[iravoviyan]

மோகமுள்

[iravoviyan]

01
அப்பாவின் ரகசியமும்... உடன் பிறவா சகோதரிகளும்...

---

சென்னையின் புகழ்பெற்ற மல்டி ஸ்பெஷாலிட்டி மருத்துவமனையின் தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவு (ICU)..

வெளியில் போடப்பட்டிருந்த ஸ்டீல் பெஞ்ச் / நாற்காலியில் கண்கள் கலங்க உட்கார்ந்திருந்தான் வினய்.

அரை மணி நேரத்திற்கு முன்பு, ஐ.சி.யு அறையின் உள்ளே அவனது தந்தை சொன்ன வார்த்தைகள் அவன் காதுகளில் ஈயத்தைக் காய்ச்ச ஊற்றியது போல் ஒலித்த கணத்தில் அவன் உடம்பில் இருந்த ரத்தம் மொத்தமும் கொதித்தெழுந்தது. ஆத்திரத்தின் உச்சிக்குப் போனவன், கத்திவிட வேண்டும் போல் துடித்தான்.

கோபத்தைக் காட்டினாலும் அந்த உயிர் பிரிந்துவிடுமோ என்ற பயம் அவனது ஆத்திரத்தைக் கொந்தளிப்பான மௌனமாக மாறியது.

மறுகணமே, தந்தையை கோபமான சுட்டெரிக்கும் பார்வையுடன் பார்த்துவிட்டு, எதுவும் பேசாமல் அந்த ஐ.சி.யு அறையை விட்டு வெளியேறினான்.

வெளியில் நாற்காலியில் சரிந்தவன், பற்களை நறநறவென்று கடித்தான். உள்ளுக்குள் வெடித்த எரிமலை அடங்க நீண்ட நேரம் பிடித்தது. "எப்படி இவரால்"  என அவனது மனம் தந்தையைத் திட்டித் தீர்த்தது.

ஆனால், நேரம் கடக்கக் கடக்க, அவனது எண்ண ஓட்டம் ஒரு நிதானமான திசைக்கு மாறியது. மனித மனதின் ஆழம் யாருக்குப் புரியும்? இளமைத் துடிப்பில் இருக்கும் ஒரு ஆணின் அடிப்படையான தேவைகள், மன உளைச்சல்கள், பல வருடங்களாகத் தனிமையிலும் வாழ நேர்ந்த ஒரு மனிதனின் பலவீனங்கள் என பல விஷயங்கள் அவனை சிந்திக்க வைத்தன.

எல்லாவற்றையும் ஒரு முதிர்ந்த கோணத்திலிருந்து பார்க்க ஆரம்பித்தவன் மனம் பக்குவப்பட்டது. தந்தை தவறு செய்தாரா இல்லையா எனத் தெரியாது; ஆனால், அதற்காக அவர் தனக்குச் செய்த தியாகங்களையும் பாசத்தையும் ஒரே நொடியில் குப்பைத் தொட்டியில் வீசிவிட முடியுமா? என்னை ஒரு தாயாகவும் இருந்து வளர்த்தவராயிற்றே. அந்த நன்றிக்கடன் என்னாவது?

கடுமையான மனப்போராட்டத்திற்குப் பிறகு வினய் ஒரு முடிவுக்கு வந்தான். தந்தையின் இறுதி விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதுதான் ஒரு மகனாக அவனுக்குச் செய்யும் கடைசிக் கடமை என்று நினைத்தான்.

ஆனால் கோபத்தில் வெளியில் வந்த நேரத்திற்கும், தன் மனம் மாறிய தருணத்திற்கும் நடுவில், அவனது தந்தை சுய நினைவை இழந்த நிலையில், தன் அப்பாவிடம் தன் சம்மதத்தை அவனால் தெரிவிக்க இயலவில்லை..

வினாடிகள் நிமிடங்களாகின. நிமிடங்கள் மணி நேரங்கள் ஆகின.

தன் தந்தை பேசிக்கொண்டிருந்தபோதே கோபமாக வெளியேறிவிட்டோமே என்ற குற்றவுணர்ச்சி வினயின் இதயத்தை அறுத்தது. "என் மீது அன்பு செலுத்திய தந்தையின் கடைசி நினைவுகள் என் கோபமான பார்வையாகத் தான் இருக்குமா? அவரிடம் என் சம்மதத்தைக்கூடச் சொல்ல முடியாமல் போய்விட்டதே!" என்று எண்ணிய வினயின் கண்களில் தாரைதாரையாக நீர் வழிந்தது.

அவனது உலகம் முழுவதும் அந்தத் தந்தை மட்டுமே. அவன் பிறந்தபோதே பெற்ற தாயை இழந்துவிட்டான். குடும்பத்தினரின் ஆரம்பகால உதவிகளை தாண்டி, மகனை தன் தோளில் சுமந்து, தாயாகவும் தந்தையாகவும் நின்று அரவணைத்து வளர்த்தவர் அவர்தான்.

தவறே செய்தாலும், என் மீது கோபம் கொள்ளாமல் ஒரு நண்பனாக எது சரி எது தவறு என்பதைப் புரியவைக்கவே முயற்சி செய்வார் அப்படிப்பட்ட ஒரு தந்தை, இப்போது சுயநினைவின்றி ஐ.சி.யு அறையில் மரணத்துடன் போராடிக்கொண்டிருக்கிறார்.

தந்தை தனக்காக செய்தவைகளில் பல விஷயங்கள் அவன் மனத்தில் நிழலாடின. அப்படிப்பட்ட மனிதன் மீதா இந்த கோபம்?

அப்படி என்ன தவறாக கேட்டுவிட்டார்?

கோடிக்கணக்கில் சொத்துக்களைக் குவித்து வலம் வந்த தன் தந்தை, தன்னுடைய இறுதி நாட்களை, இப்படி அந்த மருத்துவமனை ஐசியு அறையோடு சுருங்கிப் போகாமல், பாலிய காலத்து காதலியுடன் கழிக்க விரும்பியதில் என்ன தவறு? அதுவும் கணவனை இழந்த அந்த பெண் சம்மதித்தால் மட்டுமே!

தந்தையின் அந்த இறுதி விருப்பம் அவனுக்கு ஆரம்பத்தில் அதிர்ச்சியாக இருந்தாலும், இப்போது அவன் மனம் முற்றிலும் மாறியிருந்தது. "அப்பா... என்னை மன்னித்துவிடுங்கள். உங்கள் கடைசி ஆசையை நான் எப்படியாவது நிறைவேற்றுவேன்" என்று தன் மனத்திற்குள் உறுதியெடுத்துக் கொண்டான்.

தன் தந்தையின் கைப்பேசியை எடுத்து அந்த பாலிய காலத்து காதலி யாராக இருக்கும் என தேடத் தொடங்கினான் வினய்..

[iravoviyan]

02
அப்பாவின் ரகசியமும்... உடன் பிறவா சகோதரிகளும்...

---

வினய்

நான் வினய். என்னுடைய டிகிரி எக்ஸாம் எழுதிவிட்டேன். ரிசல்ட்டுக்காக காத்திருக்கிறேன். அப்பாவுக்கு நான் எம்பிஏ-வாவது முடிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை. ஆனால், அது நடக்கும் வாய்ப்புக்கள் ரொம்ப குறைவு. PG டிகிரி ரெகுலராக படிக்க, PG பாஸ் ஆக வேண்டுமே!

ரியல் எஸ்டேட் தொழில் செய்யும் செய்யும் அப்பாவுக்கு என்னை சிவில் இன்ஜினியராக்க ஆசை. எனக்கும் படிப்புக்கும் ஒத்து வராது என்று சொல்லியும் அவர் கேட்கவில்லை. ஒரு டிகிரியாஙது முடிப்பா என்று சொல்லாமல் ஆண் பெண் இருபாலரும் படிக்கும் கல்லூரிக்கு போகலாம். ஆண் / பெண் பசங்க கூட சேர்த்து ஊர் சுத்தலாம் என்ஜாய் பண்ணலாம் என்று சொல்லி என்னைக் கல்லூரிக்கு அனுப்பி வைக்கும் அளவுக்கு நானும் அப்பாவும் நெருக்கம்.

என் அப்பா விஜயன், அந்த காலத்து சிவில் இன்ஜினியர். அம்மா இறப்பதற்கு முன்பு வரையில் நெடுஞ்சாலைத் துறையில் பணிபுரிந்தவர். என்னை கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக வேலையை ராஜினாமா செய்தவர், அவரது தொடர்புகள் மூலம் காண்ட்ராக்ட் எடுத்து செய்ய ஆரம்பித்து, பொருளாதாரத்தில் இன்று ஒரளவுக்கு நல்ல நிலையில் இருக்கிறோம்.

அப்பாவுக்கும் எனக்கும் இருக்கும் பல ஒற்றுமைகளில் ஒன்று, எங்கள் நீட்சியான குடும்பம் எங்கள் மீது வைத்திருக்கும் பாசம். அவை, பணம் வந்ததால் உருவான திடீர் பாசம் இல்லை. காலம் காலமாக தொடர்பவை.

என் அப்பா வழி தாத்தாவுடன் பிறந்தவர்கள் 11 பேர். ஒரு பாட்டி தவிர, மீதி எல்லோரும் எங்கள் ஊரில் செட்டில் ஆனவர்கள். என் அப்பாதான் அவரது தலைமுறையின் முதல் ஆண் குழந்தை என்பதால் எல்லோருக்கும் அவர்மீது பாசம் அதிகம்.

அப்பாவுக்கு திருமணம் ஆகி பல வருடங்கள் ஆன பிறகே நான் பிறந்தேன். சிறுவயதில் அம்மாவை இழந்த காரணமோ, இல்லை நான் பிறந்த நேரத்தில் குழந்தை பெற்றிருந்த, சித்தி, அத்தை, அக்கா முறை உள்ளவர்கள் என அனைவரும் எனக்கு தாய்ப்பால் கொடுத்து வளர்த்து காரணமோ, என்மேல் எல்லோருக்கும் பாசம் அதிகம்.

அதற்கு சின்ன உதாரணம், என் அக்காக்கள் இருவர், (அப்பாவின் சொந்த தம்பி மகள்கள்) மற்றும் அத்தை மகள் ஒருத்தியும் என மூவரும் சேர்ந்து, நான்காவது மற்றும் ஆறாவது படிக்கும் போது என இரண்டு முறை என்னை தாக்கிவுட்டு, நீ ஊருக்கு வந்தாலே எங்களை யாரும் கண்டுக்க மாட்டேன்றாங்க என சொன்னதுண்டு.

சுருக்கமாக சொன்னால், என் சிறு வயதில், என்னை விட 2-3 வயது பெரியவர்களுக்கும், என் வயதை ஒத்தவர்களுக்கும் என்மேல் பொறாமை. மூன்று வயது இளையவர்களுக்கு என்னை ரொம்ப பிடிக்கும். அவர்கள் எல்லோருக்கும் எனக்கு கிடைக்கும் பொருட்களையும் தின் பண்டங்களையும் ஷேர் பண்ணிருப்பேன் என நினைகிறேன்.

பொதுவாக ஹாஸ்பிட்டலில் அட்மிட் ஆனால் யாருக்கும் சொல்ல வேண்டாம், ரொம்ப பதறிப் போய்டுவாங்க என அப்பா சொல்வார். ஆகையால் நானும் இப்போது அட்மிட் ஆகும் நேரங்களில் எதுவும் சொல்வது கிடையாது. ஆனால், இந்த முறை அப்படியில்லை. நிலமை ரொம்ப மோசம் என்பதால் என் சித்தப்பாவிடம் சொன்னேன்.

சிறிது நேரம் கழித்து ஃபோன் செய்த சித்தப்பா, நாங்க கிளம்பி வர்றோம். இனியாவ ஈவினிங் வர சொல்றேன். நீ ரெஸ்ட் எடு என்றார்.

இனியாவா என கொஞ்சம் கவலையுடன் கேட்டேன்.

அக்னி (இனியா)

இனியா என்றாலே எனக்குள் ஒரு பயம். என் அக்காக்களுடன் சேர்ந்து என்னைத் தாக்கிய அத்தை மகள்தான் இந்த இனியா. முதன் முறை என்னை அடித்த பிறகு உருவான பயம், இரண்டாவது முறை ரொம்ப இன்னும் அதிகரித்தது. என்னை அந்த அளவுக்கு அடித்தாள். என் அக்காக்கள் இருவரும் சேர்ந்து அடித்ததை விட அதிகம் அடித்தவள் இவள்தான்.  என்னை அடிக்கும் அந்த ஐடியாவை கொடுத்ததும் இவள்தான் என பின்னாளில் என் அக்கா சொன்னாள்.

இனியா எங்கள் குடும்பத்தில் என்னைத் தவிர எல்லோருக்கும் இனிமையானவள். ரொம்ப தைரியம் கொண்டவள். அதே நேரத்தில் ரொம்ப ஜாலியானவள். ஆனால், எனக்கு சிறு வயதில் உருவான பயம் அவளுடன் ஜாலியாக பேசிப் பழகும் ஆசையை அடியோடு மறத்துப் போகச் செய்தன.

இப்போது கூட, என்னைப் பார்த்தால், என்னை அடிக்க தயாராவது போல முஷ்டியை மடக்குவாள். என்னை டார்கெட் செய்து கிண்டல் செய்வாள். அவளுக்கு உன்மேல லவ் என யாரேனும் கிண்டல் செய்தாள். ஆண்கள் இருந்தால் "இவனா" என்பாள், பெண்கள் மட்டும் என்றால், "இவன்லாம் அந்த வேலைக்கு சரிபட்டு வரமாட்டான்" என என் காதுக்கு கேட்கும் அளவுக்கு என்னை அசிங்கப்படுத்துவாள். பதிலடி கொடுக்கும் எண்ணம் கொண்டு வாயைக் கொடுத்தால், ரொம்ப ரொம்ப அசிங்கப்படுத்துவாள். அவள் என்னை பார்க்கும் விதம் ஒருவித கோபத்தில் நெருப்பை கக்குவது போல இருக்கும். அதனால் அக்னி என்று என் காண்டாக்ட்டில் சேவ் செய்திருக்கிறேன்.

இந்த இனியா, என் அப்பாவின் நேரடித் தங்கை மகள் அல்ல. அப்பா வழி அத்தை மகள்கள் பல பேரில் ஒருத்தி. அவளது அப்பா அவள் பத்தாவது படிக்கும் போது இறந்துவிட்டார். சொத்துக்கள் உண்டு. ஆனால், கல்யாண டைம்ல வேணும்னா சொத்தை வித்துக்க, என மாமா இறந்த பிறகு அப்பாதான் இனியா மற்றும் அவளது தங்கைகளின் படிப்பை செலவை பார்த்துக் கொள்கிறார். எனக்குத் தெரிந்து சொந்த ஊரில் வாழும் எங்கள் குடும்பத்தில் இருக்கும் பெண்களில் முதன் முறையாக வெளியூர் வந்து தங்கிப் படிக்கும் பெண்ணும் அவள்தான்.

---

அன்று மாலை அக்னி காலிங் என ஃபோன் திரையில் பார்த்ததும், அய்யோ இவளா? வரமாட்டான்னு நினைச்சேன் என்ற எண்ணம்.

டேய் எங்க இருக்க. நான் வந்துட்டேன் என மிரட்டும் தொணியில் தான் கேட்டாள்.

அவளை நேரில் பார்த்த நேரம், என்ன சொல்லுவாளோ என்ற பயம்தான் எனக்குள் வந்தது.

ஆனால், அக்னி இன்று குளிர்ந்து உறைந்து போனது போல நடந்து கொள்ள ஆரம்பித்தது. முஷ்டியை மடக்காமல், என் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு ஆறுதல் சொன்னது.

