పొద్దున్నే ఆరున్నర. బయట ఆకాశం బూడిద రంగులో ఉంది. రాత్రంతా కురిసిన వాన ఇంకా పూర్తిగా ఆగలేదు. చిన్న చిన్న చినుకులు కాసేపు పడుతూ, కాసేపు ఆగుతూ, మళ్లీ మొదలవుతున్నాయి. ఇంటి ముందు సిమెంట్ గచ్చు మీద నీళ్లు నిలిచి, పైన రేకుల చూరు నుంచి టప్ టప్‌మని చుక్కలు కారుతున్నాయి. వీధిలో పాల బండి వాడు గంట కొడుతూ వెళ్లాడు. ఎక్కడో దూరంగా గుడిలో సుప్రభాతం వినిపిస్తోంది.
సుధ అలారం మోగకముందే లేచింది. పక్కనే పాపారావు బోర్లా పడుకుని గురక పెడుతున్నాడు. లుంగీ మోకాళ్ల పైకి ముడుచుకుపోయి ఉంది. ఆమె అతని వైపు ఒక్క క్షణం చూసి, చిన్నగా నిట్టూర్చి, మంచం దిగింది.
బాత్రూమ్‌లో బకెట్‌లోని వేడి నీళ్లు చెంబుతో ముంచి తల మీద పోసుకుంది. నడుము దాటి పిర్రల కింది దాకా పడే నల్లని పొడవాటి జుట్టు తడిసి, ఆమె వీపుకి అతుక్కుపోయింది. షాంపూ నురగ భుజాల మీద నుంచి సళ్ల మీదకి, అక్కడి నుంచి బొడ్డు మీదకి జారుతోంది. ఆమె చేతులు తనకు తెలియకుండానే ఒక్క క్షణం సళ్ల మీద ఆగాయి. తడి ఒంటికి తగిలిన చల్లగాలికి చనుమొనలు గట్టిపడి ఉన్నాయి. ‘ఈ రోజు ఏం జరుగుతుందో…’ అని మనసులో ఎక్కడో చిన్న గుసగుస. ఆ ఆలోచనని వెంటనే పక్కకి తోసి, తల మీద ఇంకో చెంబుడు నీళ్లు పోసుకుంది.
తడి జుట్టుకి తెల్లని టవల్ చుట్టుకుని, పసుపు రంగు కాటన్ చీర కట్టుకుని పూజ గదిలోకి వెళ్లింది. దీపం వెలిగించింది. అగరబత్తి పొగ గది మొత్తం పాకింది. దేవుడి పటాల ముందు కూర్చుని కళ్లు మూసుకుని శ్లోకం చదివింది. కానీ పెదవులు శ్లోకం చదువుతుంటే, మనసు మాత్రం రాత్రి ఫోన్‌లో వచ్చిన ఆ ఒక్క మెసేజ్ దగ్గరే తిరుగుతోంది. "రేపు పొద్దున్నే కాల్ చేస్తా. రెడీగా ఉండు, బానిసా."
హారతి ఇచ్చి, కుంకుమ బొట్టు పెట్టుకుని లేచేసరికి గోడ గడియారం 7:38 చూపిస్తోంది.
ఆమె బెడ్‌రూమ్‌లోకి వెళ్లి పాపారావు భుజం తట్టింది. “ఏమండీ, లేవండి. ఏడున్నర దాటింది. బ్యాంక్‌కి లేట్ అవుతుంది.”
“ఊ… లేస్తా… లేస్తానే…” అని అతను దిండులో ముఖం దాచుకుని ఇంకో వైపు తిరిగాడు. లేవలేదు.
సుధ తల అడ్డంగా ఊపి వంటగదిలోకి వెళ్లింది. స్టవ్ వెలిగించి, ఇడ్లీ పాత్రలో పిండి పోసింది. పక్కన కొబ్బరి పచ్చడికి మిక్సీ తిప్పింది. కిటికీ బయట వేప ఆకుల మీద నుంచి చినుకులు జారుతున్నాయి. వంటగది నిండా ఆవిరి, తాలింపు వాసన.
ఇడ్లీలు దించి, పచ్చడి గిన్నెలో వేసి, మళ్లీ బెడ్‌రూమ్‌కి వెళ్లేసరికి 8:00 అయింది.
“ఏమండీ! ఎనిమిది అయింది. ఇక లేవకపోతే నేను నీళ్లు పోస్తా,” అని ఈసారి దుప్పటి లాగేసింది.
“అబ్బా, సరే సరే, లేచా,” అని పాపారావు కళ్లు నలుపుకుంటూ లేచి, టవల్ భుజాన వేసుకుని బాత్రూమ్‌లోకి వెళ్లాడు. తలుపు మూసుకున్న చప్పుడు. తర్వాత నీళ్ల శబ్దం.
సుధ వంటగదిలోకి వచ్చి లంచ్ బాక్స్ కోసం అన్నం గిన్నె మూత తీసింది. అప్పుడే వంటగది గట్టు మీద పెట్టిన ఆమె ఫోన్ మోగింది.
ఆమె గుండె ఒక్కసారిగా దడదడలాడింది. స్క్రీన్ మీద పేరు లేదు. "M" అనే ఒక్క అక్షరం మాత్రమే. ఆమె బాత్రూమ్ తలుపు వైపు ఒకసారి చూసింది. నీళ్ల శబ్దం ఇంకా వస్తోంది. ఫోన్ ఎత్తి, భుజానికి చెవికి మధ్య ఇరికించుకుని, గరిటె చేతిలో పట్టుకునే గొంతు తగ్గించి “హలో…” అంది.
అటు నుంచి ఒక మగ గొంతు. లోతుగా, నెమ్మదిగా, గరగరలాడుతూ, ఇప్పుడే నిద్ర లేచినట్టు బొంగురుగా.
“గుడ్ మార్నింగ్, నా బానిసా.”
ఆ ఒక్క మాటకే సుధ తొడల మధ్య ఏదో జివ్వుమంది. గరిటె అన్నంలో ఆగిపోయింది.
“గుడ్ మార్నింగ్… మాస్టర్,” అంది ఆమె, గుసగుసగా.
“అంత నెమ్మదిగా ఎందుకు మాట్లాడుతున్నావు? మొగుడు పక్కనే ఉన్నాడా?”
“బాత్రూమ్‌లో ఉన్నారు మాస్టర్. ఇప్పుడే లేపా. బ్యాంక్‌కి వెళ్లాలి.”
“హ్మ్మ్. నీ బ్యాంక్ మొగుడు. రోజంతా వేరేవాళ్ల డబ్బు లెక్కపెడతాడు. ఇంట్లో, తన పెళ్లాం కాళ్ల మధ్య దాగి ఉన్న ఖజానా మాత్రం ఆ బడుద్ధాయికి ఇప్పటికీ లెక్క తెలియదు,” అని అతను ముసిముసిగా నవ్వాడు. “ఏం చేస్తున్నావు ఇప్పుడు?”
“లంచ్ బాక్స్ సర్దుతున్నా మాస్టర్. ఆయనకి.”
“పొద్దున్నే లేచి తల స్నానం చేశావా?”
“చేశా మాస్టర్. పూజ కూడా చేశా.”
“మంచిది. పూజ చేసిన పవిత్రమైన ఒళ్లు. బొట్టు పెట్టుకున్న నుదురు. తడిగా ఉన్న ఆ పొడవాటి జుట్టు,” అని అతను ఒక్కో మాటా ఆపి ఆపి అన్నాడు. “అంత పవిత్రమైన ఒంట్లో ఒక్క చోట మాత్రం దేవుడి కోసం కాదు, మొడ్డ కోసం దూల పుడుతుంది. దేవుడి ముందు కూర్చున్నప్పుడు ఏం అనుకున్నావు నిజం చెప్పు.”
సుధ పెదవి కొరుక్కుంది. “శ్లోకం చదువుకున్నా మాస్టర్.”
“అబద్ధం. నా బానిస నాకు అబద్ధం చెప్పకూడదు. ఏం అనుకున్నావో చెప్పు.”
“మీరు… మీరు రాత్రి పెట్టిన మెసేజ్ గురించి అనుకున్నా మాస్టర్. ‘రెడీగా ఉండు’ అన్నారు కదా. ఏం చేయిస్తారో అని… రాత్రంతా నిద్ర పట్టలేదు. ఆయన పక్కన గురక పెడుతుంటే, నేను మీ మెసేజ్ మళ్లీ మళ్లీ చదువుకుంటూ తొడలు నొక్కుకుంటూ పడుకున్నా.”
“అదీ నిజం. ఆ నిజం చెప్తుంటే నీ పూకు ఎలా ఉంది ఇప్పుడు? ఎండిపోయి ఉందా, రసం ఊరుతోందా?”
సుధ ముఖం ఎర్రబడింది. చీర కొంగుని వేలికి చుట్టుకుంటూ వంటగది గుమ్మం వైపు చూసింది. “మాస్టర్… ఇంట్లో ఉన్నా…”
“నేను అడిగింది దానికి జవాబు కాదు.”
“…తడిసిపోయింది మాస్టర్. మీ గొంతు విన్నప్పటి నుంచి. ప్యాంటీ మొత్తం తడిసి అక్కడ అతుక్కుపోయింది.”
“ఎంత తడిసింది? సరిగ్గా చెప్పు.”
“గట్టిగా చెప్పలేను మాస్టర్… ఆయనకి వినిపిస్తుంది…”
“అయితే ఇంకా మెల్లగా చెప్పు. ఒక్కో మాట. నా చెవిలో ఊదినట్టు.”
సుధ గొంతు ఇంకా తగ్గించింది. “నా… పూకు… కారిపోతోంది మాస్టర్. మీ గొంతు విని. పొద్దున్నే దేవుడికి హారతి ఇచ్చిన ఈ చేతులతో గరిటె పట్టుకుని, మీ కోసం రసం కార్చుకుంటున్నా.”
“గుడ్ గర్ల్,” అని అతను మెల్లగా అన్నాడు. ఆ రెండు మాటలు వినగానే ఆమె వెన్నులో జలదరించింది. “నీ మొగుడు తలుపు అవతల స్నానం చేస్తుంటే, నువ్వు ఇక్కడ వాడి లంచ్ బాక్స్ సర్దుతూ నా కోసం కారుస్తున్నావు. ఎంత మంచి పెళ్లానివే నువ్వు. పైకి పతివ్రత. లోపల కసెక్కిన లంజ.”
“ఛీ… మాస్టర్ అలా అనకండి,” అంది సుధ. కానీ ఆమె గొంతులో కోపం లేదు. నవ్వు, సిగ్గు, మత్తు కలిసిపోయి ఉన్నాయి.
“ఎందుకు అనకూడదు? నువ్వే కదా నా దగ్గరికి వచ్చావు,” అన్నాడు అతను. ఆ గొంతులో ఏదో దాచుకున్న నవ్వు. “రెండు నెలల క్రితం మీ ఇంట్లో కేబుల్ ఉన్నట్టుండి రోజూ కట్ అవుతుంటే, కంప్లైంట్ కోసం ఫోన్ చేసింది ఎవరు? ఆ నంబర్‌కి ఎప్పుడు చేసినా నేనే ఎత్తాను. కేబుల్ బాగైపోయాక కూడా, నా గొంతు కోసం ఏదో ఒక సాకుతో మళ్లీ మళ్లీ ఫోన్ చేసింది ఎవరు?”
“నేనే మాస్టర్.”
“‘నాకు ఎవరైనా ఆజ్ఞలు ఇవ్వాలి, నేను వినాలి, నా జీవితం చాలా బోరింగ్‌గా ఉంది’ అని రాత్రి పన్నెండు గంటలకి మెసేజ్ పెట్టింది ఎవరు?”
“నేనే మాస్టర్,” అని సుధ కళ్లు మూసుకుంది. ఆ రాత్రి గుర్తొచ్చింది. పాపారావు గురక. చీకటి. ఫోన్ వెలుగు. వణుకుతున్న వేళ్లతో పంపిన ఆ మెసేజ్.
“అందుకే నువ్వు నా బానిసవి. నేను బలవంతంగా ఎవర్నీ బానిసని చేసుకోను. నువ్వే కోరుకున్నావు. ఎప్పుడైనా వద్దనిపిస్తే ‘నేను పతివ్రతను’ అను. ఆ ఒక్క మాటతో అంతా ఆగిపోతుంది. గుర్తుందా?”
