[iravoviyan]

அதிகார துஷ்பிரயோகம்

---

இது ஒரு கற்பனை கதை...

இதுவரையில்...

இளம் வயதில் காவல் துறை அதிகாரியாகப் பணியில் சேரும் அன்புவின் வாழ்க்கை, அவன் கையாளும் விசாரணைகள், அவனுக்குள் உருவாகும் காமப் போராட்டங்கள் மற்றும் அவன் எடுக்கும் தவறான முடிவுகள் என அவனது ஒழுக்கத்தைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் ஒரு விபரீத உலகத்தை இக்கதை விவரிக்கிறது.

நிஜத்தில் ஒரு காவல் அதிகாரி சந்தித்த உண்மையான சம்பவங்களை அடிப்படையாக வைத்து, இயக்குநர் கவினால் திரைப்படத்திற்காக உருவாக்கப்படும் கதைக்களமே இது. இன்னும் கதை விவாத நிலையில் இருக்கும் இந்தப் படத்தை, தயாரிப்பாளர் ஸ்டீபன் தன் மகன் ஜெர்ரியை வைத்துத் தயாரிக்க முன்வருகிறார். கவினும் ஜெர்ரியும் பள்ளிக்கால நண்பர்கள்.

திரைப்படத்திற்காகவும் நாயகனின் பிம்பத்திற்காகவும் மெருகேற்றப்படும் 'அன்பு' என்ற கதாபாத்திரம், நிஜ உலகத்தில் அதிகாரத் திமிரிலும் காம வெறியிலும் கொடூரங்களை அரங்கேற்றும் ஒரு உண்மையான அரக்கனின் மறு வடிவமே!

அடுத்து என்ன?

• அந்த அரக்கன் தான் செய்த மற்றும் செய்யப்போகும் கொடூரமான செயல்களைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்குவான்.

• அன்பு என்பவன் அந்த அரக்கனின் மறு உருவமே; அன்பு ஒரு கதாநாயகனாகச் சித்தரிக்கப்படுவதால், அந்த அரக்கன் செய்யும் ஈனச் செயல்கள் சில இடங்களில் நியாயப்படுத்தப்படுவது போலவோ அல்லது வேறுபட்ட கோணத்திலோ இருக்கும்.

• பெண்களுடன் பேசிப் பழகவே கூச்சப்படும் அமைதியான சுபாவம் கொண்ட ஜெர்ரி, இப்படிப்பட்ட நெருக்கமான மற்றும் வயது வந்தோருக்கான காட்சிகளைக் கொண்ட திரைப்படத்தில் நடிக்க எப்படி தயாராகப் போகிறான்? அவனுக்குள் அன்புவின் காம வெறி எந்த அளவுக்குத் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தப் போகிறது என்பதை அடுத்துக் காணலாம்.

கொஞ்சம் பெரிய, குழப்பமான கதைதான் இது. இதில் ஏதேனும் தவறுகள் இருந்தால் தயவுசெய்து சுட்டிக்காட்டவும்; திருத்திக் கொள்ள உதவும்.

நன்றி

[iravoviyan]

கள்வனின் மனைவி
01

---

மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு

உடல்நலக் குறைவு காரணமாக விருப்ப ஓய்வு (VRS) பெற்ற சிறப்பு உதவி ஆய்வாளரின் (SSI) மகன் அன்புத்துரை. அவன் சப்-இன்ஸ்பெக்டர் பயிற்சியில் இருந்த நாட்களில், தன் அனுபவங்களைச் அவ்வப்போது சொல்லிக் கொண்டிருந்தார் அந்த ஓய்வுபெற்ற காவலரான அன்புவின் அப்பா.

ட்ரைனிங் முடிந்து,நாளை புதிய காவல் நிலையத்தில் அதிகாரப்பூர்வமாகப் பணியில் சேரவிருக்கும் தன் மகனுக்கு, ஏற்கனவே சொன்ன ஆலோசனைகளை சிலவற்றை நியாபகப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்..

"அன்பு... காவல்துறை வேலை சாதாரணமானதல்லடா. சினிமாக்களில் காட்டுவது போல இது வெறும் துப்பாக்கிச் சூடும் சாகசமும் நிறைந்ததல்ல. இங்கே ஒவ்வொரு நாளும் மனிதர்களின் இருண்ட முகங்களைத்தான் நீ பார்க்கப் போகிறாய். இந்தச் சீருடை உனக்கு அதிகாரத்தைக் கொடுக்கலாம்; ஆனால், அதைவிட பல மடங்கு பொறுப்பைக் கொடுக்கிறது. நீ நினைவில் கொள்ள வேண்டிய சில முக்கியமான விஷயங்கள்"

அவர் தொடர்ந்தார்: "காவல்துறை என்பது வெறும் வேலை அல்ல. பொதுமக்கள் உன்னை ஒரு காவலனாக மட்டுமல்ல, அவர்களின் கடைசி நம்பிக்கையாகப் பார்ப்பார்கள். அந்த நம்பிக்கையைக் காப்பாற்றுவதே உனது முதல் கடமை."

"குற்றவாளிடமிருந்து ஒருபோதும் லஞ்சம் வாங்காதே." என மகனின் கண்களைப் பார்த்து உறுதியாகச் சொன்னார், "நான் நூறு சதவீதம் நேர்மையானவன் என்று பொய் சொல்ல மாட்டேன். ஆனால் ஒரு வழக்கை அல்லது புகாரை நேர்மையாக முடித்துவிட்டு, மனதார மக்கள் ஒரு நாளின் செலவு அளவுக்குத் தரும் அன்பளிப்பையோ காணிக்கையோ வாங்குவதில் தவறு இல்லை என்று நினைக்கிறவன். ஆனால், வழக்கு முடிவதற்கு முன்போ, குற்றவாளிடமிருந்தோ, தவறு செய்தவனிடமிருந்தோ பணம் வாங்கக் கூடாது. அப்படி வாங்கும் ஒரு ரூபாய், உன்னை நிரந்தரமாக அவர்களின் அடிமையாக்கிவிடும். உன் முதுகெலும்பை அது உடைத்துவிடும்." என்ற எண்ணம் கொண்டவன்.

"உன்னைத் தேடி வரும் அதிகாரமும் பணமும் உன்னைச் சோதிக்கும். அங்கே உனது மனம் அலைபாயக் கூடாது. பேராசை என்பது ஒரு காவலனின் மிகப்பெரிய பாவம். எத்தனை பெரிய கோபமூட்டும் சூழ்நிலை வரட்டும்; உன் கைகள் எப்போதுமே துப்பாக்கியையோ லத்தியையோ அவசரமாகத் தூக்கக் கூடாது. உனது புத்திசாலித்தனம்தான் உனது உண்மையான ஆயுதம்."

"மதிக்கக் கற்றுக் கொள். காவல் நிலையத்திற்கு வரும் எளிய மனிதர்களின் குரல் ஒடுக்கப்படக் கூடாது. அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் சொல்வதை விட, உண்மையைச் சொல்லத் தயங்கும் சாட்சியின் கண்களில் இருக்கும் பயத்தைப் படிக்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்."

சிறிது இடைவெளிவிட்டு அவர் சொன்னார், "எல்லாத்தையும் விட முக்கியமான விஷயம்... நீ போற இடத்துல உன் ஜாதியைப் பார்த்துதான் பழகுவாங்க."

அன்பு தன் அப்பாவை அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தான். கிராமத்தில் பிறந்தாலும், சென்னையில் வளர்ந்தவனுக்கு, அதெல்லாம் நான் சொல்லாம யாருக்குத் தெரியும் என்ற எண்ணம்..

"சர்ப்ரைஸ் ஆகாத அன்பு. நீ சொல்லவில்லை என்றாலும், சில தினங்களில் அவர்கள் உன்னை வைத்தே உன்னுடைய அடையாளத்தை வைத்தே கணித்துவிடுவார்கள்."

"ஓஹ்!"

"35-40 வயசுக்கு மேல அங்க இருக்குற மக்கள், ஏதோ ஒரு ரீதியில் பல வருஷங்களுக்கு முன்னால பாதிக்கப்பட்டதால ரொம்ப கவனமா இருப்பாங்க. சோ, அவங்களையும் தப்பு சொல்ல முடியாது. சோ, 'சார், நான் உங்க ஆளு'ன்னு சொல்லி யாராவது வந்து பேசும்போது சர்ப்ரைஸ் ஆகிடாத."

"ஹம்... சரிப்பா."

" உன் சக ஊழியர்களில் பலரும் அப்படித்தான் இருப்பாங்க."

"என்னப்பா சொல்றீங்க?"

"இப்ப உனக்கு அந்த ஏரியா போஸ்ட்டிங் எதுக்காக போட்டுருப்பாங்கன்னு நினைக்கிற?"

தன் தந்தையின் கேள்விக்கு அன்புவிடம் பதில் இல்லை. ஆனால், பயிற்சி கல்லூரியில் இருக்கும் அதிகாரி ஒருவர், "நானும் உங்க அப்பாவும் ஃபிரண்ட்ஸ்; பக்கத்து பக்கத்து ஊர்தான்" எனத் தன்னிடம் பேசியது சட்டென நினைவுக்கு வந்தது.

தந்தை சொன்ன வார்த்தைகளைத் தன் மனதில் ஆழமாகப் பதித்துக்கொண்டான் அன்பு,

மறுநாள்

திருநெல்வேலி மாவட்டத்தின் ஒரு கிராமப்புறப் பகுதியில் அமைந்திருந்த அந்தப் பழைய ஓட்டுக் கூரை போட்ட காவல் நிலையம். அங்கே தனது முதல் பணிநாளில் காலடி எடுத்துவைத்தான் அன்பு.

பணிக்குச் சேர்ந்து சில மணி நேரங்கள்கூட ஆகியிருக்காது. அதற்குள் அப்பகுதியில் நடந்த ஒரு திருட்டுப் புகார் பற்றி விசாரணை செய்ய அன்புவுக்கு உத்தரவிட்டார் இன்ஸ்பெக்டர்.

காவலர் ஒருவரை அழைத்துக்கொண்டு, பரபரப்பாகக் குற்றம் நடந்த இடத்தை நோக்கி விரைந்தான் அன்பு.

தான் கையாளப் போகும் இந்த முதல் வழக்கே, தன் தந்தை முந்தைய தினம் நியாபகப்படுத்திய அத்தனை ஆலோசனைகளையும் ஒரே நேரத்தில் சோதிக்கும் விதமாக இருக்கப் போகிறது என்பதை அவன் அப்போது கனவிலும் நினைத்துப் பார்த்திருக்க மாட்டான்!

[iravoviyan]

கள்வனின் மனைவி
02

---

காவல் நிலையத்திலிருந்து பைக்கில் புறப்பட்டுச் சென்றார்கள்.

காற்று சில்லென்று முகத்தில் அடிக்க, அன்பு தனது முதல் வழக்கை எப்படி அணுகுவது என்ற தீவிர யோசனையில் இருந்தான். தன் தந்தையின் அறிவுரைகள் அவன் மனதைச் சுழன்றடித்துக் கொண்டிருந்த அதேவேளையில், தனது முதல் அதிகாரப்பூர்வ புலனாய்வை எப்படிச் சரியாகச் செய்வது என்பதில் கவனமாக இருந்தான்.

எஃப்.ஐ.ஆர் (FIR) நம்பர் என்ற எண்ணம் உருவாக, அமைதியைக் கலைத்துவிட்டு,  அது குறித்து பேசினான் அன்பு.

"சார்... எஃப்.ஐ.ஆர் போட்டாங்களா. அவசரத்துல கேட்காம வந்துட்டேன்"

நகை திருட்டு என்பது நேரடியான ஒரு கொடூரக் குற்றம் (Cognizable Offence). சட்டப்படி உடனே எஃப்.ஐ.ஆர் (FIR) போடணும் என்பதால் அப்படி கேட்டான்.

காவலர் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டே வண்டியை ஓட்டிக்கொண்டே பேசத் தொடங்கினார்: "சார், இந்த  வெளிநாட்டுல வேலை செய்ற ஆளுங்க ரொம்ப ஜாஸ்தி. ஊருக்குப் பணம் அனுப்பிக்கிட்டே இருப்பாங்க. அதே மாதிரி, ஒரு சில குறிப்பிட்ட கம்யூனிட்டி கிட்ட நிறைய பணப்புழக்கம் இருக்கும். இங்க நடக்குற சில விசயங்கள் வெளிய தெரியாது சார்."

அன்பு புருவங்களை உயர்த்திக் கேட்டான், "என்ன சொல்ல வர்றீங்க?"

"அதான் சார்... கள்ள உறவுகள் (Extramarital Affairs) இப்பல்லாம் கொஞ்சம் அதிகமா புழக்கத்துல இருக்கு."

" ஓஹ்! "

" பொம்பளைங்க சில பேர் என்ன பண்றாங்கன்னா, நகையையோ அல்லது பணத்தையோ கொடுத்துட்டு, கொஞ்ச நாள் கழிச்சு கணவன் ஊருக்கு வந்த உடனே, 'யாரோ திருடிட்டாங்க'ன்னு பொய் புகார் கொடுக்க வராங்க. அந்தப் புகாரில் மாட்டிக்கொள்ளும் ஆளும் கொஞ்சம் வசதியானவனா, அல்லது அந்தப் பகுதியில் செல்வாக்குள்ளவனா இருந்தா சிக்கல் பெருசாகிடும். அதனாலதான் இன்ஸ்பெக்டர் உடனே எஃப்.ஐ.ஆர் போடாம, முதல்ல உண்மையான திருட்டா இல்லையான்னு செக் பண்ணிட்டு வரச் சொல்லி அனுப்புனாரு சார்," என்றார்.

இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட அன்பு அதிர்ந்து போனான். சட்டம் ஒருபுறம் இருக்க, நடைமுறை எதார்த்தம் எவ்வளவு கொடூரமானதாகவும், சிக்கலானதாகவும் இருக்கிறது என்பதை அவன் அப்போதுதான் உணர்ந்தான்.

தந்தையின் வார்த்தைகள் அவன் காதுகளில் எதிரொலித்தன—"மனிதர்களின் இருண்ட முகங்களைத்தான் நீ பார்க்கப் போகிறாய்."

சிறிது நேரத்தில் அவர்கள் திருட்டு நடந்த இடத்தைச் சென்றடைந்தனர். அது ஒரு நடுத்தரக் குடும்பத்து வீடு.

அங்கே வந்த அன்புவும் காவலரும் நேராக உள்ளே சென்றனர்.

வீட்டிற்குள் வந்த அன்பு திருட்டு குறித்த தகவல்களை கேட்டறிந்தான். எந்த இடத்தில் நகை இருந்தது என்ற ஆரம்ப கேள்விகளுடன் ஒவ்வொரு தடயங்களையும் கூர்ந்து கவனிக்கத் தொடங்கினான். கதவு உடைந்து போன தடங்கள் இருக்கிறதா, பீரோவின் பூட்டு எப்படிக் உடைக்கப்பட்டுள்ளது போன்ற எல்லா விவரங்களையும் சரிபார்த்து தன் குறிப்பேட்டில் குறித்துக் கொண்டான்.

கணவனும் மனைவியும் கொடுக்கும் தகவலும், தான் கவனித்த தகவலும் ஒன்றுடன் ஒன்று ஒத்துப் போகாத உணர்வு ஏற்பட, வழியில் கான்ஸ்டபிள் சொன்ன அந்த அந்தரங்கத் தகவல்கள் அவன் மூளையின் ஓரத்தில் ஓடிக்கொண்டே இருந்தன.

இப்போது அன்புவின் விசாரணை கேள்விகள் முற்றிலுமாக மாறிப்போயிருந்தது.  

பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணிடம் கேள்வி கேட்கும்போது, அவளது உடல்மொழியை (Body Language), பார்வையை, மற்றும் வார்த்தைகளில் இருக்கும் தயக்கத்தை மிக ஆழமாக கவனிக்க ஆரம்பித்தான்.

அவள் பதிலைச் சொல்லும்போது திக்கினாள்; திருடப்பட்ட நகைகளின் விவரங்களைக் கூறும்போது அவளிடம் துளியும் சோகமோ அழுகையோ இல்லை, மாறாக ஒருவித பயமும் படபடப்பும் மட்டுமே இருந்தன. இதைக் கவனித்த அன்புவிற்கு ஏதோ ஒன்று சரியில்லை, ஏதோ ஒரு மர்மம் அங்கே மறைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்ற தீர்க்கமான சந்தேகம் வலுப்பெற்றது.

சம்பவ இடத்தின் விசாரணையை முடித்துவிட்டு, கணவன் மனைவி இருவரிடமும் ஃபோன் நம்பரை வாங்கிக் கொண்டு, இருவரும் அங்கிருந்து கிளம்பினர். வண்டி கொஞ்சம் தூரம் நகர்ந்ததும், அந்தப் பெண்ணின் நடவடிக்கைகளைப் பற்றி இருவரும் விவாதிக்கத் தொடங்கினர்.

"சார்... நீங்க கவனிச்சீங்களா? அந்தப் பொண்ணு பேசுறதுல ஏதோ பெருசா அடிபடுது. நகை திருட்டு போன சோகம் அவகிட்ட சுத்தமா இல்ல. ஏதோ ஒரு பயம் தான் அவங்க கண்ணுல தெரியுது" என்றான் கான்ஸ்டபிள் குரலைத் தாழ்த்தி.

"ஆமா சார்... உங்க கணிப்பு சரியாத்தான் இருக்கணும். அந்தப் பெண்ணின் எஃப்.எம்.ஏ (Extramarital Affairs) கோணம் பத்தி நீங்க சொன்னது இங்க ரொம்பப் பொருந்திப் போகுது. இது உண்மையான திருட்டுப் போல எனக்குத் தெரியல" என்றான் அன்பு தீவிர யோசனையுடன்.

காவலர் : சார், தப்பா எடுத்துக்காதீங்க. இதே ஊர்ல கொஞ்ச நாளைக்கு முன்ன இன்னொரு புகார் வந்துச்சி.

ஓகே.

நம்ம ஸ்டேஷன்ல சீனியர் ஒருத்தர் ஹேண்டில் பண்ணுனார். ஒரு நிமிஷம் குடுங்க. அவர்கிட்ட பேசிட்டு சொல்றேன்.

சீனியர் கான்ஸ்டபிளை தொடர்புகொள்ள ஃபோனை எடுத்தார். அவரிடம் பேசிய பிறகு, அந்தப் கிராமத்தில் காவல்துறைக்கு தகவல் கொடுக்கும் நபரை தொடர்பு கொள்ள முயன்றார். ஆனால், அவரை தொடர்பு கொள்ள முடியவில்லை.

கான்ஸ்டபிள் போனை வைத்துவிட்டுத் தொடர்ந்தார்:

"சார்... இப்படிப்பட்ட காரியங்களைச் செய்றதுக்குன்னே ஒருத்தன் இருக்கான். அவனைக் கொஞ்சம் செக் பண்ணச் சொல்லி சீனியர் சொன்னார்."

"திருடனா இல்லை வுமனைசரா?" - அன்பு புருவத்தை உயர்த்திக் கேட்டான்.

"ரெண்டும் சார்."

"சரி... வாங்க போய் பார்க்கலாம்."

"ஓகே சார்."

"அவன், இந்த ஊரா?"

"இல்லை சார். அவன் பக்கத்து ஊர். ஆனா, இதே மாதிரி இந்த ஊர் பெண்களை ஏமாற்றி, அவங்களை வசியப்படுத்தி நகைகளைச் சுருட்டியிருக்கான். அவனுக்குத் திருடும் பழக்கமும் உண்டுன்ற மாதிரிதான் சீனியர் சொன்னார்." என்றார் காவலர்.

அந்த நபரிடம் விசாரிக்க, அவர்கள் உடனே அந்தப் பக்கத்து கிராமத்திற்குப் பயணமானார்கள்.

இந்த மாதிரி விவகாரங்களில் சிக்கும் குடும்பங்கள் என்ன ஆகும்? அவனால் பல குடும்பங்கள் சீரழிந்து போயிருக்குமே என்ற எண்ணம் அன்புவின் மனதில் எழுந்தது. கான்ஸ்டபிள் சொன்னதைக் கேட்கும்போது, அந்த குற்றவாளி வெறும் திருடன் மட்டுமல்ல, அப்பாவிப் பெண்களின் பலவீனத்தைப் பயன்படுத்தி அவர்களின் வாழ்க்கையையே சூறையாடும் ஒரு நயவஞ்சகன் என்பது புரிந்தது.

சம்பவம் நடந்த இடத்துக்கு பக்கத்து கிராமத்தின் மையப்பகுதியில் இருந்து சுமார் 100 மீட்டர் தள்ளி, தனித்து நின்ற ஒரு சிறிய ஓட்டுக் வீடு அது. சுற்றிலும் தென்னந்தோப்பு சூழ, யாருடைய பார்வையும் எளிதாக விழாத தூரத்தில் அந்த வீடு அமைந்திருந்தது.

அவர்கள் அங்கு சென்றதும் கதவைத் திறந்து கொண்டு ஒருத்தி வந்தாள். இருவருமே அது திருடனின் மனைவி என்றே நினைத்தார்கள்.

ஆனால், வெளியே வந்தவள் அவனது அக்கா,

"எதுவா இருந்தாலும் என் தம்பியா? எங்களை எதுக்கு தொந்தரவு பண்றீங்க? மரியாதையா போயிடுங்க!" என்று காவல் துறையினரை நோக்கி கத்திக் தகராறு செய்தாள். அவளது கரடுமுரடான பேச்சும் திமிரும் அந்த இடத்தையே அதிர வைத்தது. கையைத் தூக்கி விரல்களை மிரட்டும் நோக்கில் ஆக்ரோஷம் நிறைந்து பேசும் போது முலைப் பிளவு தெரிந்தது. அது அன்புவின் கவனத்தை ஈர்த்தது.

"அங்க என்ன பார்க்குற? வேணும்னா அவுத்து காட்டவா.. முழுசா பாரு.. நல்லா பாத்துட்டு ஓத்துட்டு போ" என ஒரு வெறித்தனமான பாணியில் (பஜாரி போல) சில கெட்ட வார்த்தைகளைப் பேசினாள்.

அன்பு கொஞ்சம் நிலைகுலைந்து போனான்.

அவன் முகத்தைப் பார்த்த காவலர், கொஞ்சம் எல்லை மீறிய வார்த்தைகளைக் கேட்டு சப்-இன்ஸ்பெக்டர் அன்பு அதிர்ந்து நிற்பதை உணர்ந்து கொண்டார்.

உடனே சுதாரித்துக் கொண்ட கான்ஸ்டபிள், அந்தப் பெண்ணின் அருகில் சென்று, "ஏய், மரியாதையா பேசு! இல்லைன்னா உள்ள தூக்கி வச்சிருவேன்" என்று மிரட்டல் குரலில் தடுத்து நிறுத்தினார்.

ஆனால், அந்தப் பெண்ணோ சற்றும் அடங்காமல், "போடா போலீஸ்... உங்க வேலையப் பாத்துக்கிட்டு ஓடிப் போயிடுங்க!" என்று இன்னும் உரக்கக் கத்தினாள்.
[/size]

கள்வனின் மனைவி

அந்தப் பரபரப்பான சூழலில்தான் இன்னொரு கதவின் மறைவிலிருந்து வெளியே வந்தாள்—அவனது மனைவி, அதாவது கள்வனின் மனைவி!

இடுப்பில் ஒரு மழலைச் குழந்தையைச் சுமந்தபடி அவள் நின்ற கோலம் பரிதாபமாக இருந்தது. பார்ப்பதற்கே பல மாதங்களாகக் குளிக்காதது போல அழுக்கு படிந்த முகமும், ஊட்டச்சத்து குறைபாட்டால் வாடிய போல உடலும் கொண்டிருந்தாள்.

அவளது தோற்றம் அழுக்காகவும், வறுமையின் பிடியில் சிக்கியிப்பது போல இருந்தாலும், அவளது கண்கள் மற்றும் முகத்தின் தனித்துவமான ஈர்ப்பு சப்-இன்ஸ்பெக்டர் அன்புவைக் கவர்ந்தது. அவளைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் அன்புவின் மூச்சு சற்று நின்றது போல் இருந்தது.

கவிதை நடை போல அவளது வடிவம் இருந்தது. அவளது கண்கள் ஏதோ ஒரு மௌனமான சோகத்தையும், அதே நேரம் விவரிக்க முடியாத அழகையும் தாங்கியிருந்தன. அவளது முகத்தில் இருந்த அந்த இயற்கை ஈர்ப்பு, அந்தச் சூழலையும் மீறி அன்புவின் பார்வையைப் பறித்தது.

"அவள எதுக்கு அப்படி பார்க்குற" என சொன்ன கள்வனின் அக்கா, காவல்துறையினரை வசைபாடித் தள்ளிக் கொண்டிருக்க, அன்புவும் காவலரும் அந்தப் பெண்ணிடம் உன் பெயர் என்ன என்று கேட்டனர்.

"எதுவும் பேசாத, நீ உள்ள போடி நான் பார்த்துக்கிறேன்" என அந்தத் திருடனின் அக்கா அவளை எச்சரித்து உள்ளே அனுப்ப முயன்றாள்.

அன்பு அவளிடம் மெதுவான குரலில், "உன் பெயர் என்ன?" என்று விசாரித்தான்.

"பிரதிபா சார்..." என்றவளிடம், தொடர்ந்து அவளது வயது பற்றிக் கேட்டபோது, "எனக்கு இப்பதான் இருபது வயசு ஆகுது சார்" என்றாள்.

ஆனால், அவளது சிறு வயதுத் தோற்றத்தைப் பார்த்த அன்புவுக்கு அவள் பதினெட்டு வயதைக் கடந்திருக்க மாட்டாள் என்றே தோன்றியது.

அந்த பெண்ணின் கண்களில் தெரிந்த கவலை, அவள் சித்ரவதைகள் எதிர் கொள்கிறாள் என அன்புவின் மனதில் ஆழமாகப் பதியத் தொடங்கின.

வசைபாடிய திருடனின் அக்கா, "உனக்கு சின்னப் புள்ளைக் கேக்குதா? அவளைப் பத்தி விசாரிக்க நீ யாருடா?" என வசைபாட ஆரம்பிக்க, அங்கிருந்த நிலைமை விபரீதமாக மாறுவதை அன்பு உணர்ந்தான்.

"போலாம் சார்... இவ பேசுறதப் பார்த்தா சரிப்பட்டு வராது. அவ தம்பி மாட்டும்போது, இவளுக்கும் சேர்த்து அவ தம்பி வாயை உடைக்கலாம்" என்று காவலர் கோபமாகக் கூற, இருவரும் அங்கிருந்து கிளம்பினர்.

அன்புக்து. அந்த கள்வன் வீட்டுச் சூழலின் அசிங்கமும் அந்தக் கோபமான அக்காவின் வசவுகளும் பிரதிபாவின் முக அழகையும், அந்த இயற்கை ஈர்ப்பையும் சிறிதும் குறைக்கவில்லை. மாறாக, அவளது அந்த அமைதியான முகத்தோற்றம் அன்புவின் கண்களில் மீண்டும் மீண்டும் நிழலாடியது.

சட்டம் தன் கடமையைச் செய்ய வேண்டிய தருணம் ஒருபுறம் இருக்கட்டும்; ஆனால், அந்தத் தென்னந்தோப்பு வீட்டின் நிழலில் சிக்கித் தவிக்கும் பிரதிபாவின் கண்களில் தெரியும் மௌனமும், கவலையும், தீர்க்கப்படாத மர்மம் போல அன்புவின் மனதை வேறு ஏதோ ஒரு புதிய திசையை நோக்கி இழுத்துச் சென்றன!

[iravoviyan]

கள்வனின் மனைவி
03

---

[size=large]காவல் நிலையத்திற்குத் திரும்ப வந்து அன்பு, தன் முதல் விசாரணையின் அனுபவங்களை இன்ஸ்பெக்டரிடம் பகிர்ந்துகொள்ள நேராக அவரது அறைக்குச் சென்று சல்யூட் அடித்தான்.

இன்ஸ்பெக்டரிடம், விசாரணை பற்றிய விஷயங்கள், என வழக்கு சம்பந்தப்பட்ட அனைத்து விபரங்களையும் சுருக்கமாகக் கூறினான். FIR குறித்தும் பேசினான்.

அன்புவின் வார்த்தைகளை கவனமாக கவனித்த அந்த இன்ஸ்பெக்டர், தன் மேஜை மீது இருந்த கோப்புகளை ஓரளவு தள்ளி வைத்துவிட்டுப் பேசத் தொடங்கினார்:

"நீ நினைக்கிறது மாதிரி வெளியில பார்க்கிற எல்லா வழக்குகளும் நேரா இருக்காது. இந்த மாதிரி நகை திருட்டுப் புகார்கள்ல சில நேரம், பாதிக்கப்பட்ட குடும்பத்தோட மானம், ஈனம் எல்லாமே சம்பந்தப்பட்டிருக்கும். நம்ம அவசரப்பட்டு உடனே எஃப்.ஐ.ஆர் (FIR) போட்டுட்டா, அது அந்தத் குடும்பத்தையே மொத்தமா அழிச்சுடும். அதனால கொஞ்சம் பொறுமையா இருக்கலாம்" என்றார்.

நகை வாங்குன பில், போட்டோ எதும் காட்டுனாங்களா என்ற கேள்விக்கு தன் மொபைலை ஜும் செய்து காட்டினான் அன்பு..

சிலதுங்க நகை வாங்கிட்டேன்னு புருஷன்கிட்ட சொல்லிட்டு, காசை முழுசா குடுத்திட்டு, அப்புறம் நாடகம் போடும் என்றார் இன்ஸ்பெக்டர்.

மாற்றுக் கோணத்தில் விசாரிக்காத அன்பு மன்னிப்பு கேட்டான்.

சில விஷயங்கள் எக்ஸ்பீரியன்ஸ்ல வரும். நீயும் கத்துப்ப. நகை காணாமல் போயிடுச்சின்னு யாராவது சொன்னா, இந்த கோணத்துலயும் நாம விசாரிக்கணும்.

ஓகே சார்..

தொடர்ந்து பேசிய இன்ஸ்பெக்டர் இன்னொரு விசயத்தையும் சொன்னார்:

"நகை திருட்டுப் போச்சா இல்லையான்னு நமக்கு உறுதியா தெரியுது. நாளைக்கு மார்னிங் வரைக்கும் வெயிட் பண்ணு. அந்த லேடி, அவங்களா உண்மையை உணர்ந்து நம்மகிட்ட வர்றாங்களா இல்லையான்னு பார்க்கலாம்.

ஓகே சார்..

அப்புறம் அந்த திருட்டு பய மேல ஒரு கண்ணு வச்சுக்குங்க. சிக்குனா, எதாவது வழக்குல தூக்கி உள்ள வைங்க என்றார்.

"சரிங்க சார்" என்று சல்யூட் அடித்த அன்பு, தன் அறைக்கு வந்து தன் இருக்கையில் அமர்ந்தான். எதாவது வழக்குல தூக்கி உள்ள வைக்குறது எப்படி தீர்வாகும் என்று நினைத்தான். இன்ஸ்பெக்டரை முதல் நாளே முறைத்துக் கொள்ள முடியுமா? அமைதியாக இருந்தான்.

தன்னுடன் வந்த காவலர் இன்னொரு காவலருடன் சிரித்துப் பேச, தன்னைப் பற்றி கிண்டலாக ஏதும் பேசுகிறார்களோ என்ற கேள்வி அவனுக்குள் எழுந்தது..

மதிய உணவு இடைவேளை நேரம்...

அப்போது அன்புவின் செல் ஃபோன் ஒலிக்க ஆரம்பித்தது. திரையில் பார்த்தால், அவனது தந்தையின் எண். அன்பு தன் தந்தையின் அழைப்பை ஏற்றுப் பேசினான்.