மாமா இப்படி உன்னை பார்த்தாதான்டா இன்னும் கவலைப் படுவாங்க. போய் குளிச்சிட்டு நல்லா தூங்கு. லேட்டா வந்தா போதும் , நான் பார்த்துக்கிறேன் என ஆறுதல் சொன்னாள். இனியா ஏன் எல்லோருக்கும் இனிமையாக இருக்கிறாள் என எனக்கும் புரிந்தது.

எனக்கு அங்கிருந்து கிளம்ப விருப்பமில்லை. நான் அங்கேயே இருந்தேன்.

சிறிது நேரம் கழித்து, "லூசாடா நீ" என திட்டிக் கொண்டே, மெசேஜ் ஒன்றை காண்பித்தாள். "ரெண்டு வேன்" என அவளது தங்கை அனுப்பிய மெசேஜ்.

ஆஹா! அக்னி ஆரம்பிச்சுட்டா என்று நினைத்தேன்..

எதுக்குடா சின்ன மாமா கிட்ட சொன்ன? ரெண்டு வேன்ல கிழடு கட்டை எல்லாம் சேர்ந்து வருது. எந்த ஊர்லயாவது இப்படி வேன் பிடிச்சு ஹாஸ்பிட்டல்ல இருக்குறவங்கள பார்க்க வருவாங்களா? சரியான லூசு குடும்பம் என அக்னி கொதித்தது.

தகவல் தான் சொன்னேன்!

லூசு குடும்பத்துல பிறந்த உனக்கு இந்த லூசு குடும்பம் பத்தி தெரியாதா? லூசுப் பயலே! என திட்டினாள். அதைத் தொடர்ந்து மொபைலில் கொஞ்சம் பிசியாக இருந்தாள்.

சிறிது நேரம் கழித்து, காசு குடுத்துட்டு கிளம்புடா என்றாள்.

ஹம்.

அட்லீஸ்ட் குளிச்சிட்டு வா. நாத்தம் பிடிச்சவனே என நெஞ்சின் அருகில் முகர்ந்து பார்த்து, மூக்கின் அருகில் நாற்றத்தை தள்ளி விடுவது போல கையை அசைத்தாள்.

இங்க இருந்தா, இன்னும் டேமேஜ் பண்ணுவாள். அதற்கு முன் கிளம்ப வேண்டும் என நினைத்தேன். "குளிச்சிட்டு வர்றேன்" என சொல்லும் முன்பே .

குளிக்க தெரியாதா? குளிப்பாட்டி விடணுமா? என கிண்டல் செய்தாள்.

என்ன சொன்னாலும் சொல்லாவிட்டாலும் அடுத்தும் கிண்டலாக பதில் இருக்கும். "குளிச்சிட்டு வர்றேன்" என எழுந்தேன்.

ஒரு பொண்ணு, குளிப்பாட்டி விடுறேன்னு சொல்றேன். நீ என்னடான்னா "குளிச்சிட்டு வர்றேன்"னு சொல்றேன் என சிரித்தாள்.

காசு குடுத்துட்டு போ என்றவளிடம், டெபிட் கார்டை கொடுத்தேன். இங்க ரூம் இருக்கு, குளிச்சிட்டு வர்றேன் என கிளம்பினேன்.

"கொஞ்சம் தூங்கு. முகமெல்லாம் வீங்கிப் போய் இருக்கு" என்றாள்.

---

குளித்து முடித்த பிறகும் எனக்கு தூக்கம் வரவில்லை. வெயிட்டிங் ஏரியா வந்து அக்னியுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தேன்.

சிறிது நேரம் கழித்து சற்றும் எதிர்பாராத விதமாக "என்னை கல்யாணம் பண்ணிக்கிறியா" என்ற கேள்வியைக் கேட்டு அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கினாள்.

அக்னி : பயப்படாத டா. சும்மா சொல்லு.

இல்லை என தலையை அசைத்தான்.

அக்னி : மாமாவுக்கு உடம்பு சரியில்லாததால, சீக்கிரம் என்னை உனக்கு கல்யாணம் பண்ணி வைக்க சொல்லி, அம்மாவுக்கு ஏகப்பட்ட பிரஷர். ஆனால், என்கிட்ட வளர்ந்த புள்ளைங்க ரெண்டும், என்னால முடியாதுன்னு சொல்றாங்க.

ஓஹ்..!

அக்னி : எனக்கும் பிரஷர். பட் அம்மாவுக்கு ரொம்ப ஜாஸ்தி.

ஹம்.

அக்னி : உனக்கு என்ன தோணுத?

நீ என்ன சொன்ன?

அக்னி : என்ன சொல்லிருப்பேன்னு நினைக்கிற?

ஹம்.

அக்னி : சொல்லு?

அதேதான் என் பதிலும்..

அக்னி : ஹம். சின்னதுல ரெண்டுல ஒண்ண சொன்னா உடனே கட்டிப்பியே!

வினய் அவளை அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தான்.

அக்னி : எனக்கும் எல்லாம் தெரியும்.

அக்னிக்கு என்னவெல்லாம் தெரியும் என்று தெரியாததால், வினய் அமைதியாக இருந்தான்.

வினய், உன்கிட்ட ஒண்ணு சொல்றேன், தப்பா எடுத்துக்காத..

சொல்லு..

அக்னி : ரெண்டு தங்கச்சிகிட்டேயும், ரெண்டு பேரையும் கட்டிக்குவேன். ஆனா ஊரு ஒத்துக்காது. அதனால ரெண்டு பேர்ல ஒருத்திய கட்டிப்பேன்னு பேசிருக்க.

சாரி..

அக்னி : பொறுமையா கேளு..

ஹம்.

அக்னி : ரெண்டு பேரையும் கட்டிக்குற எண்ணம் இருந்தா பழகு. இல்லையா வேற ஐடியா (செக்ஸுவல்) இருந்தாலும் பழகிக்க. எனக்கு பிரச்சனையில்லை.

வினய் இன்னும் ஷாக் அடித்தது போல உணர்ந்தான்.

இப்படி ரெண்டு பேர்ல ஒருத்தின்னு பேசி, இன்னொருத்திய நரக வேதனையை அனுபவிக்க வச்சுராத.

ஹம்.

உன்னை குறை சொல்றதுக்காக சொல்லல. பட், ரெண்டு பேரும் உன்னை, அண்ணா அண்ணான்னு சொன்னாலும் ரெண்டு பேருக்கும் உன்மேல் ஆசை இருக்கு..

சாரி..

சும்மா சாரி கேட்காதடா. இங்க யாரு மேலயும் தப்பு இல்லை.

அக்னி தொடர்ந்து பே‌சினா‌ள். அவள் சொல்வதில் முழுக்க முழுக்க நியாயம் இருந்தது. ஆனால் என்னால் அவளிடம் தொடர்ந்து பேச இயலவில்லை. நான் கொஞ்ச நேரம், அமைதியாக இருந்தேன்.

ரூம் கீ குடு. நான் ரெஸ்ட் ரூம் போகணும் என எழுந்தாள்.

நான் என்னுடைய மெசேஜ்களை பார்த்தேன்.

நித்யா மற்றும் தன்யா இருவரும் உதட்டைக் குவித்து முத்தம் கொடுப்பது போல புகைப்படத்துடன். "அண்ணா நாங்களும் சென்னை வர்றோம். கவுன்சிலிங் முடியும் வரை சென்னையில உங்க வீட்ல இருப்போம்" என மெசேஜ் அனுப்பியிருந்தார்கள்.

நித்யா மற்றும் தன்யா விவகாரத்தில், ஏற்கனவே சில விஷயங்கள் எல்லை மீறியிருந்தன. அவை அக்னிக்கு தெரியுமா? தெரியாதா என்று வினய்க்கு தெரியாது.

நித்யா மற்றும் தன்யாவுடனான நெருக்கம் குறித்து வெளிப்படையாகப் பேசிச் சிக்கலைத் தீர்க்கத் துணிந்த அக்னியின் தைரியம் அவனுக்கு வியப்பை அளித்தது.

நித்யா மற்றும் தன்யா இருவரும் சென்னைக்கு வருகிறார்கள் என்றால் அப்பாவை பார்த்துக்கணும் என அத்தையை, சித்தப்பா கன்வின்ஸ் செய்திருப்பார். அத்தை பகல் நேரத்தில் ஹாஸ்பிட்டலில் இருந்தால், தன் தங்கைகளுடன் எல்லை மீறுவேன் என நினைத்து இப்படி பேசுகிறாளா??

என்ன இருந்தாலும், அக்னி சொன்னது நூறு சதவீதம் உண்மை. அதை மறுக்க இயலாது..

[iravoviyan]

03
அப்பாவின் ரகசியமும்... உடன் பிறவா சகோதரிகளும்...

---

நித்யா (நிழல்) மற்றும் தன்யா (தென்றல்)

"கவுத்து போட்டு அடிச்சாலும் ஆமை ஓடு உடையாது" இதுக்கு அர்த்தம் அதுதான என நிழல் (நித்யா) குரூப்பில் மெசேஜ் அனுப்பியிருந்தாள்.

"யோசிப்பது" போல ஒரு ஸ்மைலியை தென்றல் அனுப்பினாள்.

இருவருக்கும் என்னருகில் அக்னி இருக்கிறாள் எனத் தெரியாது என நினைக்கிறேன். தெரிந்திருந்தால் இப்படி மெசேஜ் அனுப்பியிருக்க வாய்ப்பில்லை.

---

தன்யா (தென்றல்)

இந்த அத்தையின் மூன்று மகள்களில், அழகானவள் இவள்தான். முகவெட்டிலும், விழிகளின் அமைப்பிலும் அக்னியின் அச்சு அசலான பிரதியாக இருந்தாலும், குணத்தில் அவளுக்கு முற்றிலும் மாறுபட்டவள் தன்யா.

தென்றலின் குளிர் காற்றைப் போல எந்தச் சூழலிலும் அமைதியானவள். அவளது அந்த மென்மையான அழகே ஒரு தனி வசீகரம். எப்போது பார்த்தாலும் முகத்தில் சுடர்விடும் ஒரு வெட்கம் கலந்த புன்னகை, அடக்கமான பார்வை, அவசரம் அறியாத நடனம் போன்ற நடை—இவை அனைத்தும் சேர்ந்து தன்யாவை ஒரு தேவதையைப் போலக் காட்டின.
[/size]

---

நித்யா (நிழல்)

நித்யாவின் தன் அக்காவைப் போல ஒரே மாதிரியான முக அமைப்பைக் கொண்டவள். கண்களில் எப்போதும் ஒரு குறும்பும், துடுக்குத்தனமும் மின்னும். அக்னி மற்றும் தென்றல் இருவரும் கலந்த ஒரு வசீகரமான ஆபத்து.

சில நேரங்களில், அக்னியைப் போல எதையும் ஒளிவுமறைவின்றிப் பேசும் தைரியமும், சுற்றியிருப்பவர்களைக் கலாய்க்கும் சுபாவமும் அவளை எப்போதுமே ஒரு துடுக்குத்தனமான துடிப்பான பெண்ணாகக் காட்டியது.

பெரும்பாலும் தன்யாவைப் போல யார் என்ன பேசினாலும் அமைதியாக கேட்டுக் கொண்டிருப்பாள்.

---

இரட்டையர்கள் இருவருமே ப்ளஸ் டூ முடித்துவிட்டு, தற்போது மருத்துவப் படிப்பிற்கான கவுன்சிலிங்குக்காக காத்திருக்கிறார்கள். மருத்துவராக வேண்டும் என்ற லட்சியத்துடன் படிப்பில் கவனம் செலுத்தினாலும், வாரத்திற்கு ஒருமுறையாவது அத்தை மொபைலில் இருந்து என்னை அழைத்து ஸ்பீக்கரில் போட்டு பேசுவார்கள். அந்த அளவுக்கு, அவர்களுக்கும் என்னைப் பிடிக்கும்.

சிறு வயதிலிருந்தே எனக்கு அக்னியைப் பிடிக்காது. ஊருக்கு செல்லும் நேரங்களில் என் பாட்டி மற்றும் சில உறவினர்கள், ரெண்டு (நிழல் & தென்றல்) பேரையும் கட்டிக்க என கிண்டல் செய்வதுண்டு. சிறு வயதில் எனக்கும் அந்த ஆசையும் உண்டு.

எனக்கு விவரம் பெரிதாக தெரியாத  காலங்களில், சிலர் பேசியதைக் கேட்டு, அவர்களிடம் செய்த சில விஷயங்களை இப்போது நினைத்தாலும் எனக்கு ரொம்ப ரொம்ப அசிங்கமாக இருக்கும்.

அதனால்தான் என்னவோ, விவரம் தெரிந்த காலத்திலிருந்து அவர்களிடமிருந்து சற்று விலகியே இருக்க விரும்பினேன். ஆனால் அது நடக்கவில்லை. .சுவரில் அடித்த ரப்பர் பந்து போலத்தான் எங்கள் உறவு அமைந்திருந்தது. எவ்வளவுதான் தூரமாக ஓட நினைத்தாலும், அல்லது அவர்களைத் தவிர்க்க முயன்றாலும், ஏதோ ஒரு விசை என்னை மீண்டும் அவர்கள் பக்கமே இழுத்து வந்து நிறுத்தும்.

சிறு வயது தவறுகளோ என்னவோ, அதன் பிறகு சிறிது சிறிதாக என்ஜாய் பண்ண பல வாய்ப்புக்கள் கிடைத்தும் அதை தவிர்த்தேன். ஆனால் நானும் இளைஞன் தானே! பல நேரங்களில், "பிளஸ் டூ முடிச்ச பிறகு, இப்படி எதாவது பேசுனீங்க, உங்களை" என்று மிரட்டல் விடுப்பது போல பேசுவதுடன் முடித்து விடுவேன்.

சில நேரம், ஐயோ அண்ணா என்பார்கள். சில நேரம் ப்ராமிஸ் கேட்பார்கள். இந்தச் சூழலில், "இரண்டு வாரங்கள் அவர்கள் எங்கள் வீட்டில் வந்து தங்குனால் என்ன ஆகும்?" என்ற கேள்வி என் மனதுக்குள் ஒரு எதிர்பாராத மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது.

அப்பா ஹாஸ்பிட்டல் ஐசியு-வில் இருக்கிறார் என்பதைத் தாண்டி, இரட்டையர்களை நினைத்தாலே உள்ளம் ஒரு கணத்திற்கு விவரிக்க முடியாத படபடப்பில் தத்தளிக்கிறது. ஒரே கூரையின் கீழ், நேருக்கு நேர் அந்த இரட்டையர்கள் வந்து நின்றால்.? அதுவும் அத்தை ஹாஸ்பிட்டலலும் நானும் இரட்டையர்கள் மட்டும் வீட்டில் என்றால்?

"என்ன ரெண்டு பேரையும் சேர்த்து.. ம்ஹூம். ம்ஹூம்" என என் மனதைப் படிந்தது போல கிண்டல் செய்தாள் அக்னி. நானும் சுய நினைவுக்கு திரும்பினேன்.

ரெண்டு பேரையும் எப்படிடா கரெக்ட் பண்ணுன என்ற அக்னியின் கேள்விக்கு என்னிடம் பதில் இல்லை.

சின்ன வயசுல நீங்க மூணு பேரும் பயங்கர நெருக்கம். ஆனா அது இப்படி ககன்டினியூ ஆகும்னு நினைக்கல என்றாள் அக்னி.