“గుర్తుంది మాస్టర్. కానీ నాకు ఆపాలని లేదు. మీరు ఎంత కిందికి లాగితే అంత కిందికి జారాలని ఉంది.”
“అది నాకు తెలుసు,” అని అతను నవ్వాడు. “సరే, నీకు ఒక విషయం చెప్పనా? ఈ రోజు నువ్వు నన్ను చూస్తావు.”
సుధ చేతిలోని గరిటె జారి గిన్నెలో పడింది. చప్పుడు అయింది. ఆమె గబుక్కున దాన్ని పట్టుకుంది.
“నిజంగానా మాస్టర్?” ఆమె గొంతు వణికింది. రెండు నెలలుగా ఈ గొంతు వింటోంది. ఈ గొంతు వింటూనే రాత్రుళ్లు వేళ్లు పెట్టుకుని కార్చుకుంది. ఈ గొంతుతో మాట్లాడటం కోసమే పాపారావు నిద్రపోయాక బాత్రూమ్‌లో గంటలు గంటలు కూర్చుంది. కానీ ఆ ముఖం ఎలా ఉంటుందో ఇంత వరకు ఒక్కసారి కూడా చూడలేదు. ఫోటో అడిగితే "తొందర పడకు" అన్నాడు. వీడియో కాల్ అడిగితే "సమయం వచ్చినప్పుడు" అన్నాడు. ఇప్పుడు ఆ సమయం వచ్చింది.
“మాస్టర్, ప్లీజ్ ఎక్కడికి రావాలో చెప్పండి. ఎన్ని గంటలకి? ఏం వేసుకోవాలి? మీరు ఎలా ఉంటారు? నేను మిమ్మల్ని గుర్తుపట్టగలనా?” అని ఆమె గబగబా అడిగేసింది.
“అబ్బో, బానిసకి తొందర ఎక్కువైంది. దురద పుట్టిన ముండలా ఎగిరిపడుతున్నావు,” అని అతను నవ్వాడు. “ఒక్కొక్కటిగా చెప్తా. ముందు…”
అప్పుడే బాత్రూమ్ తలుపు గడియ తీసిన చప్పుడు అయింది.
సుధ గుండె గొంతులోకి వచ్చింది. ఫోన్ కట్ చేయలేదు. చెవి నుంచి తీసి, స్క్రీన్ కిందికి పెట్టి, గట్టు మీద ఇడ్లీ పాత్ర పక్కన పెట్టేసింది. చీర కొంగు సరిచేసుకుని, గబగబా లంచ్ బాక్స్‌లో అన్నం కూరడం మొదలుపెట్టింది.
పాపారావు తడి జుట్టు తుడుచుకుంటూ వంటగది గుమ్మం దగ్గరికి వచ్చాడు. “టిఫిన్ ఏంటే?”
“ఇడ్లీ, కొబ్బరి పచ్చడి. హాల్లో కూర్చోండి, తెస్తా. లంచ్‌కి టమాటా పప్పు, బెండకాయ వేపుడు,” అంది సుధ, అతని వైపు తిరక్కుండానే.
“ఈ రోజు ఆడిట్ ఉంది. సాయంత్రం లేటు అవుతుందేమో,” అని అతను హాల్లోకి వెళ్లి కూర్చున్నాడు.
సుధ ప్లేట్‌లో నాలుగు ఇడ్లీలు, పచ్చడి వేసి అతనికి అందించింది. అతను తింటూ ఫోన్‌లో ఏదో చూస్తున్నాడు. “బ్యాంక్ మేనేజర్ ఈ నెల టార్గెట్ అని చంపేస్తున్నాడు,” అని తనలో తానే గొణుక్కున్నాడు. సుధ “ఊ” అంది. ఆమె చెవులు మాత్రం వంటగది గట్టు మీద ఉన్న ఫోన్ దగ్గరే ఉన్నాయి. ‘మాస్టర్ ఇంకా లైన్‌లో ఉన్నారా? ఇవన్నీ వింటున్నారా?’ అనుకోగానే ఆమె తొడల మధ్య మళ్లీ వేడి పాకింది.
“నీళ్లు ఇవ్వవే,” అన్నాడు పాపారావు.
ఆమె గ్లాసు నింపి ఇచ్చి, వంటగదిలోకి వచ్చి ఫోన్ తీసి చూసింది. కాల్ కట్ అయి ఉంది. 7 నిమిషాల 42 సెకన్లు.
ఆమె ముఖం వాడిపోయింది. వెంటనే వాట్సాప్ తెరిచింది.
సుధ: ఎందుకు మాస్టర్ కట్ చేశారు? ?
సుధ: మీ గొంతు మధ్యలోనే ఆగిపోయింది. ఒంట్లో రేగిన కసి అలాగే ఉండిపోయింది
సుధ: ఆయన వచ్చారు అందుకే మాట్లాడలేదు. సారీ మాస్టర్
సుధ: ప్లీజ్ ఎక్కడికి రావాలో చెప్పండి
ఒక నిమిషం ఏమీ రాలేదు. తర్వాత "టైపింగ్…" అని కనిపించింది.
మాస్టర్: నీ మొగుడికి ఇడ్లీ వడ్డిస్తుంటే నేను విన్నాను. "నీళ్లు ఇవ్వవే" అన్నాడు. బాగా సేవ చేస్తావు నువ్వు
మాస్టర్: ఆ సేవ నాకు ఎప్పుడు చేస్తావో అని ఆలోచిస్తున్నా. మొగుడికి ఇడ్లీ వడ్డించే ఆ చేతులు నా మొడ్డకి ఎలా సేవ చేస్తాయో అని
సుధ: ఈ రోజే మాస్టర్. మీరు ఎప్పుడంటే అప్పుడు. ఎలా అంటే అలా
మాస్టర్: మొగుడు ఉన్నప్పుడు ఫోన్ కింద పెట్టి వెళ్లావు. కట్ చేయలేదు. ఎందుకు?
సుధ: మీరు వినాలని… ?
మాస్టర్: లంజ. ? నా లంజ
సుధ: మీ లంజనే మాస్టర్. మీకు మాత్రమే. ఆయనకి పెళ్లాన్ని, మీకు లంజని
మాస్టర్: ఇప్పుడు ఏం కట్టుకున్నావు?
సుధ: పసుపు కాటన్ చీర. లోపల జాకెట్, బ్రా, లంగా… అన్నీ ఉన్నాయి
మాస్టర్: ప్యాంటీ?
సుధ: ఉంది మాస్టర్. తడిసి ముద్దైపోయింది ?
మాస్టర్: మొగుడు పక్క గదిలో ఉంటే పెళ్లాం ప్యాంటీ ముద్దవుతోంది. బరితెగించిన దానివే
మాస్టర్: ఇప్పుడు నీ చేయి ఎక్కడ ఉంది?
సుధ: ఒక చేతిలో ఫోన్. ఇంకో చేత్తో గరిటె
మాస్టర్: గరిటె కింద పెట్టు. చీర మీద నుంచే నీ పూకు మీద చేయి వేసి ఒక్కసారి నొక్కు. నొక్కి నాకు చెప్పు ఎలా ఉందో
సుధ హాల్ వైపు చూసింది. పాపారావు ఇంకా ఫోన్‌లోనే మునిగిపోయి ఇడ్లీ తింటున్నాడు. ఆమె గట్టుకి నడుము ఆనించి, చీర మీద నుంచి తొడల మధ్య చేయి పెట్టి, మెల్లగా నొక్కింది. కళ్లు ఒక్క క్షణం సగం మూసుకుపోయాయి. పెదవుల మధ్య నుంచి ఒక చిన్న "స్స్…" జారింది.
సుధ: వేడిగా ఉంది మాస్టర్. ఉబ్బిపోయింది. చీర మీద నుంచి నొక్కగానే లోపల రసం జారింది. లంగా కూడా తడిసిపోయినట్టు ఉంది
మాస్టర్: మొగుడికి వినపడకుండా మూలిగావా?
సుధ: చిన్నగా…
మాస్టర్: మూలుగు ఆపినా, ఆ పూకు దూల మాత్రం ఆపకు. ఈ రోజంతా అది కారుతూనే ఉండాలి
సుధ: ఇప్పటికే ఆగట్లేదు మాస్టర్ ?
మాస్టర్: మంచిది. ఆ మూలుగు నాకోసం దాచుకో. ఈ రోజు నా ముందు గొంతు చించుకుని మూలగాలి నువ్వు. ఆ మూలుగుకి నా మొడ్డ లేచి నిలబడాలి
“సుధా!” హాల్లోంచి పాపారావు పిలుపు.
ఆమె గబుక్కున చేయి తీసి, ఫోన్ స్క్రీన్ ఆఫ్ చేసి, రిప్లై ఇవ్వకుండానే లంచ్ బాక్స్ తీసుకుని హాల్లోకి వెళ్లింది.
పాపారావు చేయి కడుక్కుని, షర్ట్ బటన్స్ పెట్టుకుంటూ నిలబడ్డాడు. ఆమె వైపు అనుమానంగా కాదు, మామూలుగా చూశాడు. “ఏంటే కొత్తగా? పొద్దున్నుంచి ఫోన్ బిజీగా ఉంది నీది. ఎవరితో మాట్లాడుతున్నావు?”
సుధ గుండె ఒక్క క్షణం ఆగిపోయినట్టు అయింది. ‘మాస్టర్ అని చెప్పలేను. ఎప్పటికీ చెప్పలేను. ఇది నా రహస్యం. ఈయనకి తెలిస్తే…’ అని లోపల భయం పాకింది. కానీ ముఖం మీద మాత్రం చిరునవ్వు పెట్టుకుంది.
“మా పిన్ని కూతురు లావణ్య అండీ. దాని పెళ్లి చూపులు ఈ ఆదివారం అంట. ఏ చీర కట్టుకోవాలి, ఏ నగలు పెట్టుకోవాలి అని పొద్దున్నుంచి ఒకటే మెసేజ్‌లు, ఫోన్లు. విసిగించేస్తోంది,” అంది. మాట తడుముకోకుండా గబగబా వచ్చేసింది. తన అబద్ధానికి తనే ఆశ్చర్యపోయింది.
“ఆ పిల్లకి అప్పుడే పెళ్లా?” అని పాపారావు లంచ్ బాక్స్ తీసుకుని బ్యాగ్‌లో పెట్టుకున్నాడు. “సరే, నేను వెళ్తున్నా. తలుపు వేసుకో.”
అతను హెల్మెట్ తీసుకుని బయటికి వెళ్లాడు. బైక్ స్టార్ట్ అయిన శబ్దం. చినుకుల్లో టైర్లు నీళ్లను చీలుస్తూ వెళ్లిన శబ్దం. తర్వాత నిశ్శబ్దం.
సుధ తలుపు గడియ పెట్టి, తలుపుకే వీపు ఆనించి నిలబడింది. గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. చేతిలో ఫోన్ వెలిగింది.
మాస్టర్: why late?
ఆ రెండు ఇంగ్లీష్ మాటలు చూడగానే ఆమె వేళ్లు గబగబా కదిలాయి.
సుధ: సారీ మాస్టర్ సారీ సారీ
సుధ: ఆయన పిలిచారు. ఫోన్ ఎవరితో అని అడిగారు
సుధ: మా పిన్ని కూతురు అని అబద్ధం చెప్పా. మీ గురించి ఎవరికీ చెప్పను మాస్టర్
సుధ: ఆయన ఇప్పుడే బ్యాంక్‌కి వెళ్లిపోయారు
సుధ: ఇప్పుడు ఇంట్లో నేను ఒక్కదాన్నే
సుధ: మీరు ఏం చెప్తే అది చేస్తా
సుధ: మాస్టర్ ప్లీజ్ రిప్లై ఇవ్వండి
సుధ: ఇంకెప్పుడూ లేట్ చేయను. ఒట్టు
సుధ: మీ బానిస తప్పు చేసింది. శిక్ష వేయండి కావాలంటే. ఈ లంజకి ఏ శిక్ష అయినా సరే
సుధ: కానీ మాట్లాడకుండా ఉండకండి మాస్టర్ ??
రెండు బ్లూ టిక్స్. చదివాడు. కానీ "టైపింగ్…" రాలేదు.
ఒక నిమిషం. రెండు నిమిషాలు. ఐదు నిమిషాలు.
సుధ హాల్లో సోఫా మీద కూర్చుంది. లేచింది. మళ్లీ కూర్చుంది. బయట చినుకులు మళ్లీ మొదలయ్యాయి. రేకుల మీద టపటప. ఆ శబ్దం ఆమె గుండె చప్పుడులాగే ఉంది.