"சொல்லுங்கப்பா... சாப்பிட்டாச்சா?" என்று விசாரித்தான் அன்பு.

மறுமுனையில் தந்தையின் குரல் சற்று கவலையுடன் ஒலித்தது. "சாப்பிட்டேன் அன்பு. உன் குரல் ஏதோ ஒரு மாதிரி இருக்கே. என்னாச்சு?" என்றார்.

தந்தையின் அந்தத் தீர்க்கமான கேள்விக்கு, கள்வனின் அக்கா  அசிங்கமாக பேசியதையும், அதனால் தான் அடைந்த சங்கடத்தையும் மனம் திறந்துக் கூறினான்.

அதைக்கேட்ட தந்தை சத்தமாகச் சிரித்தார். "ஹா... ஹா... அன்பு! இதுக்குப்போய் இப்படி குழம்பலாமா? போலீஸ் டிபார்ட்மென்ட்டுக்கு வந்தா, காக்கி சட்டை போட்டவனுக்கு எருமை மாட்டுத் தோல் மாதிரி தடிமனான சர்மம் (Thick Skin) இருக்கணும்ப்பா. சில இடங்கள்ல சில பஜாரி பொம்பளைங்க பேசுறதெல்லாம் காதுல வாங்குனாவே நம்ம நிம்மதி போயிடும். அதை அப்படியே விட்டுட்டுப் போகணும். அவ உன்னைத் திட்டுனதுக்கெல்லாம் போய் மனசைப் போட்டுக் குழப்பிக்காத. அனுபவம் போகப் போகத்தான் உனக்கு இந்த உலகத்தோட நிஜ முகம் புரியும்!"

தந்தையின் அந்த எதார்த்தமான அறிவுரை அன்புவின் மனதிலிருந்த சுமையைச் சற்று லேசாக்கியது. "சரிங்கப்பா, புரிஞ்சுக்கிட்டேன்" என்றான்.

அப்பா உன்கிட்ட இப்படியெல்லாம் உன்கிட்ட வெளிபடையா பேசுனது இல்லை. சோ தப்பா எடுத்துக்காத..

ச்ச. அதெல்லாம் இல்லப்பா. சொல்லுங்க.

இவளாவது வாயால மட்டும் தான் சொன்னா. சிலரு அதை அப்படியே செய்துடுவாளுங்க. அதனால ரொம்ப கவனமா இரு.

"சரிப்பா" கூறி போனைத் துண்டித்தான்.

அதன் பிறகு அன்றைய தினம் பெரிய சிக்கல்கள் எதுவும் இல்லாமல் சாதரணமாக கடந்து மாலை நேரம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.

அப்போது அன்புவின்  எண்ணிற்கு ஒரு அழைப்பு வந்தது. அது காலை விசாரணையின்போது அவர்கள் சந்தித்த, நகை திருட்டுப் போனதாகப் புகார் கொடுத்த அந்தப் பெண்ணிடமிருந்துதான் வந்திருந்தது. புகைப்படம் அனுப்ப நம்பர் கொடுத்த அன்புவை அவள் நேரடியாகவே அழைத்தாள்.

அவளது குரல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. போனை எடுத்தவுடன் அவள் அழுதுகொண்டே பேசத் தொடங்கினாள்.
"சார்... நான் பேசுறது கேக்குதா சார்? என்னை மன்னிச்சிடுங்க... காலையில உங்ககிட்ட நான் பொய் சொல்லிட்டேன்..."

அன்பு புருவங்களைச் சுருக்கினான். "என்ன சொல்றீங்க? தெளிவா சொல்லுங்க.

அந்தப் பெண் மேலும் விசும்பிக் கொண்டே சொன்னாள்: "சார்... நகை திருட்டுப் போச்சுன்னு நான் சொன்னதெல்லாம் பொய் சார். ஒருத்தங்க நகையை ஈடு வைக்க கேட்டாங்கன்னு குடுத்தேன். அவன் ஏமாத்திட்டான் சார். என் புருசனுக்கு பயந்து, திருட்டுப் போயிருச்சுன்னு நாடகம் ஆடிட்டேன் என்றாள்.

தெரிஞ்ச ஆளா இல்லை வேற எதும் மறைக்குறீங்களா?

அவன் கூட தனியா இருப்பேன் சார்..

காலையில தனியா கூப்பிட்டு சொல்லிருக்க வேண்டியது தான. எங்களுக்கு அலைச்சல் மிச்சம் ஆகியிருக்கும்..

சமாளிச்சுறலாம்னு நினைச்சேன் சார்.  ஆனா, நீங்க காலைல வீட்டுக்கு வந்து விசாரிச்சப்போ, நகை திருட்டு போகலைன்னு கண்டுபிடிச்சிட்டீங்கன்னு புரிஞ்சுகிட்டேன்..

"சரிம்மா. இப்ப நான் என்ன பண்ணனும்?"

அந்தப் பெண் கதறிக்கொண்டே மன்றாடினாள்: "சார்... என் கணவருக்கு இந்த விஷயம் தெரிஞ்சா என்னை உயிரோட விடமாட்டாரு. என்னை உடனே விவாகரத்து பண்ணிடுவாரு. என் பிள்ளைகளோட வாழ்க்கை நடுத்தெருவுக்கு வந்துடும் சார். ப்ளீஸ்... இந்த வழக்கை இதோட விட்டுடுங்க சார். இதை வெளிய கொண்டு வராம எப்படியாவது காப்பாத்துங்க சார்..." என தொடர்ந்து அவள் பேசிய சில வார்த்தைகள் மிகவும் இக்கட்டானதாக இருந்தது.

குரலில் ஒருவித நடுக்கமும், பயமும் இருந்தாலும். ஹெல்ப் பண்ணுனா நான் எதை வேண்டுமானாலும் செய்யத் தயார் என்ற தொனியும் வெளிப்பட்டது.

"சார்... இந்த விஷயத்தை மூடி மறைக்க நீங்க சொல்ற எது வேண்டுமானாலும் நான் செய்யத் தயார் சார்... ப்ளீஸ் என்னை காப்பாத்துங்க..." என கெஞ்சினாள்.

அவள் தன்னை கொடுக்க தயாராக இருபதாக சொல்வதைக் கேட்ட அன்புவின் மனம் அருவருப்படைந்தது.

நீ நகை குடுத்த ஆள் டீட்டெய்ல் குடு என தகவலை வாங்கிக் கொண்டான். ஃபோன் நம்பர் கொடுத்தவள், புகைப்படம் எதுவும் தன்னிடம் இல்லை என்றாள்..

மனிதர்களின் காமமும் ஏமாற்றுத்தனமும் எந்த அளவிற்கு ஒரு குடும்பத்தின் வேரையே அறுக்கிறது என்பதை நினைத்து அவன் கோபமும் பரிதாபமும் ஒருசேர அடைந்தான்.

"சரி, போனை வை. நான் என்ன பண்ணனும்னு யோசிக்கிறேன். இனிமே இந்த மாதிரி முட்டாள்தனமான காரியங்களைச் செய்யாதே!" என்று கண்டிப்பான குரலில் கூறிவிட்டு போனைத் துண்டித்தான் அன்பு.

சில நாட்களுக்கு பிறகு..

நகையை அந்த பெண் கொடுத்தது கள்வனிடம் அல்ல. அவள் கொடுத்தது, வேறு ஆளிடம். ஆனாலும், கள்வன் ஊருக்கு வந்தால் அவனை பிடிக்கும் எண்ணத்தில் காவல்துறையினரின் கண்காணிப்பு தொடர்ந்தது.

இந்த நிலையில் காவல்துறையினருக்கு ஒரு ரகசியத் தகவல் கிடைத்தது. கள்வனின் அக்கா பஸ் ஏறி வெளியூர் சென்று வந்திருக்கிறாள் என்பதே அது!

ஃபோனில் தொடர்பு கொள்ளாமல் நேரில் சந்தி்த்து , "டேய்... தம்பி.. போலீஸ் சுத்துது. எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் நீ இப்போ ஊருக்குள்ள தலைகாட்டாத. ஏதோ பொம்பள, நகையைக் கொடுத்துட்டு இப்ப மாட்டிப் முழிக்கிறா போல. போலீஸ் ரொம்பக் கோபமா இருக்காங்க. உன்னை எங்கயாவது தூக்கிட்டுப் போய் அடிச்சுட்டாங்கன்னா என்ன ஆகுறது? கொஞ்ச நாளைக்குத் தலைமறைவாவே இரு!" என்று எச்சரித்திருந்தாள் அக்கா.

அக்கா குறித்த தகவல் கிடைத்த அன்புவும் கான்ஸ்டபிளும் உண்மை நிலையைக் கண்டறிய அந்தத் தென்னந்தோப்பு வீட்டிற்கு நேரில் சென்றனர்.

அவர்கள் அங்கே சென்றதும், வீட்டின் கதவைத் திறந்துகொண்டு கள்வனின் அக்கா வெளியே வந்தாள்.

காவல்துறையினரை கண்டதும் வழக்கம் போல அவளது முகம் கோபத்தால் சிவந்தது.

"ஏண்டா மறுபடியும் இங்க வந்திருக்கீங்க? என் தம்பி ஊர்ல இல்லன்னு சொன்னா புரியாதா? போங்கடா வெளிய!" என்று வீட்டை விட்டுக் கத்திக் தகராறு செய்யத் தொடங்கினாள்.

அவளது அந்தத் திமிர்த்தனமான பேச்சும், கட்டுப்பாடில்லாத ஆக்ரோஷமும் அன்புவிற்கு உச்சக்கட்ட கோபத்தை ஏற்படுத்தியது.

சற்று குள்ளமான அந்த பெண்மணி, பேசுவதைப் பொறுமையாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் அன்பு.

ஆனால் அந்த பெண்மணியோ, அன்புவின் பார்வை தன் மார்பகப் பிளவு மீது மேல் விழுகிறது என்று நினைத்தாள்.

கொஞ்சமும் கூச்சமின்றி இன்னும் ஆக்ரோஷமாகச் பேசினாள்.  தன் மாராப்பை சட்டென்று விலக்கிவிட்டு, தன் உடலைத் துணிச்சலாகக் காட்டியபடியே, "போதுமா.. இன்னும் அவுத்து காட்டவா? நல்லா முழுசா பாத்துட்டு போங்கடா!" என்று மிகவும் ஆபாசமாகவும், அசிங்கமாகவும் பேசினாள்.

அந்தச் செயலால் அன்புவுக்கு அருவருப்பும் கோபமும் தலைக்கேறியது. காக்கிச் சட்டைக்கு வந்த அவமானம் அவனது முகத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

"நிறுத்திடி!" என்று கடுமையாகக் கோபப்பட்ட அன்பு, தன்னுடன் வந்திருந்த காவலரிடம், "உடனே ஸ்டேஷன்ல இருந்து பெண் காவலர்களை வரச் சொல்லுங்க என்றான்.

இந்த திமிர்த்தனம் ஸ்டேஷன்ல வச்சு பார்த்துக்கலாம் என்றான்.

அவன் அவ்வாறு கோபமாகக் கூறிக் கொண்டிருக்கும்போதே, வீட்டின் உள்ளிருந்து அமைதியாக வெளிப்பட்டாள் பிரதிபா!

அவள் கைகளில் ஒரு சிறிய மருத்துவச் சீட்டு இருந்தது. அதை அன்புவிடம் நீட்டியபடியே மிக மெதுவான, நடுங்கும் குரலில் சொன்னாள்:

"சார்...  குழந்தைக்கு உடம்பு சரியில்லாததால, கொஞ்ச தூரத்துல இருக்கிற ஹாஸ்பிட்டல் மெடிக்கல் ஷாப்புக்குத்தான் மருந்து வாங்கப் போயிட்டு வந்தாங்க..." என்று தயக்கத்துடன் கூறினாள்.

இவனுங்க கிட்ட எதுக்குடி இதெல்லாம் காட்டணும் எனக் கத்தினாள் கள்வனின் அக்கா..

அன்புவின் கூர்மையான மூளை, பிரதிபா சொன்ன விசயத்தை நம்ப மறுத்தது. இந்த மருத்துவச் சீட்டு என்பது காவல்துறையின் விசாரணையிலிருந்து தப்பிக்க அவர்கள் போடும் ஒரு நாடகம் என்பது அன்புவின் உள்ளுணர்வுக்கு நன்றாகவே புரிந்தது.

ஆனாலும், அங்கே நின்றுகொண்டிருக்கும் பிரதிபாவின் முகத்தைப் பார்த்தவுடன், அவனது கோபமெல்லாம் திடீரெனக் கரைந்துபோனது. அந்தப் பஜாரி அக்காவின் அசிங்கமான பேச்சுக்கும், இந்த இளம் பிரதிபாவின் அமைதியான பார்வைக்கும் நடுவே உள்ள வித்தியாசத்தை அவன் உணர்ந்தான். பிரதிபாவின் மனதை நோகடிக்க விரும்பாததால், அன்பு அந்த இடத்தைவிட்டு அமைதியாகக் கிளம்பத் தீர்மானித்தான்.

கடைசியாக உங்க தம்பியை எப்ப பார்த்தீங்க என்ற கேள்வியை கள்வனின் அக்கா மற்றும் மனைவியிடம் கேட்டான்.

அக்கா ஒரு வருஷம் என்றாள். குழந்தை பிறந்தப்ப பார்க்க வந்தாங்க என பிரதிபாவும் சொன்னார்கள்.

"உங்க ஹஸ்பண்ட் வந்தா ஸ்டேஷனுக்குத் தகவல் சொல்லணும், புரியுதா?" என எச்சரிக்கும் தொணியில சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து தன் வாகனத்தில் புறப்பட்டார்கள்.

அன்பு, தன்னுடன் வந்திருந்த காவலரிடம் கள்வனின் அக்கா குறித்து கேட்டான். ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு பணிமாற்றத்தில் வந்தவரிடம் எந்த தகவலும் இல்லை.

அந்த ஊரில் காவல்துறைக்கு தகவல் சொல்லும் நபரிடம் விசாரித்த வேளையில், கள்வனின் அக்கா முன்னாள் விபச்சாரி என்பதும், அவள் கணவன் இன்னும் பொம்பள புரோக்கர் தொழில் செய்வதாகவும் சொன்னார். அவ தம்பியும் அப்பப்ப புரோக்கர் தொழில் பண்ணுவான் என்றும், அந்த பொண்ணு (பிரதிபா) இங்க வரும் போதே கைக்குழந்தையுடன் வந்ததாகவும், அவள் விபச்சாரியா இல்லையா என தனக்குத் தெரியாது. அந்த பொண்ணு பெருசா யார்கிட்டயும் பெருசா பேசாது என்றார்..

இங்கேயே தொழில் நடக்கும் என்ற கேள்விக்கு, "இல்லை சார்" என்றார் தகவல் கொடுக்கும் நபர்.

அவரது பதில்கள், பிரதிபா விபச்சாரம் செய்பவளாக இருக்குமோ என்ற எண்ணத்தை ஆரம்பத்தில் தந்தாலும், அந்தத் தென்னந்தோப்பு நரகத்தில் ஒரு அழகான மலரைப் போலப் பிரதிபா சிக்கித் தவிக்கிறாள் என்றே நினைத்தான் அன்பு.

பிரதிபாவின் அமைதியான கண்கள், அவள் அந்தத் திருமண பந்தத்தில் எப்படிப்பட்ட சித்ரவதைகளையும் கொடுமைகளையும் அனுபவித்து வருகிறாள் என்பதை மௌனமாகச் சொல்லாமல் சொல்லிக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றியதால், அவள் மீது அன்புவிற்கு இன்னும் பரிதாபம் ஏற்பட்டது!

அதே நேரம், "யார் இவள்?" என்ற கேள்வியும் அவன் மனதில் ஆழமாக எழுந்தது.

[iravoviyan]

கள்வனின் மனைவி
04

---

முதன்முறை உதவி ஆய்வாளர் அன்பு தன் வீட்டிற்கு வந்தபோது, ஏதோ பழைய வழக்கு விசாரணையாகவோ அல்லது தம்பியின் பழைய திருட்டுச் செயல்களைப் பற்றியதாகவோ இருக்கும் என்றே நினைத்திருந்தாள் கள்வனின் அக்கா. ஆனால், இரண்டாவது முறையாகவும் அவர் தேடி வந்து தன் வீட்டின் முன் நின்றதும், அவளது மனதில் ஆழ்ந்த சந்தேகத்தின் விதைகள் வேரூன்றத் தொடங்கின.

திருட்டுத் தொழில் விட்டுட்டேன்னு சொன்ன தம்பி, திரும்பவும் ஆரம்பிச்சுட்டானா? இல்லை அப்பப்ப தொழிலுக்கு வர்ற குடும்பப் பொண்ணுங்க யார்கிட்டயும் வேண்டாத வேலை பார்த்துட்டானா என்று அவளது மூளை பல கோணங்களில் யோசித்துத் திணறியது.  அந்தத் திமிர்பிடித்த பஜாரிப் பெண்ணின் உள்ளத்தில், காவல்துறையின் தொடர்ச்சியான வருகை, தன் தம்பியைப் பற்றிய ஒரு பெரிய கலவரத்தையே ஏற்படுத்தியது.

விசாரணை முடிந்து, வழக்கமான ரோந்துப் பணிகளை முடித்துவிட்டு, ஸ்டேஷன் பதிவேடுகளைச் சரிபார்ப்பதிலும், கோப்புகளைத் தீவிரமாகப் படிப்பதிலும் அவன் ஈடுபட்டிருந்தாலும், அவனது கவனம் முழுவதுமாகத் திசைமாறியே இருந்தது. அவனது கண்களுக்குள் பிரதிபாவின் வாடிய முகமும், அவளது அந்த அமைதியான பார்வையும் மட்டுமே நிழலாடின.

அவள் ஏன் அந்த நரகமான வீட்டில் இன்னும் முடங்கிக் கிடக்க வேண்டும்? ஒரு கள்வனின் மனைவியாக, இந்தச் சமூகத்தின் அனுதாபமற்ற பார்வைகளுக்கும், இரக்கமற்ற மனிதர்களுக்கும் மத்தியில் அவளது எதிர்காலம் என்னவாகப் போகிறது? என்ற கேள்விகள் அவனது மூளையைக் கடுமையாகக் குடைந்தன.

"பிரதிபா பணத்திற்கு விலைபோனது வறுமையின் கோலமா? அல்லது அந்தத் திருட்டு வீட்டுக் குடும்பத்தினர் அவளை மிரட்டிச் செய்யும் காரியமா?" என்ற எண்ணங்கள் அன்புவின் மனதை அறுத்துத் தள்ளின. பிரதிபா மீதான அவனது ஈர்ப்பு வெறும் கவர்ச்சியைக் தாண்டி, ஒருவித பாதுகாக்கும் தவிப்பாகவும், பரிதாபமாகவும் உருமாறத் தொடங்கியது.

அன்று மாலை கருக்கும் நேரத்தில்,  தனது எண்ணங்களுடன் அன்பு போராடிக்கொண்டே ரவுண்ட்ஸ் செல்ல தயாரான நேரத்தில் ஸ்டேஷனுக்குள் அவசரமாக நுழைந்தார் ஒரு நடுத்தர வயது பெண்மணி. அவரது முகம் அச்சத்தாலும் பதற்றத்தாலும் முற்றிலும் வெளுத்துப்போயிருந்தது.

அவர், அழுதுகொண்டே, "சார்... என் மகளைக் காணோம்! என் மகளை கடத்திட்டாங்க.. காப்பாத்துங்க சார்!" என்று பதறியபடி கான்ஸ்டபிளிடம் தன் புகாரைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள்.

அங்கு வந்த அன்பு, "அம்மா, என்னாச்சு? உங்க பொண்ணு பேரு என்ன? எங்க காணாமப் போனா?" என இயல்பாக பேசி தகவலை சேகரிக்கத் தொடங்கினான் அன்பு.

அழுதுகொண்டே அந்தத் தாய் சொன்ன விவரங்கள்,  அந்த இளம்பெண் யாருடனோ ஓடிச்சென்று விட்டாள் என்பதையே காட்டியது. குறிப்பாக என் பொண்ணு ஒருத்தன லவ் பண்ணுனா, அது தொடர்பா நேத்து நைட் எங்களுக்குள்ள பிரச்சனை என புகாரினை கொடுக்க வந்த பெண்மணியே சொல்லும் போது எல்லோருக்கும் அப்படித்தானே தோன்றும்..

ஆனால், தன் மகளைப் பற்றித் துடிதுடிக்கும் அந்தத் தாயின் முகத்தைப் பார்த்த அன்புவால், "உங்க பொண்ணு அப்படித்தான் ஓடிப்போயிருப்பா, இதுக்குப் போய் ஏன் அழறீங்க?" என்று சுலபமாகச் சொல்லிவிட முடியவில்லை. அந்தத் தாயின் தவிப்பைப் புரிந்துகொள்ளும் அளவுக்கு இரக்கமும், மனிதநேயமும் கொண்டவன்தான் அன்பு!

"சரிம்மா, நீங்க அழாதீங்க. முதல்ல உட்காருங்க, தண்ணி குடிங்க. பயப்படாதீங்க" என மெல்ல ஆறுதல் கூறினான்.

அந்தப் பெண்மணியிடம் குறிப்பிட்ட அந்த இளைஞன் யார், அவனது செல்போன் எண் என்ன என்பது போன்ற அத்தனை துப்பு துலக்கும் தகவல்களையும் குறிப்பேட்டில் எழுதிக்கொள்ளத் தொடங்கினான். அப்போது அந்த இடத்திற்கு வந்த இன்ஸ்பெக்டர், புகார் தொடர்பான விவரங்களை தெரிந்து கொண்டு, "உடனே போய் விசாரிச்சிட்டு வாருங்கள்" என்று உத்தரவிட்டார்.

இன்ஸ்பெக்டரின் உத்தரவைத் தொடர்ந்து, கான்ஸ்டபிள் ஒருவரையும் தன்னுடன் அழைத்துக்கொண்டு அந்தப் பெண்மணியின் வீட்டிற்குப் புறப்பட்டான் அன்பு.

போய் பார்த்துட்டு வாங்க என இன்ஸ்பெக்டர் சொல்ல, அந்த பெண்மணியின் வீட்டுக்கு கான்ஸ்டபிள் ஒருவரை அழைத்துக் கொண்டு கிளம்பினான் அன்பு.

காவல் நிலையத்திலிருந்து புறப்பட்டு அந்தப் பெண்மணியின் வீட்டிற்குச் செல்லும் வழியில், கள்வனின் வீதியைக் கடக்க நேர்ந்தது. அந்த வீட்டைத் தாண்டிச் செல்லும்போது, அன்புவின் மனம் மீண்டும் பிரதிபாவை நோக்கித் திரும்பியது. "இந்த வயசுல்தான் ஒருவேளை பிரதிபாவும் தன் சொந்த வீட்டை விட்டு ஓடிப் போயிருப்பாளோ?" என்று தன் மனதுக்குள் எண்ணிப் பார்த்தான்.

ஆட்டோ பின்னால் வந்தவர்கள், சிறிது நேரப் பயணத்திற்குப் பிறகு, அந்தப் பெண்மணியின் வீட்டை வந்து சேர்ந்தனர் அன்புவும் உடன் வந்த காவலரும்.

வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் விசாரணையைத் தீவிரப்படுத்தினான் அன்பு. அந்தப் பெண்ணின் மகள் பயன்படுத்திய லேப்டாப் (Laptop) மற்றும் செல்போன் (Cell phone) எங்கே என்று தாயிடம் விசாரித்தான். "போன் அவகிட்டதான் இருக்கு சார், ஆனா ஸ்விட்ச் ஆஃப் வருது" என்று அழுதுகொண்டே பதிலளித்தார் அந்தத் தாய். அன்புவும் ஒரு முறை அழைத்துப் பார்த்தான். ஸ்விட்ச் ஆஃப்  என்றே தகவல் வந்தது.

அடுத்து, அந்த இளம் பெண்ணின் அறைக்குள் சென்று ஏதேனும் டைரி, கடிதங்கள் அல்லது காதல் குறிப்புகள் இருக்கிறதா என்று சோதனையிடத் தொடங்கினான். மேஜை இழுப்பறைகள், புத்தகங்கள் மற்றும் துணிகள் வைக்கப்பட்டிருக்கும் அலமாரி ஆகியவற்றை ஒவ்வொன்றாகத் தேடிப் பரிசோதித்தான்.

அப்போது, அந்த அலமாரியின் ஓரத்தில் அந்த இளம் பெண்ணின் அந்தரங்க உடைகளான பிரா (Bra) மற்றும் ஜட்டிகள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. எதிர்பாராத விதமாக அவைகளைத் தற்செயலாக நகர்த்த வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டபோது, ஒரு இளம் காவலனின் மனம் சட்டென ஒரு விநாடி அலைபாய்ந்தது. அந்த வயசுக்கே உரிய இயற்கையான ஈர்ப்பும், காக்கிச் சீருடைக்குள் இருக்கும் மனித மனதின் பலவீனமும் ஒருசேர அவனது நெஞ்சில் லேசானதொரு படபடப்பை ஏற்படுத்தின.

அந்த அறையில் இருந்த பெண்மணி, தன் மகளை நினைத்து புலம்பித் தவித்துக் கொண்டிருந்தாள். கான்ஸ்டபிள் அவளிடம் ஏதோ கேட்க, அவர்கள் இருவரும் தன்னை கவனிக்கத் தவறிய அந்தத் தருணத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்ட அன்புவின் கரங்கள், அலமாரியில் இருந்த அந்த இளம் பெண்ணின் அந்தரங்க உடைகளின் மீது தானாகப் படர்ந்தன.

அங்கே வைக்கப்பட்டிருந்த பிராவின் கப் (Bra cup) பகுதியின் மேல் தனது விரல்களால் லேசாகத் தடவிப் பார்த்தான் அன்பு. அதன் அளவைச் சோதிப்பது போலத் தொட்டுப் பார்த்தவன், அந்தப் பிராவின் சைஸ் என்னவென்பதை ஒரு கணத்தில் பார்த்துத் தன் மனதில் குறித்துக் கொண்டான்.

ஒரு இளம் வாலிபனான அன்புவின் உடல்ரீதியான தூண்டுதலும், அவனுக்குள் எப்போதும் புதைந்திருக்கும் காமமும் அந்தத் தனிமையான சூழலில் ஒரு கணத்திற்கு அவனது மூளையை முழுமையாக மழுங்கடிக்கச் செய்தன. காவல் துறை சீருடை அணிந்திருந்தாலும், அவனது மனதின் ஒரு மூலையில் இருந்த மனித இயல்பு அந்தத் தருணத்தில் தன் எல்லையை மீறிச் செல்வதை அவனால் தடுத்து நிறுத்த முடியவில்லை!

தன் மனதின் திடீர் தடுமாற்றத்திலிருந்து சட்டென மீண்டு வந்த அன்பு, உடனடியாகத் தனது காவல்துறை புலனாய்வு முகமூடியை மாட்டிக்கொண்டான். அந்தத் தாயை நோக்கித் திரும்பியவன், அவளது கலங்கிய கண்களைப் பார்த்தவாறே விசாரணையை வேறு கோணத்தில் திருப்பினான்.

"அம்மா... இங்க உங்களுக்கு தெரியாம டிரஸ் எதும் இருக்கா இல்லை வேற எதாவது இருக்கா என செக் பண்ணிச் சொல்லுங்க" என்று கேட்டுக் கொண்டான்.

மகள் மீது இருந்த பதற்றத்தில் அவளது துணிகளைப் பற்றி யோசிக்காமல் காவல் நிலையம் சென்றிருந்த அந்தத் தாய், அன்புவின் சொல்லல்படி அலமாரியைத் திறந்து ஒவ்வொன்றாகச் சோதிக்கத் தொடங்கினார். சற்று நேரம் துணிகளைப் புரட்டிப் பார்த்த அவர், திடீரென அதிர்ச்சியுடன் புதிய பிரா மற்றும் பேன்டி (Bra-Panty) செட்டை வெளியில் எடுத்தாள்.

சார், இந்த ப்ராண்ட் என் பொண்ணுக்கு நான் வாங்கிக் கொடுத்தது இல்லை என்ற தகவலையும் சொன்னாள்.

அந்தப் பெண்மணி சுட்டிக்காட்டிய அந்த புதிய அந்தரங்க செட், அந்த இளம் பெண் யாருடனோ மிக நெருக்கமாகப் பழகியிருக்கக்கூடும் என்பதற்கான மிகத் தெளிவான மற்றும் அப்பட்டமான அறிகுறியாக இருந்தது. ஆனால், அவள் தன் காதலனுடன் ஓடிப் போய்விட்டாள் என உறுதி செய்ய அது மட்டும் போதாதே!

சார் இதுவும் என சுடிதார் ஒன்றை எடுத்துக் கொடுத்த பெண்மணி இன்னொரு செட்டை தன் கையில் வைத்தபடி விசும்பினாள். என் மகளின் பிறந்த நாளுக்கு வாங்கிக் கொடுத்தது எனவும் நாளை மறுநாள் மகளின் பிறந்தநாள் எனவும் சொன்னாள்..

காதலன் தன் நெருக்கத்தை காட்ட, அவளது பிறந்தநாளுக்கு உள்ளாடை மற்றும் சுடிதார் வாங்கிக் கொடுத்தால், அதை விட்டுவிட்டு ஓடிச் செல்ல வாய்ப்புக்கள் குறைவுதானே!

அந்த தாயார் சொல்வது போல, அந்த பெண் கடத்தப் பட்டிருக்க கூடும் என்ற எண்ணம் அன்புவுக்கு முதன் முறையாக தோன்றியது.

காதலன் வாங்கிக் கொடுத்த ஆடையை அணிந்து புகைப்படம் எடுத்து அனுப்பியிருக்கலாம் என்ற எண்ணம் உருவாக லாப்டாப்பை லாகின் செய்து தர சொன்னான்.

லாப்டாப் பாஸ்வேர்டால் பாதுகாக்கப்படாமல் இரு‌ந்தது அவனுக்கு வசதியாக இருந்தது. லேப்டாப்பில் லாக் இன் செய்தான். இளம் வயதினர் பெரும்பாலும் பயன்படுத்தும் அந்த பிரதான சோஷியல் மீடியா கணக்கை ஓபன் செய்து மீடியா ஃபைல்களை செக் பண்ண ஆரம்பித்தான்.

அந்த மாணவி, அந்த புதிய ஆடை, ப்ரா மற்றும் ஜட்டி, மற்றும் ஆடைகள் இல்லாமல் எடுத்த புகைப்படங்களை ஒருவருக்கு அனுப்பிருப்பதைப் பார்த்தான்.

அந்த புகைப்படங்களை யாருக்கு அனுப்பினாளோ அந்த நபருடன்தான் அவள் முந்தைய இரவு சாட் செய்திருந்தாள். அவள் அந்த நபர் அவள் செல்லமாக அழைக்கும் பெயரை சொல்லி, உங்களுக்கு இது யாருன்னு தெரியுமா என விசாரித்தான் அன்பு.

அந்த தாய்க்கு யாரென தெரியவில்லை..

பிறந்தநாள் அன்று சந்திக்கும் போது, அந்த ட்ரெஸ் தான் வரணும். அப்புறம் நான் எல்லாம் அவுத்து பார்ப்பேன் என செக்ஸ் சாட்கள் இருந்தன. ஆனால், அ‌ந்த சாட்டில் இருவரும் ஓடிப் போவதற்கான எந்த அறிகுறியும் இல்லை.

அந்தப் பெண் ஓடிப் போயிருப்பாள் என்ற எண்ணம் அவனுக்கு இப்போது முற்றிலும் குறைந்து போனது..

