சேலை சற்று விலகியிருந்தது. அவள் முலை ஒன்று வெளியே தெரிந்தது. வெள்ளை, உயர்ந்த, பால் சுரக்கும் முலை. குழந்தை அதை இறுகப் பற்றியபடி குடித்துக்கொண்டிருந்தது.

ரவியின் கண்கள் அங்கேயே விழுந்தன. ஒரு கணம் அப்படியே நின்றுவிட்டான். உடல் இறுகியது. ஆனால் உடனே தன்னைத் தடுத்துக்கொண்டு வேகமாகத் தலையைத் திருப்பிக்கொண்டான்.

ஜோதிகா அவன் வந்ததை உணர்ந்தாள். உள்ளுக்குள் பதட்டம் ஏறியது. “தப்பா எடுத்துப்பார்த்தானோ?” என்று மனதில் நினைத்தாள். சேலையைச் சரி செய்தபடி திரும்பினாள்.

ஜோதிகா (கோபத்துடன்): “என்ன வேணும்? ஏன் வந்தீங்க?”

ரவி தலையைத் தாழ்த்தியபடி பேசினான்.

ரவி: “சாரி கேக்க வந்தேன் மேடம். இனிமேல் சிகரெட் குடிக்க மாட்டேன். வார்த்தை தர்றேன்.”

ஜோதிகா: “சரி சரி… போங்க.”

ஆனால் ரவி அசையவில்லை. வாயைத் திறந்து ஏதோ சொல்ல நினைத்தான். வாய் தவறி வார்த்தைகள் வெளியே வந்தன.

ரவி: “எனக்கும் பால் வேணும்…”

ஜோதிகாவின் கண்கள் பெரிதாயின. கோபம் தலைக்காட்டியது.

ஜோதிகா: “என்னது?!”

ரவி உடனே தடுமாறினான். கைகளை ஆட்டினான்.

ரவி: “மேடம்… அது இல்ல! ஒரு டீ… காபி எதாவது போட்டு குடிச்சிங்களான்னு… அதானு சொன்னேன்.”

ஜோதிகா சற்று நேரம் அவனை உற்றுப் பார்த்தாள். பிறகு கடுமையான குரலில்,

ஜோதிகா: “மேலே போங்க. கொண்டு வர்றேன்.”

ரவி தலையை ஆட்டிவிட்டு மாடிப்படிகளில் ஏற ஆரம்பித்தான். போகும்போது சில விநாடிகள் திரும்பிப் பார்த்தான். ஜோதிகா மீண்டும் குழந்தைக்குப் பால் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தாள். சேலை மறைத்திருந்தாலும், அந்த அழகிய முலையின் உருவம் அவன் மனதில் அப்படியே பதிந்திருந்தது.

மாடியில் ஏறும்போது ரவி மனதில் திரும்பத் திரும்ப அந்தக் காட்சியை ஓட்டினான்.

“எப்படி இருக்கும்… அந்த முலையை… கையில் பிடிச்சு… வாயில் போட்டா…”

அவன் மூச்சை ஆழமாக இழுத்துக்கொண்டு அறைக்குள் சென்றான். கதவை மூடியதும் சுவரில் சாய்ந்து நின்று, கண்களை மூடிக்கொண்டு அந்த உருவத்தை நினைத்துக்கொண்டே இருந்தான்.

[raasug]

யதார்த்தமான பின்னனியில் வந்திருக்கும் கதை ! சுவாரஸ்யமாக செல்கிறது ! அடுத்த பாகத்தை சீக்கிரமே எதிர்பார்க்கிறேன்

[jakash]

Thanks raasug

[jakash]

ஒரு முலையில் பால் முடிந்துவிட்டது. குழந்தை அதிருப்தியுடன் அழ ஆரம்பித்தது. ஜோதிகா மறுபக்கம் மாற்ற வேண்டியிருந்தது. அதே நேரத்தில் போனில் யாரோ பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அவளால் ஒரே நேரத்தில் இரண்டையும் செய்ய முடியவில்லை.

மாடிப்படிகளில் ஏறிக்கொண்டிருந்த ரவியைப் பார்த்தாள்.

ஜோதிகா (அவசரமாக): “பிளீஸ்… இதை காதுல மட்டும் வைங்க.”