வினய் பதில் சொல்லும் முன்னே, "ஐ நோ, ஐ நோ" என்று தன் கண்களைச் சுருக்கி ஒரு குறும்பான சிரிப்போடு  தன் கேள்விக்கு தானே பதில் சொல்வது போல, "ரொம்ப ஸ்டிரிக்ட்டா இருந்துட்டோம" என்றாள்.

அக்னிக்கு பயந்து பசங்க யாரும் இருவரையும் நெருங்கியதில்லை. அக்னி காலேஜ் போன பிறகு, டாக்டர் கனவுடன் படிப்பில் மட்டுமே கவனம் செலுத்தியவர்கள், ஊரில் இல்லாத ஆண் என அதிகம் தொடர்பில் இரு‌ந்தது வினயுடன் தானே!

ரெண்டு பேரும் வர்றாளுங்க என சொன்ன பிறகு, மூஞ்சி சரியில்லை. அவளுகள ஏதோ பண்ண பிளான் பண்ற போல என ரொம்ப நேரம் கிண்டல் செய்தாள் அக்னி.

ஆனால், அதே நேரம், அவளுககிட்ட ரொம்ப ஓவரா எதாவது பண்ணுன, எல்லாத்தையும் வெட்டி எடுத்துடுவேன் பார்த்துக்க. நான் அவங்க அக்கா என வார்னிங்கும் கொடுத்தாள்.

அக்னியின் அந்த வார்த்தையில் பாசமும் இருந்தது, அதே சமயம் ஒரு கடுமையான எச்சரிக்கையும் கலந்திருந்தது. வினய்க்கு அவள் எதைச் சொல்கிறாள் என்பது நன்றாகவே புரிந்தது.

"சரியான ராட்சசி..." என்று மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டாலும், அக்னி அந்த இக்கட்டான சூழலில் தனக்கு ஒரு அரணாக நிற்பதை அவனால் மறுக்க முடியவில்லை. அவளது அந்த அதட்டல் வினய்யின் பதற்றத்தை சற்று குறைத்தது என்றே சொல்ல வேண்டும்.

இரவு நேரம் நெருங்க நெருங்க, மருத்துவமனை வளாகம் மேலும் பரபரப்பானது. ஊரிலிருந்து புறப்பட்ட அந்த 'இரண்டு வேன்' பயணிகளும் சென்னை மருத்துவமனைக்கு வந்து சேர்ந்தனர். பெரியவர்கள், உறவினர்கள் என வந்திருந்தாலும் வினயின் சித்தப்பா, அத்தை மற்றும் சிலரால் மட்டுமே வினயின் அப்பாவை பார்க்க முடிந்தது..

ஹாஸ்பிட்டல் வளாகத்தில் நுழைந்த நேரத்திலிருந்து, அண்ணா அண்ணா என தன் மருமகன் வினயுடன் பேசிக் கொண்டிருந்த தன்னுடைய மகள்களை அத்தை கவனிக்க தவறவில்லை.

"கவுன்சிலிங் போகும் போது அங்க போகணும், இங்க போகணும்னு இப்போவே பேசிட்டு இருந்தாளுங்க. மாமா இங்க ஐ.சி.யு-ல உயிருக்குப் போராடிட்டு இருக்காரு, இவளுகளுக்கு இதைப் பத்திலாம் கொஞ்சம்கூடக் கவலை இல்லை. எப்படியாவது கொஞ்சம் இவங்களைச் கண்டிச்சு வை! நீ சொன்னா கேப்பாளுக.." என்று அக்னியிடம் கடிந்து கொண்டாள் அவர்களின் அம்மா.

அம்மாவின் பேச்சில் இருந்த நியாயம் அக்னிக்குப் புரிந்தது. அப்பா இறந்த பிறகு ஒரு சிறு டூர் கூட சென்றிராதவர்கள், பல வருடங்களுக்குப் பிறகு முதல்முறையாக ஊரை விட்டு வெளியே வந்திருக்கும்போது இந்த நகரத்தைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் இருப்பதும் இயல்புதான்.

ஆனால், அந்த ஆசையைத் தாண்டி அங்கே ஆழமானதொரு சிக்கல் இருந்தது. இருவரும் வினயின் மீது தீராத காதல் கொண்டவர்கள். ஒருவேளை வினய் தன் தங்கைகளில் ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுத்தால், மற்றொருவர் தன் வாழ்க்கையை மொத்தமாக அழித்துக் கொள்வார்கள் என்பது அக்னிக்கு நன்றாகவே தெரியும். கல்லூரிக் காலத்தில் தன் தோழி ஒருத்தி சொன்ன வார்த்தைகள் அவள் நினைவுக்கு வந்தன—மருத்துவம் படிக்க வரும் பலரும் முதல் வருடத்திற்குள் தங்கள் கன்னித் தன்மையை இழந்துவிடுவதாகப் பேசிக் கொண்ட அந்த யதார்த்தம் அவள் மனதில் நிழலாடியது.

"எவனோ ஒருத்தன்கிட்ட ஃபர்ஸ்ட் டைம் என்பதைவிட , அவர்களுக்கு ரொம்பப் பிடிச்ச வினய் கூடவே... ஃபர்ஸ்ட் டைம்" என்றால் என்ன தவறு என்பதாலேயே,  வினய்யிடம் வெளிப்படையாக, "ரெண்டு பேரையும் கட்டிக்க முடியாது; ஆனா வேணும்னா என்ஜாய் பண்ணிக்கங்க, எனக்குப் பிரச்சினை இல்லை" என்று சொல்லியிருந்தாள்.

அம்மாவின் எச்சரிப்புக் குரல் ஓய்ந்ததும், அக்னி தன் கண்களால் தேடித் தன் தங்கைகள் இருவரையும் அருகில் அழைத்தாள். "என் கூட கேன்டீன் வரைக்கும் வாங்களேன்" என்றவள், அவர்களை மருத்துவமனை வெளியே ஒரு ஓரத்திற்கு அழைத்துச் சென்றாள்.

அங்கிருந்து அவர்கள் கிளம்பிய நேரம், இரட்டையர்கள் முகத்தில் தெரிந்த பயம் மற்றும் ஏமாற்றத்தை, வினய் கவனிக்கத் தவறவில்லை.

அக்னி நேராக விஷயத்திற்கு வந்தாள். "உங்க பிளான் என்னடி ரெண்டு பேருக்கும்?" என்றார் கறாரான குரலில்.

அக்காவுக்குப் பயந்த இரட்டையர்கள் இருவரும் தலைகுனிந்தபடி அமைதியாக இருந்தனர். எதையும் வாய் திறந்து பேசத் துணியவில்லை.

அக்னி பெருமூச்சு விட்டாள். தான் வினய்யிடம் பேசிய அத்தனை விஷயங்களையும், எந்தவித ஒளிவுமறைவும் இன்றி தன் தங்கைகளிடம் அப்படியே வெளிப்படையாகப் பேசினாள்.

இறுதியில், "என்ஜாய் பண்ணனும்னா பண்ணிக்குங்க. பட் நோ மேரேஜ் தாட்ஸ். அதை மட்டும் யோசிச்சீங்கன்னா, அது நம்ம குடும்பத்தை மொத்தமா அழிச்சிடும்!"
என்றாள் அக்னி.

நித்யாவும் தன்யாவும் ஒருவருக்கொருவர் அதிர்ச்சியுடன் பார்த்துக் கொண்டனர். எப்போதும் தங்களை அதட்டி உருட்டும் அதே அக்கா தான், இன்று அவர்களின் இரகசிய ஆசைகளையும் உணர்வுகளையும் புரிந்து கொண்டவள் போல இவ்வளவு வெளிப்படையாகப் பேசி, அதே நேரத்தில் ஒரு விசித்திரமான சுதந்திரத்தையும் வழங்குவாள் என்று அவர்கள் கனவிலும் எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார்கள்.

அப்பாவின் பாலிய காலத்துக் காதலி யார் என்ற சிந்தனையில் இருந்த வினயிடம், எல்லாரையும் வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போ, காலையில வா என பணித்தார் சித்தப்பா...

[iravoviyan]

04
அப்பாவின் ரகசியமும்... உடன் பிறவா சகோதரிகளும்...

---

அத்தை

வினயின் தாத்தாவினுடைய தம்பியின்  ஒரே மகள். அப்பாவை சிறு வயதில் இழந்தவள். வினயின் தாத்தா அவளுக்கும் அப்பா போல இருந்து அனைத்தையும் செய்தார். உள்ளூர் மாப்பிள்ளை. கல்யாணத்திற்கு பிறகு, தன் அம்மா வீட்டிலேயே இருந்து விட்டாள்.

அக்னி பிறந்த 30 நாளில் பிறந்த வினய் தாயை இழந்தவிட, அவனுக்கு அதிகமாக தாய்ப்பால் கொடுத்து தன்னுடைய இன்னொரு குழந்தை போல பார்த்துக் கொண்டவள்.

அக்னி, வினய் என இரண்டு குழந்தைகளை பார்த்துக் கொண்டவளுக்கு இரண்டு வருடங்கள் கழித்து இரட்டையர்கள் பிறந்தார்கள்.

அத்தையின் கணவர் (மாமா) இறந்த பிறகு, இளம் வயதிலேயே மூன்று பெண் குழந்தைகளுடன் நின்ற அவளது வாழ்க்கைப் போராட்டம் சாதாரணமானது அல்ல. எங்களைச் சுற்றியுள்ள உறவினர்கள் மத்தியில் அவளுக்கு ஒரு நல்ல தாயாக, பாசமான அத்தையாகத்தான் என் மனம் எப்போதும் மரியாதை கொடுத்துப் பார்த்திருக்கிறது.

வினய் மீது அவள் காட்டும் அக்கறையும், தன் பிள்ளைகளைப் போல அவனை அரவணைக்கும் குணம் எப்போதுமே நெகிழ்ச்சியடையச் செய்யும்.

எந்த விதமான பணக் கஷ்டம் வந்தாலும், யாரையும் அணுக மாட்டாள். வினயின் பாட்டி கொடுக்கும் தகவலின் அடிப்படையில், வினயின் அப்பா வற்புறுத்தியே உதவிகளை செய்துள்ளார். அந்த அளவுக்கு பிறரிடம் உதவிகள் கேட்பதை தவிர்ப்பாள்..

குடும்பத்துக்காகவே உழைக்கும் அவளது அந்த நற்குணமும், கனிவான முகமும், அன்பும் எல்லோரையும் ஈர்க்கக்கூடியது.

அத்தையை ஒரு தாயாகப் பார்த்தாலும், ஒரு இருபது வயது இளைஞனின் ரத்தம் எப்போதும் அப்படிப் புனிதமான சிந்தனையோடு மட்டும் நின்றுவிடுவதில்லையே!

ஜாக்கெட்டுக்குள்ளும் அடங்காமல் பொங்கி வழியும் பெருத்த மார்பகங்களும், பூரிப்பான இடுப்பு வளைவுகளும், நடக்கும் போது மிடுக்காக அசையும் அந்த வனப்பான பின்னழகும், ஒரு இளைஞனின் கண்களைத் திசைதிருப்பும் சக்தி கொண்டவை.

அவளது உடல்வாகும் வனப்பும் ஒரு மில்ஃப் (MILF) பெண் தரும் அத்தனை கவர்ச்சியையும் கொண்டிருந்தது. நடுத்தர வயதைக் கடந்தாலும், இன்னும் ததும்பும் இளமையுடன் இருக்கும் அவளது உடல் அமைப்பு பல இரவுகளில் வினயின் கற்பனையை பலமுறை தூண்டியிருக்கிறது. தன் மாமா அத்தையை ரொம்ப அனுபவிக்கவில்லை என்ற எண்ணத்தை அவனுக்கு கொடுக்கும்..

சுருக்கமாக சொன்னால், தன் அத்தையை பார்க்கும் நேரங்களில், இயற்கையின் ஈர்ப்பு விதியை வினயின் உடல் மீறத் தவறியதே இல்லை.


அத்தை, எப்போதாவது வினயை பாசமாக அணைத்து முதுகைத் தடவும்போதோ அல்லது கன்னத்தில் முத்தமிடும்போதோ, அவளது உடலின் மென்மையும், அந்தப் பெண்பால் வாசனையும் நரம்புகளில் மின்னலாய்ப் பாய்ந்து, அவனது அடிவயிற்றில் ஒருவித சூட்டைக் கிளப்பும்.

---

மருத்துவமனையிலிருந்து வினயின் வீட்டுக்கு செல்லும் வழியில், அத்தையின் மனமோ முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒரு உலகத்தில் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தது.

அண்ணனின் உடல்நிலையைத் தாண்டி, தன் மகள்கள் குறித்து சுய நலமாக சிந்திக்கும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டாள்.

அரசுக் கல்லூரி கிடைக்காமல் போனால்?

அண்ணன் உதவியில்லாமல் மகள்கள் இருவரையும் படிக்க வைக்க முடியுமா?

சொத்துக்களை விற்றால், அக்னிக்கு எப்படி கல்யாணம் முடிப்பது?

இரட்டையர்கள் படிப்புக்காக அனைத்தையும் விற்று, டாக்டராக ஆக்கினாலும், வரதட்சனை இல்லாமல் இந்த உலகத்தில் எத்தனை பேர் கல்யாணம் செய்வார்கள்? என தன் ஆசைகளையும், உடலின் தேவைகளையும் ஒரு பெட்டியின் அடி ஆழத்தில் பூட்டி வைத்துவிட்டு வெறும் 'தாய்' என்ற முகமூடியோடு மகள்களுக்காக மட்டுமே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் அந்த தாயின் மனம் பரிதவித்தது.

வாழ்க்கையின் வசந்த காலம் தொடங்கும் முன்பே கணவனை இழந்தவள். மூன்று பெண் குழந்தைகள், சமூகத்தின் கேலிப் பேச்சுகள், சொந்தக்காரர்களின் இரக்கப் பார்வைகள்—இவற்றுக்கு நடுவில் பல வருடங்களாக எந்த ஒரு ஆணின் ஸ்பரிசமும் இல்லாத அவளது உடல், இரவுகளில் தனிமையில் அனலில் தவிக்கும். ஒரு ஆணின் அரவணைப்புக்காகவும், ஆண்மையின் தொடுகைக்காகவும் ஏங்கும் அந்த ரகசியத் தாகம் அவளை அரித்துத் தின்னும். ஆனாலும், குடும்ப மானம், குழந்தைகளின் எதிர்காலம் என்ற எல்லைக்கோடுகள் அவளை எப்போதும் ஒரு விலங்கு போலப் பிணைத்து வைத்திருக்கும்.

தன் மகள்கள் விருப்பப்படி அவர்களை டாக்டராக படிக்க வைக்க முடியாவிட்டால்,
"தன் சொந்த ஆசைகளையெல்லாம் அடக்கி, ஒரு பத்தினியாக, உத்தமியாக வாழ்ந்து என்ன பயன்?

இந்த கட்டுப்பாடுகளுக்கும் தியாகங்களுக்கும் என்ன அர்த்தம் இருக்கிறது?" என்ற கசப்பான கேள்வி அவள் மனதிற்குள் எழுந்து அவளை மேலும் உலுக்கியது.

---

இரட்டையர்கள் இருவரும், வினயின் பாட்டிக்கு உதவி செய்த தருணங்கள் தவிர்த்து ஒவ்வொரு வினாடியையும் வினயுடனே செலவிட்டார்கள்.

அட்டையை போல வினயை இரட்டையர்கள் ஒட்டிக் கொள்வது வழக்கமாக நடக்கும் விஷயம் என்பதால் யாருக்கும் எந்த சந்தேகமும் இல்லை.