"அம்மா... உங்க பொண்ணு சோஷியல் மீடியால ரொம்ப ஆக்டிவா இருந்திருக்கா. அந்த பய்யன் கூட நிறைய சாட் பண்ணியிருக்கா. இப்போதைக்கு இங்க இருந்து எல்லாத்தையுமே என்னால செக் பண்ண முடியாது. இந்த லேப்டாப்ப எங்களோட மேலதிக விசாரணைக்காக ஸ்டேஷனுக்கு எடுத்துட்டுப் போறதுக்கு அனுமதி கொடுங்க... நாங்க சீக்கிரமே அவளைக் கண்டுபிடிச்சிடலாம்" என்று பக்குவமாக விளக்கிச் சொன்னான்.

மகள் எப்படியாவது வீடு திரும்ப வேண்டும் என்ற தவிப்பில் இருந்த அந்தத் தாயும், தயக்கத்துடன் தன் சம்மதத்தைத் தெரிவித்தார்.

தேவையான சாட்சியங்களையும் ஆதாரங்களையும் கைப்பற்றிக் கொண்ட அன்பு, கான்ஸ்டபிளுடன் சேர்ந்து அங்கிருந்து காவல் நிலையத்தை நோக்கித் தனது பைக்கில் புறப்பட்டான்!

வண்டியின் வேகம் காற்றில் பறக்க, அவர்கள் இருவரும் மீண்டும் அந்த கிராமத்துச் சாலை வழியாகத் திரும்பினர். வழியில் கள்வனின் வீடு அமைந்துள்ள அந்தத் தென்னந்தோப்பு வீதியைக் கடந்தபோது, அன்புவின் மனம் மீண்டும் தாமாகவே பிரதிபாவை நோக்கித் தாவிச் சென்றது.

அந்த மாணவியின் உருவத்தையும் அவளது உடல்வாகையும் நினைத்துப் பார்த்தவன், "கண்டிப்பாகப் பிரதிபாவுக்கும் அந்த மாணவியின் முலைகள் சைஸ் தானே இருக்கும்?" என்ற எண்ணத்தைத் தன் மனதை விட்டுத் தவிர்க்கவே முடியவில்லை. அந்த இளைஞியின் ப்ராவை தொட்டுப் பார்த்த அந்தத் தருணம் அவன் நினைவில் நிழலாடியது.  

அந்த மாணவியின் உருவமும் அவளது அந்தரங்க ஆடைகளும் ஏற்படுத்திய தாக்கம், அன்புவின் கற்பனையை முற்றிலும் வேறு ஒரு தளத்திற்கு நகர்த்தியது. "அந்த மாணவியைப் போலப் பிரதிபாவின் முலைகள் இன்னும் இளமையாகவும் கட்டுக்கோப்பாகவும் (Firm) இறுக்கமாக இருக்குமா? இல்லை... ஒரு குழந்தை பெற்று, தாயானவள் என்பதால் அவளது மார்பகங்கள் சற்று எடை அதிகமாகி, கீழ்நோக்கி இறங்கி (Sagging) பருமன் கூடியிருக்குமா?" என்ற காமம் ததும்பும் எண்ணத்தை அவனால் எவ்வளவோ முயன்றும் தவிர்க்கவே முடியவில்லை.

அந்த இளம் பெண்ணின் பிரா கப்பைத் தன் விரல்களால் தடவிப் பார்த்த அந்த உணர்வு, பிரதிபாவின் முலைகளைத் தன் கைகளால் முழுமையாகத் தாங்கி, பிசைந்து பார்த்தால் எப்படி இருக்கும் என்ற அப்பட்டமான ஏக்கத்தை அவனுக்குள் ஆழமாகத் தூண்டிவிட்டது.

காவல் நிலையத்திற்கு விரைந்து வந்த அன்பு, இன்ஸ்பெக்டரிடம், பிறந்தாள் ஆடை, அவர்களின் பிளான் மற்றும் சாட்டில் ஓடிப் போகும் அளவுக்கு எந்த அறிகுறியும் இல்லை என்பதை சொன்னான். ஸ்டேஷனில் செய்ய வேண்டிய அவசரப் பணிகளை முடித்துவிட்டு, கைப்பற்றிய லேப்டாப் மற்றும் தான் சேகரித்த தகவல்கள் இருந்த குறிப்புகளுடன் தான் தங்கியிருந்த வாடகை வீட்டிற்குப் புறப்பட்டான்.

அந்த மாணவியின் காதலன் யார் என்ற துப்பைத் துலக்குவதே லேப்டாப்பைக் கொண்டுவந்ததற்குக் காரணம் என்றாலும், அந்த இளம் மாணவி தன் காதலனுடன் பேசிய மிக நெருக்கமான, அந்தரங்கமான வார்த்தைகளும், சில ஆபாசமான சாட் தகவல்களும் திரையில் மின்னின. ஒரு இளம் பெண் தன் காதலனிடம் காம வெறியோடு பகிர்ந்துகொண்ட அந்தப் பதிவுகள், அன்புவின் உடலில் புதியதொரு வெப்பத்தை ஊசிப் போலேற்றின. தொடர்ந்து அவளது சாட் மீடியா ஃபைல்களைத் திறந்தபோது, அங்கே அந்த மாணவியின் பல முழு நிர்வாணப் புகைப்படங்கள் இருந்தன.

திரையில் மின்னிய அந்த இளம் பெண்ணின் நிர்வாண உடலைக் கண்டதும், அன்புவின் மூச்சுத் திணறத் தொடங்கியது. அவளது மேனி அழகையும், மார்பகங்களின் வடிவத்தையும் உற்றுநோக்கிய அவனது மனம், உடனே அதை பிரதிபாவுடன் ஒப்பிடத் தொடங்கியது.

அந்த நிர்வாணப் புகைப்படத்திலுள்ள மாணவியின் உடலை மனதில் அளந்து கொண்டே, பிரதிபாவின் உருவத்துடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தான் அன்பு.

அந்தத் தனிமையின் இரவில், திரையில் தெரிந்த அந்த மாணவியின் நிர்வாண உடலையும், நினைவில் ஓடிய பிரதிபாவின் முலைகளின் கற்பனையையும் இணைத்து, தன் இடுப்புக்குக் கீழே விறைத்துப் போய் நின்ற தடித்த, நரம்புகள் புடைத்த சுண்ணியைத் தன் கைகளால் இறுக்கிப் பற்றிக் கொண்டு, அன்பு தன் கைவேலையைத் தீவிரப்படுத்தினான்.

அந்த மாணவி தன் கால்களை விரித்து, தன் ஈரமான ஓட்டையை விரலால் பிரித்துக் காட்டிய புகைப்படத்தை ஓபன் செய்தான். இளஞ்சிவப்பாக, வீங்கிய, நனைந்த இதழ்களைக் பார்த்தான்.

கற்பனையில் பிரதிபாவின் கால்களை விரித்து, அந்த இறுக்கமான துளைக்குள் தன் சுண்ணியை மெதுவாகத் தள்ளுவது போல நினைத்து தன் சுண்ணியை வேகமாக குலுக்கினான்.

“பிரதிபா…” அவன் மெல்ல முனகினான்.

அவனது கை இன்னும் வேகமாக அசைந்தது. சுண்ணி தடித்து, நரம்புகள் புடைத்தன. இடுப்பு சற்று உயர்ந்தது. சில வினாடிகளில் உடல் இறுகியது. வெள்ளை விந்து அவனது கை மீதும், வயிற்று மீதும் பரவியது. மூச்சு வாங்கியபடி அவன் சாய்ந்தான்.

திரையில் இன்னும் அந்த இளஞ்சிவப்பு இதழ்கள் மின்னிக் கொண்டிருந்தன. மனதில் பிரதிபாவின் உருவம் மட்டும் மெல்ல மங்கிக் கொண்டிருந்தது.

[iravoviyan]

கள்வனின் மனைவி
05

---

காணாம‌ல் போன மாணவி தன் காதலனுக்கு அனுப்பியிருந்த நிர்வாண புகைப்படங்களை பார்த்து, அவளை பிரதிபாவாக கற்பனை செய்து சுய இன்பம் செய்து முடித்த சப்-இன்ஸ்பெக்டர் அன்பு, தன் இருக்கையில் அமர்ந்து இரவு உணவை முடித்தான்.

அவனது முதல் குறிக்கோள் காதலனின் ஃபோன் நம்பரை கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்பதாக இருக்க, அந்த இளம் பெண்ணின் லேப்டாப்பில் இருந்த சாட் பதிவுகளை மேலும் ஆழமாக ஆய்வு செய்துகொண்டிருந்தான்.

திடீர் ஞானோதயம் வந்தவன் போல தன் தலையில் தட்டிக் கொண்டவன், மொபைலுடன் இமெயில் அக்கவுண்ட் லிங்க் ஆகியிருக்கும் பட்சத்தில், கான்டாக்ட் லிஸ்ட்டில் நம்பர் இருக்கும் வாய்ப்புக்கள் அதிகம் என்பதால் கான்டாக்ட் லிஸ்ட்டில் இருக்கும் பெயர்களில் அந்த மாணவியின் காதலனின் செல்லப் பெயரை தேடிக் கண்டுபிடித்தான்.

அந்த காண்டாக்ட் நம்பருக்குத் தன் செல்போனிலிருந்து அழைத்தான் அன்பு.

"ஹலோ... யார் பேசுறது?"

"நான் அன்பு. சப்-இன்ஸ்பெக்டர் பேசுறேன் என ஆரம்பித்து, அந்தப் பொண்ணு காதலன் நீ தானே! எங்க இருக்க? எந்த ஊரு? என சில கேள்விகளைக் கேட்டு, அவளோட கடைசியா எப்ப பேசின? இப்போ அவளைக் காணோம், எங்க இருக்கா?" என்று அதட்ட ஆரம்பித்தான் அன்பு.

மறுமுனையில் இருந்த அந்த இளைஞனோ கொதித்தெழுந்தான். "சார்... காலையில் மெசேஜ் அனுப்பியிருந்தா சார்! ஈவினிங் அவளுக்குப் போன் பண்ணிப் பார்த்தேன், ஸ்விட்ச் ஆஃப் வருது. அவளைக் கண்டுபிடிக்கிறதுக்கு பதிலா நீங்க என்னைக் கேட்டுக்கிட்டு இருக்கீங்க! அந்தப் பொண்ணோட அம்மா தேவையில்லாம எங்க மேல சந்தேகப்பட்டு அவளை யாராவது எங்கேயாவது கடத்தி வச்சிருக்கலாம்தான் சார்! என்னை விட்டுடுங்க, எனக்கும் அவளுக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை!" என்றான்.

அவனது பேச்சில் இருந்த கோபமும், அதே நேரம் அவனுக்கும் அந்தப் பெண்ணின் திருட்டுத்தனமான பயணம் பற்றிய முழு விவரம் தெரியாது என்பதும் அன்புவிற்குப் புரிந்தது. அவனது அடையாள அட்டையை தன் ஃபோன் நம்பருக்கு அனுப்பி வைக்க சொல்ல, அதை மறுக்காமல் செய்தான் அந்த இளைஞன்.

போனைத் துண்டித்த அன்பு, அந்த பய்யன் பேசுறத பார்த்தா ரொம்ப நேர்மையா, காதலியைப் பற்றி கவலையுடன் இருப்பதாகவே தோன்றியது. வழக்கின் அடுத்த கட்டத்தை எப்படி நகர்த்துவது என்று சிறிது நேரம் யோசித்தவன், கடந்த வாரத்தில் அந்த பெண்ணிடம் சாட் செய்தவர்கள் யார், என்ன சாட் செய்திருக்கிறார்கள் என்பதை செக் பண்ணிவிட்டு தூங்குவது என முடிவு செய்தான்.

சிறிது நேரம் நேரத்தில் அன்புவின், செல்போன் மீண்டும் ஒலிக்க ஆரம்பித்தது. திரையில் சீனியர் கான்ஸ்டபிளின் எண் மின்னியது. அழைப்பை ஏற்றுப் பேசியதும், மறுமுனையில் சீனியர் கான்ஸ்டபிள் படபடப்புடன் பேசினார்:
"சார்... ஒரு முக்கியமான தகவல்! காணாமல் போன அந்தப் பொண்ணு ரொம்ப தூரத்துல இருக்கிற ஒரு ஊர்ல இருக்காளாம். அந்த பொண்ணோட சொந்தக்காரன் ஒருத்தன், அவளை மீட்டு பாதுகாப்பா வச்சிருக்காங்கன்னு தகவல் வந்துருக்கு."

அன்பு புருவங்களைச் சுருக்கி, "என்ன சொல்றீங்க சார்? அவளுக்கு என்னாச்சு? சேப்டியா இருக்காளா?" என்று கவலையுடன் கேட்டான்.

"ஆமா சார்... அவளுக்கு ஏதோ மயக்க மருந்து (Drugged) கொடுத்த மாதிரி இருக்கு. பாலியல் ரீதியா ஏதும் அத்துமீறல் நடந்திருக்கா இல்லையான்னு இப்போதைக்குச் சரியாத் தெரியல, டாக்டர் செக் பண்ணாத்தான் தெரியும்" என்றார் சீனியர் கான்ஸ்டபிள்.

மீட்பது சொந்தக்காரன் தானே! அந்த பெண்ணின் அம்மாவுக்கு நேரடியாக தகவல் சொல்லாமல், சீனியர் கான்ஸ்டபிளுக்கு ஏன் தகவல் சொல்ல வேண்டும்? இவருக்கும் அவனுக்கும் என்ன தொடர்பு என்ற கேள்விகள் எழுந்தன.

ஆனால், அந்த கேள்விகளை கேட்கும் முன்னர், சீனியர் கான்ஸ்டபிள் சொன்ன விஷயம் அன்புவை யோசிக்க வைத்தது. "சார்... அந்தப் பொண்ணை மீட்ட ஆளு ஒரு கண்டிஷன் போடுறான். அவனுக்கு மேல நம்ம ஸ்டேஷன்ல ஏற்கனவே சில பெண்டிங் கேஸ்கள் இருக்குதாம். இதை பயன்படுத்தி போலீஸ் என்னை இந்த விவகாரத்துல கைது பண்ணக் கூடாதுன்னு சொல்றான். நான் இன்ஸ்பெக்டருக்கு போன் பண்ணிப் பார்த்தேன், கிடைக்கல. அதான் உங்ககிட்ட சொல்லிடலாம்னு கூப்பிட்டேன்" என்றார்.

இன்ஸ்பெக்டரை அழைத்துப் பார்த்த அன்பு, ஒரு நிமிடம் யோசித்தான். இந்தச் சூழ்நிலையில் ஒரு இளம் பெண்ணின் உயிரும் பாதுகாப்பும் தான் முக்கியமே தவிர, எப்போதோ நடந்த பழைய சின்னச் சின்ன வழக்குகளை வைத்துக்கொண்டு உதவி செய்தவனைத் தேடிப் பிடித்து உள்ளே தள்ளுவது முறையல்ல என்பதைத் தெளிவாக உணர்ந்துகொண்டான்.

சீனியர் கான்ஸ்டபிளை அழைத்த அன்பு,
"கவலைப்படாதீங்க சார்... அந்தப் பொண்ணை பத்திரமா மீட்டுத் தர்றதுதான் இப்போ நம்ம முதல் வேலை. அந்த ஆளோட பழைய கேஸை அப்புறம் பாத்துக்கலாம். அவன்கிட்ட தைரியமா சொல்லுங்க, நாங்க அவனை அரெஸ்ட் பண்ண மாட்டோம்னு வாக்குக் கொடுங்க" என்றான் அன்பு.

"சரி சார், நான் அவன்கிட்ட பேசிட்டு விவரத்தைச் சொல்றேன்" என்று சொல்லிவிட்டு சீனியர் கான்ஸ்டபிள் போனை வைத்துவிட்டார்.

அன்பு தன் ஆடைகளை மாற்றினான். தனது காவல்துறை அடையாள அட்டையை எடுத்துக் கொண்டு காவல் நிலையம் செல்லும் எண்ணத்தில் வீட்டுக்கு வெளியே வந்தான்.

சீனியர் கான்ஸ்டபிள் எந்த ஹாஸ்பிட்டலில் அந்த பெண் சிகிச்சை எடுக்கிறாள் என்ற தகவலை சொன்னார்.

நேராக அந்தப் பெண்ணின் தாயின் வீட்டிற்குச் சென்ற விசாரணை அதிகாரியான அன்பு, அவரது மகள் ஹாஸ்பிட்டலில்  இருக்கும் விவரங்களைச் சொன்னான்.

"அம்மா... இப்போவே நாம அங்க கிளம்பணும்." என்றான்.

மகள் கிடைத்து விட்டாள்  என்ற செய்தியைக் கேட்ட அந்தத் தாயின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகியது. ஒரு நிமிடம் கூட தாமதிக்க விரும்பாத அந்தத் தாய், தன் உறவுக்கார தம்பியை அழைக்க, மூவரும் காரில் பயணம் செய்தார்கள்.

யாரு கண்டு பிடிச்சது, எங்க இருக்கா எப்படி இருக்கா என பல கேள்விகளை தாய் கேட்க, ஹாஸ்பிடல் பெயர் ஊர் தவிர்த்து, வேறு எந்த தகவலையும் அன்பு சொல்லவில்லை. "உங்க ஊரு ஆளு மீட்டதாக சொல்லலாம். ஆனால் ஏற்கனவே பல வழக்குகள் இருப்பதால், அவனே கடத்தியிருக்கலாம் எதிர் விவாதம் வந்தால், நிலமை மோசமாகும்" என்பதால் அந்த விவரங்களை பகிர்ந்து கொள்ளவில்லை..

சுமார் 200 கிலோமீட்டர் சென்னை செல்லும் சாலையில் அந்த இரவின் இருட்டில் கார் பறந்தது.

தன் மகளைக் கண்டதும் அந்தத் தாய் அடைந்த மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை. ஓடிச் சென்று தன் மகளை அணைத்துக் கொண்டு கதறி அழுதாள். அதன்பிறகு, அந்தப் பெண்ணை மீட்டுத் தந்த அந்த நபரின் முகத்தைப் பார்த்ததும் அவள் முகம் வாடியது. ஆனாலும், தன் நன்றியைத் தெரிவித்தார் அந்தத் தாய்.

மீட்பது உங்க ஊர்க்காரன் தான் என சொல்லாமல் இரு‌ந்தது நல்லது என்றே நினைத்தான் அன்பு.

மாணவியை மீட்ட அந்த நபர், அன்புவிடம் தன்னைப் பற்றி எதுவும் சொல்லாமல் நடந்த விபரங்களை விளக்கத் தொடங்கினான்.

"சார்... நான் அந்த ஹோட்டல்ல அவளை பார்த்தேன். அவ கூட ஒரு இருபது-முப்பது வயது இளைஞன் இருந்தான். முதல்ல லவர் கூட வந்திருக்கா, நாம எதுக்கு நடுவுல அப்படின்னு நினைச்சேன். ஆனா, எனக்கு அந்தப் பொண்ணோட முகம் சரியில்லாத மாதிரி தோணுச்சு. ரொம்ப டல் ஆகி, மயக்க நிலையில இருந்தா. பக்கத்துல இருந்தவன் அவளை ஏதோ தப்பான வழியில கூட்டிட்டுப் போறான்ங்கிறதை அவளது உடல்மொழியை வச்சு கண்டுபிடிச்சேன். அப்புறம்  எனக்கு தெரிஞ்ச ஆளு ரெண்டு பேர வர சொல்லிட்டு, அவங்களை ஃபாலோ பண்ணினேன். அப்புறம் அவங்க உதவியோட அந்தப் பையனை மடக்கிப் பிடிச்சோம். ஆனாலும் அந்தப் பையன் எங்களை மீறித் தப்பிச்சுட்டான். அவன் ஃபோன பிடுங்கிட்டோம்" என்று விளக்கினான்.

அவன் கையில் இருந்த அ‌ந்த  செல்போனை அன்புவிடம் கொடுத்துவிட்டு அன்புவின் கேள்விகளுக்கு விளக்கம் சொன்னான்.

நீங்க எதுக்கு அந்த ஹோட்டல் போனீங்க என்ற கேள்விக்கு அவன் பதில் சொன்ன அந்தத் தருணத்தில்தான், அன்புவுக்குத் ஒரு அதிர்ச்சிகரமான உண்மை வெளிப்பட்டது—அவர்களைத் தேடிப் பிடித்து மீட்டுத் தந்த அந்த நபர் வேறு யாருமല്ല, கள்வனின் கணவனான பிரதிபாவின் கணவன்தான்!

அன்பு அவனது பெயரைக் கேட்டுத் தேர்ந்து கொண்ட நேரம் அவன் கள்வன் என்பது அன்புவுக்கு தெளிவாகப் புரிந்தது.

கள்வன் அன்புவின் அருகில் வந்து மிகத் தாழ்ந்த குரலில்:

"சார்... என் மேல ஏற்கனவே சில வழக்குகள் ஓடிக்கிட்டு இருக்கு. நான் அந்த மாதிரி புரோக்கர் வேற. இந்த விவகாரத்துல என்னோட பெயர் எங்கேயும் அடிபடக் கூடாது. ப்ளீஸ் சார், என்னை இந்த கேஸ்ல சேர்த்துடாதீங்க..." என்றான்.

அதே கோரிக்கையை அந்தப் பெண்ணின் தாயிடமும் கள்வன் வைத்தான். தன் மகளைப் பத்திரமாகக் மீட்டுத் தந்தவன் மேல் வழக்கு என்பதை விட, ஒரு பொம்பள புரோக்கர் தன் பெண்ணை மீட்டுத் தந்தான் என வெளியில் சொன்னால் ஊர் நம்பாது. தன் மகளைப் பற்றி தவறாக பேசும் என்பதால் அந்தத் தாயும், நிச்சயமா என அவனுக்கு உறுதியளித்தாள். ஆனால், அவளுக்கு கள்வன் மீது சந்தேகம் இல்லாமல் இல்லை.

மருத்துவமனையின் காத்திருப்பு அறையில் அமர்ந்திருந்த அன்புவின் மனம் கடுமையான குழப்பத்தில் ஆழ்திருந்தது. குற்றச் செயல்களிலும், பெண்களை வைத்து புரோக்கர்  வேலையிலும் ஈடுபடும் ஒரு கள்வன், எப்படி ஒரு அப்பாவிப் பெண்ணைக் காப்பாற்றும் உன்னதமான செயலில் இறங்கினான்? பொதுவாக இதுபோன்ற சமூக விரோதிகள் பெண்களைத் துன்புறுத்துவார்களே தவிர, இப்படிச் சென்று மீட்டுத் தரமாட்டார்களே! அவனது இந்த மாறுபட்ட குணம் அன்புவின் மூளையைக் குழப்பியது.

அதிகாலை 5 மணியளவில், சீனியர் கான்ஸ்டபிளுக்கு போன் செய்த அன்பு, அந்த பொண்ணுக்கு பாலியல் பலாத்காரம் எதுவும் நடக்கவில்லை என்ற தகவலை சொன்னான். கள்வன் எதற்காக உதவி செய்தான் என தெரிந்து கொள்ள ஆர்வமாக இருந்த அன்பு, கள்வன் குறித்து கேட்டான்.

மறுமுனையில் சீனியர் கான்ஸ்டபிள், "நேர்ல பேசிக்கலாம்" என்றார்.

மீண்டும் வெயிட்டிங் ஏரியா வந்த நேரத்தில், அந்த மாணவியின் தாய் அங்கே இருந்தாள். தன் கைகளை அவளுக்கு முன்னால் இருந்த நாற்காலியில் வைத்திருக்க, துப்பட்டாவால் மறைக்கப்படாத அவளின் முலைகள் ஏறி இறங்குவதை கவனித்தான்.. அவனுக்குள் இருந்த காம மிருகம் விழித்து கொண்டது. தான் நிர்வாணமாக பார்த்த அந்த மாணவியை இன்னும் கொஞ்சம் சதைப் பற்று கொண்ட பெண்ணாக கற்பனை செய்தான். அவனது சுண்ணி அந்த அதிகாலை நேரத்தில் விறைப்பு நிலையை அடைந்தது.

"சார்" என்ற சத்தம் கேட்டு எழுந்தவன், தன் சுண்ணி விறைப்பு நிலையில் இருப்பதை உணர்ந்தான். அந்த மாணவியின் அம்மா அதைக் கவனித்திருப்பாளோ என்ற சிறிய கவலை இருந்தது.

சொல்லுங்கம்மா!

சார் எனக்கு அந்த ஆள் (கள்வன்) மீது சந்தேகம் என ஆரம்பித்தாள்.

அப்போது அந்தத் தாயுடன் வந்திருந்த அவர்களின் உறவினர் குறுக்கிட்டு, "சார்... அப்படி எதுவும் இருக்காது" என்று உறுதிப்படுத்தினார். அவர்கள் இருவரும் மாற்றி மாற்றி சில விஷயங்களை பேசினார்கள்.

சார், அவன்தான் என் பொண்ணை மீட்டுக் கொடுத்தான்னு தெரிஞ்சா ஊரே என் பொண்ண வேற மாதிரி பேசும் என அந்த தாய் அழுதாள்.

"சார்... எங்க பொண்ணை மீட்டுத் தந்தான்ன்னு நினைச்சாதான் எனக்கு ரொம்ப ஆச்சரியமா இருக்கு சார்!" என்றார் அந்த உறவினர்.

அந்த தாயின் சந்தேகம் & உறவினரின் நம்பிக்கையைப் போலவே, கள்வன் குறித்து குழம்பிப் போய் இருந்தான் அன்பு.

"ஒரு பக்கம் கள்வனாக ஊருக்குள் வலம் வந்தவன். பெண் புரோக்கர். ஆனால், மறுபக்கம் இப்படி ஒரு இக்கட்டான சூழ்லில் உதவி செய்திருப்பது எதைக் குறிக்கிறது?" என்ற எண்ணங்கள் அன்புவின் மனதைச் சுழன்றடிக்கத் தொடங்கின.

பொதுவாக, இதுபோன்ற தொழிலில் இருப்பவர்கள் பெண்களை பயன்படுத்துவார்களே தவிர, தன்னிச்சையாக வந்து காப்பாற்ற மாட்டார்கள். அவனது இந்த மாறுபட்ட குணம் அன்புவின் புலனாய்வு மூளைக்கு மிகப்பெரிய புதிராக அமைந்தது.

"ஒருவேளை அவன் இந்த விவகாரத்தில் வேறு ஏதேனும் உள்நோக்கத்துடன் செயல்பட்டிருப்பானா? அல்லது தற்செயலாக அந்தச் சூழ்நிலையில் மாட்டிக்கொண்டுவிட்டானா?" என்ற கேள்விகள் அன்புவின் மனதில் அலைமோதத் தொடங்கின.

சிறிது நேரம் கழித்து, டாக்டர் சற்றே ஆசுவாசமாகப் புன்னகைத்துவிட்டுச் சொன்னார்:

"கவலைப்படத் தேவையில்லை. அவளுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட மயக்க மருந்தின் வீரியம் இப்போ குறைஞ்சிடுச்சு. நீங்க இப்போ அவங்ககிட்ட பேசலாம்." என்றார்.

தன் மகளைப் பார்த்து அந்த தாய் வெளியேற, அன்பு அந்த மாணவியை விசாரிக்க ஆரம்பித்தான்.

அந்த பெண்ணால் சரியாக பதில் சொல்ல முடியவில்லை என்பதை புரிந்து கொண்டாலும், முலை எவ்ளோ அழகா, நல்ல ஷேப்பா இருக்கு. இதைப்பார்த்து ஆசைப்பட்டு எவனோ தூக்கியிருப்பானோ என்ற எண்ணம். தொடர்ந்து கேள்வி கேட்பது போல அந்த முலையை வெறித்துப் பார்த்தான்.

ஏற்கனவே ஆடைகள் இல்லாமால் முலையை பார்த்திருந்தாலும், இந்த காட்சியும் அவனை உசுப்பேற்றியது.

இன்னும் போதை முழுவதும் தெளியாமல் இருக்கும் அந்த பெண்ணின் முலைகளை பிடித்து கசக்கும் ஆசை வந்தது. சுற்றிலும் முற்றிலும் பார்த்தான். திரைச்சீலை தங்களை மூடியிருக்க, காமிராவால் தங்களை கண்காணிக்க முடியாது என்பதை உறுதி செய்து கொண்டான்.

மயக்க மருந்தின் வீரியத்தில் முழுமையாகத் தெளியாமல், கட்டிலில் சோர்வாகக் கிடந்த அந்த மாணவியின் அருகே மெல்ல நகர்ந்து சென்றான். அவளது முகத்தில் தேடிய பார்வை, சட்டென்று கீழே இறங்கி அவளது மேலாடையின் ஊடே ஏறி இறங்கும் மார்பகங்களின் மீது நிலைத்தது.

காவல்துறையின் சட்டதிட்டங்களையும், விசாரிக்க வந்த கடமையையும் தாண்டி, அவனது கை விரல்கள் துடிக்கத் தொடங்கின. சுற்றி யாரும் வரவில்லை என்பதை மீண்டும் ஒருமுறை உறுதி செய்துகொண்டு, தன் கட்டுப்பாட்டை மீறிய காம வெறியுடன் அந்த மாணவியின் தலைப் பகுதிக்கு வந்தான்.

ஒவ்வொரு முறையும், அந்த பெண் மூச்சு விட்ட நேரம், அவளது முலைப்பிளவு (cleavage) மேலும் கீழுமாக அசைந்து அவனது கண்களுக்குத் விருந்தளித்தது.

அந்தக் காட்சியைத் தாங்கும் பலம் அவனிடம் சுத்தமாக இல்லை; அவனது வெறி எல்லை மீறிச் சென்றது.

தனது கட்டுப்பாடு முற்றிலுமாக நழுவிப் போக, "என்ன சொல்ற? சரியா கேட்கல" என மெல்ல தன் கரங்களை நீட்டி. அந்தப் பெண்ணின் தோள்பட்டையின் மீது தன் விரல்களைப் பதித்தான். உலுக்கினான்.

மயக்கத்தின் பிடியில் இருந்த அந்தப் பெண் மீண்டும் ஏதோ புரியாமல் உளறினாள். அவள் என்ன சொல்கிறாள் என்பதைத் துல்லியமாகக் கேட்பதற்காக, தன் முகத்தை இன்னும் தாழ்த்தி அவளது வாயின் அருகே காதை வைத்தான் அன்பு. அவளது சூடான மூச்சுக்காற்று அவன் கழுத்தில் பட்டு அவனை மேலும் ஒருவித மயக்கத்திற்குள் தள்ளியது.

அப்போது திடீரென அந்தப் பெண்ணுக்கு இரண்டு முறை தொடர்ந்து இருமல் வந்தது. இருமலின் வேகத்தில் அவளது உடல் குலுங்க, அவளது மார்பகப் பகுதி மேலே உயர்ந்தது. அந்தச் எதிர்பாராத அசைவில், அவளது மார்பகத்தின் மேல்பகுதி அன்புவின் முகத்தில் லேசாக அழுத்தியது.

அந்த வினாடி அன்புவின் நரம்புகள் சிலிர்த்தன, அவனது உடம்பெல்லாம் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது போலானது. கடமையை மறந்து, காமத்தின் உச்சியில் அவன் நிலை தடுமாறிய அதே வேளையில், "என்னாச்சு" என நர்ஸ் குரல் கேட்க, பின்னால் நகர்ந்து தன்னைச் சரிசெய்து கொண்டான்..

[iravoviyan]

கள்வனின் மனைவி
06

---

அன்பு 22 வயதே ஆகும் இளைஞன். வரலாற்றில், மிகக் குறைந்த வயதில் சப் இன்ஸ்பெக்டரான நபர்களில் ஒருவனாக இருக்கலாம்.