సుధ: మాస్టర్…
సుధ: ప్లీజ్…
సుధ: నేను పిచ్చిదాన్ని అయిపోతున్నా
సుధ: మీరు మాట్లాడకపోతే ఒళ్లంతా దూల పుట్టి కాలిపోతోంది. మీ మాటలు విని నా పూకు ఇంకా కారుతూనే ఉంది
సుధ: మీ గొంతు వినాలి ఒక్కసారి
ఏమీ రాలేదు.
ఆమె ఇక ఆగలేకపోయింది. "M" మీద వేలు పెట్టి కాల్ నొక్కింది. రింగ్ అవుతోంది. ఒకటి. రెండు. మూడు. నాలుగు. ‘ఎత్తరేమో…’ అనుకుంటుండగానే అవతల నుంచి ఊపిరి శబ్దం వినిపించింది.
“హలో…” అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు. ఆ గొంతులో కోపం లేదు. కానీ చల్లదనం ఉంది.
“మాస్టర్! సారీ మాస్టర్, ప్లీజ్ కోపం తెచ్చుకోకండి,” అని సుధ దాదాపు ఏడుపు గొంతుతో అంది. “ఆయన వస్తే నేను ఏం చేయగలను? మీతో మాట్లాడుతున్నానని తెలిస్తే…”
“నేను అడిగానా ఏమైనా?” అన్నాడు అతను.
“లేదు మాస్టర్.”
“నేను మెసేజ్ పెట్టినప్పుడు నువ్వు రిప్లై ఇవ్వలేదు. నేను నీ పూకు గురించి అడుగుతుంటే నువ్వు మధ్యలోనే వెళ్లిపోయావు. మాస్టర్‌ని అలా వదిలేసి వెళ్లొచ్చా?”
“లేదు మాస్టర్. తప్పే. పెద్ద తప్పే. ఇంకెప్పుడూ చేయను. ప్లీజ్ మాస్టర్, ఏం చేయమంటే అది చేస్తా. మీ కాళ్లు పట్టుకుంటా. మీరు ఎలా చెప్తే అలా. ఒక్కసారి క్షమించండి,” అని ఆమె బతిమాలింది. సోఫా అంచుని గట్టిగా పట్టుకుంది. కాలి వేళ్లు నేలకి నొక్కుకున్నాయి.
అవతల కాసేపు నిశ్శబ్దం. తర్వాత అతను మెల్లగా నవ్వాడు. ఆ నవ్వు వినగానే ఆమె గుండెల మీద బరువు దిగినట్టు అయింది.
“సరే. క్షమిస్తా. కానీ శిక్ష ఉంటుంది.”
“ఏ శిక్ష అయినా ఓకే మాస్టర్,” అంది సుధ వెంటనే. ఆమె గొంతులో ఏదో ఆత్రం. “మీరు ఇచ్చే శిక్ష కూడా నాకు బహుమతే.”
“అబ్బో, మాటలు నేర్చుకున్నావే లంజముండా,” అని అతను నవ్వాడు. “అయితే విను. నువ్వు ఈ రోజు నన్ను చూడాలనుకున్నావు కదా. చూస్తావు. కానీ నా పద్ధతిలో.”
“చెప్పండి మాస్టర్.”
“నీ దగ్గర పల్చటి చీర ఏదైనా ఉందా? లోపల అంతా కనిపించేలాంటిది.”
సుధ ఒక్క క్షణం ఆలోచించింది. బీరువాలో అడుగున, రెండేళ్ల క్రితం ఒక పెళ్లిలో కట్టుకుని, మళ్లీ ఎప్పుడూ బయటికి తీయని ఒక లేత గులాబీ రంగు జార్జెట్ చీర గుర్తొచ్చింది. పాపారావు అప్పుడే "ఇదేం చీరే, అంతా కనిపిస్తోంది" అని గొణిగాడు.
“ఉంది మాస్టర్. లేత గులాబీ రంగు జార్జెట్. చాలా పల్చగా ఉంటుంది.”
“అదే కట్టుకో. లోపల లంగా వేసుకో, లేకపోతే రోడ్డు మీద నడవలేవు. కానీ జాకెట్ వద్దు. బ్రా వద్దు. ప్యాంటీ వద్దు.”
సుధ ఊపిరి ఆగిపోయింది. “మాస్టర్… జాకెట్ లేకుండానా? బయటికి…?”
“ఊ. చీర కొంగుతోనే నీ సళ్లు కప్పుకో. ఇంకేమీ వద్దు. పైన శాలువా లేదు, దుపట్టా లేదు, చున్నీ లేదు, గొడుగు అడ్డం పెట్టుకుని దాక్కోవడం కూడా లేదు. నీ ఒంటికీ జనం కళ్లకీ మధ్య ఆ పల్చటి గుడ్డ ఒక్కటే ఉండాలి. దాని కింద నీ చనుమొనలు గట్టిపడి ఎలా నిక్కబొడుచుకుంటాయో నాకు తెలుసు. ప్రతి అడుగుకీ నువ్వు తెలుసుకోవాలి, లోపల ఏమీ లేదని, పైన కూడా ఏమీ లేదని. అది నీ శిక్ష.”
“మాస్టర్… బయట వాన… కనీసం ఒక శాలువా అయినా…” అని సుధ గొణిగింది.
“నేను ఏం చెప్పాను?” అతని గొంతు ఒక్కసారిగా కఠినంగా మారింది. “పైన ఏమీ లేదు. ఈ మాట నా చేత రెండోసారి చెప్పించుకోకు.”
“సారీ మాస్టర్. ఏమీ కప్పుకోను.”
సుధ కళ్లు మూసుకుంది. ఆ దృశ్యం ఊహించుకుంది. రోడ్డు. జనం. పల్చటి గులాబీ గుడ్డ కింద నగ్నమైన సళ్లు. లంగా కింద ఏమీ లేని తొడలు. భయంతో ఆమె ఒళ్లు జలదరించింది. కానీ అదే భయానికి తొడల మధ్య తడి ఊరింది.
“అలాగే మాస్టర్. మీ ముండ అలాగే వస్తుంది,” అంది. గొంతు బొంగురుపోయింది.
“జుట్టు ఎలా ఉంది ఇప్పుడు?”
“తడిగా ఉంది. టవల్‌లో చుట్టి ఉంది.”
“విప్పెయ్. ముడి వేయకు. జడ వేయకు. విరబోసుకుని రా. నీ జుట్టు నీ పిర్రల కింది దాకా వస్తుందని నువ్వే చెప్పావు. నువ్వు నడుస్తుంటే అది నీ గుద్ద మీద వదులుగా ఊగుతుంటే చూడాలి నాకు.”
“సరే మాస్టర్.”
“ఆ విరబోసిన జుట్టులో మల్లెపూలు పెట్టుకో. నిండుగా. నువ్వు నడిచి వస్తుంటే ఆ వాసన నీకంటే ముందే నా దగ్గరికి రావాలి. కాటుక, బొట్టు, గాజులు, అన్నీ. పెళ్లికూతురిలా ముస్తాబై రా. ఎవడో పరాయివాడి కోసం అందంగా తయారైన ఇల్లాలు ఎలా ఉంటుందో ఈ రోజు నా కళ్లతో చూడాలి నేను.”
“మల్లెపూలా మాస్టర్…” అని సుధ చిన్నగా నవ్వింది. ‘ఆయన మల్లెపూలు తెచ్చి ఎన్నేళ్లయిందో…’ అని పాపారావు గుర్తొచ్చాడు. ఆ ఆలోచనని తోసేసింది. “అలాగే మాస్టర్. మీ కోసం అందంగా వస్తా.”
“ఇంకొకటి. చాలా ముఖ్యమైంది,” అని అతని గొంతు ఇంకా లోతుగా మారింది. “నువ్వు అక్కడికి వచ్చాక నా ముఖం చూపించమని అడగకూడదు. నేను ఎలా ఉన్నా, ఏం వేసుకున్నా, నువ్వు ఒక్క ప్రశ్న కూడా అడగకూడదు. అడిగితే అక్కడితోనే ఆట అయిపోతుంది. అర్థమైందా?”
సుధ ఒక్క క్షణం ఆగింది. ఇన్ని రోజులుగా చూడాలని తపిస్తున్న ముఖం. ఇప్పుడు ఎదురుగా ఉన్నా చూడకూడదా? కానీ ఆ నిషేధమే ఆమెకి ఇంకా మత్తు ఎక్కించింది.
“అర్థమైంది మాస్టర్. అడగను. మీరు ఎలా చూపిస్తే అలాగే చూస్తా.”
“గుడ్ గర్ల్. ఊరి బయట, హైవే పక్కన పాత రైస్ మిల్లు ఉంటుంది తెలుసా? దాని వెనక మా కేబుల్ ఆఫీస్ ఉంది. పాత గోడౌన్. పైన డిష్ యాంటెనాలు ఉంటాయి. సరిగ్గా పదకొండు గంటలకి అక్కడ ఉండాలి.”
“ఊరి బయటా మాస్టర్? అంత దూరం… బస్సులో రావాలి,” అంది సుధ. తర్వాత గొంతు ఇంకా తగ్గించి, “మీకు అక్కడ ఏ ఇబ్బందీ లేదా? ఎవరైనా వస్తే?” అని అడిగింది.
“నా ఆఫీస్ అది. అక్కడ నాకు ఏ ఇబ్బందీ లేదు. ఎవరూ రారు. వచ్చినా నాకు తెలియకుండా లోపలికి అడుగుపెట్టలేరు,” అన్నాడు అతను. “ఇబ్బంది ఉంటే నీకే. జాకెట్ లేకుండా, ప్యాంటీ లేకుండా, పైన ఏ ముసుగూ లేకుండా, కారుతున్న పూకుతో బస్సులో రావాలి. రాగలవా?”
“వస్తా మాస్టర్,” అంది ఆమె. ఈసారి గొంతులో వణుకు లేదు.
“పదకొండు. ఒక్క నిమిషం లేటైనా ఇంకో శిక్ష. అది ఇంతకంటే దారుణంగా ఉంటుంది. గుర్తుంచుకో, ముండా.”
కాల్ కట్ అయింది.
సుధ ఫోన్ గుండెలకి హత్తుకుని సోఫాలో వెనక్కి వాలిపోయింది. బయట వాన కాస్త గట్టిగా మొదలైంది. ఆమె పెదవుల మీద ఒక వింత నవ్వు.
గడియారం 9:20.
బీరువా తెరిచింది. అడుగున పాత చీరల కింద మడతపెట్టి ఉన్న ఆ లేత గులాబీ జార్జెట్ బయటికి తీసింది. విప్పగానే అది ఆమె చేతుల్లో గాలిలా తేలింది. వెలుగుకి ఎదురుగా పట్టుకుంటే అవతల గది గోడ కనిపిస్తోంది.
అద్దం ముందు నిలబడి పసుపు చీర విప్పింది. జాకెట్ హుక్స్ ఒక్కొక్కటిగా తీసింది. బ్రా తీసింది. ఆమె సళ్లు బరువుగా జారి, గోధుమ రంగు చనుమొనలు చల్లని గాలికి గట్టిపడ్డాయి. లంగా నాడా విప్పి, లోపలి ప్యాంటీ కిందికి లాగింది. అది తడిగా, జిగటగా తొడల మీద నుంచి జారింది. అద్దంలో తన ఒంటిని చూసుకుంది. పెళ్లయి పన్నెండేళ్లు. ముప్పై ఐదేళ్ల ఒళ్లు. నడుము కొంచెం నిండింది. పిర్రలు బరువెక్కాయి. కానీ ఈ ఒంటిని ఈ రోజు ఎవరో ఆకలిగా చూడబోతున్నారు అనుకోగానే ఆమెకు అద్దంలోని స్త్రీ కొత్తగా కనిపించింది.
ప్యాంటీ లేకుండా లంగా కట్టుకుంది. ఆ కాటన్ గుడ్డ నేరుగా ఆమె పిర్రలకి, తొడల మధ్యకి తగులుతుంటే ఒక వింత స్వేచ్ఛ. దాని మీద జార్జెట్ చీర చుట్టింది. కుచ్చిళ్లు పెట్టింది. కొంగుని రెండుసార్లు మడిచి సళ్ల మీదుగా వేసుకుంది. జాకెట్ లేని భుజాలు, చేతులు, వీపు మొత్తం బోసిగా ఉన్నాయి.