ரவி உடனே திரும்பி வந்தான். போனை வாங்கினான். ஜோதிகாவின் தலைமுடியை மெல்ல விலக்கி, போனை அவள் காதில் வைத்தான். அவன் விரல்கள் அவள் காதின் பின்னால் லேசாகத் தொட்டன.

அதே நேரத்தில் ஜோதிகா ஜாக்கெட்டை கழற்றினாள். சேலையின் முந்தானை விலக்கி, குழந்தையை மறுமுலைக்கு மாற்றினாள்.

இப்போது இரண்டு முலைகளும் ரவியின் கண்களுக்கு முன் திறந்திருந்தன.

ஒரு முலை குழந்தை வாயில் இருந்தது. இன்னொரு முலை முழுவதுமாக வெளியே தெரிந்தது. வெள்ளை, உயர்ந்த, பால் சுரந்ததும் சிறிது ஈரமாக இருந்த முலை. முலைக்காம்பு சிவந்திருந்தது.

ரவியின் கை நடுங்கியது. போனை பிடித்திருந்த விரல்கள் இறுகின. கண்கள் இரண்டு முலைகளையும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகச் சுற்றின. மூச்சு வேகமடைந்தது. கால் இறுகியது. அவன் மனம் வெறித்தனமாகச் சுழன்றது.



ரவி இன்னும் போனை அவள் காதில் வைத்தபடியே, கண்களை விலக்காமல் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான். அவன் விரல்கள் ஜோதிகாவின் காதின் பின்னால் இருந்தன. அவள் தலைமுடி அவன் கையில் பட்டது.



ரவி போனை ஜோதிகாவின் காதில் வைத்தபடி நின்றான். அவன் கண்கள் இனி வேறு எங்கும் செல்லவில்லை.

ஜோதிகாவின் இரண்டு முலைகளும் அவன் முன் திறந்திருந்தன.

ஒன்று குழந்தையின் வாயில் அடங்கியிருந்தது. இன்னொன்று முழுவதுமாக வெளியே. வெள்ளை, உயர்ந்த, வட்டமான முலைகள். குழந்தை பால் குடித்ததும் சிறிது உப்பியிருந்தன. முலைக்காம்புகள் சிவந்து, ஈரமாகத் தெரிந்தன. குளித்ததும் வந்த உடல் சிவப்பும், பால் வாசனையும் கலந்து ரவியின் மூக்கை நிரப்பின.

குழந்தை ஒரு முலையில் பால் முடித்துவிட்டு வாயை விட்டது.

அப்போது அந்த முலையில் இருந்து சில பால் துளிகள் மெதுவாக வழிந்தன.

ஒரு துளி… இரண்டு துளி…

அவை முலையின் வளைவில் இருந்து நேராகக் கீழே இறங்கின. வெள்ளைத் தோலின் மீது மெல்ல வழிந்து, இடுப்பைத் தொட்டு, சரியாக ஜோதிகாவின் ஆழமான தொப்புள் குழியில் போய் விழுந்தன.

தொப்புள் குழியில் பால் துளிகள் தேங்கி, மெல்ல வட்டமிட்டன.

ரவியின் கண்கள் அப்படியே நின்றுவிட்டன.

மூச்சு வாங்கியது. தொண்டை உலர்ந்தது. சுன்னி இறுக விரைந்தது. அவன் மனம் ஒரே வார்த்தையை மட்டும் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது.

“பால்…
முலையில இருந்து…
நேராக தொப்புள்ல விழுது…
நான் நாக்கை நீட்டினா… அந்தத் துளியை எடுத்துடலாம்…
தொப்புள் குழியை நக்கினா எப்படி இருக்கும்…”

அவன் விரல்கள் ஜோதிகாவின் காதின் பின்னால் இன்னும் இறுக்கமாக இருந்தன. கண்கள் தொப்புளில் தேங்கிய பால் துளிகளையே விடவில்லை.

ஜோதிகாவின் முலைகளின் உயரம், அதன் மென்மை, அதில் இருந்து வழிந்த பால், அது தொப்புளில் விழுந்த காட்சி… எல்லாம் சேர்ந்து ரவியை முழுவதுமாக ஆட்கொண்டன. அவன் அப்படியே நின்றுகொண்டு, ஒரு துளி கூட தப்பாமல் அந்தக் காட்சியை ரசித்துக்கொண்டிருந்தான்.