மாநில அளவில் ஜூனியர் அளவில் தடகள போட்டிகள் கலந்து கொண்டவனின், லட்சியமெல்லாம் யுபிஎஸ்சி / TNPSC தேர்வுகளை எழுதி, ஐ.பி.எஸ் (IPS) அல்லது எஸ்.பி (SP) அதிகாரியாக வேண்டும் என்பதுதான். அதற்காக கடுமையாக உழைத்தான்.

உண்மையில் அவனுக்கு எஸ்.ஐ (SI) வேலை மீது எந்தவிதமான ஈர்ப்பும் இருந்ததில்லை. ஆனால் ஒருவரின் வாழ்க்கை எப்படி வேணுமானாலும் மாறும் என்பதைப் போல அவன் வாழ்க்கை மாறியது. சப் இன்ஸ்பெக்டர் தேர்வுக்கான அறிவிப்பு வந்தது.

இது ஒரு நல்ல மாக் டெஸ்ட் (Mock Test) போல இருக்கட்டுமே" என்று நண்பர்கள் சொல்ல, இந்த எஸ்.ஐ தேர்வை எழுதினான். செலக்ட் ஆகினான். அந்த ஆண்டு நடந்த யுபிஎஸ்சி தேர்வில் செலக்ட் ஆகவில்லை. TNPSC தேர்வுகள் எப்போது நடக்கும் என்றும் தெரியவில்லை..

VRS வாங்கிய அப்பாவின் செலவுகள் அதிகரிப்பதை உணர்ந்தான். வேலைக்கு செல்லாமல் தொடர்ந்து படித்து குடும்பத்தின் மீது நிதிச்சுமையை ஏற்ற விரும்பாமல் பணியில் சேர்ந்தான்.
இருபத்தொன்றாம் வயதில் பயிற்சியில் நுழைந்து, இருபத்தி இரண்டாம் வயதில் திருநெல்வேலி மாவட்டத்தின் இந்த மூலையில் சப்-இன்ஸ்பெக்டராக வேலையில் சேர்ந்துவிட்டான்..

ஆனால், இந்தச் சீருடை அவனுக்குத் தந்தது வெறும் அதிகாரத்தை மட்டுமா? இல்லை! நாள்தோறும் மனிதர்களின் இருண்ட பக்கங்களையும், பெண்களின் அந்தரங்கத் துயரங்களையும் கண்முன்னே நிறுத்தி அவனது மனதைச் சிதைத்துக் கொண்டிருந்தது. தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் இன்னும் பெண்ணும் அந்தரங்க உறுப்பையும் தொடாத ஒரு கன்னிப் பய்யனான அவனுக்கு, ஸ்டேஷனுக்கு வரும் வழக்குகள் தரும் உளவியல் தாக்கங்கள் மிகக் கொடூரமானதாக இருந்தன.

செய்தித் தாள்களிலோ அல்லது சமூக வலைத்தளங்களிலோ பாலியல் வன்கொடுமைகள் பற்றியோ, கள்ள உறவுகள் பற்றியோ படிக்கும்போது அதை ஒரு சாதாரணச் செய்தியாகக் கடந்துபோயிருக்கிறான். ஆனால், பாதிக்கப்பட்ட அந்தப் பெண்களின் அழுகைக் குரலையும், கலைந்த தலைமுடியையும், பயந்து நடுங்கும் கண்களையும் நேரில் பார்க்கும்போது, அந்தத் தகவல்கள் அவனது மூளையை உலுக்கி எடுத்தன. அந்த வலியை அவனால் வெறும் கடமையாக மட்டும் பார்க்க முடியவில்லை; மாறாக, அது அவனது நிம்மதியைக் குலைக்கும் உளவியல் சித்திரவதையாக மாறியிருந்தது.

இப்போதும்கூட, மருத்துவமனை கட்டிலில் மயக்கத்தின் மிச்சத்துடன் கிடக்கும் அந்த மாணவியைப் பார்க்கும்போது அவனது மனம் இரண்டாகப் பிளந்து நின்றது. ஒரு நிமிடம் முன்பு, அவளையும் அவளது தாயையும் ஒரு காவலனின் கண்கொண்டு பார்த்து, இவர்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிக்காகக் கோபப்பட்ட அதே மூளை, அடுத்த நிமிடம் ஒரு சாதாரண இருபத்து இரண்டு வயது இளைஞனின் காமக்கண்களாக மாறியது.

அந்த மாணவியின் இளமையான உடல்வாகையும், அவளது இறுக்கமான மார்பகங்களையும் கற்பனை செய்து பார்த்தது அவனது உள்ளுணர்வு. ஒருவேளை, தாயும் மகளும் ஒரே கட்டிலில் நிர்வாணமாகக் கிடந்தால் எப்படி இருக்கும்? அந்தப் பெண்ணின் மென்மையான மேனியையும், அவளது தாயின் சற்றுப் பருமன் கூடிய உடலையும் சேர்த்து ஒரே படுக்கையில் போட்டுப் புணர்வது போன்ற அப்பட்டமான, வக்கிரமான கற்பனைகள் அவனது ரத்த ஓட்டத்தை வேகப்படுத்தின. தன் கட்டுப்பாடு முற்றிலுமாக நழுவிப் போவதை அவனால் உணர முடிந்தது.

காக்கிச் சட்டைக்குரிய மரியாதையும், தான் ஒரு சப்-இன்ஸ்பெக்டர் என்ற சமூகப் பதவியும் ஒருபுறம் அவனைத் தடுத்தாலும், அவனது உடலுக்குள் ஓடும் இளமை இரத்தம் அந்தத் தடையை நொடியில் தகர்த்தது. அந்த மாணவியின் மூச்சுக்காற்று அவன் மீது பட்ட அந்த விநாடி, அவனது இடுப்புக்குப் கீழே நரம்புகள் புடைத்துச் சுண்ணி விறைத்துப்போய் நின்றது.

காவல்துறையின் சட்டதிட்டங்களையும், தன் தந்தையின் கண்டிப்பான அறிவுரைகளையும் மீறி, தன் கைகளை அந்தப் பெண்ணின் தோளில் பதித்த அந்தத் தருணம் அவனது மனசாட்சியைச் சுட்டது. ஆனாலும், அந்தத் தொடுதலில் இருந்த சுகம் அவனுக்குள் ஒருவித போதையை ஏற்படுத்தியது.

அவனது மனதுக்குத் தெரியும்—இந்தச் சீருடையும், அதிகாரமும் வெளியில் காட்டிக் கொள்ளும் கம்பீரமும் ஒருபுறம் இருக்கட்டும்; தனக்குள் இருக்கும் அந்த மிருகத்தனமான காமம் தன்னை எங்கு கொண்டுபோய் நிறுத்தப் போகிறது என்ற பயத்துடன் இருந்தான்.[/size]

---

ஊருக்கு திரும்ப வரும் போது காரின் பின்புறத்திலிருந்து ஒரு மெலிதான சத்தம் கேட்டது. மயக்கம் தெளிந்த அந்த மாணவி, தூக்கக் கலக்கத்திலேயே தன் தாயின் தோளில் சாய்ந்தபடி இருந்தாள். அவளது சோர்வான உடல் அசைவுகள், காரின் சீட்டில் சற்றுத் தளர்ந்து உட்காரும்போது அவளது மார்பகங்களை மேலும் அசைக்கச் செய்தன.

அந்தக் காட்சியைத், காரின் ரியர் வியூ மிரர் (Rear view mirror) வழியே பார்த்தவன், பின் சீட்டை உற்றுப் பார்த்தான்.

அங்கே... தன் மகளைப் பாதுகாப்பாக அணைத்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்த அந்தத் தாயின் முகமும், அந்த மாணவியின் முகமும் ஒன்றுக்கொன்று கலந்து அவனுக்குத் தெரிந்தன.

அந்தக் குறுகிய காரின் இடத்திற்குள், அந்தத் தாயையும் மகளையும் ஒரே நேரத்தில் எதிர்கொள்ளும் அந்தத் தருணம் அவனது கற்பனையை எல்லை மீறித் தள்ளியது. அவன் மனதுக்குள் ஒரு தீப்பற்றி எரிந்தது.

அந்த காரிலேயே தாயையும் மகளையும் ஒரே நேரத்தில் வைத்து செய்தால் எப்படியிருக்கும் என்ற வக்கிரமான காமக் பார்வையோடு சில வினாடிகள் பார்த்தான். அந்த வயசுக்கே உரிய மிருகத்தனமான ஆர்வம் அவனது நரம்புகளை மீண்டும் முறுக்கேற்றியது.

காரை ஓரமாக நிறுத்தி, காரின் பின் சீட்டிலேயே இரு பெண்களையும் அம்மணமாக்கி, அவர்களின் கால்களை விரித்து, அம்மாவை ஓக்கும் நேரத்தில் அவளது மகளின் இளம் முலைகளைப் போலவும், அந்த மாணவியின் இறுக்கமான புண்டைக்குள் சுண்ணியை விட்டு ஓக்கும் நேரத்தில், தாயின் கனத்த பெரிய முலைகளை வாயில் வைத்து உறிஞ்சி எடுப்பது போல கற்பனைகள் செல்ல, அது அவனுக்கு ஒரு உச்சக்கட்ட போதையைத் தந்தது.

அந்த நினைவுகளின் தீவிரத்திலேயே அவனது மூளை சோர்வடைய,
இரவு தூக்கமில்லாமல் இருந்த அன்பு அப்படியே கண்மூடி தூங்கினான்.

---

கார் அந்த வீட்டின் முன்பு வந்து நின்ற நேரம், அந்த நீண்ட தூரப் பயணம் மற்றும் நடந்த சம்பவங்களின் சோர்வு அனைவரையும் ஆட்கொண்டிருந்தது.

ஆனா லும் அன்பு தன் கடமையை செய்யும் எண்ணத்தில் சில கேள்விகளை கேட்க ஆரம்பிக்க, எதற்கோ பயந்தது போலக் கலங்கிய கண்களுடன் இருந்த அந்த மாணவி, தன் அம்மாவையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது அந்த விசித்திரமான பார்வை அன்புவின் கவனத்தைத் தப்பவில்லை.

"அம்மா... நீங்க வெளிய கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணுங்க. நான் பொண்ணர்கிட்ட தனியா சில விஷயம் பேசணும்" என்று அந்தத் தாயிடம் கூறினான் அன்பு.

இதுவரையில் நியாயமாக நடந்து கொள்ளும் அன்புவிடம், பெண் காவலர் யாரும் இல்லாமல், தன் மகளை தனிமையில் பேச அனுமதிப்பதில் அவளுக்கு தயக்கம் இல்லை.

தாய் வெளியே செல்ல, அறைக்குள் அன்புவும் அந்த மாணவியும் மட்டும் தனியாக நின்றனர். ஆரம்பத்தில் தன்னிடம் எதையுமே சொல்லாமல், தனக்கு எதுவும் தெரியாது என்று சமாளித்த அந்தப் பெண், இப்போது தன் தாயின் முன்னிலையில் பேசத் தயங்கியதற்கான காரணத்தை அன்பு புரிய முயன்றான்.

அந்த மாணவி உடைந்து அழுதாள். அவளது குரலில் இருந்த நடுக்கம் அவளது பயத்தின் ஆழத்தைக் காட்டியது.

ஒரு திடுக்கிடும் ரரகசியத்தை வெளிப்படுத்தினாள்.

'உன் அம்மா தேவிடியா. என் அப்பாவை ஏமாத்திட்டா. எங்க குடும்பத்தையே பிரிச்சுட்டா. ஊருல எங்கள தலைகுனிய வச்சுட்டா. அதனால உன் அம்மாவ உன்னை வச்சு பழி தீர்த்துக்கப் போறேன்'னு சொன்னான் சார்..." என்று கதறினாள்.

அன்பு அதிர்ந்து போனான். "அப்படியா சொன்னான்? உன்னை எப்போ வண்டில தூக்கிட்டுப் போனான்? அவனுக்கு உன்னை எப்படித் தெரியும்?" என்று அடுத்தடுத்துக் கேள்விகளைத் தொடுத்தான்.

ஆனால், அந்தப் பெண்ணோ, "எனக்குத் தெரியாது சார்... காரருல முழிச்சப்போ அவன் என்கிட்ட சொன்னான். அதுக்கப்புறம் அவன் எனக்கு ஊசி போட்டான், மயங்கிட்டேன். முழிச்சப்ப ஹாஸ்பிட்டல்ல இருந்தேன்" என்றாள்.

அந்த வண்டியில எப்படி ஏறுன என்ற கேள்விக்கு அவள் நியாபகம் இல்லை என்றாள்.

அன்பு அவளது கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்துவிட்டு, முக்கியமான அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டான்: "உன்னை அவன் ஏதேனும் பாலியல் ரீதியாகத் துன்புறுத்தினானா? (Did he sexually violate you?)"

அவள் சில நிமிடங்கள் அமைதியாக நின்றாள். தலைகுனிந்தபடியே தரையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள், மெல்ல உதடுகளை அசைத்து "இல்லை" என்றாள்.

"வேற ஏதாவது தப்பா பண்ணானா? நியாபகம் இருக்கா"

இந்தக் கேள்விக்கு அவள் பதிலளிக்காமல், உதட்டைக் கடித்துக்கொண்டு தெரியல தலையை ஆட்டினாள்.

"ஹோட்டல்ல ரிசப்ஷன்ல நீ முழிச்சு இருந்திருக்க. ரூம் கூட்டிட்டு போய், போட்டோ எடுத்தான்களா? இல்ல வீடியோ ஏதாவது ரெக்கார்ட் பண்ணுனானா?" என்று கேட்டான்.

அதைக்கேட்டதும் அந்தப் பெண்ணின் முகம் முற்றிலும் வெளுத்துப் போனது. தன் முகத்தைப் பொத்திக் கொண்டு கதறி அழுதவள், "தெரியல சார்" என்று நிலைகுலைந்து அழுதாள்.

சிறிது நேரத்தில்,  மறுபுறம், அந்தத் தாயை அருகில் அழைத்து விசாரிக்கத் தொடங்கினான் அன்பு. தாயும் மகளும் தனித்தனி அறைகளில் இருக்க, அன்பு அந்தத் தாயின் கண்களை நேருக்கு நேராகப் பார்த்துக் கேட்டான்:

உங்களுக்கு எதாவது கள்ள உறவு  இருந்துச்சா? உங்க பொண்ண கடத்துன ஆளு, அந்த ஆளோட பய்யன். உண்மையைச் சொல்லுங்க!"

அன்புவின் அந்த எதிர்பாராத நேரடிக் கேள்வி அந்தத் தாயின் காலடியில் பூமியே கழன்று விழுந்தது போலான ஒரு அதிர்ச்சியைத் தந்தது. தன் ரகசியம் வெளியே தெரிந்துவிட்டது என்பதை உணர்ந்த அவர், சுவரில் சாய்ந்து தேம்பித் தேம்பி அழுதாள்.

சார்... அது... அது கள்ள உறவு இல்லை சார்... என்னோட கணவரோட வேலை பார்த்த ஒருத்தரோட எனக்குப் பழக்கம் இருந்தது உண்மைதான். ஆனா, அது கொஞ்ச நாள்ல ரெண்டு பேரும் ஓடிப் போய்டலாம்னு சொன்னார். அதனால நான் உடனே விலகிட்டேன் சார். அதுக்கப்புறம் அவர் என்னை ரொம்ப harassment பண்ணினார். அதனால என்னோட சொந்த ஊருக்கே வந்துட்டேன் என்றாள்... ஆனா, என் மகளுக்கு இது எப்படித் தெரியும்னு நினைச்சாதான் சார் எனக்கு நெஞ்சு வெடிக்குது!" என்று மார்பில் அடித்துக்கொண்டு கதறினாள்.

பனை மரத்திற்கு கீழே நின்று பால் குடித்தாளா இல்லை கள்ளு குடித்தாளா என்பது அவளுக்கே வெளிச்சம்.

அம்மா, ஒண்ணு புரிஞ்சுக்கங்க. அந்த பய்யன் எண்ணத்தை மாத்தலைன்னா திரும்பவும் உங்க மகளை எதாவது பண்ணுவான். சோ எதையும் மறைக்காதீங்க.

"சத்தியமா சார்... நான் எதையுமே மறைக்கல சார், நம்புங்க!" என்றாள் அந்தத் தாய் கதறியபடியே.

அவளது வாக்குமூலம் அந்த வழக்கின் திசையை முற்றிலுமாக மாற்றிப்போட்டது. பழிவாங்கும் படலம் எந்த எல்லையைக் தொட்டிருக்கிறது என்பதை உணர்ந்த அன்பு, அடுத்த கட்ட நடவடிக்கைகளில் இறங்கத் தயாரானான்!

இருவரையும் ஒரே அறையில் வைத்து, எல்லாம் பார்த்துக்கலாம் என பேசினான் அன்பு. ஆனால், ஒருவரை ஒருவர் பார்க்கத் தயங்கும் அந்த தாய் மற்றும் மகளை நினைத்து மனம் வருந்தினான்.

கிராமத்து மக்கள் அவ்வளவு சீக்கிரம் சைக்காலஜிஸ்ட்களை சந்திக்க மறுப்பார்கள் என்பதை நன்கு உணர்ந்த அன்பு, இன்ஸ்பெக்டரைத் தொடர்புகொண்ட அன்பு, விஷயத்தை ஒரு தற்காப்பு அடிப்படையில் கூறினான்:

"சார்... பாதிக்கப்பட்ட அந்தப் பொண்ணு ரொம்பவே அதிர்ச்சியில இருக்கா. அவளுக்குத் தன் அம்மா மேல கோபமும், தற்கொலை செய்து கொள்ளும் அளவுக்கு மன அழுத்தமும் (Suicidal tendency) இருக்கிற மாதிரி தெரியுது. அதனால ஒரு பெண் காவலரை (Woman security officer) உடனடியா அனுப்பி வையுங்க. அவங்களை ஒரு சைக்காலஜிஸ்ட் (Psychologist) கிட்ட கூட்டிட்டுப் போயிட்டு வரணும்" என்றான்.

இன்ஸ்பெக்டரும் உடனடியாக ஒரு பெண் காவலரை அந்த இடத்திற்கு அனுப்பி வைப்பதாகக் கூறினார்.

காத்திருந்த அந்த நேரத்தில், அன்புவுக்கு ஒரு அழைப்பு வந்தது. அந்த ஃபோனை எடுக்கும் நேரத்தில், இதுவரை கடத்தியவன் ஃபோன் என நினைத்த அந்த ஃபோனையும் வெளியே வைத்தான்.

சார், அது என்னோட ஃபோன் என்றாள் அந்த பாதிக்கப்பட்ட பெண்.

இனி அந்த ஃபோன் யூஸ் இல்லை என நினைத்த அன்பு ஃபோனை அந்த பெண்ணிடம் நீட்டினான்.

அவள் அந்த ஃபோனை ஸ்விட்ச் ஆன் செய்த நேரத்திலிருந்து, பெண் காவலர் அந்த வீட்டை அடையும் முன்பே, அந்த பெண்ணுக்கு ஏகப்பட்ட மெசேஜ் மற்றும் அழைப்புகள். ஆனால், அவள் ஏதோ ஒரு நம்பருக்கு மீண்டும் மீண்டும் அழைத்தாள். முக்கியமான அழைப்புகளை எதிர் முனையில் ஃபோன் எடுக்காமல் இருந்தால் நாம் எப்படி ரியாக்ட் பண்ணுவோமோ அப்படியே ரியாக்ட் செய்தாள்.

சந்தேகம் வந்த அன்பு, நேத்து ஈவினிங் காலேஜ் முடிஞ்சி யாருக்கெல்லாம் கால் பண்ணுன?

தன் தாயார் முன்பு பதில் சொல்ல விரும்பாத அந்த பெண் அன்புவிடம் மொபைலை கொடுத்தாள்.

நேற்று இரவு அன்பு காண்டாக்ட் லிஸ்ட்டில் பார்த்து பேசிய அதே பெயர். ஆனால் அந்த பெண் டயல் செய்திருக்கும் நம்பர் வேறு.

அந்த பய்யன் போட்டோவை கேட்டான் அன்பு.

அந்த பெண் கொடுத்த புகைப்படமும், அவளது லவ்வர் அனுப்பிய புகைப்படத்துடன் கூடிய அடையாள அட்டையில் இருந்த புகைப்படமும் ஒரே மாதிரி இருந்தது. ஆனாலும் அவனுக்கு சந்தேகம் விலகவில்லை.

நேற்று அழைத்த அந்த லவ்வர் நம்பரை அழைத்தான். அது ஸ்விட்ச் ஆஃப். தான் அந்த பய்யனால் ஏமாற்றப்பட்டதை உணர்ந்தான் அன்பு. ஆனால், அங்கே எதையும் வெளிக்காட்ட முடியாத நிலை.

விஷயத்தை சொல்லி அந்த பெண்ணை பயமுறுத்த விரும்பாத அன்பு, உன் ஃபிரண்ட்ட எனக்கு கால் பண்ண சொல்லு என தன் நம்பர் கொடுத்தான்.

சிறிது நேரத்தில் பெண் காவலர் வந்து சேர்ந்தார். அவரைத் தனியாக அழைத்து நிலைமையைச் சுருக்கமாக விளக்கிய அன்பு, "நீங்க அவங்ககூடவே இருங்க. டாக்டர் ரூமுக்கு உள்ள போகும்போது என்னைக் கூப்பிடுங்க" என்று கட்டளையிட்டான்.

டாக்டரிடம் விசயத்தை சொல்ல அந்த தாய் மகளுக்கு நடுவில் முடியப் போகும் நிலையில் இருக்கும் உறவை சரி செய்யத் தேவையான சிகிச்சையை கொடுக்குமாறு கேட்டுக் கொண்டான். .

ஆனால் மறுபுறம், குற்றவாளியை தப்பிக்க விட்ட கோபம் ஒருபுறம். இந்த பெண் அனுப்பிய புகைப்படங்களை இன்டெர்நெட்டில் பதிவேற்றம் செய்தால் என்ன செய்ய என்ற கோபம் மறுபுறம் என  மனசு அலைபாய நின்றான்.[

போலீஸ் ஸ்டேஷன் வந்து இன்ஸ்பெக்டரிடம் தகவலை சொன்ன  அன்புவின் மனதில், இரண்டு வெவ்வேறு மனிதர்கள் ஒருவருக்கொருவன் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

ஒருபுறம், காக்கிச் சட்டை அணிந்த சப்-இன்ஸ்பெக்டர் அன்பு. சட்டம், ஒழுங்கு, நீதியின் பால் நிற்கும் பொறுப்பு, தன் தந்தையின் வழிகாட்டல்படி நேர்மையாக நடக்க வேண்டும் என்ற லட்சியம், தன் கடமையிலிருந்து விலகக் கூடாது என்ற கண்டிப்பு இவையெல்லாம் அவனுக்குள் ஒரு அதிகாரியின் குரலாக ஒலித்தன.

அதே நேரம், அந்தப் பெண்ணைக் கடத்தியவனும் அவளது காதலனும் முன்னரே திட்டமிட்டு ஒன்றாக இணைந்து வேலை செய்திருக்கிறார்கள் என்ற கோரமான உண்மை, காவல்துறை அதிகாரியாக தான் செய்த மிகப்பெரிய முட்டாள்தனமாக உணர்ந்தான்,  அந்தப் பையன் ஆத்திரத்தில் அந்தப் பெண்ணின் அந்தரங்கப் படங்களை இன்டர்நெட்டில் பரப்பி அவளது வாழ்க்கையை மொத்தமாக அழிக்கப் போகிறானோ என்ற பயமும் பதற்றமும் அவனது மூளையை உலுக்கின.

இரவு,  அதே காக்கிச் சட்டைக்குள் தவித்த இருபத்து இரண்டு வயதுடைய சாதாரண மனிதன் அன்பு. ரத்தமும் சதையுமான அந்த இளைஞனின் எண்ணங்களோ முற்றிலும் வேறு திசையில் வெறிக்கொண்டு ஓடின. அந்தத் தாயும் மகளும் தன் காரில் பின் சீட்டில் வந்த அந்தத் தருணங்களை மீண்டும் அவனது கற்பனை கண்முன்னே நிறுத்தியது. அந்தப் பெண்ணின் இறுக்கமான உடலையும், அவளது தாயின் பருத்த மேனியையும் சேர்த்து ஒரே படுக்கையில் போட்டுப் புணர்வது போன்ற வக்கிரமான கற்பனைகளும், குறிப்பாக அந்த மாணவியின் லேப்டாப்பில் தான் பார்த்த நிர்வாணப் புகைப்படங்கள் மீண்டும் பார்த்தபடி  சுய இன்பம் அவனது காமத்தை எல்லை மீறிச் செய்தது.

ஒருபுறம் தான் இழைத்த தவறால் ஒரு பெண்ணின் மானம் பறிபோகுமோ என்ற பதைபதைப்பும், மறுபுறம் அந்தப் பெண்ணை மட்டுமல்ல அவளது அம்மாவின் உடலையும் அனுபவித்தால் எப்படியிருக்கும் என்ற மிருகத்தனமான வெறியும் மாறி மாறி அவனைக் பிய்த்துத் தின்றன. அதிகாரத்தின் பலம் எங்கிருக்கிறது, அறியாமையின் காமம் எங்கு சென்று முடிகிறது என்று தெரியாமல் இரண்டு உலகங்களுக்கு நடுவில் பரிதவித்து நின்றான் அன்பு!

[iravoviyan]

கள்வனின் மனைவி
07

---

அந்த மாணவி அழைத்துச் செல்லப்பட்ட ஹோட்டலில் உள்ள சிசிடிவி-யில் இருக்கும் நபரின் புகைப்படத்தை சேகரிக்க தவறியது உட்பட தான் செய்த பல தவறுகளை நினைக்க நினைக்க அன்புவுக்கு வேலை சரியாக ஓடவில்லை.

அந்த மாணவியும் அவளது தாயுடன் சென்றிருந்த பெண் காவலர், காவல் நிலையத்திற்கு வந்ததும், இன்ஸ்பெக்டர் அந்த பெண் காவலரையும், அன்புவையும் தன் அறைக்கு அழைத்தார்.

அந்த மாணவியின் தாயிடம் பேசிய பிறகு இன்ஸ்பெக்டர் அறைக்குள் நுழைந்தான் அன்பு. இன்ஸ்பெக்டரின் முகத்தில் கோபமும் அதிருப்தியும் ஒருசேரக் குடிகொண்டிருந்தன.

நடந்த முழு விவரங்களையும் ஒவ்வொன்றாகக் கேட்டறிந்த இன்ஸ்பெக்டர், தன் மேஜை மீது இருந்த பேனாவை உறுத்தலாகத் தட்டியபடியே அமைதியாக இருந்தார். ஆனால், அந்த அமைதிக்குப் பின்னால் ஒரு பெரும் புயல் வீசப் போகிறது என்பதை அன்பு தன் உள்ளுணர்வால் உணர்ந்துகொண்டான்.

"அன்பு..." இன்ஸ்பெக்டரின் குரல் அந்த அறையின் சுவர்களில் எதிரொலித்தது. "ஒருவழியின் ஆரம்பத்தில் எப்படிப் புலனாய்வு செய்ய வேண்டும், மேலிடத்திற்கு என்ன மாதிரியான வழிமுறைகளில் தகவல் தெரிவிக்க வேண்டும் என்ற அடிப்படை நெறிமுறைகள் கூட உனக்குத் தெரியவில்லையா? நீ பாட்டுக்கு உன் இஷ்டத்திற்கு எதை எதையோ கையாண்டுவிட்டு, இப்போது வழக்கை ஒரு இக்கட்டான சூழ்நிலைக்குக் கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருக்கிற."

இன்ஸ்பெக்டரின் வார்த்தைகளில் இருந்த நியாயமான கோபத்தை அன்பு மறுக்கவில்லை. தான் செய்யத் தவறிய முறையான நடைமுறைகளைப் பற்றி அவர் சுட்டிக்காட்டியபோது, ஒரு இளம் அதிகாரியாக அன்பு தன் தலைகுனிந்து நின்றான். தான் செய்த சிறுபிள்ளைத்தனமான அவசரங்கள் மற்றும் சேகரிக்க மறந்த ஆதாரங்கள் வழக்கை எவ்வாறு திசைமாற்றியுள்ளன என்பதை எண்ணி அவன் மனம் வெதும்பியது.

அறையில் நின்றுகொண்டிருந்த பெண் காவலரை வெளியே செல்லுமாறு சைகை செய்தார் இன்ஸ்பெக்டர். அந்த அறைக்குள் இப்போது இன்ஸ்பெக்டரும் அன்புவும் மட்டுமே தனித்து நின்றனர்.

இன்ஸ்பெக்டர் தனது நாற்காலியைச் சற்றுப் பின்னால் நகர்த்திவிட்டு, அன்புவின் கண்களை நேருக்கு நேராகப் பார்த்துக் கூறினார்: "அன்பு... நீ இன்னும் காவல்துறையின் பரிசோதனைக் காலத்தில்தான் (Probationary period) இருக்கிற என்பதை மறந்துவிடாதே! உன்னுடைய இந்த முறையற்ற நடவடிக்கைகளையும், விசாரணையில் நீ காட்டிய அலட்சியத்தையும் பற்றி ஒரு சிறு குறிப்பு எழுதி மேலிடத்திற்கு அனுப்பி வைத்தேன் என்றால், உன்னுடைய காக்கிச் சட்டை கனவு தொடங்குவதற்கு முன்பே காற்றில் பறந்துவிடும். உன் வேலையே நிரந்தரமாக இல்லாமல் போய்விடும்!"

இன்ஸ்பெக்டரின் அந்த மிரட்டலான வார்த்தைகள் அன்புவின் நெஞ்சில் ஈட்டியால் குத்தியது போன்ற வலியை ஏற்படுத்தின. தான் சிறுவயது முதல் கஷ்டப்பட்டுப் படித்ததும், தனது தந்தையின் எதிர்பார்ப்புகளும், தன் சொந்த லட்சியங்களும் கண்முன்னே சுக்குநூறாக உடைந்து விழுவது போன்ற பிரம்மை அவனுக்கு ஏற்பட்டது. குற்ற உணர்ச்சியால் அவனது கால்கள் நடுங்கின. அவன் எதைக் பேசுவதென்று தெரியாமல் மௌனமாக நின்றான்.

ஆனால், அந்தப் பயங்கரமான மௌனத்தைத் தொடர்ந்து இன்ஸ்பெக்டர் வெளிப்படுத்திய அந்த வார்த்தைகள்தான் அன்புவின் வாழ்க்கையையே புரட்டிப் போட்டது. இன்ஸ்பெக்டர் திடீரெனத் தன் முகத்தின் கடினத் தன்மையை மாற்றிவிட்டு, குரலைத் தாழ்த்தி, மிக லேசான தொணியில் கூறினார்:

"சரிவிடு... நாம ஒரே ஆளுங்க.. 'நம்ம ஆளு' என்கிற ஒரே காரணத்தினால உன் மேல நெகட்டிவ் நோட் எதுவும் போடல. இனிமேல் இப்படிப்பட்ட முட்டாள்தனமான தவறுகளைச் செய்யாதே. ஜாக்கிரதை!"

இன்ஸ்பெக்டரின் அந்த வார்த்தைகள் அன்புவின் காதுகளில் விழுந்த விநாடி, அவனது உலகமே ஸ்தம்பித்துப் போனது. தன் திறமையின் மீதும், நேர்மையின் மீதும் அவன் வைத்திருந்த அத்தனை நம்பிக்கைகளும் ஒரே நொடியில் அடித்துச் செல்லப்பட்டன. இதுவரை இன்ஸ்பெக்டர் தன் மீது காட்டிய கரிசனமும், உதவியும் ஒரு மூத்த அதிகாரி தன் இளையவனுக்குச் செய்யும் வழிகாட்டல் அல்ல; மாறாக, சாதிய அடையாளத்தின் அடிப்படையில் வழங்கப்படும் பாதுகாப்பு என்ற உண்மை அவனுக்குப் பிளந்து காட்டியது போலிருந்தது.