“ரெண்டு பேரையும் கட்டிக்க முடியாது; ஆனா வேணும்னா என்ஜாய் பண்ணிக்கங்க, எனக்குப் பிரச்சனையில்லை” என்ற அந்த வாசகம் என் காதுகளில் ரீங்காரமிட்டது.

அப்பா ஐ.சி.யு-வில் போராடிக்கொண்டிருக்கிறார் என்ற நிதர்சனம் ஒருபுறம் மனதை வாட்டினாலும், மறுபுறம் தன் அருகில் உட்கார்ந்திருந்த இரட்டையர்களின் உடல் வெப்பமும், அவர்களின் மூச்சுக்காற்றும் அந்தச் சூழலின் தீவிரத்தை வேறு ஒரு திசைக்கு மாற்றிவிட்டன.

ஆனால் சொந்தங்கள் தங்களை சூழ்ந்திருக்க வினய்யால் என்ன செய்ய இயலும்.?

ஒவ்வொரு நபராக தூங்க ஆரம்பிக்க, இரவு 11 மணியளவில் வினய்க்கும் கண்கள் சொருகின. அந்த வினாடியில் முழித்திருந்த அனைவருக்கும் குட் நைட் சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினான்.

அந்த வினாடியில் தன் தங்கைகளை பார்த்த அக்னிக்கு சிரிப்பு வந்தது. ஏனென்றால், குறைந்தபட்சம் வினய் கைகளைப் பிடித்தபடி ஆறுதல் சொல்லும் எண்ணம் இருந்திருக்கலாம் என்றே நினைத்தாள்.

வினய், ஒரு நிமிஷம்டா. வெயிட் பண்ணு  என அக்னி எழுந்தாள்.

இரட்டையர்கள் இருவருக்கும் வயிறு பற்றிக் கொண்டு வருவது போன்ற எண்ணம்.

நான் டாய்லெட் போய்ட்டு வர்றேன். அதுக்கு பிறகு கதவ லாக் பண்ணிக்க என வினய் காதில் சொன்ன அக்னி, "நீங்களும் வாங்கடி" என தங்கைகளையும் அழைத்தான்.

வினய் அறைக்கு செல்ல எதிர்பார்த்து காத்திருந்த இரட்டையர்கள் இருவருக்கும் பயங்கர சந்தோஷம். ஆனால், வினய் ஹாலிலேயே இருக்க, ஒவ்வொரு அடியும் இருவருக்கும் வலித்தது.

அக்னி தன் தங்கைகளை அழைத்துக்கொண்டு தன் அறைக்குள் நுழைந்த அந்த வினாடி, வினய்க்கு ஒருபுறம் ஏமாற்றமாகவும், மறுபுறம் ஒருவித நிம்மதியாகவும் இருந்தது. இரட்டையர்களின் அந்தத் தீவிரமான ஈர்ப்பும், அக்னியின் கண்டிப்பான எச்சரிக்கையும் அவனது மூளையில் மாறி மாறி மோதிக் கொண்டிருந்தன.

இந்த ரூம் போனா என்னடி என தன் குரலை எழுப்பினாள் அத்தை.

பரவாயில்லை அத்தை என ஷோபாவில் உட்கார்ந்தான் வினய்.

அவனது தலையைத் தடவி, "எதையும் யோசிக்காத! நல்லா தூங்கு. அப்பாவுக்கு ஒண்ணும் ஆகாது" என்று ஆறுதல் சொன்ன அத்தையின் கண்கள் கலங்கியிருந்தன.

ஒண்ணு உன்கிட்ட கேட்கவா வினய்?

சொல்லுங்க அத்தை.

அப்பாவுக்கு இப்படி இருக்குறதால, அக்னிய உனக்கு கல்யாணம் பண்ணி வைக்க சொல்லி ஃபேமிலில நிறைய பிரஷர். உனக்கு என்ன தோணுதுப்பா?

என்ன அத்தை சொல்றீங்க என்பதைப் போல வினய் சிரித்தான்.

ரெண்டு பேரையும் (வினய் / அக்னி) என் புள்ளை மாதிரியே வளர்த்தேன். எனக்கு அதுல உடன்பாடு இல்லை. ஆனா, உங்களுக்கு ஓகேன்னா எனக்கும் ஓகே என்றாள்.

அக்னி என்ன சொல்றா அத்தை..

அத்தை சிரித்தாள்.

படு கேவலமாக அக்னி எதையும் சொல்லியிருப்பாள் என்பதை வினய் புரிந்து கொண்டான்.

சரிப்பா.. போய் தூங்கு. டோர் லாக் பண்ணிக்க. இல்லைன்னா சின்னது ரெண்டும் தூங்காம வந்து பேசிட்டே இருக்கும்.

சரி அத்தை என சொன்ன வினய் தன் அறைக்கு சென்றான். ஹாலில் இருந்தால், கல்யாணம் குறித்து தொடர்ந்து ஏதேனும் கேள்விகள் வரலாம் என நினைத்தே அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.

கட்டிலில் அக்னி மற்றும் தென்றல் இருவரும் உட்கார்ந்திருந்தார்கள்.

எங்க வீட்டு ஹாலை விட, உங்க ரூம் பெருசு அண்ணா என்றாள் தென்றல்.

நிழல் டாய்லெட்டை விட்டு வெளியே வந்த பிறகு அக்கா தங்கை மூவரும் அவனை கிண்டல் செய்தார்கள். அக்னிதான் அவனை பெரும்பாலும் கலாய்த்தாள். இரட்டையர்கள் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

ஐந்து நிமிடங்கள் கழித்து அக்னி டாய்லெட் செல்ல, இரட்டையர்கள் இருவரும் வினய்யை கட்டிபிடித்தார்கள். ஆளுக்கு ஒரு கையைப் பிடித்தபடி அக்னி வெளியே வரும் வரையில் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

வெளியில் வந்த அக்னி மூவரையும் ஏற இறங்கப் பார்த்தாள்.

மூணு பேர் முளியும் சரியில்லை. என்ன திருட்டு வேலை பார்த்தீங்க என போட்டு வாங்க முயற்சி செய்தாள்.

தென்றல் முகம் வாடுதை கவனித்த அக்னி, சற்று பலமாக சிரித்தாள்.

டேய், நீ தரையில படுத்துக்க. நாங்க மூணு பேரும் பெட்ல படுத்துக்குறோம் என்றாள்.

வினய் வாசற் கதவைப் பார்த்தான்..

நான் இங்க இருக்கும் போது, யாரும் உள்ள வரமாட்டாங்க என வினய் தலையில் தட்டிவிட்டு வாசற் கதவை நோக்கி நடக்க, பை அண்ணா என இரட்டையர்களும் தங்கள் அக்காவை பின் தொடர்ந்து சென்றார்கள்.

[iravoviyan]

05
அப்பாவின் ரகசியமும்... உடன் பிறவா சகோதரிகளும்...

---

மறுநாள் காலை 6 மணியளவில் நிழல் எழுந்த நேரம் அவளது அம்மாவை காணவில்லை. அவளது நெஞ்சம் குறுகுறுத்தது.

அம்மா கிச்சனில் வேலை செய்து கொண்டிருக்கும் நிலையில் வினய் ரூமுக்கு செல்ல ஆசை. தனியாக சென்றால் எதுவும் கேள்விகள் வருமோ என்ற பயத்தில் தென்றலை எழுப்பிப் பார்த்தாள். ஆனால் அவள் எழுந்திரிக்கவில்லை..

அந்த அறையில் தூங்கிய உறவினர் ஒருவர் டாய்லெட்டுக்குள் நுழைய, அந்த வாய்ப்பை பயன்படுத்திக் கொள்ள நினைத்த நிழல் பாத்ரூமுக்கு போவது போல வினய் அறைக்குள் நுழைந்தாள்.

குப்புற படுத்திருந்த வினய்யை சீண்டிப் பார்க்க ஆசைப்பட்டாள். ஆனால், அதே நேரத்தில் அவனை தொல்லை செய்ய விரும்பவில்லை.. அமைதியாக பாத்ரூம் சென்று திரும்பினாள்.

டாய்லெட் சென்ற நேரம் குப்புற படுத்திருந்த வினய், இப்போது ஒருக்கழித்து படுத்திருந்தான்.

வினய்யின் கைகள் தூக்க கலக்கத்தில் தன் தொடை இடுக்கில் சொறிந்த நேரம், விடியற்காலை விறைப்பு நிலையில் இருந்த அவனது சுண்ணி வடிவத்தைப் பார்த்த நிழலின் உடலில் பல்வேறு உணர்ச்சிகள் ஓடின. அவளது இதயம் வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது. கண்கள் அந்தக் காட்சியிலிருந்து விலக மறுத்தன.

நிழலின் தொண்டை உலர்ந்தது. அவள் கைகள் தானாகவே இறுகின. உள்ளே ஏதோ ஒரு வெப்பம் பரவியது. அவள் மெல்ல நெருங்கினாள். மூச்சு வாங்காமல் நின்று, அந்தக் காட்சியை இன்னும் அருகில் இருந்து பார்த்தாள். வினய்யின் முகம் அமைதியாக இருந்தது. இமைகள் அசைவதில்லை. உதடுகள் சற்று பிரிந்திருந்தன.

இதுவரையில் விறைப்பு நிலையில் இருக்கும் சுண்ணியை நேரில் பார்த்திராத நிழல், அதை பார்க்க ஆசைப்பட்டாள். ஆனால், பயம் ரொம்ப அதிகமாக இருந்தது.

வினய்யின் கை மீண்டும் சற்று அசைந்தது. தொடை இடுக்குக்குள் அழுத்தி, அந்த விறைப்பை மெல்ல அழுத்தியது போல் தோன்றியது. நிழலின் கன்னங்கள் சிவந்தன. அவள் உதடுகளைக் கடித்தாள்.

“இப்போது போக வேண்டும்…” என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொண்டாள். ஆனால் கால்கள் அசையவில்லை. அவள் மீண்டும் ஒருமுறை அந்தக் காட்சியைப் தன் மனதுக்குள் பதிவு செய்து கொண்டாள். பின்னர் மெல்லப் பின்வாங்கி, அறையை விட்டு வெளியேறினாள்.

கதவை மெதுவாக மூடிய பிறகுதான் அவள் மூச்சை விட்டாள். நெஞ்சு இன்னும் வேகமாகத் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. தான் தூங்கிய அறையை நோக்கி செல்லும்போது அவளது உடல் இன்னும் அந்த உணர்ச்சியில் மூழ்கியிருந்தது.

நிழல் தண்ணீர் குடித்தாள். ஆனால் தொண்டை இன்னும் உலர்ந்தே இருந்தது.

தென்றல் இன்னும் தூங்கிக்கொண்டிருந்தாள். நிழல் தன் அவளருகில் படுத்தாள். கண்களை மூடினாள். ஆனால் மூடிய கண்களுக்குள் வினய்யின் அந்தக் காலை விறைப்பு மட்டும் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

அவள் மெல்லத் தன் தொடையை அழுத்தினாள்.  ஏதோ ஒரு தேவை எழுந்தது. ஆனால் இப்போது எதுவும் செய்ய முடியாது என்பதால் தன் ஆசைகளை அடக்கிக் கொண்டாள்.

காலையில் தென்றல் எழுந்தவுடன் அவளிடம் விஷயத்தை சொன்னாள் நிழல்.

ட்ரெஸ் தூக்கி பார்த்திருக்க வேண்டியது தான என கிண்டல் செய்தாள் தென்றல்..  இருவரும் எதையோ பேசி சிரிப்பதை கவனித்த அக்னி என்னவென்று கேட்க, இரட்டையர்கள் திருதிருவென முழித்தார்கள்.

"எல்லாரும் கிளம்புற வரைக்கும் அடக்கி வாசிங்கடி" என இருவரையும் வார்ன் செய்தாள் அக்னி.

---

காலையில் எழுந்த வினய், அப்பாவின் நண்பரான டாக்டர் செழியன்' அனுப்பியிருந்த மெசேஜை பார்த்தான்.

அத்தையுடன் ஹாஸ்பிட்டல் சென்ற வினய், அவனது சித்தப்பாவுடன் டாக்டரை சந்தித்தான்.

டாக்டரின் முகத்திலும், குரலிலிலும் எந்தவிதமான தனிப்பட்ட உணர்ச்சியோ அல்லது குடும்ப நண்பருக்கான பரிவோ இருக்கவில்லை; முற்றிலும் ஒரு மூத்த தலைமை மருத்துவருக்குரிய தொழில்முறைச் செய்தி மட்டுமே வெளிப்பட்டது.

"வாங்க.. உட்காருங்க என சித்தப்பாவிடமும், உட்காரு வினய் என வினய்யிடமிம் சொன்ன டாக்டர் செழியன், நேரடியாகவே விஷயத்திற்கு வந்தார்.

"ஒரு சீனியர் டாக்டரா, அஸ் அ புரொஃபெஷனலா நான் உங்ககிட்ட சில விஷயங்களை ஒளிவுமறைவில்லாம பேசி ஆகணும். உன் அப்பாவோட கேன்சர் நிலைமை ரொம்பவே அட்வான்ஸ்டு ஸ்டேஜ்ல இருக்கு. மல்டிபிள் ஆர்கன் ஃபெயிலியர் ஆக ஆரம்பிச்சிருச்சு. ஐ.சி.யு-ல நாம எவ்வளவுதான் லைஃப் சப்போர்ட் கொடுத்தாலும், அவர் குணமடையுறதுக்கான வாய்ப்பு இல்லை . இதுதான் கசப்பான உண்மை."

வினய் அமைதியாகத் தலைகுனிந்தான். ஏற்கனவே எதிர்பார்த்த ஒன்றுதான் என்றாலும், மருத்துவரின் வாயிலிருந்து அப்படிக் கேட்கும்போது நெஞ்சு அடைப்பது போல் இருந்தது.

டாக்டர் தொடர்ந்து பேசினார். "இப்போ இருக்கிற சூழல்ல, இந்த ஐ.சி.யு பெட் மற்றும் வெண்டிலேட்டர் சப்போர்ட்ங்கிறது, காப்பாற்றப்படக்கூடிய வேறொரு தீவிர நோயாளிக்கு ரொம்பவே அவசியமானது. ஒரு மெடிக்கல் ப்ரொஃபெஷனலா, என்னால இந்த பெட்டை இன்னும் பல நாட்களுக்கு இப்படி ஹோல்டு பண்ணி வைக்க முடியாது."

"வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டு போனாலும் அவருக்கு கன்டின்யூயஸா வெண்டிலேட்டர், ஆக்சிஜன் வசதி, அப்புறம் ஐ.சி.யு செட்டப் தேவைப்படும். அதை நம்ம ஹாஸ்பிட்டலோட அட்மின் டீம் மற்றும் ஹோம் ஹெல்த்கேர் பார்ட்னர்ஸ் மூலமா அரேஞ்ச் பண்ணித் தருவாங்க. வெண்டிலேட்டர், பேஷன்ட் மானிட்டர் அப்புறம் மத்த எக்யூப்மெண்ட்ஸை வாடகைக்கு எடுத்து வீட்லயே ஐ.சி.யு செட்டப் பண்ணிடலாம். அதுக்கு ஆகுற செலவு மற்றும் அட்மிஷன் டிஸ்சார்ஜ் நடைமுறைகளை அட்மின் டீம் உன்கிட்ட ஃபாலோ-அப் பண்ணுவாங்க."

வினய் அமைதியாக இருந்தான். சித்தப்பா வாக்குவாதம் செய்வது போல பேசினார்.