అద్దంలో తనని తాను ఒక పరాయి మనిషిని చూసినట్టు చూసుకుంది. గులాబీ రంగు మంచు పొరలో చుట్టిన పాలరాతి బొమ్మలా ఉంది ఆమె ఒళ్లు. వాన పడిన తర్వాత బరువెక్కిన గులాబీ కొమ్మ ఎలా వంగుతుందో, అలా ఆమె నడుము ఒక వైపుకి వాలి ఉంది. పైపైన చూస్తే అది మామూలు చీరే. కానీ కిటికీ నుంచి వస్తున్న మబ్బుల వెలుగు వైపు ఆమె కొంచెం తిరగగానే ఆ జార్జెట్ పల్చని పొరలా మారి లోపలంతా కనిపించేసింది. కొంగు కింద రెండు సళ్లు బరువుగా, కొంచెం కిందికి వాలి, నిండిన ఇత్తడి బిందెల్లా గుండ్రంగా తేలాయి. గోధుమ రంగు చనుమొనలు, చుట్టూ ముదురు వలయాలు, సళ్ల కింది మడత కూడా నీడల్లా కనిపించాయి. ‘నా సళ్ల సైజు ఇప్పుడు ముప్పై ఎనిమిది ఉంటుందేమో… పెళ్లప్పుడు బ్రా సైజు ముప్పై నాలుగే,’ అని ఆమెకి అనిపించింది. కుచ్చిళ్ల పైన లోతైన బొడ్డు గుడ్డ లోంచి స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. నడుము మడత మీద జార్జెట్ అతుక్కుని, ఆ మెత్తని కండ ఒంపు వెన్నముద్దలా మెరిసింది. వెనక్కి తిరిగి భుజం మీదుగా చూసుకుంది. లంగా మీద బిగుసుకున్న పిర్రలు రెండు పెద్ద గుమ్మడికాయల్లా బరువుగా, అడుగు వేస్తే ఒకదాని తర్వాత ఒకటి ఊగేలా ఉన్నాయి. మళ్లీ ముందుకి తిరిగింది. తొడల మధ్య లంగా ఒక చోట చిన్నగా ముదురు రంగులో తడిసి, ఆ తడి గుడ్డ ఆమె పూకు పెదవులకి అతుక్కుని, వెంట్రుకల నీడ కూడా తేలింది. సిగ్గుతో ఆమె బుగ్గలు కందిపోయాయి. ‘ఛీ… ఇలా బయటికా…’ అనుకుంది. చేతులు తనకు తెలియకుండానే సళ్ల మీదకి వెళ్లి కప్పుకున్నాయి. అరచేతుల కింద చనుమొనలు గుచ్చుకుంటున్నాయి.
టవల్ విప్పి జుట్టు దువ్వుకుంది. ఇంకా తడి ఆరని ఆ పొడవాటి నల్లని జుట్టు ఆమె వీపు మీద, పిర్రల మీదకి జలపాతంలా పడింది. ఫ్రిజ్‌లో నిన్న సాయంత్రం గుడి దగ్గర కొన్న మల్లెపూల దండ ఉంది. పూజకి కొంత వాడి, మిగిలిన రెండు మూరలు తడి గుడ్డలో చుట్టి పెట్టింది. వాటిని తీసి, విరబోసిన జుట్టు నడినెత్తి కింద క్లిప్‌తో గుచ్చింది. తెల్లని దండ నల్లని జుట్టు మీద పాలధారలా వీపు మధ్య దాకా వేలాడింది. గది నిండా ఆ చల్లని తీపి వాసన. కాటుక దిద్దుకుంది. నుదుటి మీద బొట్టు సరిచేసుకుంది. పెదవులకి లేత గులాబీ లిప్స్టిక్. చేతులకి మట్టి గాజులు, కాళ్లకి పట్టీలు. మెడలోని మంగళసూత్రం జార్జెట్ కింద రెండు సళ్ల మధ్య చల్లగా తగిలింది. ఆమె ఒక్క క్షణం ఆగి దాన్ని చూసింది. తర్వాత కొంగు కిందికి తోసింది.
అద్దంలో ఇప్పుడు ఒక అందమైన స్త్రీ. ఆ స్త్రీని బయటి లోకం ఇలాగే చూస్తుంది అనుకోగానే ఆమె గుండెల్లో భయం పుట్టింది. వీధి. ఎదురింటి సుబ్బలక్ష్మి గారు. బస్టాప్. బస్సులో జనం. ఆమె చూపు తెరిచి ఉన్న బీరువా వైపు వెళ్లింది. అక్కడ మడత పెట్టిన పెద్ద ముదురు గోధుమ రంగు ఉన్ని శాలువా. ‘మాస్టర్ వద్దన్నారు…’ ఆమె ఒక్క క్షణం చేయి వెనక్కి లాక్కుంది. మళ్లీ చాపింది. ‘ఆయనకి ఎలా తెలుస్తుంది? అక్కడికి చేరే ముందే తీసేస్తే సరి…’ అనుకుంటూ ఆ శాలువా తీసి భుజాల మీదుగా కప్పుకుంది. ఛాతి మొత్తం, నడుము దాకా కప్పేసింది. జుట్టులో మల్లెపూలు మాత్రం తెల్లగా కనిపిస్తున్నాయి. అద్దంలో చూస్తే ఇప్పుడు ఒక మామూలు గృహిణి. వానకి శాలువా కప్పుకుని గుడికో, పేరంటానికో వెళ్తున్నట్టు. లోపల ఏముందో ఆమెకి మాత్రమే తెలుసు. మాస్టర్ మాట తప్పానని కూడా ఆమెకి మాత్రమే తెలుసు.
గడియారం 10:05. తలుపు తాళం వేసి, హ్యాండ్‌బ్యాగ్ భుజాన తగిలించుకుని, గొడుగు తీసుకుని బయటికి అడుగుపెట్టింది.
చినుకులు ఆగి ఉన్నాయి. కానీ గాలి చల్లగా ఉంది. వీధి మలుపు దాకా నడుస్తుంటే ప్రతి అడుగుకీ లంగా లోపల తొడలు ఒకదానికొకటి రాసుకుంటున్నాయి. మధ్యలో ఉన్న తడి ఆ రాపిడికి జారుతోంది. శాలువా కింద జార్జెట్ చీర ఆమె సళ్లకి గీరుకుంటోంది. ఎదురింటి సుబ్బలక్ష్మి గారు గుమ్మం దగ్గర ముగ్గు సరిచేస్తూ తల ఎత్తి, ఆమె జుట్టులోని మల్లెపూల వైపు ఒక క్షణం చూసి, “ఏమ్మా సుధా, పూలు పెట్టుకుని ముస్తాబై పొద్దున్నే ఎక్కడికి?” అని అడిగారు.
“గుడికి ఆంటీ,” అంది సుధ నవ్వుతూ. శాలువా ఇంకా గట్టిగా పట్టుకుంది. ‘గుడికి… ఏ దేవుడి దగ్గరికో ఈవిడకి తెలిస్తే…’ అని లోపల అనుకుంది.
మెయిన్ రోడ్డు బస్టాప్ దగ్గర నలుగురైదుగురు నిలబడి ఉన్నారు. ఇద్దరు కాలేజీకి వెళ్లే కుర్రాళ్లు, ఒక ముసలాయన, కూరగాయల బుట్టతో ఒక ఆవిడ. సుధ వాళ్లకి కొంచెం దూరంగా, షెల్టర్ స్తంభానికి ఆనుకుని నిలబడింది. ఆమెకి అందరి చూపూ తన మీదే ఉన్నట్టు అనిపిస్తోంది. ఎవరూ చూడట్లేదని తెలిసినా, శాలువా కింద నుంచి ఏదో కనిపిస్తోందేమో అనే భయం. ఒక్కసారి గాలి వీచింది. శాలువా అంచు ఎగిరింది. ఆమె గుండె ఆగిపోయినట్టై రెండు చేతులతో గట్టిగా పట్టుకుంది. ఏమీ కనిపించలేదు. కానీ ఆ ఒక్క క్షణం ఆమె కాళ్లు వణికాయి.
హైవే వైపు వెళ్లే బస్సు వచ్చింది. రద్దీగా ఉంది. ఆమె ఎక్కి, ఆడవాళ్ల సీట్ల దగ్గర ఖాళీ లేక రాడ్ పట్టుకుని నిలబడింది. ఒక చేత్తో రాడ్, ఇంకో చేత్తో ఛాతి దగ్గర శాలువా ముడి. బస్సు గుంతలో దిగినప్పుడల్లా ఆమె ఒళ్లు ఊగింది. ఆ ఊపుకి లోపల సళ్లు ఊగి, చనుమొనలు పల్చటి గుడ్డకి గీరుకుని, ఆమె పెదవి కొరుక్కుంది. పక్కనే నిలబడిన ఒక ఆవిడ “చలిగా ఉందమ్మా ఈ రోజు,” అంది. “అవునండీ,” అని సుధ నవ్వింది. ఆమె నుదుటి మీద చలిలోనూ చెమట చుక్క.
‘నేను… ఇలా… బస్సులో వెళ్తున్నా,’ అని ఆమె లోపల అనుకుంది. చుట్టూ ఆఫీసులకి వెళ్లే మగాళ్లు, బ్యాగులు, గొడుగుల నుంచి కారుతున్న నీళ్లు, తడి బట్టల వాసన. ఎవరి హడావిడిలో వాళ్లు. ఈ గోధుమ శాలువా కింద జాకెట్ లేదని, లంగా కింద ప్యాంటీ లేదని, తను ఏ గుడికి వెళ్తోందో ఈ బస్సులో ఒక్కరికీ తెలియదు. ఆ రహస్యం తలుచుకుంటేనే ఆమె ఒంట్లో ఏదో గిలిగింత పుట్టింది. ఒక క్షణం గుండె జారిపోయేంత భయం. మరుక్షణం ఎవరికీ తెలియని ఒక దొంగ సంతోషం. ఆమె శాలువాని మెడ దగ్గర ఇంకా బిగించింది. ఒక్క అంగుళం కూడా జారకుండా.
వెనక నుంచి ఎవరో తోసుకుంటూ ముందుకి వచ్చారు. ఆమె ఒళ్లు ఒక్కసారిగా రాయిలా బిగుసుకుపోయింది. మూడు నెలల క్రితం, ఇలాంటి రద్దీ బస్సులోనే, మార్కెట్ నుంచి వస్తుంటే వెనక నుంచి ఎవడిదో చేయి ఆమె పిర్రల మీద పాకింది. రెండోసారి గట్టిగా నొక్కింది. ఆమె గిరుక్కున వెనక్కి తిరిగింది. వెనక నెరిసిన జుట్టుతో ఒక ముసలాయన నిలబడి ఉన్నాడు. ఆమె ఏమీ ఆలోచించలేదు. ‘అందరి ముందూ ఆ ముసలాడి చెంప పగలగొట్టాను,’ అని ఇప్పుడు గుర్తొచ్చినా ఆమె అరచేయి చురుక్కుమంది. బస్సు మొత్తం అటు తిరిగి చూసింది. కండక్టర్ బస్సు ఆపి అతన్ని దింపేశాడు. అతని పేరేంటో, ఎవరో ఆమెకి ఇప్పటికీ తెలియదు. ఆ రోజు ఇంటికి వచ్చి గంటసేపు స్నానం చేసింది. ఆ రాత్రి పాపారావుకి మాత్రం ఏడుస్తూ అంతా చెప్పింది.
ఈసారి తోసుకొచ్చింది బియ్యం బస్తా మోస్తున్న ఒక కూలీ. “పక్కకి జరగండమ్మా,” అని ముందుకి వెళ్లిపోయాడు. సుధ ఊపిరి వదిలింది. ‘ఆ రోజు ఆ చేయి తగిలితే అసహ్యం వేసింది. ఈ రోజు నేనే, నా ఇష్టంతో, లోపల ఏమీ లేకుండా వెళ్తున్నా. నన్ను ఎవరు చూడాలో, ఎవరు ముట్టుకోవాలో నేనే నిర్ణయించుకుంటున్నా,’ అనుకుంది. ఆ ఆలోచనకే తొడల మధ్య మళ్లీ వేడి ఊరింది.
కండక్టర్ దగ్గరికి వచ్చి “ఎక్కడికి?” అన్నాడు.
“రైస్ మిల్లు స్టాప్,” అంది. చిల్లర కోసం బ్యాగ్ తెరిచే వీలు లేక, ఇంటి దగ్గరే వేళ్ల మధ్య పెట్టుకున్న నోటు ఇచ్చింది.