அந்தச் சீருடைக்குள் மனிதர்களை மனிதர்களாகப் பார்க்கும் நீதி எங்கே இருக்கிறது? இங்கே எல்லாமே சாதியச் சங்கிலிகளால் பிணைக்கப்பட்டுள்ளதா? அருவருப்பும் ஆத்திரமும் ஒருசேர அவனது தொண்டையை அடைத்தன.

தன் தந்தை தன்னிடம் பேசிய வார்த்தைகள் அவனது காதுகளில் இடி முழக்கமாய் எதிரொலித்தன—"அன்பு... நீ போற இடத்துல உன் ஜாதியைப் பார்த்துதான் பழகுவாங்க... 'சார், நான் உங்க ஆளு'ன்னு சொல்லி யாராவது வந்து பேசும்போது சர்ப்ரைஸ் ஆகிடாத."

தந்தை சொன்ன எச்சரிக்கை தன் கண்முன்னே இவ்வளவு சீக்கிரமாக, அதுவும் இன்ஸ்பெக்டரின் வாயிலாக நிஜமாகும் என்று அவன் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. தன் சொந்தக் காலில் நின்று, தன் திறமையால் உயர வேண்டும் என்று நினைத்தவனுக்கு, அந்த வார்த்தைகள் சுமையாக தெரிந்தது.

மனம் முற்றிலும் உடைந்துபோய், எந்திரம் போலத் தன் இருக்கைக்குத் திரும்பினான் அன்பு. அவனது கால்கள் அவனுக்குக் கீழ்ப்படியவில்லை; உடலின் அத்தனை சக்தியும் வடிந்துபோனது போலச் சோர்ந்து போய் தன் நாற்காலியில் அமர்ந்தான்.[/size]

---

பெண் காவலர் அறையில் இருந்த நேரம், இன்ஸ்பெக்டர் அன்புவை எச்சரித்த விஷயம் காவல் நிலையத்தின் மூலை முடுக்கெல்லாம் கிசுகிசுப்பாகப் பரவியது.

சீனியர் கான்ஸ்டபிள், அன்புவின் அருகில் கவலையுடன் வந்து நின்றார். அவரது முகத்தில் ஒருவித அனுதாபம் தொக்கி நின்றது.

"சார்... இன்ஸ்பெக்டர் உங்களை ரொம்பக் கடிந்துக்கிட்டதா கேள்விப்பட்டேன். உண்மையைச் சொல்லணும்னா, இன்ஸ்பெக்டருக்கு உங்களை ரொம்பப் பிடிக்கும்னுதான் நான் நினைச்சேன். நீங்களும் அவரும் ஒரே 'ஆளு'ங்கிறதால அவர் உங்களை கண்டிக்க மாட்டார், எப்படியும் காப்பாத்திடுவார்னுதான் நானும் நம்பியிருந்தேன். ஆனா இப்படி உங்களை வெளிப்படையாவே போட்டுப் பொரிப்பார்னு நான் சத்தியமா எதிர்பார்க்கல சார்..." என்றார்.

சீனியர் கான்ஸ்டபிளும் அதே சாதியச் சொல்லை மீண்டும் உச்சரித்ததைக் கேட்ட அன்பு, உள்ளுக்குள் மேலும் வாடிப்போனான். இந்தத் காவல் துறை அலுவலகத்தில், இந்தச் சீருடை அணிந்த மனிதனுக்கும் பின்னால் ஒரு சாதியக் கண்ணாடி ஒட்டிக்கொண்டிருப்பதை அவனால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.

மனிதர்களை மனிதர்களாக மதிப்பிடும் பண்பாடு இல்லாமல் எப்படி நேர்மையாக இருக்க முடியும் என நினைத்த அன்புவின் முகத்தில் தெரியும் அந்தப் பயங்கரமான மௌனமும் வெறுமையும் சீனியர் கான்ஸ்டபிளுக்குப் புரியவில்லை.

அப்புறம் பேசலாம் என அவரை அனுப்பி வைத்தான். சீனியர் கான்ஸ்டபிளிடம் கள்வன் பற்றியோ, அவனது அக்கா பற்றியோ, பேசும் மனநிலையில் அன்பு சுத்தமாக இல்லை.

---

இதற்கிடையில், அந்த மாணவியும் அவளது தாயும் உளவியல் நிபுணரிடம் (Psychologist) சென்று தங்கள் மனக்குறைகளை ஆலோசித்துவிட்டு வீடு திரும்பினர். அந்த நீண்ட தனிப்பட்ட கலந்தாய்வு அந்தத் தாயின் மனதிற்குள் பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது. மகளின் மௌனமும் பயமும் எங்குபோய் முடியும் என்பதை உணர்ந்த அந்தத் தாய், தன் மகளுடன் மிக நெருக்கமாக அமர்ந்து பேசத் தொடங்கினாள்.

வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் அந்தத் தாய் தன் மகளின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு உருக்கமாக வழக்கை தொடர்வது குறித்து பே‌சினா‌ள். தன் மகளிடம் எதையும் மறைக்காமல் அனைத்தையும் பேச சொன்னாள். ஆனால் மகள் பேசத் தயாராக இல்லை..

பெண் காவலரை பார்த்ததும், அந்தத் தாயின் எண்ணிற்கு அழைத்த அன்பு. "அந்தப் பையன் உங்க பொண்ணை மறுபடியும் தொடர்பு கொள்ள ட்ரை பண்ணலாம். அப்படி பண்ணுனா உடனே எனக்கு இன்ஃபார்ம் பண்ணுங்க" என்று அன்பு எச்சரித்துவிட்டுத் துண்டித்தான்.

அன்பு போனில் சொன்னதைச் சுட்டிக் காட்டிய தாய், மீண்டும் மகளிடம் விடாப்பிடியாக வாதிட்டாள். ஆனால், அந்தப் பெண் இன்னும் நடுங்கினாள். தன் தாய் விடாமல் துருவித் துருவிக் காரணத்தைக் கேட்க, ஒரு கட்டத்தில் (இரவு பத்து மணியளவில்) தன் தாயை இறுக்கி அணைத்துக்கொண்டு கதறி அழுத அந்த மாணவி, இறுதியாகத் தன் வாழ்க்கையின் கொடூரமான உண்மையை உடைத்தாள்.
"அம்மா... நான்... நான் அந்தப் பையனுக்கு நிர்வாணப் போட்டோக்களை அனுப்பினேன்... அவன் அதை வச்சு மிரட்டுனா என்ன பண்றதுன்னு தெரியலை அம்மா..." என்று சொல்லிவிட்டு, அவள் தன் காதுகளைப் பொத்திக்கொண்டு தரையில் அமர்ந்து தேம்பித் தேம்பி அழுது புரண்டாள்.

தன் மகள் படும் வேதனையையும், ஒரு அறியாமையில் அவள் சிக்கித் தவித்த கோலத்தையும் எண்ணித் துடித்த அந்தத் தாய், உடனடியாக அன்புவுக்கு போன் செய்து நடந்த அத்தனையையும் அழுது கொண்டே சொன்னாள்.

மறுமுனையில், அந்த பெண்ணின் லேப்டாப்பில் அவளின் நிர்வாணப் புகைப்படங்களை மீண்டும் பார்த்தபடியே காமவெறியுடன் இருந்த அன்பு, தாயின் பேச்சைக் கேட்டதும் சட்டென நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான். அவனது மூளை ஒருபுறம் கடமையைச் செய்யச் சொல்ல, மறுபுறம் அந்த நிர்வாணப் புகைப்படங்கள் தந்த போதை அவனது கண்களை மறைத்தது.

"அப்படியாம்மா..." என அனைத்தையும் கேட்டு, ஆறுதலாக சில வார்த்தைகள் பேசியவன். நாளைக்கு ஸ்டேஷன் வாங்க.. இல்லைன்னா நான் வர்றேன். இந்த வழக்கை முடிக்கலாமா இல்லை என்ன பண்ணலாம்னு பேசலாம் என போனைத் துண்டித்தான் அன்பு.

---

சுய இன்பம் செய்து முடிக்கும் முன்பே, சீனியர் கான்ஸ்டபிள் அழைத்தார். கள்வனின் அக்கா கனகாவின் விசித்திரமான மற்றும் கொடூரமான பின்னணி குறித்து பேசினார்.

"சார்... அந்த கனகா இருக்காளே... அவளோட வாழ்க்கையே ஒரு சோகக் கதைதான் தெரியுமா?" என பழைய பதிவேடுகளைப் புரட்டுவது போல தன் நினைவுக் கூர்மையைக் கிளறியபடியும் பல விஷயங்களை சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

அவ பஜாரி எல்லாம் இல்லப்பா. விபச்சாரம்தான் ஒரு காலத்துல அவளுக்குத் தொழில். ஆனா நல்லவ.

"என்ன சொல்றீங்க சார்?" என்று சுவாரஸ்யம் நிறைந்த கதையை ஆர்வமுடன் கேட்பதை போல கேட்டான் அன்பு.

"அவளுக்குப் பன்னிரண்டு, பதிமூன்று வயசு இருக்கும்போதே அவங்க அம்மா, அப்பா ரெண்டு பேருமே அடுத்தடுத்து இறந்துட்டாங்க. அப்புறம் என்ன, அன்னைக்கு இருந்த சூழ்நிலையில் அம்மா வழி சொந்தக்காரங்க அவளைக் கூட்டிட்டுப் போனா அவங்களோட பூர்வீகச் சொத்துல பங்கு கேப்பாங்கன்னு பயந்து, அவங்களோட சொந்த மாமா ஒருத்தன், 'நான் பாத்துக்குறேன், அவளுக்கு நல்ல எதிர்காலம் அமைச்சுத் தர்றேன்'னு சொல்லி அவங்களை எங்கேயோ கூட்டிட்டுப் போய்ட்டான்."

"அப்படியா? அப்புறம் என்னாச்சு?"

"ஆமா சார்... ஆனா அங்க போனதும்தான் அந்தப் பாவப்பட்ட பொண்ணுக்கு நரகம் ஆரம்பிச்சது. அவளுக்குப் பல வகையிலும் கொடுமைகளும் கொடூரமான பாலியல் தொல்லைகளும் தான் மிஞ்சின. ரத்தம் உறைய வைக்கும் அந்தச் சித்ரவதைகளைத் தாங்க முடியாததால, ஒருநாள் நைட்டு வீட்டை விட்டு ஓடிவந்துட்டா சார். எங்கு போவது என்று தெரியாமல் தவித்தவளுக்கு, சோற்றுக்காகத் தன் உடலை விற்றுத் தொழில் செய்யும் நிலைக்கு இந்தச் சமூகம் அவளைத் தள்ளியது."

கான்ஸ்டபிள் குரலில் ஒரு ஆழ்ந்த கவலை நிழலாடியது. "போலீஸ் டிபார்ட்மென்ட்ல இருக்கிற சிலரும் அந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்தி அவளை எப்படிப் பயன்படுத்திக்கிட்டாங்கன்னு தனியா சொல்லணும்னு இல்ல சார். ரோந்துப் போலீஸ்ல இருந்து ஸ்டேஷன்ல இருக்கிற வரைக்கும் சிலரும் தங்கள் தேவைக்கு யூஸ் பண்ணிருக்காங்க."

ஓஹ்! அதான் அவங்களுக்கு போலீஸ பார்த்தாலே பஜாரி மாதிரி கத்துறாங்களா?

இல்லை.. சார். அதெல்லாம் விபச்சார தொழில் பண்றவங்க வாழ்க்கைல சகஜம்னு விட்டுட்டா. பட் அதுக்கு பிறகும் அவளுக்கு பயங்கர டார்ச்சர்..

புரியலை சார்..

"கொஞ்சம் பொறுமையா கேளுங்க..

ஓகே சார்..

அவளுக்குத் தொடர்ந்து வாடிக்கையாளரா வந்த ஒரு வக்கீல் கிட்ட சொத்து பத்தி பேசிருக்கா. அவனும் அவளுக்குச் சட்ட ரீதியாக சில உதவிகளைச் செய்திருக்கான். அவங்களுடைய பூர்வீகச் சொத்துல இப்போ அவங்க இருக்கிற அந்தத் தென்னந்தோப்பு வீடும், கொஞ்சம் நிலமும் கிடைக்க அந்த வக்கீல்தான் முழுக்க முழுக்க உதவினான். அதன்பிறகுதான், 'இனிமே இந்த அசுத்தமான தொழில் வேண்டாம்'னு எல்லாவற்றையும் உதறிவிட்டு குழந்தையோட, ஊருக்குத் திரும்பி வந்துட்டா. அதுக்கு பிறகு அவ தொழில் பண்ணல. அவ புருஷன் இன்னும் புரோக்கரா இருக்கான்"

"அப்புறம் என்னாச்சு சார் "

"அங்கதான் தலைவிதி விளையாடிச்சு சார். அவ தம்பி என்ன கொடுமைய அனுபவிச்சானோ, அவனுக்குள்ள  திருட்டுப் பழக்கங்களை உருவாகிடுச்சி. போலீஸ் அவனைப் பிடிச்சு ஸ்டேஷனுக்குக் கொண்டு வரும்போதெல்லாம், 'அந்த டைம்ல இருந்த அதிகாரி உட்பட , உன் தம்பியை வெளியே விடணும்னா என்கூடப் படுக்கைக்கு வா'ன்னு இங்க இருக்கிற காக்கிகள் அவகிட்ட அசிங்கமான பேரம் பேசினாங்க. அதுபோக, எந்தத் திருட்டோடையும் சம்பந்தம் இல்லாத சின்னச் சின்னக் குற்றங்களுக்குக்கூட அவ தம்பியின் பெயரைச் சேர்த்துப் பதிவு செஞ்சு மிரட்டி, அவளைத் தொடர்ந்து கட்டாயப்படுத்தினாங்க."

கான்ஸ்டபிள் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டார்: "அன்னைக்கு திருந்தி, நின்ன அந்தப் பொண்ணு, இந்தச் சமூகமும் காவல்துறையும் கொடுத்த இடைவிடாத அடிகளாலதான் இன்னைக்குக் கண்டபடி கத்தும் பஜாரியாவா மாறிட்டா. போலீசைச் கண்டாலே அவளுக்கு ரத்தம் கொதிக்கும். போலீஸ்காரங்களை உயிரோட விட மாட்டேங்கிற வெறி அவளுக்குள்ள இருக்குதுன்னா, அதுக்குக் காரணம் இந்தச் சீருடை அணிஞ்ச நாங்க பண்ணின அக்கிரமங்கள்தான் சார்!"

"சார்... உங்களுக்கு எப்படி இதெல்லாம் "என்ற கேள்வியை எழுப்பினான் அன்பு..

கான்ஸ்டபிள் ஒரு மெலிதான பெருமூச்சுடன் "என் மனைவியின் தூரத்து சொந்தக்காரங்க. சொந்த வீடும், உறவினர்களின் வீடுகளும் அவங்க மாமா வாழ்ற ஏரியாவுலதான் இருக்கு."

"அவ ஊருக்குள்ள திரும்பி வந்த பிறகு போலீசாரால் அவள் பட்ட அவமானங்களும் இங்க வேலை பார்த்த ஒரு ஃபிரண்ட் மூலமா தெரியும்!" என்றார். எதும் பிரச்சனைன்னா என் மனைவியிடம் கனகா பேசுவா என்றார் கான்ஸ்டபிள்.

மாணவியை பார்த்தது குறித்த தகவலை கள்வன் தன் அக்கா கனகாவிடம் கூற, கனகா உடனடியாகச் சீனியர் கான்ஸ்டபிளின் குடும்பம் வழியாகவோ அல்லது நேரடியோ தகவல் தெரிவித்திருக்கிறாள் என்பதை அன்பு எளிதாகப் புரிந்து கொண்டான்.

கனகாவைப் பற்றிச் சீனியர் கான்ஸ்டபிள் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள், சீருடை அணிந்த காவல்துறை அதிகாரிகள் மற்றும் ஆள் பலம் கொண்டவர்கள் பலரும், சட்டத்தின் பிடியைக் காட்டி அப்பாவிப் பெண்களின் வாழ்க்கையை எப்படிச் சூறையாடுகிறார்கள் என்ற கொடூரமான உண்மையை அன்புவுக்கு ஆழமாக உணர்த்தின.

ஒருபுறம் குற்றவாளிகளைத் தண்டிக்கும் அதிகாரம் கையில் இருக்க, மறுபுறம் அதே அதிகாரத்தைத் தங்களின் காமப் பசிக்குத் தீனிபோடப் பயன்படுத்தும் காக்கிச் சட்டைக்காரர்களின் கோரமுகம் அவனுக்கு அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

அன்புவின் முகம் கோபத்தாலும் இயலாமையாலும் சிவந்தது. அவனது உதறல் எடுத்த தொண்டையிலிருந்து வார்த்தைகள் வெளிவரத் திணறின. அவனது மனதுக்குள் ஒரு எண்ணம் மின்னலாய் வெடித்தது—"சமூகத்தின் கண்களுக்குத் தெரியாமல், நாலு சுவருக்கு வெளியே காக்கிச் சட்டையின் பலத்தைக் காட்டியே இப்படிப்பட்ட அக்கிரமங்களைச் செய்பவர்கள், தங்கள் சொந்த வீடுகளுக்குள், தங்கள் மனைவிகளிடமும் குடும்பத்தினரிடமும் தீர்க்க முடியாத காம வக்கிரங்களுடன் நான்கு சுவர்களுக்குள் எப்படியெல்லாம் நடந்து கொண்டிருப்பார்கள்?"

அந்தக் கேள்விகள் அவனது மூளையைக் கடுமையாகக் குடைந்தெடுத்தன.

சட்டம், ஒழுங்கு, நீதி என்று பாடம் படித்துவிட்டு, சமூகத்தைச் சீர்படுத்தும் காவலனாக இந்தப் பணிக்கு வந்த தனக்கு, இந்தச் சமூகம் காட்டும் நிஜ முகங்கள் ஒவ்வொன்றாக அறைந்து உண்மையை உணர்த்திக் கொண்டிருந்தன. ஒருபுறம் சாதிய எண்ணங்களும், மறுபுறம் பாலியல் வக்கிரங்களும் அவனது லட்சியக் கனவுகளைச் சிதைத்துக் கொண்டிருந்தன.

அதே நேரத்தில், அவனது மனதின் இன்னொரு மூலையில்—அந்த இளம் மாணவியின் நிர்வாணப் புகைப்படங்களும், அவளது அம்மாவும், கள்வனின் மனைவியான பிரதிபாவின் அமைதியான சோக முகமும், அவனது சொந்தக் காமக் கற்பனைகளும் மாறி மாறி மோதிக்கொண்டே இருந்தன.

அதிகாரத்தின் கம்பீரமும், சீருடையின் பொறுப்பும் ஒருபுறம் நிலைநிற்க... மனதின் இருண்ட காம எண்ணங்களும், சமூகத்தின் கசப்பான யதார்த்தங்களும் அவனது நெஞ்சில் ஆழமான போரைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தன!

[iravoviyan]

கள்வனின் மனைவி
08

---

மறுநாள் காலை...

விடியலின் வெளிச்சம் கிராமத்தின் ஓட்டுக் கூரை வீடுகளின் மீது படும் முன்பே, சப்-இன்ஸ்பெக்டர் அன்புவின் கைப்பேசி ஒலிக்கத் தொடங்கியது.

திரையில் நேற்று முன்தினம் காணாமல் போய் மீட்கப்பட்ட அந்த மாணவியின் தாயாரிடமிருந்து அழைப்பு வந்திருந்தது.
மறுமுனையில் அவரது குரல் சற்று நடுங்கிக் கொண்டே ஒலித்தது. "சார்... வீட்ல ரொம்பப் பிரச்சினையா இருக்கு. பொண்ணு யார்ட்டேயும் பேச மாட்டேங்கிறா. நாங்க நேர்ல வந்து பேசவும் கூச்சப்படுறோம். முடிஞ்சா நீங்க இன்னைக்கு எங்க வீட்டுக்கு ஒரு தடவை வர முடியுமா சார்?" என்றார் அந்தத் தாய்.

யோசித்த அன்பு, இந்த விவகாரத்தை மிக எச்சரிக்கையாகக் கையாள வேண்டும் என்பதை உணர்ந்தான். தனியாகச் செல்வது முறை அல்ல என்பதால், காவல் நிலையத்திலிருந்த பெண் காவலர் ஒருவரையும் தன்னுடன் அழைத்துக்கொண்டு 9 மணியளவில் புறப்பட்டான்.

அவர்கள் அந்த வீட்டை அடைந்தபோது, தாய் வாசலிலேயே காத்திருந்தார். உள்ளே அழைத்துச் சென்று இருவரையும் அமர வைத்த அவர், தன் மகளின் நிலையைத் தனிப்பட்ட முறையில் அன்புவிடம் விளக்கினார்.

"சார்... கோர்ட்டு, கேஸ், போலீஸ் ஸ்டேஷன்னு எங்களால ஊருக்குள்ள தலைகாட்ட முடியாது. எங்க மானம் போயிடும். அதனால நாங்க இந்த வழக்கைத் தொடர விரும்பல. ஆனா, அந்தப் பையன் கைல இருக்கிற என் பொண்ணோட அந்த நிர்வாணப் போட்டோக்களும் வீடியோக்களும் முழுசா டெலிட் ஆகணும் சார். அதுதான் எங்க பயம். அதை எப்படியாவது மீட்டுத் தரணும்" என்று கைகூப்பி வேண்டினார் அந்தத் தாய்.

அங்கே ஓரமாய் நின்றுகொண்டிருந்த அந்த மாணவியின் முகத்தைப் பார்த்தான் அன்பு. நேற்று இரவு தன் தாய் மூலமாக, தன் லேப்டாப் காவல் நிலையத்திற்கு விசாரணைக்காக எடுத்துச் செல்லப்பட்டதையும், அதில் இருந்த அத்தனை அந்தரங்கப் புகைப்படங்களையும் போலீஸ் பார்த்திருக்கும் என்பதையும் அவள் தெரிந்துகொண்டிருந்தாள்.

அன்பு தன் பார்வையை அவள் மீது பதித்த விநாடி, அவள் உடனடியாகத் தலையைக் குனிந்துகொண்டாள். அவள் முகத்தில் படர்ந்திருந்த அந்தச் சிவந்த வெட்கமும், அருவருப்பும், பயமும் அவளது உடலின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் வெளிப்பட்டன.

அன்பு தன்னைக் பார்க்கும்போதெல்லாம், 'இவர் என் நிர்வாணப் படங்களை முழுமையாகப் பார்த்திருப்பாரே' என்ற எண்ணமே அவளை உள்ளுக்குள் கொன்றுகொண்டிருந்தது. அந்த மௌனமான பார்வை மாற்றமே அந்த அறையில் ஒருவித அசெளகரியமான இறுக்கத்தை உருவாக்கியது.

அவர்களைச் சமாதானப்படுத்திய அன்பு, "கவலைப்பட வேண்டாம்ம்மா, நாம சட்டப்படி வழக்கை இழுக்காம, உங்க மானத்தைக் காப்பாத்துற வழியைப் பார்க்கலாம்" என்று கூறிவிட்டு இன்ஸ்பெக்டரை அழைத்து, நிலைமையை முழுமையாக விளக்கிச் சொன்னான்.

"சார்... அந்தப் பொண்ணு வீட்டுக்காரங்க கேஸை கோர்ட் வரைக்கும் கொண்டு போக விரும்பல. குடும்ப மானம் போயிடும்னு பயப்படுறாங்க. ஆனா, அந்தப் பையன் கிட்ட இருக்கிற போட்டோக்களை மட்டும் டெலிட் பண்ணித் தரச் சொல்லி கேக்குறாங்க" என்றான் அன்பு.

இன்ஸ்பெக்டர் யோசித்தபடியே கேட்டார், "அப்படியானால் உன்னோட பிளான் என்ன அன்பு?"

"ரொம்ப சிம்பிள் சார். அந்தப் பொண்ணோட அம்மா கிட்ட பேசி, அந்தப் பையனோட அப்பா அட்ரஸ் மற்றும் காண்டாக்ட் டீட்டெய்ல்ஸை வாங்குறேன். அப்புறம் ஹோட்டலில் நடந்த விபரங்களை வச்சு அவனை மிரட்டியோ அல்லது சமாதானப்படுத்தியோ அந்த போட்டோக்களை அழிக்க வைக்கலாம் சார். என்றான் அன்பு தீர்க்கமாக.

இன்ஸ்பெக்டர் சற்று நேரம் யோசித்த பிறகு, "இது நல்ல ஐடியா தான் அன்பு. நாம இந்த கேஸை அபிஷியலாகக் க்ளோஸ் பண்ணப் போறோம்ன்னா, இது எல்லாமே ஆஃப்லைன் ஒர்க் (Offline work) தான். ஏன்னா, மேலிடத்துக்குப் போனா விவகாரம் பெருசாகும். ஆனா ஒன்னு... இந்த மாதிரி தனிப்பட்ட முறையில் நம்ம போலீஸ் டீம் பண்ற வேலைகளுக்கு ஸ்டேஷன் ஃபண்ட்ல இருந்து செலவு பண்ண முடியாது. அவங்கதான் அதற்கான செலவுகளைப் பார்த்துக் கொள்ளணும்."

"சரிங்க சார், நான் அந்தப் பொண்ணோட அம்மா கிட்ட பேசிடுறேன்" என்றான் அன்பு.
உடனே அந்தத் தாயிடம், இன்ஸ்பெக்டரின் நிபந்தனையை எடுத்துச் சொன்னான்.

தன் மகளின் எதிர்காலம் காப்பாற்றப்பட்டால் போதும் என்று நினைத்த அந்தத் தாயும் அதற்கு உடனடியாகச் சம்மதித்தார். மேலும், விசாரணையின் ஆரம்பத்தில் கைப்பற்றப்பட்ட லேப்டாப்பைக் காவல் நிலையத்திற்கு நேரில் வந்து பெற்றுக்கொள்ளுமாறும் அவளிடம் கூறினான்.

---

மாணவியின் வீட்டிலிருந்து ஸ்டேஷன் செல்லும் வழியில் இருக்கும் கள்வன் வீட்டிற்கு சென்று சிசிடிவி-யில் கடத்திய நபரின் புகைப்படங்களை எடுத்துத் தருமாறு கேட்கும் எண்ணத்தில் அங்கு சென்றான்.

கள்வனின் அக்கா கனகாவைச் சந்தித்து உதவிக் கேட்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்று நினைத்தான். கடந்த முறை அவள் காட்டிய பஜாரித்தனமான ஆக்ரோஷமும், ஆபாசமான வசவுகளும் அவன் நினைவில் நிழலாடியது. 'இன்றைக்குப் போய் அவளிடம் மாட்டிக்கொண்டு என்னவெல்லாம் கேட்கப் போகிறாளோ' என்ற ஒருவித தயக்கத்துடன்தான் அந்த வீட்டின் முன்பு நின்றான்.

பைக்கை நிறுத்திவிட்டு வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்த அன்புவைக் கண்டதும், கதவைத் திறந்துகொண்டு வெளியே வந்தாள் கனகா.

வழக்கமான அந்தச் சண்டைக் கோலம் அவளிடம் இல்லை. மாறாக, அவளது முகத்தில் ஒரு நிதானமும் அமைதியும் இருந்தது. அன்புவைக் கண்டதும் அவள் மரியாதையாக வணக்கம் வைப்பது போலத் தலையை அசைத்தாள். அது அன்புவுக்கு மிகப்பெரிய ஆச்சரியத்தைத் தந்தது.

"வாங்க சார்... சொல்லுங்க, என்ன விஷயம்?" என்று மிக நாகரிகமான குரலில் கேட்டாள் கனகா.

அன்பு சற்று தயக்கத்துடன், "உங்க தம்பி மூலமா ஒரு உதவி..." என்று இழுத்தான்.

உடனே குறுக்கிட்ட கனகா, "சார்... அன்னைக்கு நீங்க எங்க வீட்டுக்கு வந்தப்ப நான் கோபப்பட்டப்போ கூட, என் தம்பியைப் கேஸ்ல மாட்டிவிடாம, மனிதாபிமானத்தோட விட்டுட்டீங்கன்னு சீனியர் கான்ஸ்டபிள் மூலமா கேள்விப்பட்டேன். அதுமட்டுமில்லாம, தேவையில்லாத பஞ்சாயத்துகளுக்குள்ள எங்களை இழுக்காம விட்டதுக்கு ரொம்ப நன்றி சார்" என்று உண்மையான நன்றியுணர்வுடன் கூறினாள்.

தான் எதற்காக வந்திருக்கிறேன் என்பதை அவளிடம் சுருக்கமாக விளக்கினான் அன்பு. பெண்ணை கடத்திய அந்த இளைஞனின் புகைப்படங்கள் தனக்குத் தேவைப்படுவதைச் சொன்னான்.

கனகா அதைக் கவனமாகக் கேட்டுவிட்டு, "சரிங்க சார், நீங்க கவலைப்பட வேண்டாம்." என்றாள்.

அவளிடமிருந்து விடைபெற்றுத் திரும்பும்போது, கனகா மீண்டும் கைகூப்பி நன்றி தெரிவித்துவிட்டு உள்ளே சென்றாள்.

காக்கிச் சட்டை மீது எப்போதும் எரிச்சலும் கோபமும் மட்டுமே உமிழும் ஒருவரிடமிருந்து இப்படிப்பட்ட மரியாதையைப் பெறுவது அன்புவுக்கு ஒரு புதிய அனுபவமாக இருந்தது.

---

நாட்கள் சில கடந்தன. காவல் துறையின் மட்டத்திலேயும், சீனியர் கான்ஸ்டபிளின் வழிகாட்டுதலோடும், கள்வனின் மறைமுக உதவியோடும் அந்தப் பெண்ணின் காதலன்/கடத்தல்காரனுடன் ரகசியப் பேச்சுவார்த்தைகள் நடத்தப்பட்டன.
போலீஸ் தரப்பில் இருந்து அந்தப் பையனின் தாயிடமும் பேசப்பட்டது. இரண்டு தரப்பு தாய்மார்களும் அமர்ந்து பேசி, தேவையில்லாத சட்டச் சிக்கல்களுக்குப் போய் இரு குடும்பங்களின் மானமும் வீதிக்கு வருவதை விட, சமரசமாக முடிப்பதே நல்லது என்ற முடிவுக்கு வந்தனர்.

இறுதியில், அந்த இளைஞன் தன் கைவசம் வைத்திருந்த லேப்டாப் பேக்கப், கிளவுட் ஸ்டோரேஜ் மற்றும் போனில் இருந்த அத்தனை நிர்வாணப் புகைப்படங்களையும் பர்மனென்ட்டாக டெலிட் (Delete) செய்து கொள்ளுமாறு கொடுத்தான். அனைத்தையும் டெலீட் செய்த பிறகு, அந்த பெண் அந்த கருவிகளையோ அல்லது லாகின்களையோ கொடுக்காமல், திரும்பவும் அவற்றை ஆன்லைன் கொண்டு வர முடியாத அளவுக்கு பாதுகாப்பு தகவல்கள் மற்றும் ஃபோன் நம்பரை மாற்றிய பிறகு அக்கவுண்ட்களை டெலீட் செய்தாள்.

அந்த இளம் பெண்ணின் தலைக்கு மேல் தொங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த டிஜிட்டல் வாள் இறுதியாக அகற்றப்பட்டது.