"இன்னொரு விஷயம் சார். உங்க அண்ணன் சுயநினைவோடு இருந்தப்போ, ஹாஸ்பிட்டல் ஐ.சி.யு-ல வச்சு உயிரை விடுறதை விட, தன் கடைசி நாட்களைத் தன் சொந்த வீட்ல, அமைதியான சூழல்ல கழிக்கணும்னுதான் விரும்பினாரு. ஒரு நோயாளியா அவரோட விருப்பமும் அதுதான்."

மருத்துவர் சொன்ன சொன்ன இந்த விஷயம் வினயின் மனதைத் தொட்டது. மருத்துவமனையின் குளிரூட்டப்பட்ட ஐ.சி.யு அறையில், குழாய்களுக்கும் மெஷின்களுக்கும் நடுவே சுருங்கிப்போகாமல், வீட்டிற்குச் செல்ல வேண்டும். தன் பாலிய கால காதலியுடன் கடைசி நாட்களை செலவிட வேண்டும் என்ற தந்தையின் இறுதி விருப்பம் அவன் நினைவுக்கு வந்தது.

நேற்று வரை தன் தந்தையிடம் கோபித்துக்கொண்டு வெளியேறிய குற்றவுணர்ச்சி மீண்டும் மேலெழுந்தாலும், "அப்பாவை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்வதுதான் சரி" என்ற முடிவுக்கு வந்தான்.

தன் அண்ணன் கடைசி நாட்களை வீட்டில் கழிக்க விரும்பியதை அவரது வாயாலேயே அறிந்திருந்தாலும், அவனது சித்தப்பாவுக்கு அதில் துளியும் விருப்பம் இல்லை.

ஆனால், "நீங்க சொல்றது சரிதான் டாக்டர். அப்பாவை வீட்டிற்கே கூட்டிட்டு போயிடுறேன்..." என்றான் வினய் திடமான குரலில்.

"குட் டிசிஷன் வினய்," என்றார் டாக்டர் செழியன்.

"சரிங்க டாக்டர், ரொம்ப நன்றி," என்று கூறிவிட்டு அறையிலிருந்து வெளியேறினான் வினய். மருத்துவமனையின் அட்மின் பிரிவு அதிகாரிகள் வினயைத் தொடர்புகொண்டு, வீட்டிற்கான ஹோம் ஐ.சி.யு (Home ICU) மற்றும் வெண்டிலேட்டர் வாடகை ஒப்பந்தங்களைப் பேசினர்.

வீட்டில் உபகரணங்களைப் பொருத்தும் குழு என அனைத்தும் அடுத்த சில மணி நேரத்திற்குள் சுறுசுறுப்பாக ஏற்பாடு செய்யப்படத் தொடங்கின...

---

மதிய உணவுக்கு வீட்டுக்கு வந்தான் வினய். அத்தை குடும்பம் மற்றும் பாட்டி தவிர உறவினர்கள் அனைவரும் ஊருக்கு கிளம்பிய நிலையில், சோகமாக இருந்த வினய்யின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு அவனுக்கு சமாதானம் சொன்னாள் அக்னி. அதைப்பார்த்த இரட்டையர்கள் இருவருக்கும் பொறாமையில் கண்ணில் நீர்த் தேங்கியது. தங்கள் அக்கா வினய்யுடன் நெருங்குதை தங்கைகள் இருவரும் விரும்பவில்லை..

இரவு ஹாஸ்பிட்டல் கிளம்பிய நேரம், வினய்யின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு மீண்டும் சமாதானம் சொன்னாள் அக்னி. ஹாஸ்பிட்டல் வரவா என்று கேட்ட நேரம், இரட்டையர்களுக்கு கிட்டத்தட்ட உயிர் போய் திரும்பி வந்த நிலை தான்.

வினய் மட்டும் ஹாஸ்பிட்டல் செல்ல, கொஞ்சம் நிம்மதியாக உணர்ந்தார்கள்.

அவன் கைய தான பிடிச்சேன். அதுக்கு ஏண்டி உங்க முகம் அப்படி போகுது என தன் அம்மா வீட்டுக்கு வரும் வரையில் தன் தங்கைகள் இருவரையும் வறுத்தெடுத்தாள் அக்னி.

நான் திரும்பவும் சொல்றேன். என்ஜாய் பண்ணுங்க. லவ் பண்ணாதீங்க. கல்யாணம் அது இதுன்னு நினைச்சி எதாவது பண்ணுனீங்க, நானே அவன கல்யாணம் பண்ணிப்பேன்.உங்களைத் தவிர எல்லாரும் ஓகே சொல்வாங்க என இன்னொரு குணமடையும் சேர்த்தே போட்டாள் அக்னி..

[iravoviyan]

06
அப்பாவின் ரகசியமும்... உடன் பிறவா சகோதரிகளும்...

---

மறுநாள் மாலையே, வீட்டில் அனைத்து மருத்துவ வசதிகளும் தயார் செய்யப்பட்டன. மருத்துவமனையின் அட்மின் டீம் மற்றும் ஹோம் ஹெல்த்கேர் ஊழியர்கள் இணைந்து, போர்ட்டபிள் வெண்டிலேட்டர், பேஷன்ட் மானிட்டர், ஆக்சிஜன் கான்சென்ட்ரேட்டர் மற்றும் ஐ.சி.யு படுக்கை என அனைத்தையும் கச்சிதமாகப் பொருத்தி முடித்தனர்.

சிறிது நேரத்தில், சிறப்பு ஆம்புலன்ஸ் மூலமாக வினயின் தந்தை விஜயன் வீட்டிற்கு அழைத்து வரப்பட்டு, அந்த ஹோம் ஐ.சி.யு அறையில் கவனமாக மாற்றப்பட்டார். மருத்துவமனையின் குளிரூட்டப்பட்ட சூழலை விட, சொந்த வீட்டின் உணர்வு அனைவரது மனதிற்கும் ஒரு சிறிய நிம்மதியைத் தந்தது.

அதற்கு அடுத்த நாள்...

விஜயனைக் கவனித்துக் கொள்வதற்காகப் புதிதாகத் திருமணமான நர்ஸ் ஒருவர் பகல் ஷிஃப்ட்டிற்கு நியமிக்கப்பட்டிருந்தார்.

மதிய வேளையில், தந்தை தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் அறையில், அந்த நர்ஸ் தன் கணவருடன் அலைபேசியில் ரகசியமாகவும் கொஞ்சலாகவும் பேசிக் கொண்டிருந்தார். புதிதாகத் திருமணமான தம்பதிகளுக்கே உரித்தான அந்தச் சிலிர்ப்பான உரையாடல்களும் லேசான சிரிப்பொலிகளும் அந்த அறையின் அமைதியில் மெலிதாக ஒலித்தன.

திடீரென, கவனிப்புப் பணியில் ஈடுபட்ட அந்த நர்ஸ் பேரதிர்ச்சி அடைந்தார். சுயநினைவற்று மரணப் போராட்டத்தில் இருக்கும் விஜயனுக்கு, விறைப்பு (Erection) ஏற்பட்டிருந்தது. அதைவிட அதிர்ச்சி, நீண்ட நேரமாகியும் அது இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பவே இல்லை.

பதறிப்போன நர்ஸ், உடனடியாக வெளியே ஓடிவந்து வினயிடம் விஷயத்தைக் கூறி டாக்டருக்கு ஃபோன் செய்யுமாறு கேட்டுக்கொண்டார்.
வினய் பதற்றத்துடன் உடனடியாக டாக்டர் செழியனைத் தொடர்புகொண்டு நிலைமையை விவரித்தான்.

டாக்டர் செழியன் மிக நிதானமாக, ஒரு மருத்துவ விளக்கமளித்தார். "வினய், இதைப் பார்த்துப் பயப்படவோ அல்லது தவறாக நினைக்கவோ தேவையில்லை. மனித மூளை தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்து கோமா அல்லது சுயநினைவற்ற நிலையில் இருந்தாலும், தண்டுவடத்தின் அனிச்சைச் செயல் (Spinal Reflex) காரணமாகச் சுற்றியிருக்கும் சில ஒலிகளையோ உணர்வுகளையோ உடல் அறியாமலேயே கிரகித்து இப்படி நடக்க வாய்ப்பிருக்கு. இதை மருத்துவத்துல 'பிரியாபிசம்' (Priapism) அப்படின்னு சொல்வோம். கேன்சர் தாக்கம் மற்றும் இரத்த ஓட்டக் கோளாறு காரணமாக நரம்புகளில் இரத்தம் முடங்கிப்போய், அந்த விறைப்பு இயல்பு நிலைக்குத் திரும்ப முடியாமல் லாக் ஆயிடும். இது அவரோட இறுதி நேர நரம்பு மண்டலக் கோளாறின் அறிகுறிதான்" என்று விளக்கினார்.

ஃபோனை வைத்த வினய், டாக்டர் சொன்ன பிரியாபிசம் பற்றிய மருத்துவ விளக்கத்தை அப்படியே ஹாலில் நின்றிருந்த அத்தையிடம் கூறினான்.

அத்தையின் முகத்தில் ஒரு வினாடி விவரிக்க முடியாத ஷாக்குகள் தோன்றி மறைந்தன. அது அதிர்ச்சியா, கவலையா அல்லது ஒரு பெண்ணின் ஆழமான ஏக்கத்தின் பிரதிபலிப்பா என்று வினயால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

அக்னி கல்லூரிக்கு சென்றிருக்க, இரட்டையர்கள் இருவரையும் தன் அண்ணன் இருக்கும் அறைக்குள் நுழைய விடாமல் தடுப்பதே பெரிய வேலையாக இருந்தது. தன் அண்ணனை தன்னுடைய இரட்டையர்கள் அந்த நிலையில் பார்ப்பதை அவள் விரும்பவில்லை. வினய்யும் ஏதேதோ காரணங்களை சொல்லி சமாளித்தான்.

கிட்டத்தட்ட ஒரு மணிநேரம் கடந்த நிலையில் தன் அப்பாவை மீண்டும் ஹாஸ்பிட்டல் கூட்டிச் செல்லப் போவதாக தன் அத்தையிடம் சொன்னான் வினய்.

"நீ கொஞ்சம் வெளியவே இருப்பா வினய்..." என்று மெல்லிய குரலில் சொன்ன அத்தை, அந்த நர்ஸையும் வெளியே அனுப்பிவிட்டு, தமையன் விஜயன் இருக்கும் அந்த ஹோம் ஐ.சி.யு அறையின் கதவை உள்ளிருந்து தாழிட்டுக் கொண்டாள்.

சிறிது நேரம் கழித்து... அறையின் கதவு திறந்தது.

அத்தை அமைதியாக வெளியே வந்தாள். அவளது முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியும் இல்லை. வினய் உள்ளே சென்று பார்த்தபோது, தந்தையின் உடல் நிலை முற்றிலும் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பியிருந்தது! அந்த விறைப்பு அடங்கி இயல்பாக இருந்தது.

வினய் உறைந்துபோனான்! அவனால் நடப்பதை நம்பவே முடியவில்லை. மூளையே வெடித்துவிடும் போல் இருந்தது.

"கடவுளே... ஒரு சொந்தத் தங்கை... தன் கூடப் பிறந்த அண்ணனுக்கு எப்படி இப்படி ஒரு விஷயத்தைச் செய்ய முடியும்? கதவை மூடிக்கொண்டு உள்ளே என்ன நடந்திருக்கும்?" என்று எண்ணியபோது அவனது உடம்பில் ரத்தம் உறைந்து போனது.

அத்தை மீது இதுவரை அவன் மனதில் இருந்த பிம்பம் நொடிப் பொழுதில் சிதைந்து, முற்றிலும் வேறு ஒரு கோணத்திற்கு மாறியது. ஒரு தாயாக, பாசமான அத்தையாகப் பார்த்த அதே பெண்ணை, இப்போது அவனது மனம் ஒரு பெண் என்ற பார்வையிலும், அவளது அடக்கப்பட்ட விகாரமான தேவைகளின் வெளிப்பாடாகவும் பார்க்கத் தொடங்கியது.

அத்தையிடம் இதுபற்றி நேரடியாகக் கேட்டுவிட வேண்டும் என்று அவன் மனம் துடித்தது. ஆனால், அவனால் எதுவுமே செய்ய இயலவில்லை. ஏனென்றால், இரட்டையர்கள் ஒரு கணமும் அவரை விட்டு விலகாமல், எப்போதும் அவனைச் சுற்றியே வட்டமடித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

அதே சமயம், அத்தையாலும் தன் மருமகன் வினயின் கண்களை நேருக்கு நேர் சந்திக்க முடியவே இல்லை.

இருவருக்கும் இடையே ஒரு பயங்கரமான, விவரிக்க முடியாத மௌனச்சுவர் எழுந்து நின்றது.

அத்தையின் முகத்தில் தெரிந்த அந்தத் தவிப்பும், கூச்சமும், வினயின் மனதில் மேலும் பல கேள்விகளைப் புயலாகக் கிளப்பின..

மாலை நேரம்... அக்னி கல்லூரி மற்றும் பிற வேலைகளை முடித்துவிட்டு வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தாள்.

வீட்டின் ஹாலில் நுழைந்தபோதே ஒருவித விவரிக்க முடியாத கனத்த அமைதி அவளை வரவேற்பது போல இருந்தது. சாதாரணமாக இருக்கும் அந்தச் சூழலில் ஏதோ ஒரு அசம்பாவிதம் அல்லது பதற்றம் நிலவுவதை அவளது கூர்மையான கண்கள் உடனே கண்டுபிடித்தன.

அம்மாவின் முகத்திலும், வினயின் முகத்திலும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொள்ள முடியாத ஒருவிதத் தயக்கமும் குற்றவுணர்ச்சியும் படர்ந்திருப்பதை அவள் கவனித்தாள்.

"என்ன விஷயம்? மாமாவுக்கு எதும் பிரச்சனையா என்று கேட்டாள் அக்னி.

ஆனால், இருவரும் "ஒன்னுமில்லையே..." என்று எதையோ மறைப்பது போல சமாளித்தனர்.

அக்னி விடுவதாக இல்லை. உடனே தன் தங்கைகள் இருவரையும் தனியாக அழைத்து விசாரித்தாற், "மதியம் என்ன நடந்துச்சு? உங்க அண்ணனுக்கும் அம்மாவுக்கும் நடுவுல என்ன பிரச்சனை?" என்று துருவித் துருவிப் பார்த்தாள். ஆனால், மதியம் ஹோம் ஐ.சி.யு அறைக்குள் நடந்த அந்த அதிர்ச்சிகரமான நிகழ்வு கொஞ்சமும் அறியாத அந்த இரட்டையர்கள் விழித்தார்கள்; அவர்களுக்கும் எதுவும் தெரியவில்லை. அக்னிக்கு எந்தத் துப்பும் கிடைக்கவில்லை.

இதற்கிடையில், இரவு நேரப் பணிக்குரிய (Night Shift) புதிய நர்ஸ் வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தாள். பகலில் பணிபுரிந்த நர்ஸ் அவளிடம், அன்று மதியம் விஜயனுக்கு ஏற்பட்ட விபரீதமான உடல் நிலை மாற்றம் குறித்தும், பிரியாபிசம் (Priapism) பிரச்சினை குறித்தும் விளக்கிக் கூறினாள்.

"ஒருவேளை இந்த விறைப்பு தொடர்ச்சியா நாலு மணி நேரத்திற்கு மேல நீடிச்சா, உடனே ஹாஸ்பிட்டல் கொண்டு போக வேண்டியிருக்கும்... கேர்ஃபுல்லா பாத்துக்கோங்க" என்று அந்த பகல் ஷிப்ட் நர்ஸ் எச்சரித்துவிட்டுச் சென்றாள்.

அருகில் நின்றிருந்த அக்னியின் காதுகளில் இந்த வார்த்தைகள் தெளிவாக விழுந்தன!