ఫోన్ వైబ్రేట్ అయింది. ఆమె బ్యాగ్‌లోంచి ఫోన్ తీసి, శాలువా అంచు కిందే పట్టుకుని, స్క్రీన్‌ని ఛాతికి దగ్గరగా వంచి చూసింది.
సుధ అలారం మోగకముందే లేచింది. పక్కనే పాపారావు బోర్లా పడుకుని గురక పెడుతున్నాడు. లుంగీ మోకాళ్ల పైకి ముడుచుకుపోయి ఉంది. ఆమె అతని వైపు ఒక్క క్షణం చూసి, చిన్నగా నిట్టూర్చి, మంచం దిగింది.
బాత్రూమ్‌లో బకెట్‌లోని వేడి నీళ్లు చెంబుతో ముంచి తల మీద పోసుకుంది. నడుము దాటి పిర్రల కింది దాకా పడే నల్లని పొడవాటి జుట్టు తడిసి, ఆమె వీపుకి అతుక్కుపోయింది. షాంపూ నురగ భుజాల మీద నుంచి సళ్ల మీదకి, అక్కడి నుంచి బొడ్డు మీదకి జారుతోంది. ఆమె చేతులు తనకు తెలియకుండానే ఒక్క క్షణం సళ్ల మీద ఆగాయి. తడి ఒంటికి తగిలిన చల్లగాలికి చనుమొనలు గట్టిపడి ఉన్నాయి. ‘ఈ రోజు ఏం జరుగుతుందో…’ అని మనసులో ఎక్కడో చిన్న గుసగుస. ఆ ఆలోచనని వెంటనే పక్కకి తోసి, తల మీద ఇంకో చెంబుడు నీళ్లు పోసుకుంది.
తడి జుట్టుకి తెల్లని టవల్ చుట్టుకుని, పసుపు రంగు కాటన్ చీర కట్టుకుని పూజ గదిలోకి వెళ్లింది. దీపం వెలిగించింది. అగరబత్తి పొగ గది మొత్తం పాకింది. దేవుడి పటాల ముందు కూర్చుని కళ్లు మూసుకుని శ్లోకం చదివింది. కానీ పెదవులు శ్లోకం చదువుతుంటే, మనసు మాత్రం రాత్రి ఫోన్‌లో వచ్చిన ఆ ఒక్క మెసేజ్ దగ్గరే తిరుగుతోంది. "రేపు పొద్దున్నే కాల్ చేస్తా. రెడీగా ఉండు, బానిసా."
హారతి ఇచ్చి, కుంకుమ బొట్టు పెట్టుకుని లేచేసరికి గోడ గడియారం 7:38 చూపిస్తోంది.
ఆమె బెడ్‌రూమ్‌లోకి వెళ్లి పాపారావు భుజం తట్టింది. “ఏమండీ, లేవండి. ఏడున్నర దాటింది. బ్యాంక్‌కి లేట్ అవుతుంది.”
“ఊ… లేస్తా… లేస్తానే…” అని అతను దిండులో ముఖం దాచుకుని ఇంకో వైపు తిరిగాడు. లేవలేదు.
సుధ తల అడ్డంగా ఊపి వంటగదిలోకి వెళ్లింది. స్టవ్ వెలిగించి, ఇడ్లీ పాత్రలో పిండి పోసింది. పక్కన కొబ్బరి పచ్చడికి మిక్సీ తిప్పింది. కిటికీ బయట వేప ఆకుల మీద నుంచి చినుకులు జారుతున్నాయి. వంటగది నిండా ఆవిరి, తాలింపు వాసన.
ఇడ్లీలు దించి, పచ్చడి గిన్నెలో వేసి, మళ్లీ బెడ్‌రూమ్‌కి వెళ్లేసరికి 8:00 అయింది.
“ఏమండీ! ఎనిమిది అయింది. ఇక లేవకపోతే నేను నీళ్లు పోస్తా,” అని ఈసారి దుప్పటి లాగేసింది.
“అబ్బా, సరే సరే, లేచా,” అని పాపారావు కళ్లు నలుపుకుంటూ లేచి, టవల్ భుజాన వేసుకుని బాత్రూమ్‌లోకి వెళ్లాడు. తలుపు మూసుకున్న చప్పుడు. తర్వాత నీళ్ల శబ్దం.
సుధ వంటగదిలోకి వచ్చి లంచ్ బాక్స్ కోసం అన్నం గిన్నె మూత తీసింది. అప్పుడే వంటగది గట్టు మీద పెట్టిన ఆమె ఫోన్ మోగింది.
ఆమె గుండె ఒక్కసారిగా దడదడలాడింది. స్క్రీన్ మీద పేరు లేదు. "M" అనే ఒక్క అక్షరం మాత్రమే. ఆమె బాత్రూమ్ తలుపు వైపు ఒకసారి చూసింది. నీళ్ల శబ్దం ఇంకా వస్తోంది. ఫోన్ ఎత్తి, భుజానికి చెవికి మధ్య ఇరికించుకుని, గరిటె చేతిలో పట్టుకునే గొంతు తగ్గించి “హలో…” అంది.
అటు నుంచి ఒక మగ గొంతు. లోతుగా, నెమ్మదిగా, గరగరలాడుతూ, ఇప్పుడే నిద్ర లేచినట్టు బొంగురుగా.
“గుడ్ మార్నింగ్, నా బానిసా.”
ఆ ఒక్క మాటకే సుధ తొడల మధ్య ఏదో జివ్వుమంది. గరిటె అన్నంలో ఆగిపోయింది.
“గుడ్ మార్నింగ్… మాస్టర్,” అంది ఆమె, గుసగుసగా.
“అంత నెమ్మదిగా ఎందుకు మాట్లాడుతున్నావు? మొగుడు పక్కనే ఉన్నాడా?”
“బాత్రూమ్‌లో ఉన్నారు మాస్టర్. ఇప్పుడే లేపా. బ్యాంక్‌కి వెళ్లాలి.”
“హ్మ్మ్. నీ బ్యాంక్ మొగుడు. రోజంతా వేరేవాళ్ల డబ్బు లెక్కపెడతాడు. ఇంట్లో, తన పెళ్లాం కాళ్ల మధ్య దాగి ఉన్న ఖజానా మాత్రం ఆ బడుద్ధాయికి ఇప్పటికీ లెక్క తెలియదు,” అని అతను ముసిముసిగా నవ్వాడు. “ఏం చేస్తున్నావు ఇప్పుడు?”
“లంచ్ బాక్స్ సర్దుతున్నా మాస్టర్. ఆయనకి.”
“పొద్దున్నే లేచి తల స్నానం చేశావా?”
“చేశా మాస్టర్. పూజ కూడా చేశా.”
“మంచిది. పూజ చేసిన పవిత్రమైన ఒళ్లు. బొట్టు పెట్టుకున్న నుదురు. తడిగా ఉన్న ఆ పొడవాటి జుట్టు,” అని అతను ఒక్కో మాటా ఆపి ఆపి అన్నాడు. “అంత పవిత్రమైన ఒంట్లో ఒక్క చోట మాత్రం దేవుడి కోసం కాదు, మొడ్డ కోసం దూల పుడుతుంది. దేవుడి ముందు కూర్చున్నప్పుడు ఏం అనుకున్నావు నిజం చెప్పు.”
సుధ పెదవి కొరుక్కుంది. “శ్లోకం చదువుకున్నా మాస్టర్.”
“అబద్ధం. నా బానిస నాకు అబద్ధం చెప్పకూడదు. ఏం అనుకున్నావో చెప్పు.”
“మీరు… మీరు రాత్రి పెట్టిన మెసేజ్ గురించి అనుకున్నా మాస్టర్. ‘రెడీగా ఉండు’ అన్నారు కదా. ఏం చేయిస్తారో అని… రాత్రంతా నిద్ర పట్టలేదు. ఆయన పక్కన గురక పెడుతుంటే, నేను మీ మెసేజ్ మళ్లీ మళ్లీ చదువుకుంటూ తొడలు నొక్కుకుంటూ పడుకున్నా.”
“అదీ నిజం. ఆ నిజం చెప్తుంటే నీ పూకు ఎలా ఉంది ఇప్పుడు? ఎండిపోయి ఉందా, రసం ఊరుతోందా?”
సుధ ముఖం ఎర్రబడింది. చీర కొంగుని వేలికి చుట్టుకుంటూ వంటగది గుమ్మం వైపు చూసింది. “మాస్టర్… ఇంట్లో ఉన్నా…”
“నేను అడిగింది దానికి జవాబు కాదు.”
“…తడిసిపోయింది మాస్టర్. మీ గొంతు విన్నప్పటి నుంచి. ప్యాంటీ మొత్తం తడిసి అక్కడ అతుక్కుపోయింది.”
“ఎంత తడిసింది? సరిగ్గా చెప్పు.”
“గట్టిగా చెప్పలేను మాస్టర్… ఆయనకి వినిపిస్తుంది…”
“అయితే ఇంకా మెల్లగా చెప్పు. ఒక్కో మాట. నా చెవిలో ఊదినట్టు.”
సుధ గొంతు ఇంకా తగ్గించింది. “నా… పూకు… కారిపోతోంది మాస్టర్. మీ గొంతు విని. పొద్దున్నే దేవుడికి హారతి ఇచ్చిన ఈ చేతులతో గరిటె పట్టుకుని, మీ కోసం రసం కార్చుకుంటున్నా.”
“గుడ్ గర్ల్,” అని అతను మెల్లగా అన్నాడు. ఆ రెండు మాటలు వినగానే ఆమె వెన్నులో జలదరించింది. “నీ మొగుడు తలుపు అవతల స్నానం చేస్తుంటే, నువ్వు ఇక్కడ వాడి లంచ్ బాక్స్ సర్దుతూ నా కోసం కారుస్తున్నావు. ఎంత మంచి పెళ్లానివే నువ్వు. పైకి పతివ్రత. లోపల కసెక్కిన లంజ.”
“ఛీ… మాస్టర్ అలా అనకండి,” అంది సుధ. కానీ ఆమె గొంతులో కోపం లేదు. నవ్వు, సిగ్గు, మత్తు కలిసిపోయి ఉన్నాయి.
“ఎందుకు అనకూడదు? నువ్వే కదా నా దగ్గరికి వచ్చావు,” అన్నాడు అతను. ఆ గొంతులో ఏదో దాచుకున్న నవ్వు. “రెండు నెలల క్రితం మీ ఇంట్లో కేబుల్ ఉన్నట్టుండి రోజూ కట్ అవుతుంటే, కంప్లైంట్ కోసం ఫోన్ చేసింది ఎవరు? ఆ నంబర్‌కి ఎప్పుడు చేసినా నేనే ఎత్తాను. కేబుల్ బాగైపోయాక కూడా, నా గొంతు కోసం ఏదో ఒక సాకుతో మళ్లీ మళ్లీ ఫోన్ చేసింది ఎవరు?”
“నేనే మాస్టర్.”
“‘నాకు ఎవరైనా ఆజ్ఞలు ఇవ్వాలి, నేను వినాలి, నా జీవితం చాలా బోరింగ్‌గా ఉంది’ అని రాత్రి పన్నెండు గంటలకి మెసేజ్ పెట్టింది ఎవరు?”
“నేనే మాస్టర్,” అని సుధ కళ్లు మూసుకుంది. ఆ రాత్రి గుర్తొచ్చింది. పాపారావు గురక. చీకటి. ఫోన్ వెలుగు. వణుకుతున్న వేళ్లతో పంపిన ఆ మెసేజ్.
“అందుకే నువ్వు నా బానిసవి. నేను బలవంతంగా ఎవర్నీ బానిసని చేసుకోను. నువ్వే కోరుకున్నావు. ఎప్పుడైనా వద్దనిపిస్తే ‘నేను పతివ్రతను’ అను. ఆ ఒక్క మాటతో అంతా ఆగిపోతుంది. గుర్తుందా?”
“గుర్తుంది మాస్టర్. కానీ నాకు ఆపాలని లేదు. మీరు ఎంత కిందికి లాగితే అంత కిందికి జారాలని ఉంది.”
“అది నాకు తెలుసు,” అని అతను నవ్వాడు. “సరే, నీకు ఒక విషయం చెప్పనా? ఈ రోజు నువ్వు నన్ను చూస్తావు.”