---

இந்த கடத்தல் சம்பவம் மற்றும் சில சாதாரண சம்பவங்கள் என அனைத்தும் அமைதியாக முடிந்த பிறகு, கிராம மக்கள் மத்தியில் சப்-இன்ஸ்பெக்டர் அன்புவின் மீதான நன்மதிப்பு பன்மடங்கு உயர்ந்தது.

கோர்ட்டு, கேஸ் என்று கிராம மக்களை அலைய விடாமல், புத்திசாலித்தனமாகப் பல பிரச்சினைகளை சுமுகமாக முடித்துக்கொடுத்த ஒரு இளம் அதிகாரி என்ற பெயர் அவனுக்குக் கிடைத்தது.

ஆனால், இந்த நற்பெயர் அன்புவுக்கு ஒரு புதிய தலைவலியையும் கொண்டுவந்து சேர்த்தது. கிராமத்தின் பல மூலைகளில் இருந்தும் வம்பளக்கும் போலிப் புகார்களும், போலி போன் கால்களும் வரத் தொடங்கின. எதை எதையோ காரணம்காட்டி அன்புவை தங்கள் வலைக்குள் சிக்க வைக்கும் ஆண்கள் மற்றும் பெண்களால் அவனுக்கு பல மணி நேரங்கள் வீணாயின.

நாட்கள் செல்லச் செல்ல, அன்புவின் 'ஃபேன் கிளப்' (Fan Club) போன்ற ஒரு சூழல் அந்த வட்டாரத்தில் உருவாக ஆரம்பித்தது. கிராமத்து இளைஞர்கள் முதல் சில விசித்திரமான நபர்கள் வரை அவனிடம் நெருங்க முயன்றனர்.

விசித்திரமான விஷயம் என்னவென்றால், அவனது தனிப்பட்ட எண்ணிற்கு வரத் தொடங்கிய செய்திகள்தான்!

நாட்கள் கடக்கக் கடக்க, அவனது கைப்பேசிக்குத் தெரியாத எண்களிலிருந்து பல வகையான இரகசியச் செய்திகள் வரத் தொடங்கின.

அதில் சில, காதல் கவிதைகளாகவும் இருந்தன; இன்னும் சிலவோ, விவரிக்க முடியாத ஆபாசத் தூண்டில்களாகவும் இருந்தன. குறிப்பாக, அவனது வயது தெரிந்த பல பெண்கள் கல்யாண பிரப்போஷல் கொடுக்கும் அளவுக்கு சென்றிருந்தார்கள்..

இரவு நேரங்களில், சோர்வுடன் கட்டிலில் விழும் அன்புவுக்கு இந்தச் செய்திகள் ஒருபுறம் எரிச்சலைத் தந்தாலும், மறுபுறம் அவனுக்குள் நீண்ட நாளாக அடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த இயற்கை இச்சைகளை அவை மீண்டும் தட்டியெழுப்பின. காக்கிச் சட்டை அணியும் ஒரு காவலனுக்குள் இருக்கும் இருபத்து இரண்டு வயது இளமை இரத்தம், இந்தத் தனிமை இரவுகளில் அவனுடன் யுத்தம் செய்தது.

வேலைப்பளுவும், சமுதாயத்தின் அழுத்தம் தந்த மன அழுத்தமும் அவனது காமத் தாகத்தை மேலும் அதிகப்படுத்தின.

---

அப்படிப்பட்ட ஒரு அமைதியான நள்ளிரவு நேரம்...

அவனது மேஜை மீது கிடந்த அவனது தனிப்பட்ட செல்போன் சிணுங்கியது.
திரையைப் பார்த்தான். டிஸ்ப்ளே பிக்சர் (DP) கூட வைக்கப்படாத ஒரு புதிய எண்ணிலிருந்து வந்த குறுஞ்செய்தி இருந்தது. அந்த எண்ணை அவனது காண்டாக்டில் அவன் சேமித்திருக்கவில்லை என்பதால், யார் என்று அவனுக்கு உடனடியாக நினைவுக்கு வரவில்லை.

அந்தச் செய்தியைத் திறந்தான். “Do you remember me?” (என்னை உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா?) என்ற கேள்வி சுருக்கமாக அதில் எழுதப்பட்டிருந்தது.

புருவங்களைச் சுருக்கிய அன்பு, அதை ஒரு சாதாரண விளம்பரச் செய்தி என்றோ அல்லது தன் நற்பெயரைக் கெடுக்க யாரோ செய்யும் குறும்பு என்றோ நினைத்துவிட்டு, எந்த பதிலும் அளிக்காமல் போனை ஓரமாக வைத்தான்.

ஒருவேளை தன்னைச் சிக்க வைக்க யாராவது போடும் வலையாக (Trap) இருக்குமோ என்ற எச்சரிக்கை உணர்வும் அவனுக்கு இருந்தது.

ஆனால், சில நிமிடங்கள் கழித்து மீண்டும் அதே எண்ணிலிருந்து அடுத்தடுத்துச் செய்திகள் வந்தன.

இந்த முறை வார்த்தைகள் எதுவும் இல்லை. மாறாக ஒரு புகைப்படம்!
முகம் எதையுமே காட்டாமல், கழுத்திற்குக் கீழே உள்ள மார்பகப் பகுதியின் நெருக்கமான புகைப்படம் (Boobs close-up) மட்டும் அனுப்பப்பட்டிருந்தது. அதனுடன் சேர்த்து ஒரு கேள்வியும் இருந்தது: “Do you remember this?” (இதை உங்களுக்கு ஞாபகம் இருக்கா?)

அந்தப் புகைப்படத்தைக் கண்டதும் அன்புவின் உடலின் ரத்த ஓட்டம் ஒரே நொடியில் பல மடங்கு வேகமெடுத்தது. அவனது மூச்சுக்காற்று சூடானது. அவனுக்கு அந்த எண்ணைத் தெரியாவிட்டாலும், அந்த உடலின் வடிவத்தையும், அந்த மார்பகங்களின் அமைப்பையும் அவனால் எப்படி மறக்க முடியும்?

சில மாதங்களுக்கு முன்பு, கடத்தப்பட்ட அதே மாணவி! அவளது லேப்டாப்பில் அவன் பார்த்த அதே நிர்வாணப் புகைப்படங்கள் தான் இது என்பதை அவனது மனம் உடனடியாகக் கண்டுகொண்டது.

அன்புவின் நரம்புகள் முறுக்கேறின. கடந்த நாட்களில் அவன் கண்ட கனவுகளும், அந்தப் பெண்ணின் உருவத்தை வைத்து அவன் செய்த சுய இன்பக் கற்பனைகளும் ஒரே விநாடியில் கண்முன்னே நிழலாடின. '

கடந்த பல வாரங்களாகவே, ஹாய் ஹலோ என பல மெசேஜ்கள் அவளிடமிருந்து வந்திருப்பதை கவனித்தான்..

எப்படி ஒரு மனிதனால் தான் நேரில் பார்த்த, அல்லது தன் கற்பனையில் செதுக்கிய ஒரு பெண்பாலியலின் அழகை மறக்க முடியும்?'

ஆனாலும், அவன் இன்னும் எந்தப் பதிலும் அனுப்பாமல் அமைதியாகவே அமர்ந்திருந்தான். கைவிரல்கள் அந்தப் பதிலைத் தட்டச்சு செய்யத் துடித்தாலும், அவனது காக்கிச் சட்டை அவனுக்குள் இருந்த அதிகாரியைத் தடுத்து நிறுத்திக் கொண்டிருந்தது.

அடுத்த கணமே, அந்த எண்ணிலிருந்து மேலும் சில புகைப்படங்கள் வந்தன. இம்முறையும் அவன் ஏற்கனவே அவள் லேப்டாப்பில் சோஷியல் மீடியாவில் பார்த்த அதே புகைப்படங்கள்தான்.

அடுத்து, அந்தப் பெண்ணிடமிருந்து ஒரு வரிச் செய்தி வந்தது: “

I know you seen this all.” (நீங்க இதையெல்லாம் பார்த்துருக்கீங்க. அது எனக்கு தெரியும்).

போலீஸ் மூளை வேலை செய்தது. ஒருவேளை அந்த பெண்ணின் காதலன் தன்னை சீண்டுகிறானா என்ற எண்ணம்.

ஆனால், இதற்கு மேல் அமைதியாக இருக்க முடியாது என்பது போல, இறுதியாக அந்தப் பெண் தன் முழுப் பெயரைக் குறிப்பிட்டுச் செய்தியை அனுப்பினாள்.

"நான் ஸ்வாதி"

முதல் புகைப்படத்தை பார்த்தவுடன், அது வேறு யாருமல்ல, சில வாரங்களுக்கு முன்பு காணாமல் போய், பின்னர் மீட்கப்பட்ட அந்த மாணவிதான் எனக் கண்டுபிடித்திருந்தவனுக்கு எந்த சர்ப்ரைஸும் இல்லை..

ஆனால் மெசேஜ் திரையில் மின்னிய அந்தப் பெயரைக் கண்டதும் அன்புவுக்கு பல கேள்விகள் எழுந்தன.

'எதற்காக அவள் இப்போது இப்படிச் செய்கிறாள்? தன் விவகாரத்தை மூடி மறைத்த ஒரு சப்-இன்ஸ்பெக்டருக்கு எதற்காகத் தன் நிர்வாணப் படங்களைத் தேடித்தேடி அனுப்பித் தூண்டுகிறாள்? இது தன் மீதுள்ள நன்றிக் கடனா? அல்லது தன்னைச் சோதித்துப் பார்க்கும் விபரீத விளையாட்டா? இல்லை, என்ன பிரச்சனைகளில் சிக்க வைக்க முயற்சி செய்பவர்கள் யாரேனும் செய்யும் உளவியல் வலையா?'

எந்தவிதமான கேள்விகளுக்கும் அவனிடம் பதில் இல்லை. மூளை ஒருபுறம் ஆபத்து மணி அடித்தாலும், மறுபுறம் அந்தப் புகைப்படங்கள் அவனுக்குள் ஏற்படுத்திய காமப் போதை அவனது கட்டுப்பாட்டைச் சோதித்தது.

எந்தப் பதிலும் அனுப்பாமல், கைப்பேசியைக் கையில் பிடித்தபடியே, அந்த இரவின் நிசப்தத்தில் தனித்து நின்றான் அன்பு. அவனது மனதின் இருண்ட பகுதிக்குள், அந்தப் பெண்ணின் உடல் வடிவமும், அவளது அந்தச் செயலும் ஒரு தீயைப் போலப் பற்றி எரியத் தொடங்கின!

அடுத்தடுத்து வந்து விழுந்த அந்த ஆபாசச் செய்திகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அன்பு, ஒரு கட்டத்தில் எதற்கும் பதிலளிக்க வேண்டாம் என்ற உறுதியுடன் போனைத் தலைகீழாகக் கவுத்து வைத்துவிட்டு டிவி பார்க்க முயன்றான். ஆனால், அவனது மனம் அந்தத் திரைக்குள்ளேயே சுற்றிக்கொண்டிருந்தது.

சிறிது நேரத்தில் மீண்டும் போன் சிணுங்கியது. இந்த முறை குறுஞ்செய்தி அல்ல; ஆடியோ கால். அன்பு அதை அட்டென்ட் செய்யாமல் மௌனமாகக் கடந்து சென்றான்.

இரவு மணி இப்போது பதினொன்றைக் கடந்துவிட்டிருந்தது. ஊரே ஆழ்ந்த நிசப்தத்தில் மூழ்கியிருந்த அந்த நள்ளிரவு வேளையில், திடீரென அவனது போனில் ஒரு வீடியோ கால் (Video Call) வந்தது.

அந்த விநாடியில் அன்புவின் கட்டுப்பாடு மொத்தமாகச் சரிந்தது. தனிமையும், நீண்ட நாட்களாக அடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த இளமையும், அந்தப் பெண்ணின் கவர்ச்சியும் அவனது மூளையை மழுங்கடிக்க, ஒருவேளை உண்மையிலேயே ஸ்வாதியாக இருந்தால் என்ற எண்ணம் உருவாக, அவனது கை தானாக அந்த வீடியோ காலை ஸ்வைப் செய்தது.

திரையில் சுவாதியின் முகம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவள் தன் படுக்கையறையில், மங்கலான வெளிச்சத்தில் உட்கார்ந்திருந்தாள்.

அன்பு சற்று பதற்றத்துடனும் கண்டிப்பான குரலிலும் கேட்டான்:

"இப்போ எதுக்கு இந்த நேரத்துல கால் பண்ணுன?"

சுவாதி எளிய புன்னகையுடன், "சும்மாதான் சார்..." என்றாள்.

"சும்மாவா? எதுக்கு அந்த போட்டோக்களையும் மெசேஜ்களையும் அனுப்பி வச்சுக் கிட்டிருக்க?"

"அதுவும் சும்மாதான் சார்..." அவளது பதிலில் ஒரு அலட்சியமும் வசியமும் கலந்திருந்தது.

அன்புவின் முகம் கோபத்தாலும் இயலாமையாலும் சிவந்தது. அவளது செய்கை அவனுக்குள்ளிருந்த அதிகாரியைத் தட்டியெழுப்பியது.
"உன்னோட போட்டோஸ் இன்டர்நெட்டோலையோ ஆன்லைன்லையோ வெளிய வந்துடக் கூடாதுன்னுதான் நான் ஸ்டேஷன்ல இருந்து ரிஸ்க் எடுத்து உன்னை காப்பாத்துனேன். ஆனா நீ என்னடான்னா இப்படிப் பண்றியே?" என்று கடிந்துகொண்டான்.

அவள் சற்றும் பயப்படாமல், மாறாகக் கேலியாகச் சிரித்தபடியே கூறினாள்:
"அய்யய்யோ... அதுக்கு ஏன் சார் இவ்வளவு டென்ஷன் ஆகுறீங்க? ஏற்கனவே என் லேப்டாப்ப வச்சு நீங்க எல்லாமே நல்லாத்தானே பார்த்தீங்க? அப்புறம் என்ன இப்போ புதுசா பார்க்கிற மாதிரி பேசுறீங்க?"

சுவாதி சொன்ன அந்த வார்த்தை அன்புவை ஒரு கணம் உறைந்துபோகச் செய்தது. தான் அவளது லேப்டாப்பில் அந்தப் படங்களைப் பார்த்தது அவளுக்கு எப்படித் தெரியும்? நாம பிரவுசிங் ஹிஸ்டரி டெலீட் பண்ணிட்டமே என்ற அதிர்ச்சி ஒருபுறம் இருக்க, அவள் அதைக் கவலைப்படாமல் பேசுவது அவனுக்குப் பெரிய வியப்பைத் தந்தது.

உடனே தன்னைச் சுதாரித்துக் கொண்ட அன்பு, பதற்றத்துடன், "சாரி... நான் இப்போ தூங்கப் போறேன். இதோட இத நிறுத்திக்கோ, என்னால இதெல்லாம் பேச முடியாது" என்று போனைத் துண்டிக்க முயன்றான்.

ஆனால், மறுமுனையிலிருந்து சுவாதியின் குரல் மிக மென்மையாக, அதே நேரம் காமத்தை ஊட்டும் விதமாக ஒலித்தது:

"நீங்க சாரி கேட்கத் தேவையில்லை சார்... உங்களுக்குப் பார்க்கப் பிடிக்கலையா? சொல்லுங்க... பார்க்கணுமா இல்லையா?"

அன்புவின் நரம்புகள் முறுக்கேறின. அவனது கை விரல்கள் போனைப் பிடிக்கும்போதே நடுங்கத் தொடங்கின.

"என்ன பேசுற நீ? இது தப்பு..." என்று அவன் தடுமாறினான்.

"விடுங்க சார்... இப்போ யார் தப்பு, சரி பார்க்கப் போறா? சொல்லுங்க, உங்களுக்குப் பார்க்கணும் போல இருக்கா இல்லையா?" என்று கேட்டபடியே, அவள் தன் அணிந்திருந்த மேலாடையின் பட்டன்களை மெல்லத் தளர்த்தத் தொடங்கினாள்.

அந்த நள்ளிரவு வேளையில், திரையில் நடக்கும் காட்சியில் முற்றிலுமாகத் திளைத்துப் போனான் அன்பு. தனக்கு வரவிருக்கும் எந்தவிதமான ஆபத்தான வலிகளையும், மறைந்திருக்கும் பொறிகளையும் பற்றிக் கொஞ்சமும் யோசிக்காமல், முற்றிலுமாகத் தன் சுயக் கட்டுப்பாட்டை இழந்தான்!

திரையில் சுவாதி தன் மேலாடையை விலக்கிவிட்டு, தன் முழு மார்பகங்களையும் கேமராவுக்கு முன்பாகக் காட்டியபடியே ஒருவித போதையான பார்வையுடன் அவனை உற்று நோக்கினாள்..

அந்தப் பார்வையும், அந்த நிர்வாண உடலின் காட்சியும் அன்புவின் ஒட்டுமொத்த ரத்த ஓட்டத்தையும் உச்சத்திற்குக் கொண்டு சென்றன...

[iravoviyan]

கள்வனின் மனைவி
09

---

திரையில் தெரிந்த சுவாதியின் நிர்வாண உடலும், அவளது போதை ததும்பும் பார்வையும் அன்புவின் ஒட்டுமொத்த சுயக்கட்டுப்பாட்டையும் ஒரு நொடியில் சுக்குநூறாக உடைத்தெறிந்தன.

சட்டத்தை காக்க வேண்டிய அன்பு, தான் அணியும் காக்கிச் சட்டைக்கு உண்டான ஒழுக்க நெறிகள்—அனைத்தும் அந்த நள்ளிரவு இருளில் கரைந்துபோயின. இருபத்து இரண்டு வயதுடைய அந்த இளைஞனின் உடலிலும் ரத்தத்திலும் ஊறிக்கிடந்த காமம் விஸ்வரூபம் எடுத்தது.

திரையில் மேலாடை இல்லாத சுவாதி, மொபைலை ஒரு இடத்தில் நிலையாக வைத்துவிட்டு, தன் முலைகளை இரு கைகளால் ஏந்தி, கேமராவுக்கு முன்பாகக் காட்டியபடியே பிசைந்தாள்.

அவளது அந்தச் செய்கையும், கேமரா வெளிச்சத்தில் பளபளக்கும் அவளது மார்பகங்களின் அழகும் அன்புவின் மூளையை முழுமையாக மழுங்கடித்தன. அவனால் தன் கண்களைத் திருப்பவே முடியவில்லை.

தன்னையும் அறியாமல் தன் போனை முகத்திற்கு நேராகப் பிடித்தவன், அந்த வீடியோ காலில் முழுமையாக ஐக்கியமானான். திரையில் சுவாதி செய்யும் ஒவ்வொரு செய்கைக்கும் ஈடுகொடுக்கும் வகையில், தன் அறைக்குள் அவனும் தன் உடைகளைத் தளர்த்தத் தொடங்கினான். ஆடைகள் ஒவ்வொன்றாகக் கழன்று கீழே விழ, தன் விறைத்துப்போன சுண்ணியைத் தன் கைகளால் இறுக்கிப் பற்றிக் கொண்டு, சுவாதியின் நிர்வாணச் சேஷ்டைகளைக் பார்த்தபடியே தன் கைவேலையைத் தீவிரப்படுத்தினான்.

அவனது உடல் குலுங்குவதை பார்த்த ஸ்வாதி, "என்ன பண்றீங்க?" என்று கேட்டாள்.

காம வெறிபிடித்த நிலையில் இருந்த அன்பு, தன் மனக்கட்டுப்பாட்டை முழுமையாக இழந்திருந்தான். அவன் தன் மொபைலைச் சற்று கீழே இறக்கி, தான் விறைத்த சுண்ணியைக் குலுக்கிக் கொண்டிருப்பதை அவளுக்கு வெளிப்படையாகக் காட்டினான்.

அதை எந்தவித அதிர்ச்சியும் இன்றிப் பார்த்த சுவாதி, ஒரு திருப்தியான பார்வையுடன் அதை ரசித்தது போல நின்றாள்.

சில நிமிடங்களில் அவனது கைவேலை முடிவுக்கு வந்து, விந்து பீய்ச்சியடித்தது. அவன் அப்படியே படுக்கையில் சாய்ந்து மூச்சு வாங்கினான்.

அன்பு தன் விந்தை வெளியேற்றிய பிறகு, "நான் டிரஸ் போட்டுக்கலாமா சார்?" என்று கேட்டாள்.

அப்போதுதான் அன்புவின் மூளைக்குச் சுள்ளென்று உறைத்தது. தான் செய்த இந்த முட்டாள்தனமான காரியம் எவ்வளவு பெரிய விபரீதம் என்பதை உணர்ந்து அவனுக்குப் பெரும் பீதி கவ்வியது.

அவசரத்துடனும் நடுக்கத்துடனும், "சாரி... சாரி..." என்று உளறியபடியே உடனடியாக அந்த வீடியோ காலைத் துண்டித்தான்.

ஆனால், அதன் பிறகு அவனால் இரவில் கண்ணை மூடவே முடியவில்லை. தான் காப்பாற்றிவிட்டதாக நினைத்து உதவிய ஒரு இளம் பெண்ணிடம், தன் பதவியையும் அதிகாரத்தையும் மறந்துவிட்டு இப்படி ஒரு மட்டமான செயலை செய்துவிட்டோமே என்ற குற்ற உணர்ச்சி அவனது நெஞ்சை அறுத்தது.

சுவாதி இந்த வீடியோவை ஸ்கிரீன்ஷாட் எடுத்திருப்பாளோ அல்லது ரெக்கார்ட் செய்திருப்பாளோ? அப்படி நடந்தால் தன் காக்கிச் சட்டை என்னவாகும்? தனது ஐ.பி.எஸ் கனவும், தந்தையின் உழைப்பும் ஒரே நொடியில் சாம்பலாகிவிடுமே! அந்தப் பயம் அவனது நரம்புகளை முடுக்கிவிட்டது.

நாமே அவளுக்கு ஃபோன் செய்வது, பிரச்சனை பெரிதானால் சிக்கலாகுமே என பலவிதமாக, விடிய விடியத் தூங்காமல், எப்பேர்ப்பட்ட விபரீத வலையில் தான் மாட்டிக்கொண்டோம் என்று எண்ணித் தவித்துத் துடித்தான்.

[iravoviyan]

கள்வனின் மனைவி
10

---

சப்-இன்ஸ்பெக்டர் அன்பு நள்ளிரவு வீடியோ கால் முடிந்து சிக்கித் தவித்து முழிக்கும் காட்சியை உணர்ச்சியோடு விவரித்து முடித்தான் அசிஸ்டன்ட் டைரக்டரும் ஜெர்ரியின் பாலிய கால நண்பருமான கவின்.

ஒரு சின்ன பிரேக் எடுக்கும் எண்ணத்தில், ஜெர்ரியின் அப்பா ஸ்டீபன் முகத்தைப் பார்த்த பிறகு தண்ணீரைக் குடித்தான் கவின்.

சென்னையின் மிகப்பிரபலமான ஏற்றுமதி மற்றும் வணிக நிறுவனங்களின் அதிபதியான ஸ்டீபன், தன்னுடைய இளமைப் பருவத்தில் ஒரு ஆக்ஷன் ஹீரோவாக வரவேண்டும் என்ற கனவுடன்தான் சென்னைக்கு வந்தார். ஆனால் அது நடக்கவில்லை. தன் நிறைவேறாக் கனவை, ஒரு திரைப்படத்தில் கூட நடிக்க முடியாத தன் ஏக்கத்தை, இப்போது தன் மகனை மாஸ் கதாநாயகனாக்கி அழகு பார்ப்பதன் மூலம் நிறைவேற்றத் துடித்தார்..

சமீபத்தில் இரண்டு ஹிட் கொடுத்த முகப் பிரபலமான டைரக்டரிடம் வேலை பார்க்கும் தன் மகனின் நண்பன் கவினிடம் கதை ஏதேனும் இருக்கிறதா என்று கேட்க, அவன் சொன்ன ஒன்லைன் பிடித்துப் போனது..

அதனால் தான், கவினுடனான கதை விவாதத்திற்காகத் தன் நேரத்தை ஒதுக்கியிருந்தார்.

ஆனால், கவின் சொல்லும் கதையின் போக்கு ஸ்டீபனின் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு நேர்மாறாகச் சென்றது.

ஸ்டீபனின் அருகில், தந்தையின் வணிக உலகத் தோற்றத்திற்கும் அசாத்திய துணிச்சலுக்கும் முற்றிலும் மாறுபட்டு, மிகவும் அமைதியான சுபாவத்துடனும் எப்போதும் எதையோ நினைத்துத் தயங்கும் முகத்துடனும் அமர்ந்திருந்தான் ஜெர்ரி. தன்னுடைய முதுகலை பட்டப்படிப்புக்கான எக்ஸாம் எழுதிவிட்டு ரிசல்ட்டுக்காக காத்திருக்கிறான்.

ஜெர்ரி, எளிய உடலமைப்பும், எந்த ஒரு கூட்டத்திலும் தன்னை முன்னிறுத்திக் கொள்ள விரும்பாத ஒரு பக்கா இன்ட்ரோவெர்ட் (Introvert) குணமும் கொண்டவன். அவனுக்கு சினிமாவில் நடிக்க வேண்டும் என்ற ஆசையை விட, தன் தந்தையின் பேச்சை மீற முடியாமல் சம்மதித்திருந்தான்.

கவின் தன் கையில் இருந்த திரைக்கதை குறிப்புகளை இன்னொரு முறை பார்த்துவிட்டு ஸ்டீபனை பார்த்தான்.

அவர், கூர்மையான பார்வையுடன் தன் கேள்விக் கணைகளைத் தொடுக்க ஆரம்பித்தார்:

"என்னப்பா கவின் இது? நீ ஆரம்பத்துல கதையோட ஓன்லைன் சொல்லும்போது என்ன சொன்ன? 'சார், இது ஒரு செம்ம மாஸான போலீஸ் இன்வெஸ்டிகேஷன் த்ரில்லர்... ஜெர்ரி போலீஸ் காக்கிச் சட்டைப் போட்டுக்கிட்டுக் களத்துல இறங்குனா தியேட்டரே விசில் பறக்கும்'னு பெரிய பில்டப் கொடுத்த. ஆனா, இப்போ நீ கதையை நகர்த்திப் போற பாதையைப் பார்த்தா எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போடுது!"

கவின் தன்னைச் சுதாரித்துக் கொண்டு, சற்றுத் தயக்கத்துடன் பேசத் தொடங்கினான்:

"அங்கிள்... அது த்ரில்லர் ஜானர்ல வர்ற சில டார்க் எலமெண்ட்ஸ்... கதை சுவாரஸ்யமாக இருக்கணும்கிறதுக்காக அப்படி..." என இழுத்தான்.

ஆனால், ஸ்டீபன் அதை ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. தன் தொழில்துறை அனுபவத்தின் மூலம் ஒரு படத்தின் பலவீனங்களை அலசுவது போல, கவினின் திரைக்கதையை வரிசையாகப் புட்டுப் புட்டு வைத்தார்.

"இரு கவின், நீ சொல்ற சமாதானத்தை எல்லாம் அப்புறம் கேட்டுக்கலாம். நான் கேட்கிற கேள்விகளுக்கு இப்போ பதில் சொல்லு.

முதலில்... இந்தக் கதையோட மெயின் ஹீரோயின் யாரு? நீ ஆரம்பத்துல 'பிரதிபா'ங்கிற கேரக்டர்தானே ஹீரோயின்னு சொன்ன? 'கள்வனின் மனைவி'னு நம்ம படத்துக்கே நாம வச்ச தலைப்பே அவளை மையமா வச்சுதான் இருக்கு. ஆனா, கதை ஆரம்பிச்சு இவ்வளவு தூரம் நகர்ந்ததுக்குப் அப்புறம் பார்த்தா, அந்தப் பிரதிபா நாலு காட்சிகளில்கூட முழுசா வரலை!

பிரதிபாவைவிட மத்தப் பக்கத்து கேரக்டர்ஸ்க்குத்தானே நீ அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்துக்கிட்டே போற? ஆரம்பத்துல அந்த நகை திருட்டுப் புகார் கொடுத்த சாதாரண லேடி, அப்புறம் அந்த பஜாரி அக்கா கனகா, இப்போ கடைசியா இந்த ஸ்டூடண்ட் ஸ்வாதி... இப்படி அடுத்தடுத்து வர்ற சைடு கேரக்டர்ஸ் மேலதான் கதையோட முழு ஃபோகஸும் இருக்கு! மெயின் ஹீரோயினையே ஓரங்கட்டிட்டு நீ பாட்டுக்குச் சுத்துனா, தியேட்டருக்கு வர்ற ஆடியன்ஸ் என்ன நினைப்பாங்க?"

இதுல வேற, நீ அந்த குறிப்பிட்ட ஹீரோயின் தான் வேணும்னு சொல்ற. நாலு ஸீன்க்கு எத்தனை லட்சம் அல்லது கோடி கேட்பாளோ!

கவின் அதற்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் மௌனமாகத் தலைகுனிந்தான்.  ஆனால், மனதுக்குள்" உன் மொவன் தான்யா, அவள போட ஆசைப்பட்டு, போட சொல்றான்"என மனதில் நினைத்துக் கொண்டான்.

ஸ்டீபன் தன் வாதத்தை அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்த்தினார்.

"இரண்டாவது விஷயம்... நீ ஆரம்பத்துல இதுவொரு இன்வெஸ்டிகேஷன் த்ரில்லர் படம்னு சொன்னியேப்பா? ஆனா இப்போ நீ சொல்லிட்டுப் போற திரைக்கதையைப் பார்த்தா, முழுக்க ஒரு அடல்ட் செக்ஸ் படம் மாதிரியும், ஒரு மட்டமான பி-கிரேட் (B-Grade) படம் மாதிரியும் போயிட்டு இருக்கு! கதாநாயகன் போலீஸ் டிரெஸைப் போட்டுக்கிட்டு பண்ற வேலையை யோசித்துப் பாரு... காணாம போன பொண்ணோட அந்தரங்க உடைகளைக் தொட்டுப் பார்க்குறான், அவளோட நிர்வாணப் படங்களைப் பார்த்துட்டு நைட்ல ரூம்ல கைவேலை பண்றான், காரோட மிரர்ல தாயையும் மகளையும் சேர்த்து வக்கிரமா கற்பனை பண்றான்... என்னப்பா இதெல்லாம்?

நான் கோடிகளைக் கொட்டி படம் எடுக்க ஆசைப்படுறதே, மக்கள் குடும்பத்தோட தியேட்டருக்கு வந்து பார்க்குற மாதிரி ஒரு டீசண்டான, மாஸான ஹீரோவா என் மகனைக் காட்டுறதுக்கு தான்!

ஆனா, இதையெல்லாம் தியேட்டர்ல திரையிட்டா குடும்பங்கள் தியேட்டர் பக்கமே வருவாங்களா? சென்சார் போர்டுல (Censor Board) கை வச்சு இந்தப் படத்தை மொத்தமா கட் பண்ணிட மாட்டாங்களா?"

ஸ்டீபன் சற்று மூச்சை இழுத்துவிட்டு, தன் அருகில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்த தன் மகனை ஒரு தந்தைக்கே உரிய கனிவோடும் அதே சமயம் தீவிரமான அக்கறையோடும் பார்த்தார். தன் கையை அவன் தோள் மீது வைத்துவிட்டுத் தொடர்ந்தார்:

"சரி, இந்த சுவாதி கேரக்டருக்கு நீ கொடுக்கிற பில்டப்பும், அவளோட சிலப்பல கவர்ச்சியான எலிவேஷன்களும் கதைக்கு தேவையா இருக்கலாம்னு வச்சுக்கலாம். ஆனா... இவனைப் பாரு!