அந்த ஒரு நொடியில், அக்னியின் மூளையில் மின்னல் வெட்டியது போல எல்லாப் புதிர்களும் துண்டு துண்டாக ஒன்றிணைந்தன. இப்போது அம்மாவும் வினய்யும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொள்ளக் கூடத் தயங்கி நிற்பதற்கான காரணம் மாமாவின் விறைப்பு நிலை என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.

இரவு படுக்கையில் கவிழ்ந்தும், வினய்யின் மூளை ஓய்வெடுக்க மறுத்தது.

"எனக்குத் தாயாக, பாசமான அத்தையாக இருக்க வேண்டியவள், தன் அண்ணனின் அந்த இக்கட்டான நிலையைப் போக்கச் செய்த செயல்... அது வெறும் தற்காலிகமான கடமையா? இல்லை, அவளுக்குள்ளும் புதைந்து கிடந்த ஏதோ ஒரு மறைக்கப்பட்ட இச்சையின் வெளிப்பாடா?"

கேள்விகள் அலை அலையாக வந்து அவனது மனதை வாட்டின. எந்தக் பக்கமும் தீர்வு கிடைக்காமல், குழப்பமும் கலக்கமுமாக அந்த இரவைக் கடந்தான் வினய்...

[iravoviyan]

07
அப்பாவின் ரகசியமும்... உடன் பிறவா சகோதரிகளும்...

---

அத்தை

என் அண்ணனின் விறைப்பு நிலை குறித்து டாக்டரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தான் வினய். இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பாருங்க. சரியாகவில்லையெனில் ஹாஸ்பிட்டல் கூட்டிட்டு வரச் சொன்னதாக சொன்னான் வினய்.

விறைப்பு நிலையில் இருக்கும் உறுப்பை சரி செய்ய முதலில் என்ன முயற்சி செய்ய வேண்டும் என எல்லோருக்கும் தெரிந்தது தானே!

என் அண்ணனை இந்த சின்ன விஷயத்துக்காக ஹாஸ்பிட்டல் அழைத்துச் செல்வதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை. கை வேலை செய்தால் சரியாகிவிடும் என்ற எண்ணம் எனக்கு! ஆனால், புதிதாக கல்யாணம் முடிந்த நர்ஸ், வினய் என் பெரியம்மா என யாரிடம் நான் கேட்க முடியும்? நானே முயற்சி செய்வது என முடிவெடுத்தேன். கை வேலை செய்வது ஒன்றும் எனக்கு புதியதல்லவே!

நான் அந்த ஹோம் ஐ.சி.யு அறைக்குள் நான் நுழைந்தபோது, என் மனதுக்குள் எந்தவிதமான விகாரமான எண்ணங்களோ அல்லது தவறான நோக்கமோ துளியளவும் இருக்கவில்லை.

பால் தேங்கி நிற்கும் நேரத்தில் முலைக்காம்பில் வலியைப் போலவே இருக்கும் என்ற எண்ணம். வேறு யாரிடமும் கேட்க இயலாத நிலையில், ஒரு சகோதரியாக, ஒரு அவசியமான மருத்துவத் தீர்வாக மட்டுமே நான் பார்த்தேன்.

மருத்துவர்கள் சொல்லியபடி, அந்த நரம்புத் தளர்ச்சி மற்றும் இரத்த ஓட்டக் கோளாறால் அவன் உடல் படும் அவஸ்தையை வெளியில் சொல்ல முடியாது. அதுவும் சுயநினைவு இல்லாமல் கோமாவில் இருப்பவனால் என்ன சொல்ல முடியும்?

நர்ஸ் வெளியில் நின்றுகொண்டிருக்க, அந்த இக்கட்டான கணத்தில் என் அண்ணனை அந்த மரண வேதனையிலிருந்து விடுவிக்கும் ஒரு அவசியமான உதவியாகத்தான் நான் அதைச் செய்தேன். என் மனசாட்சியின்படி நான் செய்தது தவறு அல்ல; ஒரு உடன்பிறந்தவனைத் தாங்கும் தார்மீகக் கடமை என்றே என்னை நான் சமாதானப்படுத்திக் கொண்டேன்.

ஆனால்... நேரம் செல்லச் செல்ல, வினய் என்னை உற்றுநோக்கும் அந்தப் பார்வை என் நெஞ்சை அடைத்தது. இதுவரை தன் தாயாக, பாசமான அத்தையாக என்னைப் பார்த்த அவனது கண்கள், இப்போது என்னை வேறு ஒரு கோணத்தில் பார்ப்பதை அவனது அமைதியான முகமும் பார்வையும் எனக்கு உணர்த்தின. அந்தப் பார்வையில் இருந்த கேள்விகளும், ஊடுருவல்களும் என்னைச் சுட்டெரித்தன. அவன் அப்படி பார்ப்பது முதன்முறை அல்ல.

ஒரு குறிப்பிட்ட வயதுக்கு மேல் எல்லா ஆண்களும் செய்யும் விசயத்தை அவன் செய்வதுண்டு. ஒருவேளை இன்று அவனது பார்வை எனக்கு வித்தியாசமாக தெரிகிறதோ என்னவோ என்ற குழப்பம் முதலில் வந்தாலும், நேரம் செல்லச் செல்ல, "ஒரு அண்ணனுக்கு தங்கை செய்யும் காரியமா?", "செக்ஸ்க்காக ரொம்ப ஏங்கிப் போய் இருக்காங்க", "நமக்கு செய்ய மாட்டாங்களா" என்ற அர்த்தங்களை அவன் பார்வைகள் மூலம் கேட்பதைப் போல இருந்தது. அதன் விளைவு, என்னால் அவனது பார்வையை அன்று தூங்கச் செல்லும் வரையில் எதிர் கொள்ள இயலவில்லை.

வினய் அவனது அறையிலும், அக்னி, தென்றல் & நிழல் மூவரும் ஒரு அறையிலும், நானும் பெரியம்மாவும் இன்னொரு அறையிலும் முந்தைய இரவு தூங்கினோம். இன்று அப்படித்தான்.

நான் தூங்கச் சென்ற நேரம், என் பெரியம்மா, "தப்பா நினைக்காதம்மா..  அவன் வயசு அப்படி" என எனக்கு ஆறுதல் கூறினாள்.

எங்கள் ஊரைப் பொறுத்தவரை, நானும் என் பெரியம்மாவும் (வினய்யின் பாட்டி) எப்போதுமே நெருக்கமானவர்கள், அன்பாகப் பேசிக்கொள்பவர்கள் என்பது மட்டும்தான் தெரியும். ஆனால், எங்களுக்கிடையேயான அந்த உறவு சாதாரணமானதல்ல; ஒரு தாய்க்கும் மகளுக்கும் இடையேயான பிரிக்க முடியாத, யாருக்கும் புரியாத ஒரு ஆழமான பந்தம் அது. என் வாழ்வின் ஒவ்வொரு இக்கட்டான கட்டத்திலும் என் நிழலாக, அரணாக நின்றவள் அவள்.

முன்பு ஒரு காலத்தில், எங்கள் ஊரில் எப்போதுமே எங்களைப் பற்றிப் பல பேச்சுகள் உண்டு. வினயின் தாத்தாவுக்கும், என் அம்மாவுக்கும் (அதாவது தாத்தாவின் தம்பி மனைவிக்கும்) இடையே தொடர்பு இருந்ததாக ஊரே சலசலத்த காலங்கள் அவை.

"தன் கணவன் தன் தம்பியின் மனைவியுடன்..." என்று கேலி பேசியவர்களின் வாய்கள், பிற்காலத்தில் என்னை வினயின் பாட்டி தன் சொந்த மகளைப் போல மார்போடு அணைத்து வளர்த்ததை உணர்ந்து வியந்துபோயின.

பொதுவாக, தன் கணவன் இன்னொரு பெண்ணுடன் உறவு கொண்டிருந்தால், அந்தப் பெண்ணின் மகளை எந்த மனைவியாவது தன் சொந்தக் குழந்தையாக ஏற்பாளா? உலகியல் நியதிகளுக்கு முற்றிலும் மாறான அந்த உறவின் ஆழத்தையும், பாட்டியின் பெருந்தன்மையையும் ஊராரால் எப்போதுமே புரிந்து கொள்ள முடிந்ததில்லை. ஆனால், அந்த அன்பின் நிழலில்தான் நான் இவ்வளவு காலம் வாழ்ந்து வந்தேன்.

என்னை அவர்களே வளர்த்துக் கொள்வதாககவும், என் அம்மாவை மறுமணம் செய்து கொள்ளச் சொல்லியும் வற்புறுத்தினார்களாம். என் அம்மா மறுமணம் செய்து கொள்ளவில்லை.

ஆனால், என்னை தங்கள் மகள் போல பெரியப்பா மற்றும் பெரியம்மா வளர்த்தாலும்,நான் வயசுக்கு வந்த காலங்களில் என் பெரியப்பா மற்றும் என் அம்மாவின் கள்ளத் தொடர்பு குறித்து சந்தேகம் இல்லாமல் இல்லை. ஆனால், எனக்குத் தெரிந்து என் பெரியம்மா அருகில் இல்லாமல் ஒருநாள் கூட எங்கள் வீட்டுக்குள் வந்திராத என் பெரியப்பாவை சந்தேகம் கொள்வது சரியில்லை. ஆனால், ஒருவேளை த்ரீசம் செய்திருப்பார்களோ என்றும் நினைத்ததுண்டு.

ஆனால் என் பெரியப்பா போல அண்ணன் அப்பழுக்கற்ற நபர் அல்ல. எனக்கு விவரங்கள் தெரியாத காலங்களில் என்னிடம் அத்து மீறியிருக்கிறான். அவை அனைத்தும் எனக்கு நியாபகம் இல்லை. ஆனால், அவன் செய்த சில விஷயங்கள் தவறானவை எனப் புரிந்த நேரம், எனக்கு செக்ஸ் மீது இருந்து ஆர்வத்தால் அவனிடம் எதிர்பார்த்தேன். என்ன இருந்தாலும் பெரும்பான்மையான நபர்களுக்கு முதல் செக்ஸூவல் ஈர்ப்பு வருவது குடும்ப உறுப்பினர்களிடம் தானே!

நானும் அண்ணனும், எனக்கு விவரம் தெரியாத காலத்தில் நடந்த விஷயங்கள் பற்றி பேசியதில்லை.. ஆனால், ரொம்ப நாள் குழந்தை இல்லாமல் இருந்தவன், சாமியார் ஒருவர், தவறுகளுக்கு மன்னிப்பு கேள் என சொன்ன காரணத்தால் என் காலில் விழுந்து மன்னிப்பு கேட்பான். அவனுக்குத் தெரிந்து என்னைத் தவிர வேறு யாருக்கும் எந்த காலத்திலும் எந்த தீங்கும் செய்தது கிடையாது என்றான்.

---

பாட்டி

என் மூத்த மகன் (வினய்யின் அப்பா), என் மகளுக்கு (அக்னியின் அம்மா) செய்த விஷயங்களை எந்த ஒரு தாயாரும் ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டாள். நான் முதலும் கடைசியாகவும், அன்று அவன் கன்னத்தில் அறைந்தேன்.

கன்னித் தன்மையை எடுப்பது தவிர்த்து எல்லாவிதமான தவறான விசயங்களையும் செய்திருக்கிறான் என்பதை என் மகளின் வாயால் தெரிந்து கொண்டேன்.

என் மகளுக்கு என்னவென்று புரியாத வயதில் நடந்த அந்த விஷயங்களால், அவள் மனதளவில் பாதிக்கப்படாமல் பார்த்துக் கொண்டேன்.

இன்று என்ன நடந்தது என தெரிந்து கொள்ள ஒருவர் ராக்கெட் நிபுணராக இருக்கத் தேவையில்லை.

என் பேரன் வினய்யின் பார்வை சரியில்லை என்பதும் என் மகளை அந்த பார்வை கூச்சம் அடைய வைக்கிறது என்பதும் எனக்குப் புரிந்தது.

அப்பன் என் மகளிடம் என்றால் பேரன் என் பேத்திகளிடம் அத்து மீறி என்னிடம் சிக்கிக் கொண்டான். என்ன செய்ய? அவன் வயசு அப்படி. என் மகன் அளவுக்கு விஷயங்கள் முத்திப் போகவில்லையென்றாலும், தவறு தவறுதானே! கடைசியாக அவனிடம் நான் கண்டிப்புடன் நடந்து கொண்டது அன்றுதான்.

அன்று உருவான அதே எண்ணம் தான் எனக்கு இன்றும் , நாளையும் இது தொடர்ந்தால், பேரனிடம் பேசித்தான் ஆக வேண்டும். வேறு வழியில்லை. பேசாமல் அமைதியாக கடந்து சென்றால் எல்லைகள் மீறும். அது யாருக்கும் நல்லதல்ல. குறிப்பாக சம்மந்தபட்ட நகர்களில் ஒருவருக்கு அந்த விஷயத்தில் விருப்பங்கள் துளியும் இல்லையென்றால்.

---

அக்னி

நர்ஸ்கள் பேசிக் கொண்டிருந்ததை கேட்ட எனக்கு எனக்கு நடந்தது என விவரங்களை கேட்டுத் தெரிந்து கொள்வதைவிட மாமாவுக்கு எவ்ளோ பெருசு, வினய்க்கு எவ்ளோ பெருசு என்ற எண்ணம் உருவாக, எனக்கு என் மீதே கோபம் வந்தது.

---

தென்றல் & நிழல்

எங்களிடம் என்ஜாய் பண்ணுங்க.. பட் கல்யாண தாட்ஸ் வேணாம்னு சொன்ன அக்கா, வினய் அண்ணாகிட்ட நெருக்கமா இருக்குறது எங்களுக்கு பிடிக்கவே இல்லை.

எங்க குடும்பத்துல எல்லாரும் அக்னி அக்காவ, வினய் அண்ணாவ கல்யாணம் பண்ண சொல்றாங்க. எல்லார்கிட்டேயும் வேண்டாம், முடியாதுன்னு சொல்லிட்டு இங்க அண்ணா கூட நெருக்கமா இருக்கா.

அதே மாதிரி, வினய் அண்ணாகிட்ட என்ன சொன்னான்னு தெரியலை. அவங்களும் நாங்க சென்னை வந்ததுல இருந்து சரியா பேசவே இல்லை. மாமாவுக்கு உடம்பு சரியில்லாம இருக்குற காரணத்தால இவ்வளவு அவாய்ட் பண்ண மாட்டாங்க. அக்னி அக்கா ஏதோ டபுள் கேம் ஆடுறாங்க. அக்காகிட்ட எதுவும் கேட்கவும் முடியாது. அவளுக்கு கோபம் வந்தா அவ்ளோதான். அதனால நாளைக்கு அண்ணன்கிட்ட நேரடியா கேட்குறதுன்னு முடிவு பண்ணிட்டோம்.

---

வினய்

தென்றல் மற்றும் நிழல் இருவருமே மேட்டர் தவிர்த்து இருவரும் நான் என்ன கேட்டாலும் செய்வார்கள். அவர்களின் முலைகளைப் பிடிக்கவோ அல்லது முத்தம் கொடுக்கவோ முன் அனுமதி தேவையில்லை..

அக்னி பேசுவதைப் பார்த்தால், முலைகளைப் பிடிக்கவும் அல்லது முத்தம் கொடுக்க அனுமதி கேட்டால் சம்மதிக்க வாய்ப்பு உண்டு என்றே தோன்றுகிறது.