సుధ చేతిలోని గరిటె జారి గిన్నెలో పడింది. చప్పుడు అయింది. ఆమె గబుక్కున దాన్ని పట్టుకుంది.
“నిజంగానా మాస్టర్?” ఆమె గొంతు వణికింది. రెండు నెలలుగా ఈ గొంతు వింటోంది. ఈ గొంతు వింటూనే రాత్రుళ్లు వేళ్లు పెట్టుకుని కార్చుకుంది. ఈ గొంతుతో మాట్లాడటం కోసమే పాపారావు నిద్రపోయాక బాత్రూమ్‌లో గంటలు గంటలు కూర్చుంది. కానీ ఆ ముఖం ఎలా ఉంటుందో ఇంత వరకు ఒక్కసారి కూడా చూడలేదు. ఫోటో అడిగితే "తొందర పడకు" అన్నాడు. వీడియో కాల్ అడిగితే "సమయం వచ్చినప్పుడు" అన్నాడు. ఇప్పుడు ఆ సమయం వచ్చింది.
“మాస్టర్, ప్లీజ్ ఎక్కడికి రావాలో చెప్పండి. ఎన్ని గంటలకి? ఏం వేసుకోవాలి? మీరు ఎలా ఉంటారు? నేను మిమ్మల్ని గుర్తుపట్టగలనా?” అని ఆమె గబగబా అడిగేసింది.
“అబ్బో, బానిసకి తొందర ఎక్కువైంది. దురద పుట్టిన ముండలా ఎగిరిపడుతున్నావు,” అని అతను నవ్వాడు. “ఒక్కొక్కటిగా చెప్తా. ముందు…”
అప్పుడే బాత్రూమ్ తలుపు గడియ తీసిన చప్పుడు అయింది.
సుధ గుండె గొంతులోకి వచ్చింది. ఫోన్ కట్ చేయలేదు. చెవి నుంచి తీసి, స్క్రీన్ కిందికి పెట్టి, గట్టు మీద ఇడ్లీ పాత్ర పక్కన పెట్టేసింది. చీర కొంగు సరిచేసుకుని, గబగబా లంచ్ బాక్స్‌లో అన్నం కూరడం మొదలుపెట్టింది.
పాపారావు తడి జుట్టు తుడుచుకుంటూ వంటగది గుమ్మం దగ్గరికి వచ్చాడు. “టిఫిన్ ఏంటే?”
“ఇడ్లీ, కొబ్బరి పచ్చడి. హాల్లో కూర్చోండి, తెస్తా. లంచ్‌కి టమాటా పప్పు, బెండకాయ వేపుడు,” అంది సుధ, అతని వైపు తిరక్కుండానే.
“ఈ రోజు ఆడిట్ ఉంది. సాయంత్రం లేటు అవుతుందేమో,” అని అతను హాల్లోకి వెళ్లి కూర్చున్నాడు.
సుధ ప్లేట్‌లో నాలుగు ఇడ్లీలు, పచ్చడి వేసి అతనికి అందించింది. అతను తింటూ ఫోన్‌లో ఏదో చూస్తున్నాడు. “బ్యాంక్ మేనేజర్ ఈ నెల టార్గెట్ అని చంపేస్తున్నాడు,” అని తనలో తానే గొణుక్కున్నాడు. సుధ “ఊ” అంది. ఆమె చెవులు మాత్రం వంటగది గట్టు మీద ఉన్న ఫోన్ దగ్గరే ఉన్నాయి. ‘మాస్టర్ ఇంకా లైన్‌లో ఉన్నారా? ఇవన్నీ వింటున్నారా?’ అనుకోగానే ఆమె తొడల మధ్య మళ్లీ వేడి పాకింది.
“నీళ్లు ఇవ్వవే,” అన్నాడు పాపారావు.
ఆమె గ్లాసు నింపి ఇచ్చి, వంటగదిలోకి వచ్చి ఫోన్ తీసి చూసింది. కాల్ కట్ అయి ఉంది. 7 నిమిషాల 42 సెకన్లు.
ఆమె ముఖం వాడిపోయింది. వెంటనే వాట్సాప్ తెరిచింది.
సుధ: ఎందుకు మాస్టర్ కట్ చేశారు? ?
సుధ: మీ గొంతు మధ్యలోనే ఆగిపోయింది. ఒంట్లో రేగిన కసి అలాగే ఉండిపోయింది
సుధ: ఆయన వచ్చారు అందుకే మాట్లాడలేదు. సారీ మాస్టర్
సుధ: ప్లీజ్ ఎక్కడికి రావాలో చెప్పండి
ఒక నిమిషం ఏమీ రాలేదు. తర్వాత "టైపింగ్…" అని కనిపించింది.
మాస్టర్: నీ మొగుడికి ఇడ్లీ వడ్డిస్తుంటే నేను విన్నాను. "నీళ్లు ఇవ్వవే" అన్నాడు. బాగా సేవ చేస్తావు నువ్వు
మాస్టర్: ఆ సేవ నాకు ఎప్పుడు చేస్తావో అని ఆలోచిస్తున్నా. మొగుడికి ఇడ్లీ వడ్డించే ఆ చేతులు నా మొడ్డకి ఎలా సేవ చేస్తాయో అని
సుధ: ఈ రోజే మాస్టర్. మీరు ఎప్పుడంటే అప్పుడు. ఎలా అంటే అలా
మాస్టర్: మొగుడు ఉన్నప్పుడు ఫోన్ కింద పెట్టి వెళ్లావు. కట్ చేయలేదు. ఎందుకు?
సుధ: మీరు వినాలని… ?
మాస్టర్: లంజ. ? నా లంజ
సుధ: మీ లంజనే మాస్టర్. మీకు మాత్రమే. ఆయనకి పెళ్లాన్ని, మీకు లంజని
మాస్టర్: ఇప్పుడు ఏం కట్టుకున్నావు?
సుధ: పసుపు కాటన్ చీర. లోపల జాకెట్, బ్రా, లంగా… అన్నీ ఉన్నాయి
మాస్టర్: ప్యాంటీ?
సుధ: ఉంది మాస్టర్. తడిసి ముద్దైపోయింది ?
మాస్టర్: మొగుడు పక్క గదిలో ఉంటే పెళ్లాం ప్యాంటీ ముద్దవుతోంది. బరితెగించిన దానివే
మాస్టర్: ఇప్పుడు నీ చేయి ఎక్కడ ఉంది?
సుధ: ఒక చేతిలో ఫోన్. ఇంకో చేత్తో గరిటె
మాస్టర్: గరిటె కింద పెట్టు. చీర మీద నుంచే నీ పూకు మీద చేయి వేసి ఒక్కసారి నొక్కు. నొక్కి నాకు చెప్పు ఎలా ఉందో
సుధ హాల్ వైపు చూసింది. పాపారావు ఇంకా ఫోన్‌లోనే మునిగిపోయి ఇడ్లీ తింటున్నాడు. ఆమె గట్టుకి నడుము ఆనించి, చీర మీద నుంచి తొడల మధ్య చేయి పెట్టి, మెల్లగా నొక్కింది. కళ్లు ఒక్క క్షణం సగం మూసుకుపోయాయి. పెదవుల మధ్య నుంచి ఒక చిన్న "స్స్…" జారింది.
సుధ: వేడిగా ఉంది మాస్టర్. ఉబ్బిపోయింది. చీర మీద నుంచి నొక్కగానే లోపల రసం జారింది. లంగా కూడా తడిసిపోయినట్టు ఉంది
మాస్టర్: మొగుడికి వినపడకుండా మూలిగావా?
సుధ: చిన్నగా…
మాస్టర్: మూలుగు ఆపినా, ఆ పూకు దూల మాత్రం ఆపకు. ఈ రోజంతా అది కారుతూనే ఉండాలి
సుధ: ఇప్పటికే ఆగట్లేదు మాస్టర్ ?
మాస్టర్: మంచిది. ఆ మూలుగు నాకోసం దాచుకో. ఈ రోజు నా ముందు గొంతు చించుకుని మూలగాలి నువ్వు. ఆ మూలుగుకి నా మొడ్డ లేచి నిలబడాలి
“సుధా!” హాల్లోంచి పాపారావు పిలుపు.
ఆమె గబుక్కున చేయి తీసి, ఫోన్ స్క్రీన్ ఆఫ్ చేసి, రిప్లై ఇవ్వకుండానే లంచ్ బాక్స్ తీసుకుని హాల్లోకి వెళ్లింది.
పాపారావు చేయి కడుక్కుని, షర్ట్ బటన్స్ పెట్టుకుంటూ నిలబడ్డాడు. ఆమె వైపు అనుమానంగా కాదు, మామూలుగా చూశాడు. “ఏంటే కొత్తగా? పొద్దున్నుంచి ఫోన్ బిజీగా ఉంది నీది. ఎవరితో మాట్లాడుతున్నావు?”
సుధ గుండె ఒక్క క్షణం ఆగిపోయినట్టు అయింది. ‘మాస్టర్ అని చెప్పలేను. ఎప్పటికీ చెప్పలేను. ఇది నా రహస్యం. ఈయనకి తెలిస్తే…’ అని లోపల భయం పాకింది. కానీ ముఖం మీద మాత్రం చిరునవ్వు పెట్టుకుంది.
“మా పిన్ని కూతురు లావణ్య అండీ. దాని పెళ్లి చూపులు ఈ ఆదివారం అంట. ఏ చీర కట్టుకోవాలి, ఏ నగలు పెట్టుకోవాలి అని పొద్దున్నుంచి ఒకటే మెసేజ్‌లు, ఫోన్లు. విసిగించేస్తోంది,” అంది. మాట తడుముకోకుండా గబగబా వచ్చేసింది. తన అబద్ధానికి తనే ఆశ్చర్యపోయింది.
“ఆ పిల్లకి అప్పుడే పెళ్లా?” అని పాపారావు లంచ్ బాక్స్ తీసుకుని బ్యాగ్‌లో పెట్టుకున్నాడు. “సరే, నేను వెళ్తున్నా. తలుపు వేసుకో.”
అతను హెల్మెట్ తీసుకుని బయటికి వెళ్లాడు. బైక్ స్టార్ట్ అయిన శబ్దం. చినుకుల్లో టైర్లు నీళ్లను చీలుస్తూ వెళ్లిన శబ్దం. తర్వాత నిశ్శబ్దం.
సుధ తలుపు గడియ పెట్టి, తలుపుకే వీపు ఆనించి నిలబడింది. గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. చేతిలో ఫోన్ వెలిగింది.
మాస్టర్: why late?
ఆ రెండు ఇంగ్లీష్ మాటలు చూడగానే ఆమె వేళ్లు గబగబా కదిలాయి.
సుధ: సారీ మాస్టర్ సారీ సారీ
సుధ: ఆయన పిలిచారు. ఫోన్ ఎవరితో అని అడిగారు
సుధ: మా పిన్ని కూతురు అని అబద్ధం చెప్పా. మీ గురించి ఎవరికీ చెప్పను మాస్టర్
సుధ: ఆయన ఇప్పుడే బ్యాంక్‌కి వెళ్లిపోయారు
సుధ: ఇప్పుడు ఇంట్లో నేను ఒక్కదాన్నే
సుధ: మీరు ఏం చెప్తే అది చేస్తా
సుధ: మాస్టర్ ప్లీజ్ రిప్లై ఇవ్వండి
సుధ: ఇంకెప్పుడూ లేట్ చేయను. ఒట్టు
సుధ: మీ బానిస తప్పు చేసింది. శిక్ష వేయండి కావాలంటే. ఈ లంజకి ఏ శిక్ష అయినా సరే
సుధ: కానీ మాట్లాడకుండా ఉండకండి మాస్టర్ ??
రెండు బ్లూ టిక్స్. చదివాడు. కానీ "టైపింగ్…" రాలేదు.
ఒక నిమిషం. రెండు నిమిషాలు. ఐదు నిమిషాలు.
సుధ హాల్లో సోఫా మీద కూర్చుంది. లేచింది. మళ్లీ కూర్చుంది. బయట చినుకులు మళ్లీ మొదలయ్యాయి. రేకుల మీద టపటప. ఆ శబ్దం ఆమె గుండె చప్పుడులాగే ఉంది.
సుధ: మాస్టర్…
సుధ: ప్లీజ్…
సుధ: నేను పిచ్చిదాన్ని అయిపోతున్నా
సుధ: మీరు మాట్లాడకపోతే ఒళ్లంతా దూల పుట్టి కాలిపోతోంది. మీ మాటలు విని నా పూకు ఇంకా కారుతూనే ఉంది
సుధ: మీ గొంతు వినాలి ఒక్కసారి
ఏమీ రాలేదు.