ஜெர்ரி தன் தந்தையின் பேச்சால் மேலும் கூச்சமடைந்து தலைகுனிந்து கொண்டான்.

ஸ்டீபன் தொடர்ந்தார்:

"இவன் எப்படிப்பட்டவன்? நிஜ வாழ்க்கையிலயும் சரி, நாலு பேர்கிட்ட உரையாடுறதுலயும் சரி... இவன் ஒரு பக்கா இன்ட்ரோவெர்ட்னு (Introvert) உனக்கே நல்லா தெரியும். யாராவது ஒரு பெண் எதிரே வந்து நின்னாக்கூட முகம் சிவந்துபோய், கண் பார்த்துக் பேசத் தயங்குறவன், யாரிடமும் சுலபமாகப் பழகாதவன். உனக்கு அவனைப் பத்தி சின்ன வயசுல இருந்தே நல்லாவே தெரியும் கவின். இவனைப் போய் இப்படிப்பட்ட ஒரு அடல்ட் கண்டென்ட் கதையில, அதுவும் கேமரா முன்னாடி இந்த அளவுக்கு நெருக்கமான (Intimate) காட்சிகளிலும், நள்ளிரவு வீடியோ கால் செக்ஸ் சீன்களிலும் நடிக்கச் சொன்னா இவனால முடியுமா?

ஆக்ஷன் காட்சிகளையோ, கம்பீரமா காக்கிச் சட்டை போட்டுக்கிட்டு ஸ்டேஷனுக்குள் நடக்குறதையோ டூப் வச்சோ அல்லது கடுமையான ஒத்திகைகள் மூலமாவோ எப்படியாவது மேனேஜ் பண்ணிடலாம். ஆனா, இந்த மாதிரி பச்சையான இன்டிமேட் சீன்ஸையும், அந்த விகாரமான காம உணர்ச்சிகளையும் என் மகனை வச்சு நீ ஸ்கிரீன்ல எப்படிப்பா கொண்டு வரப் போற? கேமரா ஆன் ஆனதும் இவன் கை நடுங்கிப் போய் அப்படியே நின்றுவிடுவான். சொல்லு, இதுக்கு என் பையன் செட் ஆவானா?"

ஸ்டீபன் தன் கேள்விகளை அத்துடன் நிறுத்தவில்லை. ஒரு தயாரிப்பாளரின் கழுகுப் பார்வையோடு, இதுவரை கவின் சொன்ன திரைக்கதையில் இருந்த ஓட்டைகளையும் தருக்கமற்ற இடங்களையும் (Plot Holes) வரிசையாகப் புட்டுப் புட்டு வைத்தார்:

• ஒன்னு... அந்த சப்-இன்ஸ்பெக்டர் அன்பு ரொம்பப் புத்திசாலி, ஷார்ப்பான ஆளுன்னு ஆரம்பத்துல பில்டப் கொடுக்குற. ஆனா, ஹோட்டலோட சிசிடிவி (CCTV) ஃபுட்டேஜை அண்ட் புகைப்படத்தை உடனே செக் பண்ணல. ! இது ஒரு சாதாரண கான்ஸ்டபிளுக்குத் தெரிஞ்ச பேசிக் புலனாய்வு நடைமுறை கூடத் தெரியாத முட்டாள்தனம் தானே? ஹீரோவை ஏன் இவ்வளவு வீக்கா காட்டுற?

• ரெண்டாவது... அந்த கள்வன் (பிரதிபாவின் கணவன்) ஊர்ல இருக்குற பொம்பளைங்களைக் கள்ள உறவுக்குத் தூண்டிவிட்டு புரோக்கர் வேலை பார்க்கிற ஒரு கேடுகெட்ட ஆளுன்னு ஆரம்பிச்ச. ஆனா, திடீர்னு கதை நடுவுல ஏதோ பெரிய ஹீரோ மாதிரி வந்து அந்தப் பொண்ணைக் காப்பாத்துறான்! ஒரு சமூக விரோதி எதற்காகத் தன் சொந்த ரிஸ்க்ல போலீஸ் தேடுற நேரத்துல போய் ஒரு பெண்ணைக் காப்பாற்ற வேண்டும்? அவனுக்குப் பின்னால் இருக்கும் சைக்காலஜிக்கல் மோடிவேஷன் (Motivation) என்ன? அதை நீ சரியாவே சொல்லலையே!

• மூன்றாவது... அந்த ஸ்டூடண்ட் ஸ்வாதி! அவ தன் மானம் போயிடும்னு பயந்து போய் அழுது புலம்புறா. அப்புறம் திடீர்னு கேஸை ஆஃப்லைன்ல சுமுகமா க்ளோஸ் பண்ணதுக்குப் அப்புறம், எந்திரிச்சு வந்து ஒரு சைக்கோ மாதிரி நள்ளிரவுல போலீஸ்காரனுக்குத் தன் நிர்வாண போட்டோவை அனுப்பி வீடியோ கால்ல மூடு ஏத்துறா! ஒரு சாதாரணக் கிராமத்துப் பெண், தன் வாழ்வு காப்பாற்றப்பட்ட மகிழ்ச்சியில இருக்க வேண்டியவள், திடீரென்று இப்படி ஒரு விபரீதமான பாலியல் சேட்டைகளில் ஈடுபட என்ன காரணம்? அவளுக்கு ஏதாவது மனநோய் இருக்கா, இல்லை இதெல்லாம் யாராவது அவளைப் பின்புறமாக இயக்கிக் செய்யும் ஒரு பெரிய டிராப்பா (Trap)? எதுவுமே ஸ்கிரீன்லே தெளிவா இல்லையே!"

ஸ்டீபன் கேட்டு முடித்த அந்தத் தீர்க்கமான மற்றும் காரசாரமான கேள்விகள் அந்த பிரம்மாண்டமான விவாத அறை முழுவதும் எதிரொலித்தன.

ஜெர்ரி தன் தந்தையின் நியாயமான பேச்சைக் கேட்டு மேலும் கூச்சத்துடன் தலையைக் குனிந்திருக்க, அசிஸ்டன்ட் டைரக்டர் கவின் தான் எழுதிய திரைக்கதையின் பலவீனங்களை எண்ணி என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியாமல் திகைத்து விழித்தான்.

தான் கற்பனை செய்த கதையின் மேன்மையும், ஒரு புதிய முகமான இன்ட்ரோவெர்ட் நடிகனை வைத்துக்கொண்டு இவ்வளவு பெரிய அடல்ட் த்ரில்லரை திரையில் கொண்டுவருவதில் உள்ள நடைமுறைச் சிக்கல்களும் கவினுக்குத் தெளிவாகப் புரிந்தன. அந்த விவாத அறை சில நிமிடங்கள் கடுமையான நிசப்தத்தில் மூழ்கியது!

[iravoviyan]

கள்வனின் மனைவி
11

---

தன் திரைக்கதையை ஸ்டீபன் ஒரு வியாபாரியின் கண்ணோட்டத்திலிருந்து பிய்த்துப் பிடுங்கி எறிந்தாலும், தான் எழுதிய அந்தக் கதையின் பின்னணியில் இருக்கும் நிஜத்தை அவர் முன் வைக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தான் கவின்.

கவின் தன் இருக்கையைவிட்டுச் சற்று நிமிர்ந்து அமர்ந்து, ஸ்டீபனை நேருக்கு நேராகப் பார்த்துக் கூறினான்:

"அங்கிள்... நீங்க கேட்கிறது எல்லாமே ஒரு தயாரிப்பாளராகவும், ஒரு அனுபவமிக்க பிசினஸ் மேனாகவும் நூறு சதவீதம் கரெக்ட். குடும்பங்கள் பார்க்காது, சென்சார்ல கட் பண்ணிடுவாங்க, ஹீரோவோட மாஸ் இமேஜ் குறைஞ்சிடும்னு நீங்க சொல்ற கவலை எனக்குப் புரியுது. ஆனா, நான் இந்தக் கதையை சும்மா கற்பனையில உட்கார்ந்து எழுதலை அங்கிள்!"

ஸ்டீபன் தன் புருவங்களைச் சுருக்கி, "அப்படியே கற்பனை இல்லாவிட்டாலும், எதை வச்சுப்பா இவ்வளவு டார்க்கா இந்த ஸ்கிரிப்ட்டை உருவாக்கின?" என்றார்.

கவினின் கண்கள் கடந்த கால நினைவுகளை நோக்கித் திரும்பின. அவன் பேசத் தொடங்கினான்:

"சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, நான் என்னுடைய முதல் படத்துல அசிஸ்டன்ட் டைரக்டரா வொர்க் பண்ணப்போ... கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் தொடர்ச்சியாக மூன்று வாரங்கள் படப்பிடிப்பு நடந்துச்சு. அந்த ஊரோட இயற்கை அழகும், கன்னியாகுமரியின் அந்த ரகசியமான கிராமப்புறச் சூழலும் ரொம்ப விசித்திரமானது.

அங்கே ஷூட்டிங் ஸ்பாட்டில் பாதுகாப்புக்காகவும் சட்டம்-ஒழுங்கை நிர்வகிக்கவும் ஒரு இளம் சப்-இன்ஸ்பெக்டர் வந்திருந்தார். அவருக்கு அப்போ வயது வெறும் இருபத்துநான்குதான்! என்னை விட ஒண்ணு, ரெண்டு வயதுதான் அதிகம் என்பதால், சீக்கிரமே நாங்க நல்ல நண்பர்களாகிட்டோம். ஷூட்டிங் இல்லாத நேரங்கள்ல அவர் தன் பணி அனுபவங்களைச் சொல்லும்போது எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டது."

ஸ்டீபனும், மௌனமாக நிமிர்ந்து பார்த்த ஜெர்ரியும் கவினின் பேச்சைக் கவனமாகக் கேட்கத் தொடங்கினர்.

கவின் தொடர்ந்தான்: "அவர் சொன்ன சவாலான வழக்குகள், ஒரு காக்கிச் சட்டைக்குப் பின்னால் இருக்கிற நிஜ மனிதனின் பயம், தனிமை, மற்றும் ஊருக்குத் தெரியாமல் அவன் சந்திக்கும் உளவியல் சித்திரவதைகள்... இவை எதையுமே சினிமாக்களில் இதுவரை யாரும் சரியாகக் காட்டியது கிடையாது.

குறிப்பாக, 'குற்றச் சம்பவங்களின் பின்னணியில், காவல்துறையினர் எப்படிப்பட்ட மன அழுத்தங்களை எதிர்கொள்கிறார்கள் என்பதை அந்த இளம் SI ரொம்பத் தெளிவாக என்கிட்ட பகிர்ந்துகொண்டார். ஒரு இளம் காவலன் சட்டத்தையும் காக்க வேண்டும், தன் சொந்தக் காமத்தையும் மனப்போராட்டத்தையும் எப்படிச் சமாளிக்க வேண்டும் என்று தெரியாமல் எப்படிக் தத்தளிக்கிறான் என்ற அந்த உளவியல் சிக்கல்தான் இந்தக் கதையின் ஆன்மா (Soul)!"

கவின் சற்று இடைவெளிவிட்டு, ஸ்வாதி மற்றும் பிற கதாபாத்திரங்களின் உருவாக்கத்தைப் பற்றி விளக்கினான்:

"அங்கிள்... அந்த SI-யிடம் நான் விவாதித்தபோது அவர் ஒரு முக்கியமான உண்மையைச் சொன்னார்: 'எங்ககிட்ட வந்து சிக்கிக்கிற பெண்களும் சரி, குற்றவாளிகளும் சரி... எங்களிடத்தில் காட்டும் பலவீனங்களை விட, நாங்க அவங்ககிட்ட காட்டும் விகாரமான மனநிலையும் சில சமயம் விபரீதமானது' என்றார்.

அதனால்தான், அந்தப் பெண்ணின் (ஸ்வாதி) கதாபாத்திரத்தை ரொம்ப இயல்பாக இல்லாமல், ஒரு கட்டத்தில் காவல்துறை அதிகாரியையே உளவியல் ரீதியாக மிரட்டும் அளவுக்குத் துணிச்சலான ஒரு டிராப்பாக (Psychological Trap) டெவலப் செய்தேன். அது வெறும் கவர்ச்சிக்காக வைக்கப்பட்ட பி-கிரேட் சீன் கிடையாது; மாறாக, ஒரு இளம் அதிகாரியின் பலவீனத்தை வைத்து எப்படிச் சட்டம் வளைக்கப்படுகிறது என்பதைக் காட்டுவதற்கான திரைக் குறியீடு அது!"

கவினின் இந்த விளக்கத்தைக் கேட்ட ஸ்டீபன், சற்று யோசனையுடன் தன் தாடையில் கை வைத்துக் கொண்டார்.

ஸ்டீபன் இப்போது சற்று அமைதியாகி, "சரி... நீ கன்னியாகுமரி நிஜ சம்பவங்கள், போலீஸ் சைக்காலஜினு எதைச் சொன்னாலும் சரி. ஆனா, என் பையன் ஜெர்ரியை வச்சு இதைத் திரையில் கொண்டு வர முடியுமா? இவன் முகத்தைப் பார்த்தா உனக்கே தெரியலையா? இவனால இந்த மாதிரியான அடல்ட் மற்றும் சைக்காலஜிக்கல் டார்க் ஷேட்ஸ்ல நடிக்க முடியுமா?" என்று தன் மகனின் பலவீனத்தை மீண்டும் சுட்டிக்காட்டினார்.

சப் இன்ஸ்பெக்டர் சொன்ன அந்த விகாரமான உண்மைகளும், அதிகாரத்தின் பெயரால் அவன் அரங்கேற்றிய அத்தனை இருண்ட செயல்களும் நூறு சதவீதம் உண்மை என்பதை நம்பிதான், கவின் தன் கதையை வெறும் சினிமாவுக்கான கற்பனையாக அல்லாமல், சமூகம் உறைந்துபோகும் ஒரு அப்பட்டமான நிஜக் கண்ணாதியாக மாற்றி அமைத்திருந்தான்.

ஆனால், அந்தப் பச்சையான நிஜத்தின் கோர முகத்தைத்தான் தயாரிப்பாளர் ஸ்டீபனால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை; தன் மகனுக்காக அவர் உருவாக்க நினைக்கும் மாஸ் இமேஜ் பாதிக்கப்படுமோ என்று அவர் அஞ்சினார்.

அதே நேரத்தில், அந்த இருண்ட கதையின் நிஜப் பின்னணியை விவாத அறையில் கவின் விவரித்துக் கொண்டிருக்க...

---

நிஜ உலகத்தில்...

லாட்ஜின் வரவேற்பு அறையில் எந்த விதமான கேள்விகளும் கேட்கப்படவில்லை;  அறைக்கான சாவியை நீட்டிய மேலாளர், "சார்... ரூம் நம்பர் 204..." என்று சொல்ல அந்த இளம் சப்-இன்ஸ்பெக்டர் மெல்ல புன்னகைத்தான்.

அதிகார போதை மிகுந்த அந்த சப் இன்ஸ்பெக்டர், புன்னகை செய்யாமல் என்ன செய்வான்? கடைசியாக, கடந்த வாரம், ஸ்வாதியின் அம்மாவை இதே லாட்ஜில் அதே அறையில் அதே கட்டிலில் வைத்து அனுபவித்தவன், இன்று ஸ்வாதியின் சீலை உடைக்கப் போகிறான்.

வழக்கின் விசாரணை என்ற பெயரில், தாயின் வாழ்க்கையை வளைத்து, அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் அதே கரங்கள், இப்போது மகளின் உதடுகளைக் கவ்வி, இளமையான முலைகளை இறுக்கப் பற்றிக் கொள்ள... அந்த அறைக்குள் காமத்தின் அடுத்த கட்ட விபரீதம் முழுவேகத்தில் அரங்கேறத் தொடங்கியது!

திரைக்கு வெளியே, இந்தக் கதையை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கும் மனிதர்கள் அறியாத நிஜ அரக்கனின் கோர லீலைகள் எந்தத் தடையுமின்றி எல்லை கடந்து நீண்டு கொண்டிருந்தன!

திரையில் சாமானியர்களின் 'அன்பு'வான பாதுகாவலனாகத் தன்னை வெளிச்சம் போட்டுக் கொள்ளத் துடிக்கும் அந்தச் சீருடை அதிகாரி... நிஜ வாழ்க்கையிலோ மனிதாபிமானமற்ற ஒரு அரக்கன்

திரைக்கதையில் உருவான 'அன்பு'வின் ஆசைகளும்...அந்தக் கதாபாத்திரத்திற்கு உயிர்கொடுக்கப் போகும் ஜெர்ரியின் ஆசைகளும்... நிஜ உலகத்தில் அதிகாரப் போதையில் ஆடும் அந்த அரக்கனின் லீலைகளும்...

ஒன்றாக நீளும்!

[iravoviyan]

கள்வனின் மனைவி
12
அரக்கனின் லீலைகள் - 01

---

தென் கோடி மாவட்டத்தில் ஒரு முக்குச் சாலைப் பகுதியில், சுட்டெரிக்கும் வெயிலையும் பொருட்படுத்தாமல் வாகன சோதனையில் நின்றுகொண்டிருந்தான் அந்த இளம் காவலன்.

இருபத்திரண்டு வயதில் கான்ஸ்டபிளாகப் பணியில் இணைந்து, தனது விடாமுயற்சியால் இரண்டே ஆண்டுகளில் சப்-இன்ஸ்பெக்டர் (SI) தேர்வில் வெற்றி பெற்றவன்.

கான்ஸ்டபிளாக இருக்கும் போது அதிகார துஷ்பிரயோகத்தை அனுபவித்தவன், சப் இன்ஸ்பெக்டராக அதே கொடுமையை தன் சக காவலர்களுக்கு செய்யும் அரக்கன்.

புதிய அதிகாரத்தின் மிடுக்கும், இளமையும் அவனிடம் சேர்ந்துகொள்ள, துறை ரீதியான பல வழக்குகளை அவன் சந்தித்திருந்தாலும், சப் இன்ஸ்பெக்டரான பிறகு அவனது மனதை ஒரு விசித்திரமான கவர்ச்சியால் முதலில் ஆட்கொண்டது ஸ்வாதி!

அவன் தன் காவல் நிலைய எல்லைக்குள் வந்து இரண்டு மாதங்கள் கடந்திருந்த ஒரு மதிய வேளையில் தான் அந்தச் சம்பவம் நடந்தது. வழக்கம் போல வாகனத் தணிக்கை நடந்து கொண்டிருந்தபோது, ஹெல்மெட் அணியாமல் பின்னால் ஒரு பெண்ணுடன் வந்த பைக்கை நிறுத்தினார்கள். பைக்கை இயக்கியவன் ஒரு இளைஞன்; அவனுக்குப் பின்னால் பயந்துபோன முகத்துடன் அமர்ந்திருந்தவள் ஸ்வாதி.

எங்கேயோ பார்த்த முகத்தைப் பார்த்தது போல இருக்க, அவள் யாரென தெரிந்து கொள்ள, அவர்களது அடையாள அட்டைகளைச் சரிபார்க்கும் பொருட்டு வாங்கிப் பார்த்த அந்த இளம் காவலனின் விழிகள் லேசாக விரிந்தன. அந்த ஐடியை உற்றுப் பார்த்த அவனுக்குள் ஒரு மின்னல் வெட்டியது போல இருந்தது.

அட... இது நம்ம வீட்டுக்கு பின்புறம் இருக்கும் தெருவாச்சே!' என்ற எண்ணம்.

புதிதாக குடியேறிய வீட்டின் பின்புறத்தில் இருக்கும் வீட்டிலிருக்கும் இரண்டு பெண்கள் மாறி மாறி கத்திச் சண்டை போட்டுக் கொள்ளும் உரத்த குரல்கள் அவன் காதில் விழுந்து கொண்டே இருக்கும். கொடியில் காயும் துணிகளை வைத்து அது தாயும் மகளும் என நினைத்துக் கொண்டான்.

அந்தச் சண்டைகளின் போது ஸ்வாதியின் குரலையும், அவள் பயன்படுத்தும் வார்த்தைகளையும் வைத்து, அவளது முகம் எப்படி இருக்கும், அவளது அந்தரங்க உடைகள் மற்றும் உடல்வாகு எப்படிப்பட்டதாக இருக்கும் என்று தன் கற்பனை உலகில் பலமுறை சித்திரங்களை வரைந்து பார்த்திருந்தான்.

ஆனால், இப்போது நேரில் பார்த்தபோது அவளது தோற்றம் அவன் கற்பனை செய்த குரலின் வடிவத்தை விட அழகாகவும் வசீகரமாகவும் இருந்தது.

அவளது அந்த இளமையும் தோற்றமும் அவனது ஆண்மையை ஒரு விநாடி சிலிர்க்கச் செய்தது.

அப்போது ஸ்வாதி அவனைக் கூர்ந்து கவனித்துவிட்டு, ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன்: "சார்... உங்க வீீட்டுக்கு பின்னாடிதான் எங்க வீடும் இருக்கு..." என
அவள் எப்படிக் தன்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டாள்,

எப்போது தன்னைப் பார்த்தாள் என்ற பல கேள்விகள் அவனது மூளைக்குள் சுழன்றடித்தன. ஆனாலும், தன் காக்கிச் சட்டையின் அதிகாரத்தை வெளிப்படுத்தும் விதமாக முறைத்துப் பார்ப்பதை விடுத்து, ஒரு மெல்லிய வசியப் புன்னகையுடன் அவர்களைப் பார்த்துத் தலை அசைத்தான். "சரி... கிளம்புங்க" என்று சொல்லி எந்தவித அபராதமும் (Fine) விதிக்காமல் அனுப்பி வைத்தான்.

அவர்கள் பைக்கில் ஏறிச் செல்லும் அதைப் பார்த்துக் கொண்டே நின்றவனுக்கு, அன்று முதல் ஒரு புதிய போதை தலைதூக்கியது.

அதன் பிறகு, நாள்களும் வாரங்களும் ஓடிய ஓட்டத்தில், தன் வீட்டுக்குப் பின்னால் இருக்கும் அந்தச் சுவருக்கு அப்பாலிருந்து ஸ்வாதியின் குரல் எப்போதெல்லாம் கேட்கிறதோ, அப்போதெல்லாம் அவனது உடல் முழுவதும் ஒருவித நடுக்கமும் விவரிக்க முடியாத காமத் தாகமும் பற்றி எரியத் தொடங்கும். அவள் பேசும் சத்தத்தைக் கேட்டாலே போதும், அவனது உள்ளுக்குள் ஒரு வெறி ஊசிப் போலப் பாயும்.

அவளைத் தன் வளைக்குள் கொண்டு வர வேண்டும், அவளது அந்த உடலைத் தன் கரங்களால் தீண்ட வேண்டும் என்ற தீராத வெறி அவனுக்குள் தீவிரமானது. ஆனால், அவளது வீட்டிற்குள் நுழைவதற்கு ஒரு சரியான நியாயமான காரணம் தேவைப்பட்டதே!

அதற்காக அவன் ஒரு ஆபத்தான விளையாட்டைத் தொடங்கினான். குறுகிய காலத்தில் அறிமுகமாகியிருந்த உள்ளூர் திருடன் ஒருவனை இரகசியமாக அழைத்து ஒரு திட்டம் போட்டான். "நீ போயிட்டு அந்த வீட்ல ஏதாவது தூக்கிட்டு வா... நமக்கு ஒரு முக்கியமான வேலை இருக்கு" என்று கட்டளையிட்டான்.

திட்டமிட்டபடியே அந்தத் திருடனும் ஒரு இரவில் ஸ்வாதியின் வீட்டுக்குள் நுழைந்து சில பொருட்களைத் திருடிச் சென்றான்.

அடுத்த நாள் காலை, ஸ்வாதியின் குடும்பத்தாரிடமிருந்து புகார் வந்தது. எதிர்பார்த்தபடியே, அரக்கனைப் போன்ற அந்த இளம் காவலன் தன் புலனாய்வுத் திறமையைக் காட்டுவது போல அந்த வழக்கை ஏற்று, திருடப்பட்ட பொருட்களை மிகச் குறுகிய காலத்தில் கண்டுபிடித்து மீட்டுக் கொண்டுவந்து அவர்களிடம் ஒப்படைத்தான்.

அந்தத் திருட்டைத் தன் சொந்த ஆதாயத்திற்காகத் தானே அரங்கேற்றினான் என்பதை அறியாத அந்த எளிய குடும்பம், குறிப்பாக ஸ்வாதியின் தாயோ, "பக்கத்து வீடு" என்று தெரிந்த நேரம் நெகிழ்ந்துபோனாள்.

அந்த நன்றிக்கடனின் வெளிப்பாடு, குறுக்கே இருந்த சுவரைத் தாண்டி, சுடச்சுடச் சமைத்த உணவையும், பலகாரங்களையும், "இன்ஸ்பெக்டர் தம்பி" என அவ்வப்போது கொடுக்க ஆரம்பித்தாள் அந்தத் தாய்.

ஒரு காவலனின் சதிவலைக்குள் அந்தத் குடும்பம் அறியாமலேயே அடியெடுத்து வைப்பது அப்போது யாருக்கும் தெரியாது.

அடுத்த சில வாரங்களுக்குள், அந்தத் தாயின் வாயிலிருந்து வார்த்தைகளை மெல்லக் கறந்து, சுவாதியின் காதலன் பற்றிய அத்தனை விவரங்களையும் துல்லியமாகத் திரட்டினான் அந்த அரக்கன். அந்தப் பையன் யார், எங்கு படிக்கிறான், அவனது பின்னணி என்ன என்பது வரை அத்துனை ரகசியங்களும் அவனது கைகளுக்கு வந்தன.

அதே நேரத்தில், தாயின் மூலம் அவன் இன்னொரு முக்கியமான தகவலையும் அறிந்துகொண்டான்—ஸ்வாதியின் தாய்க்குத் தன் மகளின் காதல் மீது கொஞ்சமும் விருப்பம் இல்லை; அவனை அவள் மனதார வெறுத்தாள்!

நாட்கள் செல்லச் செல்ல, காதலன் தன் காதலியான ஸ்வாதிக்குத் தன் நெருக்கத்தைக் காட்டுவதற்காகச் சில விலையுயர்ந்த அந்தரங்க ஆடைகளையும், பிரா, பேண்டி போன்ற உள்ளாடைகளையும் பரிசாக வாங்கித் தந்திருந்தான். எதிர்பாராத விதமாக அந்தப் புதிய உள்ளாடைகளைக் கண்டெடுத்த ஸ்வாதியின் தாய், பெரும் அதிர்ச்சியும் ஆத்திரமும் அடைந்தாள். அன்று அந்த வீட்டில் நடந்த சண்டை வீடே அதிரும் அளவுக்குப் பயங்கரமாக இருந்தது.

மகள் தன் கையை விட்டுப் போய்விட்டாள் என்ற கோபமும், தன் கட்டுப்பாட்டை மீறி அவள் போய்க் கொண்டிருக்கிறாள் என்ற பயமும் அந்தத் தாயை வதைத்தது.

குறிப்பாக, ஸ்வாதியின் வரவிருக்கும் பிறந்தநாளின் போது, சில படங்களில் காட்டுவதைப் போல அந்தப் பையனுடன் தனிமையில் இருக்க திட்டமிட்டிருக்கிறாளோ என்ற பெருந்தீ அந்தத் தாயின் நெஞ்சை எரித்தது.

தன் மகளைத் தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவரவும், அந்தத் தீய காதலனிடமிருந்து அவளைப் பிரித்து எடுக்கவும் வேறு வழியறியாமல் தவித்த அந்தத் தாய், இறுதியில் வேறு வழியின்றித் தன் வீட்டுக்குப் பின்னால் வசிக்கும் அந்த இளம் காவலனிடமே அடைக்கலம் தேடினாள்.

அரக்கனின் விரித்த வலைக்குள், அவனது சதிப்புத்தியை உணராமல் அந்தத் தாயே தானாக வந்து விழுந்திருந்தாள்!

ஸ்வாதியின் தாய் அவனிடம் வந்து, "சார்... என் பொண்ணு தப்பான வழியில போறா... அவளை எப்படியாவது காப்பாத்தித் தாங்க சார்" என்று கண்ணீருடன் கெஞ்சினாள். அவளது பிறந்தநாளுக்குள் அந்தப் பையன் ஏதோ விபரீதம் செய்யப் போவதாகத் தன் அச்சத்தை வெளிப்படுத்தினாள்.

அவள் படும் அவஸ்தையையும், தன் வலையில் விழுந்த மீனைப் போல அவள் துடிப்பதையும் பார்த்து உள்ளுக்குள் குரூரமாகச் சிரித்தான் அந்த அரக்கன்.
அவள் கைகளைப் பிடித்து ஆறுதல் கூறுவது போல நடித்தவன், தனது உண்மையான காம முகத்தை மெல்ல வெளியே காட்டத் தொடங்கினான். அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்துக் கேட்டான்:

"அம்மா... உங்க பொண்ணை நான் அந்தப் பையன்கிட்ட இருந்து காப்பாத்தித் தர்றேன். ஆனா, இதையெல்லாம் பண்றதுக்கு எனக்கு என்ன தருவீங்க?

உங்களுக்கு என்ன வேணும் என்ற கேள்விக்கு, நான் கேக்குறதைக் கொடுப்பீங்களா?" என்ற கேள்வியையே பதிலாக சொன்னான்.

அந்தத் தாய் அதிர்ந்துபோய் அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.  காசு நிறைய எதிர்பார்க்கிறான் என்றே நினைத்தாள்.

அவளது முகத்தில் இருந்த பரிதவிப்பையும், மகளைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற வெறியையும் தன் சாதகமாக மாற்றியமைத்த அந்த அரக்கன், மிகக் குளிர்ந்த குரலில் சொன்னான்:

எல்லாத்துக்கும் ஓகேவா மேடம்?

"நீங்க எவ்ளோ கேட்டாலும் தர்றேன் சார்... என் மானத்தைக் காப்பாத்துங்க..." என்றாள்.

ஒரு தாயின் பலவீனத்தையும், ஒரு மகளின் இளமையையும் மையமாக வைத்து அரக்கன் தன் விகாரமான லீலைகளின் முதல் அத்தியாரத்தை அங்கே வெற்றிகரமாகத் தொடங்கினான்!

[iravoviyan]

கள்வனின் மனைவி
13
அரக்கனின் லீலைகள் - 02

---

அரக்கனுக்கு, காதலர்களை பிரிப்பது பெரிய விஷயமாக இருக்காது. அதிலும் குறிப்பாக போதை பழக்கம் கொண்ட நண்பர்கள் அந்த காதலனுடன் இருப்பது அவனுக்கு சாதகமாக இருக்கும்.

ஆனால், அப்படி பிரித்துவிடுவதால் என்ன பிரயோஜனம்? ,அவனது இலக்கு அவர்களை பிரிப்பது மட்டுமல்லவே, ஸ்வாதியைத் தன் முழுமையான இச்சைக்கு ஆளாக்குவதும் தானே!

காதலர்களை அவசரமாகப் பிரித்துவிட்டால், அவள் தன் காதலனை இழந்த சோகத்தில் இருப்பாள்; அவளது கவனம் முழுவதுமே அந்தப் பையனின் மீதே இருக்கும். அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் அவளைத் தன் பக்கம் திருப்புவது என்பது இயலாத காரியம்.