ஆனால் எந்த வாய்ப்பும் இல்லாத என் அத்தை என் அப்பாவுக்கு என்ன செய்தாள்? அதே மாதிரி எனக்கும் செய்ய மாட்டாளா என்ற எண்ணம் ஓட,  "எட்டாக்கனிக்கு கொட்டாவி விட்டவன்" கதையாக, என்னை மகனைப் போல பாவிக்கும் அத்தையை நினைத்து சுய இன்பம் செய்தேன்!

[iravoviyan]

08
அப்பாவின் ரகசியமும்... உடன் பிறவா சகோதரிகளும்...

---

மறுநாள் காலை, அக்னி கல்லூரிக்குக் கிளம்பிச் சென்ற சிறிது நேரத்திலேயே, அம்மாவும் பாட்டியும் மற்ற வேலையில் மும்முரமாக இருக்க, இதான் சரியான சமயம் என்று இரட்டையர்கள் இருவரும் வினயின் அறைக்குச் சென்றனர்.

உள்ளே நுழைந்தவர்கள் நேரத்தை வீணடிக்காமல், "அண்ணா... என்னாச்சு உனக்கு? நாங்க சென்னைக்கு வந்து இத்தனை நாளாகியும் நீ எங்கிகிட்ட சரியா பேசவே மாட்டேங்குற. நாங்க இங்க வந்திருக்கிறது உனக்குப் பிடிக்கலையா? இல்லை, நாங்க இங்க வந்தது உனக்குத் தொல்லையா இருக்கா?" என்று தென்றல் மற்றும் நிழல் இருவருமே இயல்பான மென்மையான குரலில் ஆனால் ஏமாற்றம் கலந்த கலக்கத்துடன் கேட்டார்கள்.

வினய் அவர்களைச் சமாளிக்க முயன்றான். "அப்பாவோட உடல்நிலை சரியில்லாம இந்த நிலையில இருக்காரு. வீட்ல இந்த ஐ.சி.யு செட்டப், நர்ஸ் வர்றதுன்னு மனசு முழுதும் அதுலயே இருக்கிறதாலதான் என்னால சரியா பேச முடியல..." என்று தன் தந்தையின் உடல்நிலையை மட்டுமே காரணமாகச் சொல்லி சமாளிக்கப் பார்த்தான்.

ஆனால் இரட்டையர்கள் அதை நம்பத் தயாராக இல்லை.

நிழல் தன் கண்களைச் சுருக்கிவிட்டு, கோபமும் ஏக்கமும் கலந்த குரலில், "பொய் சொல்லாத அண்ணா! மாமாவுக்கு உடல்நிலை சரியில்லாம இருக்கிறது உண்மைதான், அதுக்காக எங்ககிட்ட பேசுறதையே கம்ப்ளீட்டா நிப்பாட்டிடுவியா? வேற ஏதோ காரணம் இருக்கு..." என்று நேரடியாகவே வெடித்துத் தள்ளினாள்.

"அப்படிலாம் ஒன்னுமில்லடி..." என வினய் மறுத்தான்.

"அப்போ அக்னி அக்கா ஏதாச்சும் உன்கிட்ட சொன்னாளா? அவதான் எங்ககிட்டயும் கண்டிப்பா இருக்கா, உன்கிட்டயும் எங்களை விலகி இருக்கச் சொல்லி ஏதாவது சொன்னாளா?" என்று நிழல் விடாமல் துளைத்தாள்.

"அவலாம் ஒன்னும் சொல்லல... நீங்களா எதையாவது கற்பனை பண்ணிக்காதீங்க" என்று வினய் தொடர்ந்து மறுத்துவிட்டான்.

கொஞ்சம் கூட அமைதியாக இருக்க முடியாத நிழல், திடீரென்று கோபமும் அழுகையும் தொண்டையை அடைக்க, "உனக்கு இப்போ எங்க மேல சுத்தமா பாசமில்ல. அக்னி அக்காதான் உனக்குப் பிடிச்சிருக்கு. வீட்ல இருக்கிற எல்லோரும் சொல்ற மாதிரி அவளையே நீ கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறதாலதான் எங்ககிட்ட பேசுறதை விட்ருட்ட, அப்படித்தானே?" என்று அழத்த் தொடங்கிவிட்டாள்; அவளது கண்களில் இருந்து கண்ணீர் தாரைதாரையாக வழியத் தொடங்கியது.

நிழல் அழுவான் என வினய் சிறிதும் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. அந்த அழுகையைப் பார்த்ததும் பதறிப்போன வினய், அருகில் சென்று அவளது கையைப் பிடித்து, "அப்படிலாம் ஒன்னும் இல்லடி... நீ நினைக்கிறதெல்லாம் தப்பு" என்று ஆறுதல்படுத்த முயன்றான்.  ஆனால், அவள் சமாதானமாகாததால், அப்படியே அவளது கையில் ஒரு முத்தம் கொடுத்து, "நீங்க நினைக்கிறதெல்லாம் தப்பு, அக்னிய கல்யாணம் பண்ற ஐடியா எதுவும் இல்ல" என்று சத்தியம் செய்வது போலச் சொன்னான்.

அதைப் பார்த்த தென்றலும் தனக்கும் அதே போல முத்தம் வேண்டும் என்று தன் கையை நீட்டினாள். வினய் தயங்காமல் தென்றலின் கையையும் பிடித்து முத்தமிட்டான்.

ஆனால் நிழல் விடவில்லை. "நான் கையில் கிஸ் கேக்கல..." என்று கூறிவிட்டு, நெஞ்சை நிமிர்த்தி, முலைகளை எதாவது பண்ணு என்பதைப் போல வினய்க்கு நெருக்கமாக கட்டிலில் உட்கார்ந்தாள்.

வினய் தர்மசங்கடமாக, "இப்பதான்டா எந்திரிச்சேன்... இன்னும் பிரஷ் கூட பண்ணல..." என்று தயங்கினான்.

ஆனால் இரட்டையர்கள் இருவரும் ஒரே குரலில், "அதெல்லாம் ஒன்னும் பிரச்சினையில்லை அண்ணா..." என்று சொல்லிவிட்டு இன்னும் நெருங்கி வந்தனர்.

வினய் மறுத்தான். "இல்லடா, பிரஷ் பண்ணிட்டு வர்றேன்...நீங்க போங்க.. " என்று விலகப் பார்த்தான்.

உடனே நிழல் அவன் கண்ணைப் பார்த்து உருக்கமாக, "நீ அக்னியை கல்யாணம் பண்ணிக்க மாட்டேன்னு சொல்றது உண்மைன்னா... ஏற்கனவே சொன்ன மாதிரி, இப்பவே எங்கள ஏதாவது செய்..." என்று தன் விருப்பத்தை வெளிப்படையாகக் கேட்டாள்.

வினய் அதிர்ச்சியுடன், "ஷூவரா?" என்று கேட்டான்.

இருவரும் தீவிரமாகத் தலையசைத்தனர்.
அதே வினாடியில், வெளியே ஹாலில் இருந்து பாட்டியின் குரல் இரட்டையர்களின் பெயரைக் கூப்பிட்டது.

---

"இதோ வரோம் பாட்டி..." என்று கத்திக்கொண்டே கதவைத் திறந்து,
அவர்கள் வெளியே சென்ற பிறகுதான் வினய் பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டான். நெஞ்சில் அடித்த அந்தப் படபடப்பு அடங்க சிறிது நேரம் பிடித்தது.

ஆனால், அது வெறும் இடைநிறுத்தம் மட்டும்தான். கொஞ்ச நேரத்திலேயே நிலைமை மேலும் தீவிரமானது.

அண்ணா, பாட்டி கூப்பிடுறாங்க என தென்றல் சொல்ல, வினய் பிரஷ் பண்ணிட்டு வர்றேன் என்றான்.

சிறிது நேரத்தில், வினய் ஹாலுக்கு வந்துபோது, அங்கு இரட்டையர்கள் சற்று தள்ளி முகத்தைத் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு நின்றிருந்தார்கள்.

பாட்டி தன் மங்கிய கண்களால் வினய்யை ஊடுருவப் பார்த்தாள். முகத்தில் எந்தச் சலனமும் இல்லாமல், நேராக விஷயத்திற்கு வந்தாள். "உனக்கு அக்னியைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிற விருப்பம் இருக்கா இல்லையா?" என்று நேரடியாக கேட்டாள்.

அங்கே நின்றிருந்த இரட்டையர்கள் இருவரின் கண்களிலும் ஒரு எதிர்பாராத மின்னல் வெட்டியது. இருவரும் வினய்யின் பதிலுக்காக மூச்சைப் பிடித்துக் கொண்டு காத்திருந்தனர்.

வினய் சற்றும் தாமதிக்காமல், நேராகப் பாட்டியின் கண்களைப் பார்த்துக் கொண்டே, "இல்லை பாட்டி... எனக்கு அக்னியை கல்யாணம் பண்ணிக்கிற ஐடியாவெல்லாம் இல்ல..." என்று திட்டவட்டமாக மறுத்துவிட்டான்.

அவன் அப்படி சொன்னதைக் கேட்டதும், இரட்டையர்களின் முகத்தில் சட்டென்று ஒரு நிம்மதியும் சிறு புன்னகையும் மலர்ந்தது. ஆனால், பாட்டியின் முகம் இறுகியது.

"சரி... நீங்க எல்லாரும் போங்க. வினய் கூட நான் தனியா கொஞ்சம் பேசணும்..." என்று சொல்லிவிட்டு, இரட்டையர்களை பாட்டி அங்கிருந்து அனுப்பி வைத்தாள்.

அவர்கள் நகர்ந்த பிறகு, பாட்டி தன் பேரனிடம் பேசத் தொடங்கினாள்.

"நீ என்ன நெனைச்சிட்டு இருக்க வினய்? உன் மனத்துல என்னதான் ஓடுதுன்னு எனக்குத் தெரியாதுன்னு நினைக்கிறியா? நீ ஏன் அத்தையை தப்பான எண்ணத்தில் பார்க்குற" என்று பாட்டி ஆரம்பித்தபோதே வினய்யின் உடம்பில் மின்சாரம் பாய்ந்தது போல இருந்தது.

"அவ உதவி செய்தா. அவகிட்ட எந்தத் தப்பான எண்ணமும் கிடையாது. ஆனா, அவ பண்ற உதவியை நீ வேற ஏதோ ஒரு விகாரமான பார்வையோட பாக்குறதும், அவளைத் தப்பா நினைக்கிறதும் முட்டாள்தனம். அவ உனக்குத் தாய் மாதிரி! அவகிட்ட உன் பார்வை ரொம்ப ஓவரா போகுது. உன்னோட இந்தத் தப்பான செய்கையும் பார்வையும் இனிமே உங்க அத்தை பக்கம் திரும்பக் கூடாது. புரியுதா?" என்று பாட்டி சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும் ஊசியாக வினய்யின் நெஞ்சில் இறங்கின.

வினய்க்கு அசிங்கமாகப் போய்விட்டது. 'அத்தை நம்மளைப் போட்டுக் கொடுத்துட்டாங்களா? இல்லை பாட்டியே எல்லாவற்றையும் கவனித்துவிட்டாளா?' என்ற எண்ணம் ஓடியது. அங்கே ஒரு நிமிடம் கூட நிற்க முடியாமல், முகம் கவிழ்ந்த நிலையில், "சரி பாட்டி..." என்று முணுமுணுத்துவிட்டு அங்கிருந்து அவசரமாக வெளியேறினான்.

அவன் அங்கிருந்து தப்பித்து ஓடினாலும், அவனது மனமோ அத்தை தன்னைப்பற்றி பாட்டியிடம் எல்லாவற்றையும் மாற்றிச் சொல்லிவிட்டாள் என்ற குற்றவுணர்ச்சியிலும் கோபத்திலும் கொதித்தது.

சிறிது நேரம் கழித்து, வீட்டில் காலை உணவு முடிந்தது. தனக்கு மற்றும் வீட்டில் இருப்பவர்களுக்கு சில அத்தியாவசியப் பழங்கள் மற்றும் ஜூஸ் வாங்க வெளியே செல்ல வேண்டிய அவசியமிருந்தது.

வினய் கிளம்பத் தயாரானதும், இரட்டையர்கள் இருவரும், "நாங்களும் வரோம் அண்ணா..." என்று அவனுடன் ஒட்டிக்கொண்டனர்.

முதலில் அத்தை "நீங்க எங்கேயும் போக வேணாம்" என்று திட்டினாள்.

ஆனால், பாட்டி குறுக்கிட்டு, "இருக்கட்டும் விடுடி... கொஞ்ச நேரம் காத்து வாங்கிட்டு வரட்டும்..." என்று அனுமதி கொடுத்துவிட்டாள்.

வினய்யுடன் நிழலும் தென்றலும்  வெளியே கிளம்பினர்.

---

வினய்க்கு அக்னிய கல்யாணம் பண்ணிக்க விருப்பம் இல்லை. சின்னதுல ஒண்ண கண்டிப்பா கட்டிப்பான். ஆனா, ஒருத்திய கட்டுனா இன்னொருத்தி நிலமை, ரொம்ப பயமா இருக்கு என தன் மகளிடம் பேசினாள்.

ரெண்டு பேரையும் கவனமா பார்த்துக்க. இங்க நாம கெஸ்ட். இவளுக ரெண்டு பேரும் துரு துருன்னு அவன சுற்றியே வர்றாளுங்க. அவன் வேற வயசுப் பையன். இது அவன் வீடு. பயம் இல்லாம எதையாவது பண்ணிட போறான் என எச்சரிக்கை விடுத்தாள்.

தெரியும்மா (பெரியம்மா). அதனால தான் அக்னி இங்க தங்குறா..

ரெண்டு டாக்டரும் அவன சோதனை பண்ற முடிவுல இருக்காளுங்க என பாட்டி மற்றும் அத்தை இருவரும் கிண்டலாக பேசி சிரித்தார்கள்..

---

இரட்டையர்கள் வந்ததால், காரில் அவர்களுடன் செல்லும்போது, பின்னால் உட்கார்ந்திருந்த நிழல் உடனே தன் விசாரணையை மீண்டும் தொடங்கினாள்.

"அண்ணா... பாட்டி உன்கிட்ட தனியா என்னென்னவோ சொன்னாளே, அது என்ன விஷயம்? நீ எதுக்கு அப்படித் தலைகுனிஞ்சு நின்ன?" என்று குறிவைத்துத் தாக்கினாள்.

தென்றலும் விடாமல், "ஆமா அண்ணா... அக்னி அக்காவைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கச் சொல்லி வற்புறுத்தினாங்களா? உண்மையைச் சொல்லு..." என்று குறுக்குக் கேள்வி கேட்டாள்.

வினய் எரிச்சலுடன் வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டே, "அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லடி... சும்மாதான் பேசுனா..." என்று சமாளிக்கப் பார்த்தான்.

ஆனால் இரட்டையர்கள் அதை விடவே இல்லை. "பொய் சொல்லாத அண்ணா! பாட்டி பேசினதுக்கு அப்புறம் உன் முகம் ரொம்ப மாறிப்போச்சு. எங்ககிட்ட ஏதோ ஒன்னை மறைக்கிற..." என்று அவர்கள் குரலில் சந்தேகம் அதிகமாகியது.

போகப் போக உரையாடல் ஒருவிதச் சுணக்கத்திற்கு மாறியது.

தென்றல் கோபமாக, "நீ எங்ககிட்ட உண்மையைப் பேசவே மாட்டேங்குற. அக்னி அக்கா உன்கிட்ட ஏதோ சொல்லித் தடுத்துட்டு இருக்கா? அக்னி அக்கா  டபுள் கேம் ஆடுறான்னு இப்போ நல்லா புரியுது..." என்று பொரிந்து தள்ளினாள்.