[jakash]

ஜோதிகா போனில் பேசிக்கொண்டே திடீரென ரவியைப் பார்த்தாள்.

அவன் கண்கள் அவளையே விழுங்கிக்கொண்டிருந்தன. முலைகள், தொப்புள், உதடு… எல்லாவற்றையும் சுற்றியபடி இருந்தன. அவள் அதை உணர்ந்ததும் முகம் மேலும் சிவந்தது. மெல்ல போனை அவரிடமிருந்து வாங்க முயன்றாள்.

இரண்டு கைகளும் ஒரே நேரத்தில் போனைத் தொட்டன.

விரல்கள் எதார்த்தமாக, நன்றாக ஒட்டிக்கொண்டன. சில விநாடிகள் இருவரும் கையை விலக்கவில்லை. அந்தத் தொடுதல் இரண்டு பேருக்கும் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

பிறகு இருவர் கண்களும் சந்தித்தன.

ஒரு நிமிடம் முழுவதும் அந்தப் பார்வை நீடித்தது. ஜோதிகாவின் கண்களில் பயம் கலந்த குழப்பம். ரவியின் கண்களில் தீராத ஆசை. இருவரும் ஒன்றும் பேசவில்லை.

அப்போது குழந்தை பால் குடித்து முடித்து வாயை விட்டது.

ரவி குனிந்தான்.

ரவி: “ஓ… இதான் நம்ம குழந்தையா? என்னமா இருக்கான்… அப்படியே என்னைய மாதிரியே…”

அவன் குழந்தையைக் கொஞ்சுவது போல முகத்தை நெருக்கினான். அந்த நெருக்கத்தில் அவன் கண்கள் நேராக ஜோதிகாவின் முலையைப் பார்த்தன. வெள்ளை, ஈரமான, பால் வாசனை கமழும் முலை அவன் மூச்சுக்குள் நுழைந்தது.

முகத்தை எடுக்கும்போது…

ரவியின் உதடுகள் லைட்டா ஜோதிகாவின் முலையில் உரசின.

ஜோதிகாவின் உடல் தன்னை அறியாமல் நடுங்கியது. “ஸ்ஸ்…” என்ற ஓசை அவள் தொண்டையில் சிக்கியது.

ரவி அதை உணர்ந்தான். வேண்டுமென்றே மீண்டும் குழந்தையைக் கொஞ்சுவது போல குனிந்தான். இந்த முறை அவன் உதடுகள் மீண்டும் முலையில் உரசின. சற்று அழுத்தமாக. பால் வாசனை அவன் மூக்கை முழுவதுமாக நிரப்பியது. அவன் மனம் வெறித்தனமாகச் சுழன்றது.

“இந்த வாசனை…
இந்த மென்மை…
நான் நாக்கை நீட்டினா…”

ஜோதிகாவின் உடல் மீண்டும் நடுங்கியது. அவளுக்கு என்னமோ போல இருந்தது. கோபமா, பயமா, அல்லது வேறு ஏதோவொன்றா என்று அவளுக்கே தெரியவில்லை. ஆனால் அவள் ரவியைத் தள்ளவில்லை. குழந்தையைப் பிடித்தபடி அப்படியே அமர்ந்திருந்தாள்.

ரவி குழந்தையைக் கொஞ்சுவது போல நடித்தபடி, மீண்டும் மீண்டும் முகத்தை நெருக்கி, உதடுகளால் அவள் முலையை உரசிக்கொண்டே இருந்தான்.

[Kishkumar1010]

Welcome back nanba....sema story...sema concept nanba semaya irku un palaya form ku vara ipothan vaaa... Nan nalavan ila, asingama form ku vara vaa va va nanbaaa

[Partha8226]

actual ah naan title pathu mamitha vachu pogum nu nenaichen nanba bcoz neraiya jothiya stories irukku and ippo ulla priyanga mohan, PBS, Anika, ivana, mamitha mathiri upcoming heroines kum namma vaipu kutukanum nanba avungalayum namba thana valathu vidanum