ఆమె ఇక ఆగలేకపోయింది. "M" మీద వేలు పెట్టి కాల్ నొక్కింది. రింగ్ అవుతోంది. ఒకటి. రెండు. మూడు. నాలుగు. ‘ఎత్తరేమో…’ అనుకుంటుండగానే అవతల నుంచి ఊపిరి శబ్దం వినిపించింది.
“హలో…” అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు. ఆ గొంతులో కోపం లేదు. కానీ చల్లదనం ఉంది.
“మాస్టర్! సారీ మాస్టర్, ప్లీజ్ కోపం తెచ్చుకోకండి,” అని సుధ దాదాపు ఏడుపు గొంతుతో అంది. “ఆయన వస్తే నేను ఏం చేయగలను? మీతో మాట్లాడుతున్నానని తెలిస్తే…”
“నేను అడిగానా ఏమైనా?” అన్నాడు అతను.
“లేదు మాస్టర్.”
“నేను మెసేజ్ పెట్టినప్పుడు నువ్వు రిప్లై ఇవ్వలేదు. నేను నీ పూకు గురించి అడుగుతుంటే నువ్వు మధ్యలోనే వెళ్లిపోయావు. మాస్టర్‌ని అలా వదిలేసి వెళ్లొచ్చా?”
“లేదు మాస్టర్. తప్పే. పెద్ద తప్పే. ఇంకెప్పుడూ చేయను. ప్లీజ్ మాస్టర్, ఏం చేయమంటే అది చేస్తా. మీ కాళ్లు పట్టుకుంటా. మీరు ఎలా చెప్తే అలా. ఒక్కసారి క్షమించండి,” అని ఆమె బతిమాలింది. సోఫా అంచుని గట్టిగా పట్టుకుంది. కాలి వేళ్లు నేలకి నొక్కుకున్నాయి.
అవతల కాసేపు నిశ్శబ్దం. తర్వాత అతను మెల్లగా నవ్వాడు. ఆ నవ్వు వినగానే ఆమె గుండెల మీద బరువు దిగినట్టు అయింది.
“సరే. క్షమిస్తా. కానీ శిక్ష ఉంటుంది.”
“ఏ శిక్ష అయినా ఓకే మాస్టర్,” అంది సుధ వెంటనే. ఆమె గొంతులో ఏదో ఆత్రం. “మీరు ఇచ్చే శిక్ష కూడా నాకు బహుమతే.”
“అబ్బో, మాటలు నేర్చుకున్నావే లంజముండా,” అని అతను నవ్వాడు. “అయితే విను. నువ్వు ఈ రోజు నన్ను చూడాలనుకున్నావు కదా. చూస్తావు. కానీ నా పద్ధతిలో.”
“చెప్పండి మాస్టర్.”
“నీ దగ్గర పల్చటి చీర ఏదైనా ఉందా? లోపల అంతా కనిపించేలాంటిది.”
సుధ ఒక్క క్షణం ఆలోచించింది. బీరువాలో అడుగున, రెండేళ్ల క్రితం ఒక పెళ్లిలో కట్టుకుని, మళ్లీ ఎప్పుడూ బయటికి తీయని ఒక లేత గులాబీ రంగు జార్జెట్ చీర గుర్తొచ్చింది. పాపారావు అప్పుడే "ఇదేం చీరే, అంతా కనిపిస్తోంది" అని గొణిగాడు.
“ఉంది మాస్టర్. లేత గులాబీ రంగు జార్జెట్. చాలా పల్చగా ఉంటుంది.”
“అదే కట్టుకో. లోపల లంగా వేసుకో, లేకపోతే రోడ్డు మీద నడవలేవు. కానీ జాకెట్ వద్దు. బ్రా వద్దు. ప్యాంటీ వద్దు.”
సుధ ఊపిరి ఆగిపోయింది. “మాస్టర్… జాకెట్ లేకుండానా? బయటికి…?”
“ఊ. చీర కొంగుతోనే నీ సళ్లు కప్పుకో. ఇంకేమీ వద్దు. పైన శాలువా లేదు, దుపట్టా లేదు, చున్నీ లేదు, గొడుగు అడ్డం పెట్టుకుని దాక్కోవడం కూడా లేదు. నీ ఒంటికీ జనం కళ్లకీ మధ్య ఆ పల్చటి గుడ్డ ఒక్కటే ఉండాలి. దాని కింద నీ చనుమొనలు గట్టిపడి ఎలా నిక్కబొడుచుకుంటాయో నాకు తెలుసు. ప్రతి అడుగుకీ నువ్వు తెలుసుకోవాలి, లోపల ఏమీ లేదని, పైన కూడా ఏమీ లేదని. అది నీ శిక్ష.”
“మాస్టర్… బయట వాన… కనీసం ఒక శాలువా అయినా…” అని సుధ గొణిగింది.
“నేను ఏం చెప్పాను?” అతని గొంతు ఒక్కసారిగా కఠినంగా మారింది. “పైన ఏమీ లేదు. ఈ మాట నా చేత రెండోసారి చెప్పించుకోకు.”
“సారీ మాస్టర్. ఏమీ కప్పుకోను.”
సుధ కళ్లు మూసుకుంది. ఆ దృశ్యం ఊహించుకుంది. రోడ్డు. జనం. పల్చటి గులాబీ గుడ్డ కింద నగ్నమైన సళ్లు. లంగా కింద ఏమీ లేని తొడలు. భయంతో ఆమె ఒళ్లు జలదరించింది. కానీ అదే భయానికి తొడల మధ్య తడి ఊరింది.
“అలాగే మాస్టర్. మీ ముండ అలాగే వస్తుంది,” అంది. గొంతు బొంగురుపోయింది.
“జుట్టు ఎలా ఉంది ఇప్పుడు?”
“తడిగా ఉంది. టవల్‌లో చుట్టి ఉంది.”
“విప్పెయ్. ముడి వేయకు. జడ వేయకు. విరబోసుకుని రా. నీ జుట్టు నీ పిర్రల కింది దాకా వస్తుందని నువ్వే చెప్పావు. నువ్వు నడుస్తుంటే అది నీ గుద్ద మీద వదులుగా ఊగుతుంటే చూడాలి నాకు.”
“సరే మాస్టర్.”
“ఆ విరబోసిన జుట్టులో మల్లెపూలు పెట్టుకో. నిండుగా. నువ్వు నడిచి వస్తుంటే ఆ వాసన నీకంటే ముందే నా దగ్గరికి రావాలి. కాటుక, బొట్టు, గాజులు, అన్నీ. పెళ్లికూతురిలా ముస్తాబై రా. ఎవడో పరాయివాడి కోసం అందంగా తయారైన ఇల్లాలు ఎలా ఉంటుందో ఈ రోజు నా కళ్లతో చూడాలి నేను.”
“మల్లెపూలా మాస్టర్…” అని సుధ చిన్నగా నవ్వింది. ‘ఆయన మల్లెపూలు తెచ్చి ఎన్నేళ్లయిందో…’ అని పాపారావు గుర్తొచ్చాడు. ఆ ఆలోచనని తోసేసింది. “అలాగే మాస్టర్. మీ కోసం అందంగా వస్తా.”
“ఇంకొకటి. చాలా ముఖ్యమైంది,” అని అతని గొంతు ఇంకా లోతుగా మారింది. “నువ్వు అక్కడికి వచ్చాక నా ముఖం చూపించమని అడగకూడదు. నేను ఎలా ఉన్నా, ఏం వేసుకున్నా, నువ్వు ఒక్క ప్రశ్న కూడా అడగకూడదు. అడిగితే అక్కడితోనే ఆట అయిపోతుంది. అర్థమైందా?”
సుధ ఒక్క క్షణం ఆగింది. ఇన్ని రోజులుగా చూడాలని తపిస్తున్న ముఖం. ఇప్పుడు ఎదురుగా ఉన్నా చూడకూడదా? కానీ ఆ నిషేధమే ఆమెకి ఇంకా మత్తు ఎక్కించింది.
“అర్థమైంది మాస్టర్. అడగను. మీరు ఎలా చూపిస్తే అలాగే చూస్తా.”
“గుడ్ గర్ల్. ఊరి బయట, హైవే పక్కన పాత రైస్ మిల్లు ఉంటుంది తెలుసా? దాని వెనక మా కేబుల్ ఆఫీస్ ఉంది. పాత గోడౌన్. పైన డిష్ యాంటెనాలు ఉంటాయి. సరిగ్గా పదకొండు గంటలకి అక్కడ ఉండాలి.”
“ఊరి బయటా మాస్టర్? అంత దూరం… బస్సులో రావాలి,” అంది సుధ. తర్వాత గొంతు ఇంకా తగ్గించి, “మీకు అక్కడ ఏ ఇబ్బందీ లేదా? ఎవరైనా వస్తే?” అని అడిగింది.
“నా ఆఫీస్ అది. అక్కడ నాకు ఏ ఇబ్బందీ లేదు. ఎవరూ రారు. వచ్చినా నాకు తెలియకుండా లోపలికి అడుగుపెట్టలేరు,” అన్నాడు అతను. “ఇబ్బంది ఉంటే నీకే. జాకెట్ లేకుండా, ప్యాంటీ లేకుండా, పైన ఏ ముసుగూ లేకుండా, కారుతున్న పూకుతో బస్సులో రావాలి. రాగలవా?”
“వస్తా మాస్టర్,” అంది ఆమె. ఈసారి గొంతులో వణుకు లేదు.
“పదకొండు. ఒక్క నిమిషం లేటైనా ఇంకో శిక్ష. అది ఇంతకంటే దారుణంగా ఉంటుంది. గుర్తుంచుకో, ముండా.”
కాల్ కట్ అయింది.
సుధ ఫోన్ గుండెలకి హత్తుకుని సోఫాలో వెనక్కి వాలిపోయింది. బయట వాన కాస్త గట్టిగా మొదలైంది. ఆమె పెదవుల మీద ఒక వింత నవ్వు.
గడియారం 9:20.
బీరువా తెరిచింది. అడుగున పాత చీరల కింద మడతపెట్టి ఉన్న ఆ లేత గులాబీ జార్జెట్ బయటికి తీసింది. విప్పగానే అది ఆమె చేతుల్లో గాలిలా తేలింది. వెలుగుకి ఎదురుగా పట్టుకుంటే అవతల గది గోడ కనిపిస్తోంది.
అద్దం ముందు నిలబడి పసుపు చీర విప్పింది. జాకెట్ హుక్స్ ఒక్కొక్కటిగా తీసింది. బ్రా తీసింది. ఆమె సళ్లు బరువుగా జారి, గోధుమ రంగు చనుమొనలు చల్లని గాలికి గట్టిపడ్డాయి. లంగా నాడా విప్పి, లోపలి ప్యాంటీ కిందికి లాగింది. అది తడిగా, జిగటగా తొడల మీద నుంచి జారింది. అద్దంలో తన ఒంటిని చూసుకుంది. పెళ్లయి పన్నెండేళ్లు. ముప్పై ఐదేళ్ల ఒళ్లు. నడుము కొంచెం నిండింది. పిర్రలు బరువెక్కాయి. కానీ ఈ ఒంటిని ఈ రోజు ఎవరో ఆకలిగా చూడబోతున్నారు అనుకోగానే ఆమెకు అద్దంలోని స్త్రీ కొత్తగా కనిపించింది.
ప్యాంటీ లేకుండా లంగా కట్టుకుంది. ఆ కాటన్ గుడ్డ నేరుగా ఆమె పిర్రలకి, తొడల మధ్యకి తగులుతుంటే ఒక వింత స్వేచ్ఛ. దాని మీద జార్జెట్ చీర చుట్టింది. కుచ్చిళ్లు పెట్టింది. కొంగుని రెండుసార్లు మడిచి సళ్ల మీదుగా వేసుకుంది. జాకెట్ లేని భుజాలు, చేతులు, వీపు మొత్తం బోసిగా ఉన్నాయి.