நிழலிடம் அந்த கோபம் அக்னி போல வெளிப்படும். ஆனால், தென்றலிடம் அதை எதிர்பார்க்கவில்லை.  ஆகையால், அதைக் கேட்டதும் வினய் சத்தமாகச் சிரித்துவிட்டான்.

"நீங்க நினைக்கிறதெல்லாம் தப்புடி..." என்றான்.

நிழல், "இல்லை.. நாங்க சொன்னது கரெக்ட்.. அக்னி அக்கா ஏதோ பண்றா..." என்று கொதித்தாள்.

வினய் பழக் கடைக் புக்ஸ் அருகே வண்டியை நிறுத்திக் கொண்டே, "சரி விடுங்கடா... அதான் நான் அக்னியை கல்யாணம் பண்ணிக்க மாட்டேன்னு பாட்டி முன்னாடியே சொல்லிட்டேன்ல... அப்புறம் என்ன?" என்றான்.

பழங்களை வாங்கிக் கொண்டு வீட்டுக்கு திரும்பிய நேரம்...

"நீ அக்னியை கல்யாணம் பண்ணிக்க மாட்டேன்னு சொல்றது உண்மைதானே? அப்போ எங்களுக்கு நீ கொடுத்த வாக்கை காப்பாத்து அண்ணா. எங்க எக்ஸாம் முடிஞ்சதும் எல்லாம் பண்ணுவேன்னு சொன்னியே... இப்போ நாங்க உன் வீட்டுக்கே வந்துட்டோம், உன் கூடவே இருக்கோம். ஆனா நீ இதுவரைக்கும் எங்க மேல ஒரு கை கூட வைக்கல, எங்களை முழுசா தொடக்கூட இல்ல..." என கேள்விக்கு மேல் கேள்வி கேட்டவர்கள் குரல் உடைந்து நடுங்கியது.

இரட்டையர்களின் அந்த ஏக்கமும் வெறியும் கலந்த கோரிக்கைக் குரல் வினய்யின் ஆசை என்னும் நெருப்பில் பெட்ரோல் ஊற்றியது போல இருந்தது..

[iravoviyan]

09
அப்பாவின் ரகசியமும்... உடன் பிறவா சகோதரிகளும்...

---

மதிய உணவுக்குப் பிறகு, அத்தையும் பாட்டியும் அப்பாவின் ஐ.சி.யு அறைக்குள் சென்று கோமாவில் இருப்பவருடன் பேசிக் கொண்டிருருக்க, அந்த நேரத்தை இரட்டையர்கள் இருவரும் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டனர்.

சரியான சமயம் என்று பார்த்து, வினய்யின் அறைக்குள் நுழைந்த நிழலும் தென்றலும் மீண்டும் அவனைச் கேள்விகளால் துளைக்கத் தொடங்கினார்கள்.

நீ அக்னிய கல்யாணம் பண்ணிக்க மாட்டேன்னு சொல்றது உண்மைன்னா, எங்களை எதாவது பண்ணு என்பதில் விடாப்பிடியாக உறுதியாக நின்றார்கள்.

ஒரு கட்டத்தில், வினய் கடுப்பாகி, "சரியான ரீசன் சொல்லுங்க, அப்புறம் நீங்க கேட்கிறதை நான் யோசிக்கிறேன்..." என்றான்.

உடனே இரட்டையர்கள் இருவரும் எந்தவித தயக்கமும் இன்றி வெளிப்படையாகப் பேசினார்கள். "ஏன் உனக்கு நியாபகம் இல்லையா? நாங்க உன்கூட எல்லாம் முதல்முறையாக இருக்கணும்னு பேசியது நியாபகம் இல்லையா. நீயும் சரின்னு சொன்ன.. மறந்துட்டியா?" என்றார்கள்.

மறக்கல.. பட் எதுக்கு இந்த அவசரம்? அத்தையும் பாட்டியும் வீட்ல இருக்காங்க..

ஒரு கிஸ் தான கேட்டோம் என்றாள் தென்றல்.

நிழல் சற்றும் பதறாமல், "அவங்கதான் ஐ.சி.யு ரூம்ல மாமாகிட்ட இருக்காங்களே... இப்போ வர்றதுக்கு ரொம்ப நேரம் ஆகும். அதுக்குள்ள யாரு வரப் போறா? எக்ஸாம் முடிஞ்சதும், வாய்ப்பு கிடைக்கும் போது எல்லாமே பண்ணுவேன்னு சொன்ன. நாங்களும் ஆசையில் இருந்தோம் அண்ணா. இப்போ நல்ல சான்ஸ் கிடைச்சிருக்கு, இப்படி பண்றீங்க" என்றாள்.

வினய்யின் மனதுக்குள் ஒருபுறம் பயமும் குற்றவுணர்ச்சியும் ஓடினாலும், மறுபுறம் அந்த இரண்டு இளம் பெண்களின் வார்த்தைகள் அவனது ஆசையைத் தூண்டின..

அவன் வெளிப்படையாகவே அவர்களிடம் பேசினான். "டி, இவ்ளோ நாளா ரெண்டு பேர்ல ஒருத்திய கட்டிப்பேன்னு சொன்னது உங்களுக்குத் தெரியும், ஒருவேளை ரெண்டு பேர்ல ஒருத்தரை மட்டும் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா, இன்னொருத்தர் வாழ்க்கை நரகமாகிடும், அவங்களால அதைத் தாங்க முடியாது. இதெல்லாம் யோசிச்சுப் பார்த்தீங்களா?" என்று கேட்டான்.

தென்றல் மற்றும் நிழல் இருவருமே ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தார்கள். அக்னி பேசிய வார்த்தைகள் அல்லவா!

இதை அக்னி சொன்னாளா என்று கேட்காமல்," சரி, நீ எங்களை கல்யாணம் பண்ணிக்க வேண்டாம். பட் எங்களுக்கு ஃபர்ஸ்ட்டா இரு "என்றாள்.

அவர்கள் இருவரும் சொன்னதைக் கேட்ட வினய் ஒரு கணம் ஸ்தம்பித்து நின்றான். ஒருபுறம் குடும்பச் சூழலும், மறுபுறம் தன் மீது அவர்கள் வைத்துள்ள நம்பிக்கையும் அவனுக்குப் பெரும் குற்றவுணர்ச்சியைக் கொடுத்தது.

"இல்லடா... புரிஞ்சுக்கோங்க. கல்யாணம் பண்ணிக்காம இந்த மாதிரி முறையற்ற உறவு வச்சுக்கிட்டா, பின்னாடி உங்க வாழ்க்கைதான் பாதிக்கப்படும். ஊருல தெரிஞ்சா என்ன ஆகுறது? என் மனசுல உங்களைப்பத்தி தப்பான எண்ணம் இல்ல..." என்று வினய் அவர்களைச் சமாதானப்படுத்தும் முயற்சியாகப் பேசினான்.

ஆனால், நிழல் கோபமும் ஏக்கமும் கலந்த குரலில், "நாங்க எங்களோட வாழ்க்கையைப் பத்தியோ, ஊர் உலகத்தைப் பத்தியோ கவலைப்படல அண்ணா! எங்க சின்ன வயசு ஆசையை இன்னைக்கு நிறைவேத்தாம விட மாட்டோம்..." என்று அவனுக்கு மிக அருகில் வந்து நின்றாள்.

தென்றலும் விடாமல், "நீ கல்யாணத்தைப் பத்தியெல்லாம் இப்போ யோசிக்க வேண்டாம் அண்ணா. நாங்க கேட்கிறதுக்கு நீ என்ன பண்ணப் போறன்னு மட்டும் சொல்லு..." என்று அவனது கைகளைப் பிடித்தாள்.

வினய்யால் அவர்களின் அந்தத் தீவிரமான பிடிவாதத்தை மீற முடியவில்லை. அவனது மனதின் ஓரத்தில் இருந்த தயக்கமும் பயமும், அவர்களின் நெருக்கத்தாலும் ஏக்கத்தாலும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கரைந்து கொண்டிருந்தது.

அவர்கள் இருவரும் விடாப்பிடியாக நிற்பதைப் பார்த்த வினய்க்கு என்ன செய்வதென்று புரியவில்லை. வீட்டின் சூழலோ மிகவும் ஆபத்தானது; அத்தையும் பாட்டியும் பக்கத்து அறையில் இருக்கிறார்கள். எதாவது செய்தால், எப்போது வேண்டுமானாலும் மாட்டிக் கொள்ளவோம் என்ற எண்ணம்.

ஆனால், இவர்களைத் தவிர்க்கவும் முடியாமல், அதே சமயம் தன் இச்சையை அடக்க முடியாமல் தவித்த வினய், ஒரு தந்திரமான யோசனையுடன் அவர்களைச் சமாளிக்க முயன்றான்.

அவர்களைப் பயமுறுத்தி விலக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில், சற்று தீவிரமான குரலில், "முதல்ல உங்க டிரஸ் கழட்டுங்க. ஸ்டார்ட் பண்ணலாம்..." என்றான்.

அவன் அப்படிச் சொன்னதும், அறைக்குள் ஒரு நிமிடம் கடுமையான அமைதி நிலவியது. முழுமையாக உடலுறவு கொள்ளச் சொன்னால் இவர்கள் பயந்து ஓடிவிடுவார்கள் என்றும், இந்த விவகாரத்துடன் இத்துடன் இது நின்றுவிடும் என்றும் வினய் நினைத்தான்.

அம்மாவும் பாட்டியும் வீட்டில் இருக்கும் போது, வினய் அப்படி நடந்து கொள்ள வாய்ப்பில்லை என புரியாத குழந்தைகள் அல்ல தென்றல் மற்றும் நிழல்.

எந்தவிதத் தயக்கமும் இன்றி, "நாங்க எங்களோட ஆசைக்காக எதை வேணாலும் செய்யத் தயார்.. நீங்களே கழட்டிடுங்க." என்று சொல்லிக் கொண்டே வினய் கையைப் பிடித்து இழுத்தாள்.

அவர்கள் இருவரும் காட்டிய அந்தத் துணிச்சலும் எதிர்பாராத எதிர்வினையும் வினய்யை நிலை குலையச் செய்தன. அவன் அவர்களைப் பயமுறுத்திப் பின்வாங்க வைக்கச் சொன்ன வார்த்தைகளே, இப்போது அவனுக்கு எதிராகத் திரும்பியிருந்தன.

"நீங்களே கழட்டிடுங்க அண்ணா..." என்று தென்றலும் சொல்வதைக் கேட்ட அந்த வினாடி, வினய்யின் மூச்சே அடைத்த உணர்வு.

சரி பண்றேன். கண்ணை கட்டிக்குங்க என்றான்..

அவர்களின் அந்தத் துணிச்சலான பார்வையும், "நீங்களே கழட்டிடுங்க அண்ணா" என்ற உறுதியான குரலும் வினய்யை எங்கு கொண்டுபோய் நிறுத்துவது என்று தெரியாமல் திகைக்க வைத்தன. வீட்டின் சூழல் ஆபத்தானதுதான் என்றாலும், இப்போது அவனிடம் எதிரே நிற்பது பயந்த சுபாவம் கொண்ட சிறுமிகள் அல்ல; தன் ஆசையை நிறைவேற்ற எதையும் செய்யத் துணிந்த இளம் பெண்கள்.

அவர்களின் அந்தத் தீவிரத்தை எதிர்கொள்ள முடியாமல், வினய் ஒரு நிமிடம் தடுமாறினான். பின்னர், தன்னைச் சமாளித்துக் கொண்டு ஒரு நிபந்தனையை முன்வைத்தான்.
"சரி... நான் பண்றேன். ஆனா, நீங்க ரெண்டு பேரும் உங்க கண்களைத் துணியால கட்டிக்கிட்டுக்கங்க..." என்று நிபந்தனை விதித்தான்.

அவன் சொன்னதைக் கேட்டதும், இரட்டையர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் குழப்பத்துடன் பார்த்துக் கொண்டனர். "ஏன் அண்ணா கண் கட்டிக்கணும்?" என்ற கேள்வி அவர்களின் முகத்தில் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது.

பின்னர் மீண்டும் வினய்யைப் பார்த்தனர்; அவர்கள் பார்வையில் கேள்வியும் ஒருவித எதிர்பார்ப்பும் கலந்திருந்தது.


"இப்போ கிஸ் பண்றேன். பட் ஃபர்ஸ்ட் கிஸ் யாருக்குனு சொல்லவும் மாட்டேன். நீங்களும் கேட்கக் கூடாது" என்று வினய் உறுதியான குரலில் சொன்னான்.

நிழல் உடனே சிறு தயக்கத்துடனும் ஏக்கத்துடனும், "ஒரு கிஸ் தானா? அதுக்கு பிறகு கிஸ் பண்ண மாட்டீங்களா...?" என்று கேள்வியாகக் கேட்டாள்.

அவளது குரலில் இருந்த அந்தப் பிஞ்சுத் தன்மையும் ஆசையும் வினய்யின் உள்ளுக்குள் ஒருவித குற்றவுணர்ச்சியையும் தாபத்தையும் ஒருசேர ஏற்படுத்தின.

"அதெல்லாம் நிறைய தருவேன்டி. ஃபர்ஸ்ட் மட்டும் யாருக்குன்னு சொல்ல மாட்டேன்" என்றான்.

அவன் அப்படிச் சொன்னதும் இரட்டையர்களின் முகத்தில் ஒரு சிறு புன்னகையும் நிம்மதியும் மலர்ந்தது.

"சரி அண்ணா... ஆனா ஏமாத்தக் கூடாது..." என்று நிழல் மெல்லிய குரலில் முணுமுணுத்தபடி, வினய் சொன்ன நிபந்தனைக்குக் கட்டுப்பட்டு, இருவரும் தங்களது கண்களைத் துணியால் இறுகக் கட்டிக் கொண்டனர்.

இரட்டையர்களின் பதற்றம் அதிகரிக்க அவர்களது நெஞ்சம் ஏறி இறங்குவதை பார்த்தவனின் ஆசையை அந்த முலைகள் மேலும் தூண்டியது.

அவன் அவர்களிடம் நெருங்கி, மெல்லிய குரலில், "வேற இடத்துல கை வைக்கலாமா?" என்று கேட்க, இருவரும் எந்த மறுப்பும் சொல்லாமல் சம்மதமாகத் தலையசைத்தனர்.

"குட்டி கிஸ் மட்டும்தான்... அப்புறம் சத்தம் போட்டு, யாருக்கு ஃபர்ஸ்ட் கிஸ்ன்னு சொல்ல ட்ரை பண்ணுனா, நான் அப்புறம் பேச மாட்டேன், புரியுதா?" என்று வினய் எச்சரித்தான்.

அவன் கொடுத்த அந்த எச்சரிக்கையைக் கேட்டதும் இரட்டையர்கள் இருவரும் பயத்துடன் உடனடியாகத் தலையசைத்தனர். "கண்டிப்பா மாட்டோம் அண்ணா... நீங்க பண்றதை மட்டும் பண்ணுங்க..." என்றார்கள்.

நான் சொல்ற வரைக்கும் கண் கட்டை அவிழ்க்க கூடாது என சொல்லிய வினய், வினய் சிறிதும் தாமதிக்காமல் அவர்களை அணைத்து, மென்மையாக உதடுகளில் முத்தமிட்டு, அவர்களின் மார்பகங்களை ஆசையுடன் பிடித்து அழுத்தமாகப் பிசைந்து தடவினான்.

கண்கட்டை அவிழ்த்த பிறகு இரட்டையர்கள் இருவரும் வெட்கத்தில் தலையை குனிந்து கொண்டார்கள். .