அதே நேரத்தில், ஸ்வாதி தன் காதலனுடன் வெளியே சுற்றித் திரிந்து, அவனால் ஏமாற்றப்பட்டு, அல்லது அந்த உறவின் சிக்கல்களில் மாட்டிக்கொண்டு தவிக்கும் ஒரு பலவீனமான தருணம் வரவேண்டும். அப்போதுதான், அவளுக்குத் தானே ஒரே பாதுகாவலன் போல நடித்து, அவளது மனதை முழுமையாக உடைத்து, தன் உடலின் பிடிக்குள் கொண்டுவர முடியும் என்று கணக்கிட்டிருந்தான். அதனால் தான், அந்தத் தீய காதலனிடமிருந்து ஸ்வாதியை உடனே பிரிக்கும் நடவடிக்கைகளில் அவன் இறங்கவில்லை; மாறாக, காதலனின் ஒவ்வொரு அசைவையும் ரகசியமாகத் தன் கண்காணிப்பு வளைக்குள் வைத்திருந்தான்.

தன் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி தனது கீழிருக்கும் காவலர்கள் மற்றும் தனக்குச் சாதகமான சில உள்ளூர் ஆட்களின் உதவியுடன் அந்த காதலனின் நடவடிக்கைகளைக் கச்சிதமாகத் டிராக் செய்தான். தனக்கு கிடைத்த தகவலின் அடிப்படையில் அவன் ஒரு முடிவுக்கு வந்தான். ஸ்வாதியின் பிறந்தநாளன்று, அந்த ஜோடி தங்களின் தனிமைக்காக ஊரைவிட்டு வெளியே செல்லத் திட்டமிட்டிருக்கிறது என தாயார் சந்தேகம் கொண்டதை உறுதி செய்யும் விதமாகவே, அவனுக்கு கிடைத்த தகவல்கள் இருந்தன.

அந்த காதலன் செல்லும் இடங்கள், அவனது நண்பர்களின் வட்டாரம் என கிடைத்த தகவல்களை வைத்து அவன் இரண்டு சாத்தியக்கூறுகளை யோசித்தான்:

ஒன்று, அந்தப் பையனின் நெருங்கிய நண்பன் ஒருவனின் வீடு; அந்த நண்பன் போதை பழக்கம் கொண்டவன்.

இரண்டு, அருகிலுள்ள கேரள மாநிலத்தின் எல்லைப் பகுதிக்குச் சென்று அங்குள்ள ஒரு லாட்ஜில் தங்குவது. ஏனெனில், உள்ளூர் சட்டவிதிகளின்படி ஒரே மாவட்டத்தின் எல்லைக்குள் உள்ளூர் அடையாள அட்டையைக் காட்டி தங்குவது எளிதல்ல என்பதால், அவர்கள் நிச்சயம் கேரளப் பக்கமிருக்கும் லாட்ஜ்களைத் தேர்ந்தெடுக்க அதிக வாய்ப்பிருக்கிறது என்பதை அவன் ஊகித்தான்.

ஆனால், அவர்கள் கேரள எல்லைக்குள் சென்றுவிட்டால், அவனது காவல் நிலையத்தின் நேரடி அதிகாரம் அங்கே செல்லாது. சிக்கல் எதுவும் உருவாகாமல், தன் காக்கிச் சட்டையின் பலத்தைக் காட்டி அவர்களைத் மடக்கிப் பிடிக்க முடியாது என்பதால், அவன் உடனடியாக ஒரு  முடிவை எடுத்தான். மேலதிகாரியிடம் பேசி, விடுப்பு எடுத்தான்!

அன்று மாலை... சூரியன் மறையும் நேரம், ஸ்வாதியின் அம்மா முகத்தில் பதற்றம் சற்று அதிகமாகவே இருந்தது.

ஸ்வாதி வழக்கத்திற்கு மாறாக மிகவும் அமைதியாக இருந்தாள். அந்த அமைதி ஆபத்தானது என்பதை தாயார் உணர்ந்தாள். தன் மகளின் அறையைப் பார்த்துக் கொண்டே முணுமுணுத்தாள். தன் மகள் எப்போதுமில்லாத அளவுக்குக் ரிலாக்ஸாக, எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் ஒருவித ரகசியப் புன்னகையுடன், கல்லூரியில் இருந்து வந்த நேரத்திலிருந்து நடந்து கொள்வதைக் கவனித்த அந்தத் தாய் உறைந்துபோனாள். மகள் தன் பிறந்தநாளில், அந்தப் பையனுடன் ஊர்சுற்றவிருக்காளோ இல்லை படுக்கையை பகிர்வும் தயாராகிவிட்டாளோ என்ற பயம் அவளது நெஞ்சைக் குத்திக் கிழித்தது.

பதறிப்போன அந்தத் தாய், அரக்கன் எண்ணிற்குத் தொடர்பு கொண்டாள். போன் ரிங் ஆனவுடன் பதற்றத்துடன் பேசத் தொடங்கினாள். மறுமுனையில் பேசிய அந்த அரக்கனோ, சற்றும் பதட்டமின்றி மிக நிதானமாக அவளது பயத்தைப் போக்க முயன்றான்.
"அம்மா... இப்போதைக்கு நீங்க போய்ப் பொண்ணுகிட்ட கத்தவோ சண்டை போடவோ செய்யாதீங்க. நான் பார்த்துக்கிறேன்" என்று அவளை சமாதானப்படுத்தினான்.

---

அன்று இரவு மணி பதினொன்றைக் கடந்திருக்கும் நேரம்... ஊரே ஆழ்ந்த நிசப்தத்தில் மூழ்கியிருந்த அந்த நள்ளிரவில், ஸ்வாதியின் தாயின் கைப்பேசிக்கு அந்த அரக்கனிடமிருந்து ஒரு அழைப்பு வந்தது. போனை எடுத்தவுடன் அவன் பேசத் தொடங்கினான்:

"அக்கா... நான் சொல்றதைக் கவனமா கேளுங்க. நான் இப்போ உங்களைச் சமாதானப்படுத்தத்தான் போன் பண்ணினேன். அவங்க நாளைக்கு எங்கெங்கு போக வாய்ப்பிருக்குன்னு டிராக் பண்ணி வச்சிருக்கேன். அந்தப் பையனோட ஃப்ரெண்ட் வீடு ஒரு பக்கம் இருக்கு; அது இல்லைன்னா, கேரளாவில் இருக்கிற சில லாட்ஜ் போக வாய்ப்பு இருக்கு. என்கிட்ட கேட்டா, அவங்க கண்டிப்பா நம்ம ஊருக்குள்ள மாட்டிக்கக் கூடாதுன்னு கேரளாதான் போவாங்கன்னு நினைக்கிறேன்."

அவன் தொடர்ந்து பேசினான்: "அதுக்காகத்தான் நான் உங்க பொண்ணோட சேஃப்டியை நினைச்சு லீவு கூடப் போட்டுட்டேன். நானே களத்துல இறங்கி அவங்களை எப்படியாவது தடுத்து நிறுத்தப் பார்க்கிறேன். நீங்க எதையோ நினைச்சு டென்ஷன் ஆகி உடம்பைக் கெடுத்துக்காதீங்க."

அவனது பேச்சில் இருந்த அந்த அக்கறையான தொனி, தன் மகளின் மானத்தைக் காப்பாற்றத் துடிக்கும் அந்தத் தாய்க்கு மிகப்பெரிய ஆறுதலாகத் தெரிந்தது. "ரொம்ப நன்றி... நீங்கதான் எங்க குடும்ப மானத்தைக் காப்பாத்தணும்" என்று அவள் உருகினாள்.

ஆனால், அந்தப் போன் கால் அத்துடன் முடியவில்லையானால், அங்கேதான் அந்த அரக்கனின் நயவஞ்சகமான நாடகத்தின் அடுத்த கட்டம் அரங்கேறியது. தன் செலவுகளுக்காகவும், அந்தத் தேடுதல்வேட்டைக்குப் பணத் தேவை இருப்பதாகவும் கூறி, அவளிடம் கணிசமான தொகையைக்  கேட்டான். பதற்றத்தில் இருந்த அந்தத் தாயும், தன் மகளைக் காப்பாற்றும் உத்வேகத்தில் உடனே பணம் தருவதாகச் சம்மதித்தாள்.

எல்லா தயாராகிவிட்ட திருப்தியிலும், தன் அறைக்குள் அமர்ந்து சரக்கடிக்கத் தொடங்கினான் அந்த அரக்கன். மது அருந்தியபடி இருந்தவனை அழைத்த தாய், காசு இப்பவே வாங்கிக்குறீங்களா என்று கேட்டாள்.

இப்ப எப்படி என்று கேட்டான்.?

காச ஒரு கவரில் வச்சு தூக்கிப் போடுறேன் என்றாள்.

சிரித்துக் கொண்டே, ஃபோனில் பேசியபடி அந்த தாய் தூக்கிப் போட்ட காசை எடுத்துக் கொண்டான். அந்த பணத்தை எண்ணிக் கொண்டே உரையாடலை வேறு ஒரு திசைக்குத் திருப்பினான்.
"என்னக்கா... இன்னும் தூங்கலையா? என் போன் கால் டிஸ்டர்ப் பண்ணிடுச்சா?" என்று தொடங்கினான்.

மறுமுனையில் சோர்வுடன் அமர்ந்திருந்த ஸ்வாதியின் தாய், பெருமூச்சு விட்டபடியே கூறினாள்: "எங்க சார் தூக்கம் வரப் போகுது? பெத்த வயிறு எரியுது. என் பொண்ணு பண்ற காரியத்துல எனக்குத் தலைசுத்துது. அவளுக்கு என்ன குறைச்சலு? எங்களை இப்படி நடுரோட்டுல நிப்பாட்டப் பாக்குறாளேன்னு நினைச்சாதான் நெஞ்சு வெடிக்குது."

அரக்கன் லேசாகச் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான்: "விடுங்கம்மா... இது இந்த வயசு கோளாறு. போகப் போகச் சரியாகிடும். ஆனா ஒன்னு... உங்களைப் பார்த்தா எனக்குத்தான் ரொம்ப பாவமா இருக்கு. இந்த வயசுல நீங்க படற கஷ்டம் இருக்கே... அது ரொம்பத் அதிகம்."

அவள் தன் கணவனைப் பற்றிய ஆதங்கத்தைக் கொட்டத் தொடங்கினாள். "சார்... கையில காசு, பணம் இருக்கு, பெரிய வீடு இருக்கு, நகைக் நட்டுக்குக் குறைச்சலில்லை... ஆனா பேரு கெட்டு போனா என்ன பலன்? இந்தச் சொத்தும் பணமும் இருந்து என்ன பிரயோஜனம்?"

தன் மகள் மற்றும் மானம் குறித்து பேசினாலும், அவளது அந்தத் தனிமையும் பலவீனமும் அந்த அரக்கனுக்குத் தேவையான தீனியாக மாறின. அவன் குரலை இன்னும் தாழ்த்தி, ஒருவித வசியக் காதலுடன் பேசத் தொடங்கினான்: "ரொம்ப உண்மைதான்க்கா... உங்க கணவருக்கு உங்களோட அருமை புரியலை. இவ்வளவு அழகான, இளமையா இருக்கிற மனைவியை விட்டுட்டு இன்னும் வெளிநாட்டுல.. பாருங்க... அவருக்குக் கண் குருடாயிருக்கணும்."

அந்தத் தாய் சிறிது தயங்கினாள். "என்ன சார் நீங்க... இந்த வயசுல வந்து என்னைப் போய் அழகுன்னு சொல்லிட்டு இருக்கீங்க?" என்றவள், சற்று சங்கடத்துடன் சிரித்தாள்.

ஆனால், அரக்கன் விடவில்லை. அவன் மதுவின் போதையிலும், காம வெறியிலும் மேலும் நெருங்கி வந்தான். "இல்லைம்மா... நான் நிஜத்தாதான் சொல்றேன். உங்க கூடப் பழகியிருக்கிறவங்களுக்குத்தான் தெரியும் நீங்க எவ்ளோ அழகா இருக்கீங்கன்னு. என்னைக்காவது யாராவது உங்க முகத்தைப் பார்த்துட்டு நீங்க ஒரு காலேஜ் பொண்ணுக்கு அம்மான்னு நம்புவாங்களா? சான்ஸே இல்லை! நீங்க இப்போவும் ஒரு இருபது, இருபத்து அஞ்சு வயதுப் பொண்ணு மாதிரிதான் இருக்கீங்க."

அவளது மனசுக்குள் எங்கேயோ ஒரு மூலையில் அந்தப் புகழ்ச்சி ஒருவித சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது. தனிப்பட்ட கவனமும் பாராட்டும் ஒரு இளம் காவலனிடமிருந்து வரும்போது, அவளால் அதை முழுமையாக மறுக்க முடியவில்லை. அவளது மூச்சுக்காற்று சற்று வேகமாக மாறியது.

அரக்கன் தொடர்ந்து அவளது உடலமைப்பைப் பற்றி வர்ணிக்கத் தொடங்கினான்: "உங்களோட அந்த தோற்றம்... அந்த முகம்... குறிப்பா உங்க கழுத்துச் சோளையும், அந்த மேனியின் பருமனும்... ஒரு ஆணுக்கு என்னதான் வேணும்? உங்ககிட்ட இருக்கிற அந்த ஈர்ப்பை எதிர்க்கக் கூடிய தைரியம் இந்த ஊருல யாருக்காவது இருக்கான்னு நான் நினைக்கல."

"சார்... என்ன பேசுறீங்க? கொஞ்சம் அடக்கிப் பேசுங்க..." என்று அவள் லேசாகக் கடிந்துகொண்டாலும், அவளது குரலில் அந்த எதிர்ப்பில் உறுதியில்லை; மாறாக, ஒருவித இணக்கமும் தயக்கமும் கலந்திருந்தன.

அந்தத் தருணத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்ட அரக்கன், போனை இன்னும் காதுக்கு அருகில் அழுத்திக் கொண்டு, தன் குரலை மிக மிருதுவாகவும், அதே சமயம் வெட்கத்தை ஏற்படுத்தும் படியும் மாற்றினான்: "நான் சொல்றதுல ஒரு துளி கூடப் பொய் இல்லை... நம்புங்க. உங்களுக்கே உங்க மேல நம்பிக்கை இல்லையா?"

அவள் திகைத்துப் போய், "என்னது?" என்றாள்.

"ஆமா... நீங்க செம அழகு!" என்றவன், சட்டென்று ஒரு விபரீதமான காரியத்தைச் செய்தான். போனைத் தன் வாயருகே கொண்டுவந்து, போனின் ஸ்பீக்கர் வழியே ஒரு சத்தமான முத்தச் சப்தத்தை எழுப்பினான்!

"ம்ச்... உங்களை நேர்ல பார்த்தா அப்படியே அணைச்சு முத்தம் கொடுக்கணும் போல இருக்கு..." என்று அவன் போதையில் உளறினான்.

அந்தக் கணத்தில், தொலைபேசியின் வழியே வந்த அந்த முத்தச் சப்தமும், ஒரு இளம் காவலன் தன் வயதுக்கு மீறி, ஒரு தாயிடம் காட்டும் அந்தத் துணிச்சலான பாலியல் சீண்டலும் அந்தப் பெண்ணை ஒரு நிமிடம் உறைந்துபோகச் செய்தன. தான் ஒரு தாயாக, தன் மகளின் மானத்தைக் காப்பாற்ற உதவி கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஒரு இடத்தில், இந்தத் தம்பி தனக்குத் தப்பான முறையில் தூண்டில் போடுகிறானே என்ற பயம் சட்டென்று அவளுக்குள் மின்னலாய் வெட்டியது.

அதிர்ச்சியடைந்த அந்தத் தாய், ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசாமல், பதற்றத்துடன் உடனே போனின் இணைப்பைத் துண்டித்துவிட்டாள்!

தன் கையில் இருந்த கைப்பேசியை நடுங்கும் கரங்களுடன் பார்த்தாள். "ஐயோ... தம்பி இவ்வளவு தூரம் பேசிட்டாரே... நாம நினைச்சது தப்பாப் போச்சே..." என்று அவள் மனம் படபடத்தது.

தொலைபேசித் துண்டிக்கப்பட்ட அந்த விநாடி, தன் படுக்கையில் அமர்ந்திருந்த அந்த அரக்கனின் முகத்தில் ஒரு நொடி திகைப்பு ஏற்பட்டது. பிறகு அது குரூரமானதொரு புன்னகையாக மாறியது.

"ச்ச... ரொம்ப அவசரப்பட்டுட்டோமோ? இவளப்போய் ரொம்ப சீக்கிரமா ஓப்பனா பேசி டென்ஷன் பண்ணிட்டோமோ?" என்று தனக்குத்தானே முணுமுணுத்தான்... .

[iravoviyan]

கள்வனின் மனைவி
14
அரக்கனின் லீலைகள் - 03

---

அரக்கனின் மூளை உடனடியாக அடுத்த கட்டத் திட்டத்திற்கு மாறியது. அந்தத் தாயின் பயத்தையும், அவளது பலவீனத்தையும் தான் எந்த அளவுக்குச் சரியாகப் புரிந்து வைத்திருக்கிறோம் என்பதில் அவனுக்கு முழு நம்பிக்கை இருந்தது. போனைத் துண்டித்துவிட்டால் அவள் பயந்து விலகிவிடுவாள் என்று அவன் நினைக்கவில்லை; மாறாக, தன் மகள் மீது உள்ள கோபமும், தன் மானம் குறித்த அச்சமும் அந்தத் தாயை மீண்டும் தன்னிடம் வந்து சரடையச் செய்யும் என்று அவனுக்கு நன்றாகத் தெரியும்.

அதே நேரத்தில், அவளிடம் வாங்கிய பணத்தை அப்படியே வைத்துக் கொண்டால் அது அவனுக்குள் ஒரு சிறு சந்தேகத்தை உருவாக்கலாம் அல்லது 'பணத்துக்காகத்தான் இப்படிப் பேசுகிறானோ' என்ற எண்ணத்தைத் தந்துவிடலாம். அதனால், தான் பணத்திற்காக இந்த வேலையைச் செய்யவில்லை, மாறாக அவளது குடும்பத்தைக் காப்பாற்றும் உண்மையான காவலனாகவே இருக்கிறேன் என்ற பிம்பத்தை அவள் மனதில் ஆழமாகப் பதிய வைக்க வேண்டும் என்று திட்டமிட்டான்.

உடனே, தான் சற்று முன்பு அவளிடம் வாங்கிய பணக் கவரைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டான். சிறிது நேரம் கழித்து, தன் அறையின் கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தான். நள்ளிரவின் அமைதியில், ஸ்வாதியின் வீட்டின் சுற்றுச்சுவர் (Compound wall) அருகே அமைதியாகச் சென்று நின்றான். சுவரைக் தாண்டி அந்தப் பணக் கவரை வீசியவுடன், அந்தத் தாயின் எண்ணிற்கு மீண்டும் அழைத்தான்.

மறுமுனையில் போன் ரிங் ஆனதும், சற்றுத் தயக்கத்துடனே அந்தத் தாய் அழைப்பை ஏற்றுத் தன் காதுக்கு அருகில் கொண்டு சென்றாள். ஆனால், அவள் பேசுவதற்கு முன்பே அந்த அரக்கன் மிகக் கனிவான, அதே சமயம் வருத்தம் தோய்ந்த குரலில் பேசத் தொடங்கினான்:
"அக்கா... என்னாச்சு? ஏன் திடீர்னு ஃபோனை வச்சிட்டீங்க? நான் ஏதோ தப்பாப் பேசிட்டேன்னு நெனச்சு பயந்துட்டீங்களா?" என்று ஆரம்பிச்சான்.

மறுமுனையில் அந்தத் தாய் நடுங்கும் குரலில், "சார்... என்ன இது? நீங்க இப்படி பேசுறது எனக்குப் சரியாவே படல. நான் என்னோட பொண்ணு மானத்தைக் காப்பாத்த உங்கள்கிட்ட உதவி கேட்டா, நீங்க என்கிட்டயே வந்து... ச்ச..." என்று வார்த்தைகள் வராமல் தொண்டையை அடைத்துத் திணறினாள்.

அரக்கன் உடனடியாகத் தன் நடிப்பின் அடுத்த கட்டத்தைத் தொடங்கினான். குரலில் ஒரு பொய்யான கண்ணீரும், ஆழமான வருத்தமும் தெரியும்படி பேசினான்:

"அக்கா... என்னை மன்னிச்சிடுங்கம்மா. நான் குடிபோதையில் என்ன பேசறேன்னு எனக்கே தெரியலை. உங்க கஷ்டத்தைப் பார்த்து, உங்களை எப்படியாவது அந்தத் டென்ஷன்ல இருந்து மாத்தணும்னுதான் அப்படிப் பேசினேன். மத்தபடி உங்க மேல எனக்குத் தப்பான எண்ணம்லாம் கிடையாது. நீங்க என் மேல வச்சிருக்கிற அந்த நம்பிக்கையை நான் ஒருபோதும் கெடுக்க மாட்டேன். என்னை நம்புங்க." என்றான்.

அவனது அந்தப் பொய்யான வார்த்தைகளும், எந்தவிதத் தயக்கமும் இல்லாமல் அவன் வெளிப்படுத்திய மன்னிப்பும் அந்த எளிய தாயின் மனதைச் சற்று மெதுவாக்கின. ஆழமாக ஒரு பெருமூச்சு விட்ட அவள், சற்று இயல்பு நிலைக்குத் திரும்ப முயன்றாள்.

அரக்கன் விடாமல் தொடர்ந்தான்: "அப்புறம்... நீங்க எனக்குக் கொடுத்த அந்தப் பணக் கவர் இருக்குல்ல? அதை உங்க காம்பவுண்ட் உள்ள தூக்கிப் போட்டுட்டேன். போய் பாருங்க, கவரைக் கீழே கிடக்கும்." என்றான்.

சற்று முன்பு கொடுத்த அந்தப் பணத்தை அவர் ஏன் திரும்பத் தூக்கிப் போட வேண்டும்? தன் மகனைக் காப்பாற்றும் அந்த முயற்சியிலிருந்து அவர் பின்வாங்கி விடுவாரோ? என்ற பயம் அந்தத் தாயின் நெஞ்சை பலமாகப் பிசைந்தது.

"சார்... தம்பி... கோவிச்சுக்காதீங்கப்பா! நான் அப்படி பேசுனது தப்புதான். நீங்க குடிபோதையில் சொன்னதை நான் பெருசா எடுத்துக்கல." என்றாள்.

அவளது குரலில் இருந்த அந்த நடுக்கமும், பரிதவிப்பும் அந்த அரக்கனுக்குத் தேவையான மிகப்பெரிய ஆயுதமாக மாறின. தான் நினைத்ததைவிட அந்தத் தாய் மிக எளிதாகத் தன் வலைக்குள் முழுமையாக வீழ்ந்துவிடுவாள் என்பதை அவன் மனதுக்குள் புரிந்து கொண்டான்.

ஆனாலும், உடனடியாக அந்தப் பணத்தை வாங்கிக் கொள்ளாமல், சற்று நாடகம் போட வேண்டும் என்று அவனது நயவஞ்சக மூளை கணக்கிட்டது.

"இல்லக்கா... நான் சொன்னேனே, உங்ககிட்ட பணம் வாங்குறதுக்காக நான் இந்த உதவியைப் பண்ணலை. உங்க மேல இருக்கிற மரியாதையாலதான்..." என்று அவன் இழுக்க, அந்தத் தாய் குறுக்கிட்டு விடாப்பிடியாகப் பேசினாள்.

"இல்லை தம்பி... நீங்க பணத்தை வாங்கிக்கிட்டாதான் எனக்கு மனசு நிம்மதியா இருக்கும். நீங்க கேக்குறது எதை வேண்டுமானாலும் நான் செய்யத் தயார்; என் பொண்ணை மட்டும் எப்படியாவது அந்தப் பாவியிடமிருந்து காப்பாத்தி என்கிட்ட கொண்டு வந்து சேருங்க!" என்று சொல்லி அழுதாள்.

அந்தத் தாயின் வாயிலிருந்து அந்த வார்த்தை விழுந்த விநாடி, அந்த அரக்கனின் முகத்தில் ஒரு கொடூரமான வெற்றிப் புன்னகை விரிந்தது. தான் ஆரம்பத்தில் எதை அடைய வேண்டும் என்று நினைத்தானோ, அந்த இலக்கை நோக்கி அவள் தானாகவே வந்துவிட்டாள்!

சரிக்கா... அந்தப் பணத்தை இப்போதைக்குக் கொடுங்க, நான் பாத்துக்கிறேன்" என்று போனில் கூறியபடியே தன் அறையின் கதவைத் திறந்துகொண்டு வெளியில் வந்தான் அந்த அரக்கன்.

மறுமுனையில், மகளின் மானம் காப்பாற்றப்பட்டால் போதும் என்ற தவிப்பில் இருந்த அந்தத் தாயும் உடனடியாக வாசலுக்கு வந்தாள். சுவருக்கு அப்பால் நின்றுகொண்டிருந்தவனிடம், கவரை அவன் வாங்கும் விதமாகத் தூக்கி எறிந்தாள்.

அந்தக் கவர் அவன் கைகளில் பத்திரமாக வந்து விழுந்தது. அதைப் பிடித்துக் கொண்டவன் முகத்தில் ஒரு குரூரமான திருப்தி மின்னியது.

ஆனாலும், அவன் உடனே போனைத் துண்டிக்கவில்லை. அந்தப் பணத்தை வாங்கிக் கொண்ட கையோடு, தனது ஈனத்தனமான விளையாட்டின் அடுத்த கட்டத்தைத் தொடங்கினான். தொலைபேசி இணைப்பைத் துண்டிக்காமலேயே, இயல்பான குரலில் பேசத் தொடங்கியவன், அடுத்த சில நொடிகளில் தன் பேச்சின் தொனியை மாற்றி இரட்டை அர்த்தம் செறிந்த வார்த்தைகளால் அந்தத் தாயின் பலவீனத்தை மேலும் சோதிக்க ஆரம்பித்தான்.

"என்னக்கா... பணத்தை என்கிட்ட பத்திரமா கொடுத்துட்டீங்க. ஆனா, இந்த வேலையை முடிக்கிறதுக்கு எனக்கு உங்களோட முழு ஒத்துழைப்பும், நம்பிக்கையும் தேவைப்படுமே..." என்றான், குரலில் ஒருவித நயவஞ்சகமான சிரிப்புடன்.

மறுமுனையில், அந்தத் தாய், சற்றுப் புரியாமல், "என்ன தம்பி சொல்றீங்க?" என்றாள்.

"அக்கா... நீங்க ஏன் இப்படிப் பயப்படுறீங்க? நான் உங்களை என்ன கஷ்டப்படுத்தப் போறேன்? உங்ககிட்ட ஒத்துழைப்பு கேக்குறேன்னா, அது இந்த கேஸை நாம வெளிய தெரியாம எப்படி டீல் பண்ணப் போறோம்ங்கிறதுக்காகத்தான். மத்தபடி, இந்த நள்ளிரவுல நீங்களும் தனியா இருக்கீங்க, நானும் தனியா இருக்கேன்... நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் இடையில இப்போ இருக்கிற இந்த ரகசியம் யாருக்குத் தெரியும்?" என்று தன் பேச்சில் இரட்டை அர்த்தம் செறிந்த விஷத்தைக் கக்கத் தொடங்கினான்.

மறுமுனையில், அந்தத் தாய் சற்றுத் தயக்கத்துடனும் லேசான குழப்பத்துடனும், "என்ன தம்பி சொல்றீங்க... ராத்திரி நேரம், இந்த நேரத்துல இதெல்லாம் தேவையா?" என்று மெலிதாகக் கேட்டாள்.

அவன் விடுவதாக இல்லை. இன்னும் ஒரு அடி முன்னோக்கி வைத்து, தனது காம வெறியை அவளது காதுகளில் வார்த்தைகளாக ஊற்றினான்:

தேவை இல்லாமலா அக்கா பேசுறேன்? உங்களைப் பார்த்தா யாருக்காவது வயசானவங்கன்னு தோணுமா சொல்லுங்க? இந்த நள்ளிரவுல உங்கள மாதிரி ஒரு அழகுள்ள பொம்பளை பக்கத்துல இருந்தா, எந்த ஆம்பளைக்குத்தான் மனம் அலைபாயாது? என் மனசுலயும் சில ஆசைகள் இருக்குதானே... நீங்க என்னை நல்லபடியா கவனிச்சுகிட்டா, உங்க பொண்ணை நான் கண்ணும் கருத்துமா காப்பாத்தி உங்ககிட்ட கொண்டு வந்து சேர்த்துடுறேன். இதுல என்ன தப்பு?" என்கிற ரீதியில் பேசினான்.

"தம்பி!... என்ன வார்த்தை பேசுறீங்க நீங்க? நான் பெத்த பிள்ளையோட மானத்தைக் காப்பாத்த உங்கள்கிட்ட வந்து நிக்கிறேன், நீங்க என்னடான்னா... ச்ச... என்னைச் தப்பா நினைக்காதீங்க, போனை வைங்க!" என்று கடுமையாக சொன்னாள்..

உங்க பொண்ணு எல்லாம் முடிச்சுட்டு வந்த விஷயம்  ஊர்லs தெரிஞ்சா  உங்களால தலைநிமிர்ந்து நடக்க முடியுமா? உங்க விருப்பம் என அழைப்பை துண்டித்தான்.

அவன் காட்டிய அந்த மிரட்டலும், தன் மகளின் மானம் தெருவில் பறக்குமோ என்ற அந்த பயங்கரமான அச்சமும் அந்தத் தாயை முற்றிலுமாக உறைந்துபோகச் செய்தன.

அவள் காதுகளில் அந்த அரக்கன் பேசிய வார்த்தைகள் திரும்பத் திரும்ப எதிரொலித்தன. ஒருபுறம் தன் மகளின் மானம் குறித்தும், ஊருக்குத் தெரிந்தால் தன் குடும்பம் படும் அவமானம் குறித்தும் நெஞ்சை அடைக்கும் பயம் அவளை வாட்டியது; மறுபுறம், அந்தப் பயங்கரமான மிரட்டல்களுக்கு நடுவிலும், அவளது ஆழ்மனதின் ஒரு மூலையில் ஒரு விசித்திரமான உணர்வு தலைதூக்கியது.

தன் வயதை மீறி தன்னை ஒரு இளம்பெண்ணைப் போல வர்ணித்து, ஒரு ஆண் தன் மீது இவ்வளவு வாலிப வெறியோடு ஆசைப்படுகிறான் என்ற அந்த எண்ணம்... அந்த எளிய தாயின் பெண்மையை லேசானதொரு சிலிர்ப்புக்குள்ளாக்கியது உண்மைதான்.

அவன் பேசிய இரட்டை அர்த்த வார்த்தைகளும், வர்ணனைகளும் அவளுக்கு அருவருப்பைத் தந்தாலும், தன் உடலும் அழகும் இன்னும் வாடிப்போகவில்லை என்ற அந்த ஏமாற்றுப் புகழ்ச்சி அவளுக்குள்ளே ஒருவித பலவீனமான புன்னகையையும் வரவழைத்திருந்தது. தன் மகளின் நிலையை நினைத்துத் துடித்த அதே நேரத்தில், தன்மீது விழுந்த அந்தத் தீயவனின் பார்வையை முற்றிலுமாகத் தள்ளிவிட முடியாத ஒரு விசித்திரமான உளவியல் சிக்கலில் சிக்கித் தவித்தாள் அவள்.

ஆனால், அந்தச் சிறு சுயநலப் புன்னகையும் மயக்கமும் அடுத்த கணமே கரைந்துபோனது. "இல்லை... இல்லை... நான் என்ன நினைச்சிட்டு இருக்கேன்? என் மகளோட கன்னித் தன்மை ஆபத்துல இருக்கு!" என்று தன்னைத் தானே கடிந்து கொண்டவள், நடுங்கும் நெஞ்சுடன் விடியலுக்காகக் காத்திருக்கத் தொடங்கினாள். அதே நேரத்தில், மீண்டும் அழைப்பானோ என்ற பதட்டமும் அவளிடம் இல்லாமல் இல்லை...