అద్దంలో తనని తాను ఒక పరాయి మనిషిని చూసినట్టు చూసుకుంది. గులాబీ రంగు మంచు పొరలో చుట్టిన పాలరాతి బొమ్మలా ఉంది ఆమె ఒళ్లు. వాన పడిన తర్వాత బరువెక్కిన గులాబీ కొమ్మ ఎలా వంగుతుందో, అలా ఆమె నడుము ఒక వైపుకి వాలి ఉంది. పైపైన చూస్తే అది మామూలు చీరే. కానీ కిటికీ నుంచి వస్తున్న మబ్బుల వెలుగు వైపు ఆమె కొంచెం తిరగగానే ఆ జార్జెట్ పల్చని పొరలా మారి లోపలంతా కనిపించేసింది. కొంగు కింద రెండు సళ్లు బరువుగా, కొంచెం కిందికి వాలి, నిండిన ఇత్తడి బిందెల్లా గుండ్రంగా తేలాయి. గోధుమ రంగు చనుమొనలు, చుట్టూ ముదురు వలయాలు, సళ్ల కింది మడత కూడా నీడల్లా కనిపించాయి. ‘నా సళ్ల సైజు ఇప్పుడు ముప్పై ఎనిమిది ఉంటుందేమో… పెళ్లప్పుడు బ్రా సైజు ముప్పై నాలుగే,’ అని ఆమెకి అనిపించింది. కుచ్చిళ్ల పైన లోతైన బొడ్డు గుడ్డ లోంచి స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. నడుము మడత మీద జార్జెట్ అతుక్కుని, ఆ మెత్తని కండ ఒంపు వెన్నముద్దలా మెరిసింది. వెనక్కి తిరిగి భుజం మీదుగా చూసుకుంది. లంగా మీద బిగుసుకున్న పిర్రలు రెండు పెద్ద గుమ్మడికాయల్లా బరువుగా, అడుగు వేస్తే ఒకదాని తర్వాత ఒకటి ఊగేలా ఉన్నాయి. మళ్లీ ముందుకి తిరిగింది. తొడల మధ్య లంగా ఒక చోట చిన్నగా ముదురు రంగులో తడిసి, ఆ తడి గుడ్డ ఆమె పూకు పెదవులకి అతుక్కుని, వెంట్రుకల నీడ కూడా తేలింది. సిగ్గుతో ఆమె బుగ్గలు కందిపోయాయి. ‘ఛీ… ఇలా బయటికా…’ అనుకుంది. చేతులు తనకు తెలియకుండానే సళ్ల మీదకి వెళ్లి కప్పుకున్నాయి. అరచేతుల కింద చనుమొనలు గుచ్చుకుంటున్నాయి.
టవల్ విప్పి జుట్టు దువ్వుకుంది. ఇంకా తడి ఆరని ఆ పొడవాటి నల్లని జుట్టు ఆమె వీపు మీద, పిర్రల మీదకి జలపాతంలా పడింది. ఫ్రిజ్‌లో నిన్న సాయంత్రం గుడి దగ్గర కొన్న మల్లెపూల దండ ఉంది. పూజకి కొంత వాడి, మిగిలిన రెండు మూరలు తడి గుడ్డలో చుట్టి పెట్టింది. వాటిని తీసి, విరబోసిన జుట్టు నడినెత్తి కింద క్లిప్‌తో గుచ్చింది. తెల్లని దండ నల్లని జుట్టు మీద పాలధారలా వీపు మధ్య దాకా వేలాడింది. గది నిండా ఆ చల్లని తీపి వాసన. కాటుక దిద్దుకుంది. నుదుటి మీద బొట్టు సరిచేసుకుంది. పెదవులకి లేత గులాబీ లిప్స్టిక్. చేతులకి మట్టి గాజులు, కాళ్లకి పట్టీలు. మెడలోని మంగళసూత్రం జార్జెట్ కింద రెండు సళ్ల మధ్య చల్లగా తగిలింది. ఆమె ఒక్క క్షణం ఆగి దాన్ని చూసింది. తర్వాత కొంగు కిందికి తోసింది.
అద్దంలో ఇప్పుడు ఒక అందమైన స్త్రీ. ఆ స్త్రీని బయటి లోకం ఇలాగే చూస్తుంది అనుకోగానే ఆమె గుండెల్లో భయం పుట్టింది. వీధి. ఎదురింటి సుబ్బలక్ష్మి గారు. బస్టాప్. బస్సులో జనం. ఆమె చూపు తెరిచి ఉన్న బీరువా వైపు వెళ్లింది. అక్కడ మడత పెట్టిన పెద్ద ముదురు గోధుమ రంగు ఉన్ని శాలువా. ‘మాస్టర్ వద్దన్నారు…’ ఆమె ఒక్క క్షణం చేయి వెనక్కి లాక్కుంది. మళ్లీ చాపింది. ‘ఆయనకి ఎలా తెలుస్తుంది? అక్కడికి చేరే ముందే తీసేస్తే సరి…’ అనుకుంటూ ఆ శాలువా తీసి భుజాల మీదుగా కప్పుకుంది. ఛాతి మొత్తం, నడుము దాకా కప్పేసింది. జుట్టులో మల్లెపూలు మాత్రం తెల్లగా కనిపిస్తున్నాయి. అద్దంలో చూస్తే ఇప్పుడు ఒక మామూలు గృహిణి. వానకి శాలువా కప్పుకుని గుడికో, పేరంటానికో వెళ్తున్నట్టు. లోపల ఏముందో ఆమెకి మాత్రమే తెలుసు. మాస్టర్ మాట తప్పానని కూడా ఆమెకి మాత్రమే తెలుసు.
గడియారం 10:05. తలుపు తాళం వేసి, హ్యాండ్‌బ్యాగ్ భుజాన తగిలించుకుని, గొడుగు తీసుకుని బయటికి అడుగుపెట్టింది.
చినుకులు ఆగి ఉన్నాయి. కానీ గాలి చల్లగా ఉంది. వీధి మలుపు దాకా నడుస్తుంటే ప్రతి అడుగుకీ లంగా లోపల తొడలు ఒకదానికొకటి రాసుకుంటున్నాయి. మధ్యలో ఉన్న తడి ఆ రాపిడికి జారుతోంది. శాలువా కింద జార్జెట్ చీర ఆమె సళ్లకి గీరుకుంటోంది. ఎదురింటి సుబ్బలక్ష్మి గారు గుమ్మం దగ్గర ముగ్గు సరిచేస్తూ తల ఎత్తి, ఆమె జుట్టులోని మల్లెపూల వైపు ఒక క్షణం చూసి, “ఏమ్మా సుధా, పూలు పెట్టుకుని ముస్తాబై పొద్దున్నే ఎక్కడికి?” అని అడిగారు.
“గుడికి ఆంటీ,” అంది సుధ నవ్వుతూ. శాలువా ఇంకా గట్టిగా పట్టుకుంది. ‘గుడికి… ఏ దేవుడి దగ్గరికో ఈవిడకి తెలిస్తే…’ అని లోపల అనుకుంది.
మెయిన్ రోడ్డు బస్టాప్ దగ్గర నలుగురైదుగురు నిలబడి ఉన్నారు. ఇద్దరు కాలేజీకి వెళ్లే కుర్రాళ్లు, ఒక ముసలాయన, కూరగాయల బుట్టతో ఒక ఆవిడ. సుధ వాళ్లకి కొంచెం దూరంగా, షెల్టర్ స్తంభానికి ఆనుకుని నిలబడింది. ఆమెకి అందరి చూపూ తన మీదే ఉన్నట్టు అనిపిస్తోంది. ఎవరూ చూడట్లేదని తెలిసినా, శాలువా కింద నుంచి ఏదో కనిపిస్తోందేమో అనే భయం. ఒక్కసారి గాలి వీచింది. శాలువా అంచు ఎగిరింది. ఆమె గుండె ఆగిపోయినట్టై రెండు చేతులతో గట్టిగా పట్టుకుంది. ఏమీ కనిపించలేదు. కానీ ఆ ఒక్క క్షణం ఆమె కాళ్లు వణికాయి.
హైవే వైపు వెళ్లే బస్సు వచ్చింది. రద్దీగా ఉంది. ఆమె ఎక్కి, ఆడవాళ్ల సీట్ల దగ్గర ఖాళీ లేక రాడ్ పట్టుకుని నిలబడింది. ఒక చేత్తో రాడ్, ఇంకో చేత్తో ఛాతి దగ్గర శాలువా ముడి. బస్సు గుంతలో దిగినప్పుడల్లా ఆమె ఒళ్లు ఊగింది. ఆ ఊపుకి లోపల సళ్లు ఊగి, చనుమొనలు పల్చటి గుడ్డకి గీరుకుని, ఆమె పెదవి కొరుక్కుంది. పక్కనే నిలబడిన ఒక ఆవిడ “చలిగా ఉందమ్మా ఈ రోజు,” అంది. “అవునండీ,” అని సుధ నవ్వింది. ఆమె నుదుటి మీద చలిలోనూ చెమట చుక్క.
‘నేను… ఇలా… బస్సులో వెళ్తున్నా,’ అని ఆమె లోపల అనుకుంది. చుట్టూ ఆఫీసులకి వెళ్లే మగాళ్లు, బ్యాగులు, గొడుగుల నుంచి కారుతున్న నీళ్లు, తడి బట్టల వాసన. ఎవరి హడావిడిలో వాళ్లు. ఈ గోధుమ శాలువా కింద జాకెట్ లేదని, లంగా కింద ప్యాంటీ లేదని, తను ఏ గుడికి వెళ్తోందో ఈ బస్సులో ఒక్కరికీ తెలియదు. ఆ రహస్యం తలుచుకుంటేనే ఆమె ఒంట్లో ఏదో గిలిగింత పుట్టింది. ఒక క్షణం గుండె జారిపోయేంత భయం. మరుక్షణం ఎవరికీ తెలియని ఒక దొంగ సంతోషం. ఆమె శాలువాని మెడ దగ్గర ఇంకా బిగించింది. ఒక్క అంగుళం కూడా జారకుండా.
వెనక నుంచి ఎవరో తోసుకుంటూ ముందుకి వచ్చారు. ఆమె ఒళ్లు ఒక్కసారిగా రాయిలా బిగుసుకుపోయింది. మూడు నెలల క్రితం, ఇలాంటి రద్దీ బస్సులోనే, మార్కెట్ నుంచి వస్తుంటే వెనక నుంచి ఎవడిదో చేయి ఆమె పిర్రల మీద పాకింది. రెండోసారి గట్టిగా నొక్కింది. ఆమె గిరుక్కున వెనక్కి తిరిగింది. వెనక నెరిసిన జుట్టుతో ఒక ముసలాయన నిలబడి ఉన్నాడు. ఆమె ఏమీ ఆలోచించలేదు. ‘అందరి ముందూ ఆ ముసలాడి చెంప పగలగొట్టాను,’ అని ఇప్పుడు గుర్తొచ్చినా ఆమె అరచేయి చురుక్కుమంది. బస్సు మొత్తం అటు తిరిగి చూసింది. కండక్టర్ బస్సు ఆపి అతన్ని దింపేశాడు. అతని పేరేంటో, ఎవరో ఆమెకి ఇప్పటికీ తెలియదు. ఆ రోజు ఇంటికి వచ్చి గంటసేపు స్నానం చేసింది. ఆ రాత్రి పాపారావుకి మాత్రం ఏడుస్తూ అంతా చెప్పింది.
ఈసారి తోసుకొచ్చింది బియ్యం బస్తా మోస్తున్న ఒక కూలీ. “పక్కకి జరగండమ్మా,” అని ముందుకి వెళ్లిపోయాడు. సుధ ఊపిరి వదిలింది. ‘ఆ రోజు ఆ చేయి తగిలితే అసహ్యం వేసింది. ఈ రోజు నేనే, నా ఇష్టంతో, లోపల ఏమీ లేకుండా వెళ్తున్నా. నన్ను ఎవరు చూడాలో, ఎవరు ముట్టుకోవాలో నేనే నిర్ణయించుకుంటున్నా,’ అనుకుంది. ఆ ఆలోచనకే తొడల మధ్య మళ్లీ వేడి ఊరింది.
కండక్టర్ దగ్గరికి వచ్చి “ఎక్కడికి?” అన్నాడు.
“రైస్ మిల్లు స్టాప్,” అంది. చిల్లర కోసం బ్యాగ్ తెరిచే వీలు లేక, ఇంటి దగ్గరే వేళ్ల మధ్య పెట్టుకున్న నోటు ఇచ్చింది.
ఫోన్ వైబ్రేట్ అయింది. ఆమె బ్యాగ్‌లోంచి ఫోన్ తీసి, శాలువా అంచు కిందే పట్టుకుని, స్క్రీన్‌ని ఛాతికి దగ్గరగా వంచి చూసింది.
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)
